De FilmBlog

Als jullie op zoek zijn naar vuilbekkerij, hete wijven, losbandigheden, geflipte buitensporigheden en een verhaallijn die niet veel verschilt van 3 Idiots (2009), dan moeten jullie op 14 maart naar Project X (2012), de debuutfilm van Nima Nourizadeh, die gepamperd wordt door producer Todd Phillips (Old School, The Hangover I & II, Starsky & Hutch).

Korte inhoud: Drie laatstejaarsstudenten geven een verjaardagsfeest om zo hun populariteit te verhogen. Naarmate de avond vordert en de geruchten over het feest zich steeds verder verspreiden lopen de zaken danig uit de hand.

Het is een hedendaagse student/party film zoals we er al honderden hebben gezien, die je kan omschrijven als Old School (2003) meets Risky Business (1983). Ik heb al heel wat feestjes meegemaakt, maar nog nooit een uit de hand gelopen Nieuwjaars-straatfeest. Maar net zoals de Hangover films, hebben ze een film gemaakt met ‘alles’ wat mogelijk fout kan lopen in een bepaalde situatie, in dit geval een house party. Wat kan ik meer over deze film vertellen, dan dat ik wel eens zo’n feestje wil bijwonen.

In deze R-rated film zien we heel wat jonge acteurs die ons nog onbekend zijn, maar die we misschien in de toekomst nog veel zullen aantreffen: Thomas Mann, Oliver Cooper, Jonathan Daniel Brown, Kirby Bliss Blanton en Alexis Knapp. Op 14 maart begint bij ons het feestje in de bioscoop.

Update 17/03/2012: Stupid is what stupid does. Bij een uit de hand gelopen feest in de Amerikaanse stad Houston is een tiener om het leven gekomen. Dat meldt de Amerikaanse nieuwszender ABC News. De jongen werd woensdagochtend beschoten en overleed later in het ziekenhuis. Het feestje was geïnspireerd door de film Project X, waarin drie tieners een gigantisch feest geven in de hoop populair te worden. Het feestje zelf werd aangekondigd via de Social Media kanalen zoals facebook en binnen korte tijd meldden honderden gasten zich. De politie kwam rond middernacht bij het huis waar het feest werd gegeven om de boel een halt toe te roepen. Buren hadden geklaagd. De feestgangers waren toen al verspreid over de straten waar opstootjes plaatsvonden.

Volgens een buurman brak de hel dertig minuten later los en werden schoten gelost. "Kinderen renden over straat, maar de parkeerplaatsen waren vol, dus niemand kon weg," vertelt hij. "Ruzies ontstonden en ze begonnen op elkaar te schieten." Politieagent Mark Stephens was aanwezig en vroeg de jongeren naar de toedracht van het feest. Zij gaven Project X aan als reden. "Als je naar de film kijkt, en wat er is gebeurd, zijn er griezelig veel parallellen", vertelt de agent. "Ze deden alles na wat er in de film gebeurde." In de film kent het feestje van de drie hoofdpersonen geen grenzen en is alles geoorloofd. Het is niet het eerste Project X-feestje dat uit de hand liep. Twee tieners uit Canada wilden vorige week een feest geven en plaatsten een tweet met '#projectKris'. Het bericht werd maar liefst negenhonderdduizend keer geretweet, waarna de politie ingreep. In Florida werd deze week een tiener gearresteerd die in twee huizen had ingebroken om een Project X-feestje te geven.

De film draait sinds begin maart in de bioscoop, zowel in de Verenigde Staten als in Nederland. Bij de première wilde regisseur Nima Nourizadeh niet reageren op de vraag of de film niet leidt tot 'copycats'. "Het is een film voor 18 jaar en ouder. Het hangt van de persoon af of iemand de film als inspiratie gebruikt." Mochten we echter alle films bannen die mogelijks inspiratie zouden kunnen geven om foute dingen te doen, dan zouden er nog maar weinig films in de bioscoop belanden. Het is een beetje de discussie van de jonge vrouw die in kort rokje over de straat loopt. Moet zij zich kleden om seksueel geweld te voorkomen of moeten we ervoor zorgen als een maatschappij dat iedereen het recht heeft zich te kleden zoals hij of zij dat wilt, en pakken we de misdadiger aan?

Met het succes van The Hangover (2009) lag een vervolgfilm in het verschiet, en The Hangover part II (2011) van Todd Phillips heeft niet ontgoocheld. De sequel heeft het financieel nog stukken beter gedaan dan de eerste film. Maar dit bewijst in ieder geval één ding; een betere box-office wil nog niet zeggen dat de film beter is dan het origineel. En spijtig genoeg is deze sequel allesbehalve vernieuwend.

Korte inhoud: Phil (Bradley Cooper), Stu (Ed Helms), Alan (Zach Galifianakis) en Doug(Justin Bartha) reizen af naar het exotische Thailand voor de bruiloft van Stu met Lauren (Jamie Chung), de zus van de vervelende Teddy (Mason Lee). Na het onvergetelijke vrijgezellenfeest in Las Vegas wat uitliep op een grote ravage kiest Stu nu voor een veilige, ingetogen 'pre-bruiloft' brunch. Echter, dingen gaan (weer) niet zoals gepland. What happens in Vegas, may stay in Vegas, maar wat het gezelschap in Bangkok staat te wachten overtreft al hun verwachtingen...

'Wanneer de kat van huis is dansen de muizen', en je zou het een beetje kunnen zien als de tegenhanger van Bridesmaids (2011). Maar alle Hangover ingrediënten zijn aanwezig, van de de exotische dieren tot zelfs Mike Tyson en Mr. Chow (Ken Jeong) toe. Scenaristen Craig Mazin en Scot Armstrong hebben het werk van hun voorgangers Jon Lucas en Scott Moore gewoon klakkeloos overgenomen. Het is dus vrijwel hetzelfde concept maar in een ander kleedje op een andere locatie. En dit is toch zeker wel een beetje van een teleurstelling. Dat dit dan uiteindelijk het principe is van een sequel, kan ik begrijpen, maar hier hadden ze toch wel iets meer moeite kunnen doen.

Je zou denken dat ze met een locatie als Bangkok toch iets origineler uit de hoek kunnen komen met dezelfde karakters. Maar ik heb de indruk dat het script er snel moest komen en niet voldoende tijd had om te rijpen. En dus krijg je een film waar het ene cliché op het andere wordt gestapeld. Zach Galifianakis moet de humor brengen in de film, maar als de acteur geen teksten krijgt aangereikt met leuke insteken, dan kan je hem ook geen verwijten naar de kop gooien. Het is duidelijk dat het een product is die de wereld wordt ingestuurd om geld te maken, en minder de bedoeling had om een geslaagde komedie te brengen.

In de film zit er zelfs geen nevenplot die de moeite waard is om te vertellen. In de eerste prent had je nog de ingewikkelde relatie van Stu die onderdrukt werd door zijn vrouw Melissa (Rachael Harris), en plots gevoelens kreeg voor de stripper Jade (Heather Graham). In deze sequel heeft Stu al de vrouw van zijn leven gevonden. Wat hem echter te doen staat is het vertrouwen te winnen van zijn irritante schoonvader. Een slap equivalent die waar weinig vonken geeft. Als kijker voel je je totaal niet betrokken bij de situatie, en dit is nog maar eens te danken aan het luie script die voorhanden was. Er zitten wel degelijk nu en dan grappige interventies in, maar je kunt ze op één hand tellen.

Kortom, als je de eerste film nog niet hebt gezien, dan zou ik niet beginnen met deze prent, ook al heb je niet meteen voorkennis nodig. Anderzijds zal je de sequel waarschijnlijk als een betere film ervaren als je niets van de eerste film af weet. Het feit dat de inspiratieloze scenaristen de copy-paste techniek hebben toegepast is het grootste minpunt van deze prent. En ik verwacht zelfs dat ze er nog een derde film zullen uitpersen, zeker na dit box-office succes. Maar net zoals Ocean's Eleven (2001) en zijn flauwe sequels, zal het nooit het origineel overtreffen. Misschien moeten ze voor het mogelijke derde deel net niets minder diep in het glas kijken alvorens een script op papier te zetten.

***Related Posts***
18/05/2011: Vrouwelijke Hangover film
27/02/2011: The Hangover part II trailer
11/05/2010: Hangover spin-off voor bejaarden
06/01/2010: Top 10 Beste Films 2009
25/11/2009: The Hangover filmbespreking

Mocht je de laatste 4 jaar op een afgelegen eiland hebben geleefd, zal je waarschijnlijk niet weten dat de grootste ster in Hollywood niet meer Tom Cruise of Will Smith is, maar wel Robert Downey Jr.. Vijftien jaar geleden was zijn salaris voor een langspeelfilm 50'000 dollar. Met deze Due Date (2010) strijkt de acteur een slordige 12 miljoen dollar op. Dat zegt meteen hoe hoog de acteur op de Hollywood lader staat. Wie had ooit kunnen denken dat deze drama-acteur, die al sinds de jaren '80 actief is in de filmsector, eigenlijk een komisch genie was met een onderscheiding in sarcasme en zelfspot.

Korte inhoud: De aanstaande vader Peter Highman (Robert Downey Jr.) beleeft de dag van zijn leven wanneer hij noodgedwongen bij een wannabe acteur (Zach Galifianakis) moet gaan liften. Ze trekken samen door de Verenigde Staten in de hoop op tijd te zijn voor de geboorte van zijn eerste kind.

Spijtig genoeg beantwoordt de film niet aan de verwachtingen en is de prent slechts bij momenten grappig. Nochtans werd de film geregisseerd door Todd Phillips, één van de meeste begaafde komedie regisseurs van zijn generatie, die ons eerder deed genieten van hilarische films als Road Trip (2000), Old School (2003), Starsky & Hutch (2004) en onlangs nog The Hangover (2009). Dat wat zijn films zo uniek maakt is dat hij politiek-incorrecte humor brengt voor dertigers (Todd is zelf een late dertiger). Zijn karakters zijn meestal mensen die al wat levenservaring hebben en tijdelijk even de pedalen verliezen.

In afwachting op The Hangover 2 (2011) komt deze Die Date die eigenlijk zo goed als dezelfde formule heeft, met uitzondering van de geheugenstoornis. The Hangover gaat on grote lijnen over twee dingen: (1) wat is er gebeurd tijdens de bachelor nacht én (2) zal de vrijgezel op tijd op zijn trouw zijn. Wel, in Due Date hebben ze de eerste verhaallijn laten vallen en de tweede verhaallijn een beetje aangepast. Peter moet niet op zijn trouw zijn, maar wel bij de geboorte van zijn eerste kindje. En net zoals in The Hangover zien we ook een aantal kleinere rollen van bekende acteurs zoals Michelle Monaghan, Jamie Foxx en Juliette Lewis.

Due Date is een klassieke road trip en buddy movie zoals er tientallen zijn, en in al die films komt de aantrekkingskracht van de situationele humor tussen de contrasterende hoofdkarakters (in dit geval een cartesiaanse geest die niet in staat is om creatief te denken, en een sympathieke idioot) , en de mensen die ze gaandeweg ontmoeten gedurende hun trip. Denk maar aan de (véél betere) John Hughes film Planes, Trains & Automobiles (1987) (met John Candy en Steve Martin) of Midnight Run (1988) van Martin Brest (met Robert De Niro en Charles Grodin). En zoals we van de regisseur gewend zijn, is deze Due Date doordrenkt met veel absurde humor, marihuana tripjes en seksueel getinte grapjes zoals de latente homoseksuele relatie tussen de twee mannen of de masturbatie-grap. Maar toch moet je toegeven dat er toch een beetje van een rode draad zit in het werk van Todd. Daar hij begonnen is bij de studenten, om nadien naar de pas getrouwden te gaan, zien we hem hier met een verhaal over maturiteit en vaderschap.

Toch is de film minder grappig dan The Hangover. Terwijl Zach Galifianakis zijn show opvoert, blijft Downey iets meer terughoudend. Een dynamiek die nooit echt werkt en die naar het einde toe een beetje begint te vervelen. Todd begint iets meer nuances te steken in personages die uiteindelijk op bierviltjes zijn uitgeschreven, en dit komt het ritme van de film nauwelijks ten goede. Bij momenten heb je de indruk dat hij het publiek wil ontroeren, iets waar hij compleet niet in slaagt.

Al bij al lijkt Die Date een soort voorfilmpje op The Hangover 2, zonder echt uit te blinken. Het is een poging om een formule-film uit te melken enkel en alleen op basis van het charisma van de acteurs en een soort humor die in voorgaande films een succes bleek te zijn. Uiteraard is het acteerwerk ‘ok’ en wordt de humor wel goed gebracht door de regisseur, maar op het einde van de rit is het een film die je snel zal vergeten. Ik had in ieder geval veel meer creativiteit verwacht en meer memorabele scènes. Dat ze hiervoor trouwens 4 scenaristen (Alan R. Cohen, Alan Freedland, Adam Sztykiel en Todd Phillips) voor nodig hadden, is onbegrijpelijk…ofwel is het een gevolg van verschillende rewrites omdat ze het uiteindelijk niet goed genoeg vonden. In dit geval was misschien nog een 5de scenarist noodzakelijk. Nu lijkt het alsof dit "premature verhaaltje" werd geschreven met een zware "hangover".

Op de blu-ray vinden jullie tevens een volledige scène uit Two and a Half Men met Ethan Tremblay, alsook een compilatie van de fysieke komedie uit de film en een vragencompilatie: Waarom is Ethan de irritantste man waarmee je opgescheept kunt zitten in een auto? Daarnaast zijn er ook een karrevracht bloopers voor de liefhebbers.

Succesformules zijn gedoemd of beloond (het is zoals je het bekijkt) met sequels. The Hangover (2009) was een schot in de roos en producers stonden meteen klaar om ere en vervolg aan te breien, ook al was het verhaal uiteindelijk zo goed als uitgeklaard. Er was zelfs melding van een Hangover spinoff met senioren. Deze week kwam in ieder geval de teaser trailer van The Hangover part II on-line.

Korte inhoud: Phil (Bradley Cooper), Stu (Ed Helms), Alan (Zach Galifianakis) en Doug (Justin Bartha) reizen naar het exotische Thailand voor het huwelijk van Stu. Na de chaos van het vrijgezellen-feestje in Las Vegas is wil de toekomstige bruidegom het op “veilig” spelen, en kiest hij voor een eenvoudige pre-wedding brunch. Spijtig genoeg verloopt alles niet volledig volgens plan. What happens in Vegas may stay in Vegas, but what happens in Bangkok can't even be imagined…

De teaser onthult maar bitter weinig over het plot, maar wat we zien is dat Justin Bartha er opnieuw niet bij zit. Het zou dus kunnen dat hij opnieuw zoek is en dat de drie mannen hem proberen terug te vinden. Waarschijnlijk hebben ze opnieuw pillen geslikt, of op z’n Kim Geybels een aantal louche drugs-types ontmoet die hen in het zak wilden zetten. Met een scenario die zich in Bangkok afspeelt kan je alle kanten uit en denk ik dat het humor verzekerd is.

De regie van de film is opnieuw in handen van Todd Phillips, en het scenario werd geschreven door Scot Armstrong (Road Trip, Old School, Starsky & Hutch) en Craig Mazin (Scary Movie 3, Scary Movie 4). Eigenlijk hadden we ook Mel Gibson verwacht in de film in een rolletje van een tattoo-artiest, maar acteur Zach Galifianakis kon hier niet mee leven. De rol in kwestie werd dan maar ingevuld door Liam Neeson.

Update 09/04/2011: Volgens de mensen van Access Hollywood zou Liam Neeson uit The Hangover 2 geknipt zijn. Regisseur/acteur Nick Cassavettes nam in extremis zijn plaats in. Niet dat een veteraan als Liam Neeson plots niet meer zou kunnen acteren, maar enkele scènes van zijn rolletje als tattoo-artiest uit Bangkok in The Hangover 2 moesten opnieuw geschoten worden en Neeson, die in oktober 2010 had toegezegd, was helaas niet meer vrij voor de 'reshoot'.

Oorspronkelijk werd 'zijn' rol overigens toegekend aan Mel Gibson, wat diens slabakkende carrière zou kunnen gered hebben, maar de rest van de cast protesteerde daartegen. Regisseur van The Hangover 2, Todd Philips, moest Liam Neeson dus in de montagekamer slachtofferen, maar hij was best tevreden met de prestatie van zijn collega Nick Cassavettes, die in allerijl opgeroepen werd.

***Related Posts***
20/11/2011: The Hangover part II filmbespreking
11/05/2010: Hangover spin-off met Jack Nicholson?
06/01/2010: Top 10 Best Movies 2009
25/11/2009: The Hangover filmbespreking
03/05/2009: The Hangover trailer

De meest gevierde komedie-regisseur in Hollywood, Todd Phillips (The Hangover, Old School), heeft zijn nieuwe potentiële kaskraker klaar. Due Date (2010) komt bij ons uit op 3 november 2010. In de hoofdrollen zien we Robert Downey Jr. en Zach Galifianakis. De vrouwelijke hoofdrollen worden bezet door Michelle Monaghan en Juliette Lewis.

Korte inhoud: Een aanstaande vader (Robert Downey Jr.) beleeft de dag van zijn leven wanneer hij noodgedwongen bij een wannabe acteur (Zach Galifianakis) moet gaan liften. Ze trekken samen door de Verenigde Staten in de hoop op tijd te zijn voor de geboorte van zijn eerste kind.

De film heeft wel iets weg van Planes, Trains and Automobiles (1987) en The Hangover (2009). Ook al is de korte inhoud niet bijster origineel, kan dit nog steeds een hilarische komedie worden. The Hangover had ook een simpel verhaaltje, gebaseerd op Dude, Where’s my Car? (2000), maar de uitwerking heeft me aangezet tot herhaaldelijke en luidruchtige lachbuien. Laten we hopen dat het ook het geval is in deze Due Date.

Todd Phillips is ook gekend voor zijn gewaagde humor. Misschien niet zo geflipt als deze van de Bobby Farrelly en Peter Farrelly, maar toch fout genoeg om niet alles in de internationale trailer te steken. Dus als de trailer al in de smaak valt, weet dat er nog meer grappen en grollen staan te wachten. Hieronder staat de brave 'green band' trailer, binnenkort zal er wel een iets meer gewaagde 'red band' trailer verschijnen. Benieuwd wat jullie hiervan denken.

Met het success van The Hangover (2009) was er al snel sprake van een sequel die zich in Mexico of Thailand zou afspelen. De drie hoofdacteurs Bradley Cooper, Ed Helms en Zach Galifianakis ontvingen een slordige 300’000 dollar voor hun deelname aan de eerste film. Voor The Hangover 2 (2011) zullen de acteurs elk afzonderlijk ongeveer 5 miljoen dollar krijgen én nog eens 4% van de netto inkomsten. De regisseur Todd Phillips krijgt 10 miljoen + 10% van de nettowinsten. We zijn ver weg van de 35 miljoen die Johnny Depp zal krijgen voor de 4de Pirates film of de belachelijke 20 miljoen + 20% van de nettowinsten die Chris Tucker kreeg voor die idiote Rush Hour 3 (2007) film, maar het blijft afschuwelijk veel geld.

Maar er is nog meer Hangover nieuws te rapen, en dan nog wel van een stel Hollywood veteranen, die nog eens voor een laatste keer Las Vegas onveilig willen maken, in de Hangover spin-off Last Vegas (2012). Wat opmerkelijk is aan deze Grumpy Old Men-achtige prent is de casting, want de studio mikt op grote namen. Zo wordt Jack Nicholson aangesproken, maar ook de teruggetrokken Gene Hackman, alsook Richard Jenkins en Morgan Freeman.

Scenarist Dan Fogelman (Cars, Fred Claus) werd aangesteld om het script te verzorgen. Het zal van de kwaliteit ervan afhangen of deze 4 heren daadwerkelijk hun deelname zullen toezeggen, maar het lijkt me wel een boeiend idee om deze mannen tezamen aan het werk te zien. Het verhaal lijkt ook op het lijf van Nicholson geschreven. Hij zou een oude playboy spelen die uiteindelijk na al die jaren in het huwelijksbootje zal stappen, en dit wil vieren met zijn jeugdvrienden. Het valt nog af te wachten of we een Mike Tyson achtig equivalent zullen krijgen in deze prent, misschien in de vorm van Joe Frazier. Afwachten …

***Related Post***
20/11/2011: The Hangover part II filmbespreking
06/01/2010: Top 10 Best Movies 2009
25/11/2009: The Hangover filmbespreking
03/05/2009: The Hangover trailer

Ik wens de lezers van deze filmblog een voortreffelijk filmjaar toe! 2009 was een jaar vol verrassingen maar ook een jaar met een aantal teleurstellingen. De moment is dus ook rijp voor de eindejaarstlijstjes. En zoals de traditie dit wil heb ik zowel mijn Top 10 van de Beste Films, alsook mijn Top 10 van de Slechtste films uit 2009.

Uiteraard zijn die lijstjes uiterst subjectief en kunnen de meningen wel eens uiteen lopen. Gelieve dit dan ook kenbaar te maken op smakelijke wijze in de reacties. Ik heb niet ALLE films gezien die in 2009 zijn uitgekomen (er zijn er dan ook een slordige 5'000), maar toch een behoorlijk aantal. Voor de lijst van de slechtste films heb ik voornamelijk films opgesomd die veel beter konden. Het heeft trouwens geen nut om derderangs B-films te nemen die nauwelijks de intentie hadden beter te doen. Een film die ik niet meteen wist onder te brengen was Paranormal Activity. Op zich een knap staaltje cinema, was het niet dat de film eigenlijk niet zo heel fel verschilt van The Blair Witch - met dit verschil dat er in deze laatste toch heel wat meer gebeurt en Paranormal Activity nog veel verder kon gaan in de terreur.

10. The Hangover (2009) Todd Phillips
The Hangover was de meest geslaagde komedie uit 2009, ook al was dat geen al te moeilijke bevalling. Zeker met belabberde films à la The Ugly Truth, The Proposal, The Pink Panther 2 of Bride Wars die de lat toch wel zeer laag hebben gelegd. Ook al zijn de karakters in The Hangover niet zo goed uitgewerkt, moet je toegeven dat het verhaal toch heel wat originaliteit aan de dag legt. Regisseur Todd Phillips bewijst opnieuw dat hij een buitengewoon talent heeft voor timing en ritme, maar ook het lef heeft om risico’s te nemen. De grappen zijn niet allemaal voltreffers (de gehele episode met Mike Tyson) maar als ze werken zijn ze simpelweg geniaal (met de compleet misplaatste masturberende baby op kop). Er zitten heel wat schunnige moppen in maar Phillips vertelt het met zoveel enthousiasme en schwung dat je er toch mee moet lachen. Indien dit scenario verteld werd door een B-regisseur viel deze Hangover plat op zijn gat. Ook de cast zit snor, met grotendeels onbekende gezichten die perfect op elkaar zijn afgespeeld en voldoende sympathie kunnen verwekken bij het publiek. Soms hoeft een film niet meer te zijn dan dat om ons te bekoren.

9. Avatar (2009) James Cameron
In tegenstelling tot wat beweerd wordt was Avatar met zijn productiebudget van 230 miljoen dollar niet de duurste film ooit (Pirates of the Caribbean had al in zijn eentje een productiebudget van 300 miljoen dollar - volgens Imdb) en was ook niet de grootste box-office recette tijdens het openingsweekend, want met zijn 77 miljoen dollar komt hij nog niet aan de hielen van pakweg The Dark Knight die meer dan het dubbele opbracht. Maar science-fiction/fantasy films zijn, in tegenstelling tot familiefilms, veel moeilijker te verkopen. En nochtans kan de film nog steeds uitgroeien tot één van de meest succesvolle films oot. Het is een opmerkelijke film die visueel overbluft en ons een filmbeleving bezorgt die we nog niet hadden ervaren maar tevens inhoudelijk niet teleurstelt. Avatar vertoont voldoende subtext voor menig debat over de 'clash van civilisaties' of de kritiek op de hoog-technologische oorlogsmachine die de laatste jaren al vele malen voor destructie heeft gezorgd. Maar het inhoudelijke blijft ondergeschikt aan de pracht die we te zien krijgen. Het lijkt er wel op dat Mr. Cameron nog steeds in zijn jeugdjaren zit en nog steeds verzot is op rollercoasters, en dat inhoud en karakterstudies in functie staan van het visueel geweld en niet omgekeerd. Maar Cameron blijft wel een van de betere cineasten om dergelijke films in beeld te brengen, zeker beter dan pakweg een Michael Bay – die nog meer met het visuele aspect bezig is. Hij weet alles goed te timen en te doseren, zuigt ons zo compleet in het verhaal en doet ons een beetje vergeten dat we toch voornamelijk naar cgi aan het kijken zijn. Dat we deze prent ook nog eens in 3D kunnen bewonderen, is mooi meegenomen (opgepast voor de mensen met hoogtevrees!) maar je zal er evenveel van kunnen genieten in 2D – ook al is dit misschien de eerste fictiefilm die met zijn 3D iets wezenlijks kan toevoegen.

8. Moon (2009) Duncan Jones
Het jaar 2009 was voor mij een jaar waar de science-fiction films terrein hebben gewonnen op de comic-book adaptaties, te beginnen met deze originele en inspirerende Moon. Een intelligente thriller die ons even deed terugdenken aan Stanley Kubrick’s 2001: A Space Odyssey, maar dan iets meer ingetogen. De film is niet 100% accuraat maar het roept toch een resem interessante vragen en stellingen op. Desondanks zijn complexiteit straalt de film 'eenvoud' uit en dat maakt deze film ook zo bijzonder. Je voelt letterlijk de isolatie van de ruimte, via de koude settings en de vaste kadrages. Ook al is de film beangstigend, wordt dit toch bij momenten ontkracht door sporadische momenten van humor. Moon is een verfrissende verademing op de science-fiction troep die we geregeld voorgeschoteld krijgen en de bioscopen gedomineerd in recente jaren.

7. The Girl with the Dragon Tattoo (2009) Niels Arden Oplev
Niet Antichrist van de Deen Lars Von Trier, maar wel de Zweedse film The Girl with the Dragon Tattoo maakte het meest indruk op mij. Het is een kille thriller met karakters van vlees en bloed en een verhaal die meteen naar de keel grijpt. Het feit ook dat je niemand van de acteurs kent, en deze ook nog eens knap staan te acteren, wordt je hierdoor volledig in het verhaal gezogen. De 'mannen' in de film hebben zeker wel een kwalijke reputatie maar het verhaal (die als een trilogie zal uitkomen) is allesbehalve gratuit. Het is een adembenemend verhaal over een serie-moordenaar in een corporate wereld met rijke industriëlen. Er komen weinig merkwaardige filmproducties uit Zweden, maar deze is een voltreffer.

6. Inglourious Basterds (2009) Quentin Tarantino
Als Tarantino een film maakt dan weet je meteen dat je iets ongewoons zal aantreffen. Net zoals elke filmgeek is de regisseur ook verzot op filmgenres en met deze nazi-film vond hij het een uitstekend idee om er een western van te maken. En enkel Tarantino komt hier ook mee weg. De muziek, de kadrages, de opbouw en sfeer van Inglourious Basterds, alles klopt. Maar de film is meer dan een genrefilm die blijft steken op het niveau van hommage of parodie. Er wordt niet alleen voortreffelijk geacteerd door Mélanie Laurent en Christoph Waltz, maar door de voltallige cast, die ook voldoende ruimte krijgen om hun personages een gezicht te geven. De originaliteit, de kwaliteit van de dialogen en de set-up van elke scène zijn buitengewoon fascinerend. Misschien had hij hier en daar de sequenties naar het einde wat mogen inkorten, maar het blijft toch één van de betere Tarantino films.

5. Drag Me to Hell (2009) Sam Raimi
Wat mij betreft is Drag Me to Hell de beste horrorfilm van de laatste jaren. Meester Sam Raimi keert terug naar zijn Evil Dead periode en laat hier zien dat hij nog niets van zijn pluimen heeft verloren. De titel van de film nestelt zich al volledig in het B-film circuit waar het juist zijn kracht put om ons de stuipen op het lijf te jagen en ons tezelfdertijd ontzettend veel plezier verschaft. Sam Raimi heeft niet de bedoeling een serieuze horrorfilm te maken, maar vervalt evenmin in de parodie. Het is die ziekelijke, zwarte humor die we kennen vanuit zijn begin-periode. Op acteervlak levert de scream queen van dienst, Alison Lohman, een bijzonder knappe prestatie, en weet ze precies waar de regisseur naar toe wil met deze film. Niet iedereen zal de humor van de regisseur aanvoelen, maar fans van The Evil Dead films zullen hier zoals mij hun vingers van aflikken.

4. Watchmen (2009) Zack Snyder
Snyder snuift met Watchmen de overgestileerde sfeer van de comic op, de verschillende lagen van het verhaal en de karakters; en maakt een eigenzinnige, niet-commercieel, niet-mainstream, cinematografisch meesterwerk waar de verbluffende inhoud primeert op de impressionante vorm. Het is een triomf van de comic-adaptatie die sinds Spider-Man 2 (2004) de 7de Kunst nieuw leven inblaast op een visionaire en intellectuele manier. Watchmen serveert geen hapklare entertainment en brengt zelfs niet meteen datgene wat we verwachten. Het is zelfs confronterend. En is dat nu net de essentie van wat filmkunst vertegenwoordigt. Alles blijft in zijn context heel geloofwaardig, al moet je in het begin de drempel wel oversteken. Het is een comic-adaptatie waar je je even schrap moet voor zetten. De ideeën en de emoties komen hier op de voorgrond. En op het einde van de rit besef je dat de beste momenten niet die scènes zijn waar individuen elkaar klappen verkopen, of de één of andere explosieve stunt of nog de vernuftige cgi-beelden. Een comic-adaptatie volledig naar mijn smaak.

3. Up (2009) Pete Docter & Bob Peterson
Elk jaar komt Pixar met een hoogvlieger voor de dag, en met de film Up kunnen we dit zelfs letterlijk nemen. De mensen van Pixar onderscheiden zich van de andere animatiehuizen door hun oog voor detail, hun voorliefde om risico’s te nemen op visueel én inhoudelijk vlak en hun verhaal dat zowel een jong als een iets ouder publiek weet aan te spreken. De actiescènes zijn fantastisch in beeld gezet - met heel wat knipoogjes naar avonturenfilms uit de jaren 30, en de humor is vaak hilarisch. Pixar heeft alweer een pareltje afgeleverd.

2. Star Trek (2009) J.J. Abrams
Ik ben geen hopeloze fan van de Star Trek serie. Een stel nichterige acteurs in pastelkleurige pyama’s die in een studio dingen staan te roepen als "We were just HIT with an ion-canon in sector C4-8! Put the shield on and go to warp-speed." terwijl de camera heen en weer schommelt. Het was me allemaal een beetje te belachelijk. Maar ik ben hoe dan ook verzot op de Star Trek film. Mijn verwachtingen waren misschien wat aan de lage kant, maar dit oversteeg mijn wildste dromen en verbaasde me in positieve zin op verschillende vlakken. En veel is te danken aan het acteerwerk van Chris Pine die in deze film een knappe Captain Kirk neerzet. De dynamische cinematografie van Daniel Mindel met zijn overvloed aan lichtflitsen en lensflares, zoals we dit al konden ervaren in M:I 3 eveneens van J.J. Abrams, werkt perfect voor dit genre film en sluit nauw aan met de bijna feilloze cgi. Dit was trouwens de enige film dit jaar waar ik nu al op de mogelijke sequel zit te hunkeren. Waar de originele reeks vooral houterig en moeizaam op gang kwam, is deze reboot fris, bijzonder grappig, bijzonder goed geacteerd en adembenemend, met verkwikkende actie-sequenties die geen beroep moeten doen op een opgefokte stress-montage. De plot zelf heeft wellicht wat twists die het grote publiek niet zal smaken, maar alles zit in feite nog redelijk goed in elkaar voor zo'n grootschalige sci-fi productie.

1. District 9 (2009) Neill Blomkamp
De film die dit jaar bij mij het meeste indruk heeft gemaakt is District 9, het regiedebuut van de Zuid-Afrikaan Neil Blomkamp. De film trekt op een orginele en goed onderbouwde manier een parallel met het apartheidsregime in Johannesburg. De aliens in de film genaamd de Prawns, worden met de vinger gewezen en beschouwd als subwezens zonder veel bestaansrecht. Een liga voor de alien-rechten bestaat er niet en de wezens zijn gedoemd om de oppressie van het menselijke ras te ondergaan, ook al bestaat er een bureaucratische schijnwetgeving die de illusie moet wekken dat er gelijke rechten zouden zijn. Het is bovenal een spannend verhaal die adrenaline en brains perfect weet af te wisselen, met een knappe documentair-achtige beeldvoering die ons geen seconde rust gunt. Children of Men was misschien nog net iets beter, maar dit is veruit de meest indrukwekkende film uit 2009.

10. Angels & Demons (2009) Ron Howard
Ik zou dit lijstje vol kunnen zetten met films als Street Fighter Legend of Chun-Li, maar waarom zou ik. Het is niet dat we bij dergelijke troep hoge verwachtingen hadden. Daarentegen waren de verwachtingen wel stukken hoger bij Angels & Demons. Ron Howard had opnieuw een dikke portefeuille om deze Vanticaan-thriller in kannen en kruiken te gieten, en hij kon ook leren uit de fouten van zijn vorige The Da Vinci Code. Maar spijtig genoeg was het opnieuw huilen met de pet op. Meer nog, ik had de indruk dat de regisseur iets teveel zijn fouten wou herstellen en hierbij vergat om een spannend verhaal te vertellen. Op een gegeven moment vraagt Langdon (de droge versie van Indiana Jones) een kaart van alle kerken in Rome, wat op zich al een vrij hilarische quote is. Hij had evengoed een map kunnen vragen met alle bistro’s in Parijs. Dit laatste had misschien wel een betere film afgeleverd. Angels & Demons is 2 uur lang staren naar een saai personage die van de ene kant naar de andere loopt, terwijl het publiek zich afvraagt waarom ze hiervoor 9,20 euro voor betaald hebben. Er was zelfs nergens een zelfkastijdende albino monnik te bespeuren! WTF!

9. Obsessed (2009) Steve Shill
Obsessed had de nieuwe Fatal Attraction moeten worden, maar werd uiteindelijk een domme thriller waarin Beyoncé kan fungeren als de ultieme crowd pleaser voor Afro-Amerikaanse vrouwen die met veel hilariteit kunnen genieten hoe een slanke, blanke, sletterige blondine op haar bek krijgt. En mocht je al in een zaal zitten met een dergelijk publiek zou je in de waan zijn een show van Jerry Springer bij te wonen. Het hoofdpersonage, gespeeld door The Wire acteur Idris Elba, in tegenstelling tot Michael Douglas in Fatal Attraction is de perfecte rijke zakenman. Hij doet niets verkeerd – zegt niets verkeerd – gedraagt zich niet verkeerd, hij is het stereotype van de ideale man zonder fouten of zonden; Mr. Proper als u wilt. En ook al draait het “drama” rond hem, maakt deze karakterisering hem juist compleet oninteressant als filmpersonage. Zelfs de eerste de beste tekenfilm brengt meer diepgang en dualiteiten in hun karakters dan deze film. Obsessed is een erotische thriller zonder erotiek (laat staan een hint van een naakte bil) en zonder thriller (eigenlijk een niet-intentionele komedie), met een idioot script bestaande uit clichés. Het is trouwens een film waar je met schaamrode wangen de filmzaal uitloopt in de hoop niemand jou hier aantreft.

8. Whiteout (2009) Dominic Sena
Ik dacht, een film met Kate Beckinsale on ice kan toch zo slecht niet zijn, en regisseur Dominic Sena (niet meteen de meest fijnzinnige cineast) weet ons toch altijd wel te ontspannen met opwindende actie-sequenties. Maar was deze Whiteout een gigantische teleurstelling. In vergelijking met die andere Zuidpool-whodonit The Thing is deze een smaakloze B-film die ons helemaal 'ijskoud' laat. Slecht acteerwerk, slechte dialogen, slechte cgi, een idioot verhaal, het was zelfs slechte camp. Nieuwkomer Gabriel Macht (The Spirit) is er in ieder geval in geslaagd om twee jaar op een rij te spelen in films die in mijn Top 10 Worst Movie List staan. Maar de man kan ook niet acteren. Ik weet niet met welke studio-exec hij geslapen heeft maar het is niet normaal dat zo iemand in dergelijke Hollywoodfilms wordt gecast. Als hij in beeld is, is het altijd lachen geblazen en hij slaagt erin om zijn dialogen nog ridiculer te doen klinken dan ze al zijn. Hij was zowaar de enige penguin in de film. Los van het feit dat je al na 10 minuten weet wie de dader is, worden we nog eens bekogeld met irritante, geel-getinte flash-back’s die we uiteindelijk kunnen missen als kiespijn. Spijtig genoeg was er in de bioscoop geen black-out tijdens deze Whiteout…

7. Jennifer’s Body (2009) Karyn Kusama
Met lichte druk van wat vrienden ben ik er toch in geslaagd om deze Jennifer's Body twee keer te zien, en bij de tweede visie was alles trouwens nog een stuk slechter. Had ik hoge verwachtingen? Wel, ik was me ervan bewust dat de scenariste van deze prent niemand minder was dan Diablo Cody die toch het oscarwinnende script van Juno heeft geschreven. Maar dit is niet meer dan een slasher-horrorgrap. De enige reden om naar deze film te gaan is Megan Fox (let’s face it), en uiteindelijk gaan de oneliners haar nog goed af en met haar komische timing zit het wel snor. Alleen krijg je niet de indruk dat ze daar nu echt serieuze inspanningen voor heeft moeten leveren. Maar mijn kritiek was minder bij Fox, dan wel bij de regisseuse van dienst Karyn Kusama, die er zelfs niet in slaagt om met een actrice als Fox een sexy prent af te leveren. De hoofdactrices zijn mooi om naar te kijken, ja, maar om een opwindende scène op te bouwen dien je best ook wel iets méér te doen dan even in te zoomen op het decolleté van Megan Fox. Het sfeertje is een beetje stout, maar niet stout genoeg. Opwindend is het al evenmin. Kusama doorbreekt constant de spanning door bruusk te verspringen van een griezelige scène naar komisch intermezzo. Iets wat aanvoelt als met een deux-chevaux op de autosnelweg van 4de naar 1ste te schakelen en terug. Dit scenario in handen van een meer bekwaam regisseur had misschien alles naar een hoger niveau kunnen tillen. Het hoogtepunt van de film is een onbedoeld hilarische scene waar Kusama een cross-cut maakt tussen Fox die een slachtoffer verorbert en Seyfried (de nerdy vriendin) die haar maagdelijkheid verliest. Uiteindelijk is het een zware teleurstelling voor heel wat zaterdag-avond filmkijkers die veel seks en bloed verwachten, want Jennifer’s Body is uiteindelijk een heel braaf filmpje.

6. Surrogates (2009) Jonathan Mostow
Surrogates is niet alleen een slechte film, het is één van de zwaarste teleurstellingen uit 2009 gezien de film gebaseerd is op de verheven graphic novel van Robert Venditti en Brett Weldele. Dit had een spannende science-fiction mysterie thriller kunnen zijn, maar is uiteindelijk al even interessant als 85 minuten lang kijken naar een Duracell-konijntje in beweging. Het is Blade Runner gemaakt door een 10-jarige. Het script van de film lijkt het werk van twee robotten op automatische piloot die elke emotie in de kiem hebben gesmoord, de belichting is al zo krankzinnig als het blonde toupetje van de Bruce Willis avatar (het ideale beeld dan nog wel!), de stijl is voornamelijk vorm boven inhoud en Bruce Willis zelf probeert zijn voorgevoel dat dit een flop zal worden zoveel mogelijk te verbergen. En als ik niet beter wist zou ik denken dat niemand op de set de intentie had een goede film af te leveren en tevreden was met een monotone cliché-formulefilm. Een emotieloze troep die zichzelf teveel au serieus neemt en zich nauwelijks bekommert om de wereld en zijn personages te exploreren. Ik had hier naar uitgekeken, en ergens tijdens de voorstelling was het net of ze bij mij de stekker uit het stopcontact hadden getrokken.

5. The Unborn (2009) David S. Goyer
Ik heb er in ieder geval het raden naar waarom een talentvol acteur als Gary Oldman hierin verzeilt is geraakt. Mocht het een Jason Statham of een Nicolas Cage zijn zou ik het nog begrijpen, maar Oldman leek me toch een intelligente acteur te zijn met heel veel inzicht en smaak. De scène met de Nazi-dokters die met naalden in de oogbollen van kinderen prikken had toch een duidelijke aanwijzing moeten zijn dat dit een belachelijke B-film zou worden. The Unborn is een samenvatting van alle creepshow-clichés uit de aziatische horror-markt van de laatste 10 jaar, gebundeld in een voorspelbare montage die iets meer dan 80 minuten duurt. Het was op de koop toe zelfs een beetje van een rip-off van Mirrors (2008), want ook hier zijn spiegels de bron van alle ellende. En voor wie The Reader van Stephen King heeft gelezen zal hier ook wel een déjà-vu gevoel aan overhouden. Hoe verder naar het einde toe, hoe meer de regisseur de pedalen kwijtraakt en hoe minder spannend of griezelig het allemaal wordt. De film is ZO slecht dat hij zelfs NOOIT goed wordt.

4. G.I. Joe : The Rise of Cobra (2009) Stephen Sommers
G.I. Joe : The Rise of Cobra is nog zo’n zware teleurstelling uit 2009. Het is iets beter dan een Transformers-prent met iets leukere actie-sequenties, maar dit kan je moeilijk zien als een compliment. Het verhaal is ontdaan van elke mogelijke logica of interessant verhaalelement, en gebracht naar het niveau van een puber. Eye-candy Sienna Miller is het enige lichtpuntje in deze film, en doet volledig het personage van de zwak acterende Channing Tatum vergeten, die uiteindelijk de hoofdrol speelt.

3. Transformers: Revenge of the Fallen (2009) Michael Bay
Transformers: Revenge of the Fallen heeft een onsamenhangend non-verhaal dat letterlijk alle kanten uitzwiert, met een debiele plot die Eddy Wally had kunnen bedenken. Voeg daar nog wat personages aan toe die veel weg hebben van stereotype kartonnen borden, een ongegeneerde liefdesverklaring aan het Amerikaanse leger, een ADHD-montage, een tinitus-verwekkende klankband en een slordige videoclipstijl waarbij de camera geen nanoseconde stil staat, en je krijgt de perfecte cocktail voor 150 minuten oeverloze irritatie druipend uit de anus van worstendraaier van dienst, Michael Bay. Waar de eerste Transformers-film nog sporadisch het evenwicht vond tussen actie, avontuur en humor, is deze Bigger-Faster-Better een samenraapsel van cgi-beelden met onherkenbare robotten die elkaar te lijf gaan en waarbij de menselijke factor tot een minimum herleid wordt. Het veel te lange stuk in Egypte dat de ultieme climax moet voorstellen is dan ook nog eens een verschrikkelijk overbodige oefening in het opblazen van alles wat lichtontvlambaar is en een zoveelste excuus om de borsten van Megan Fox in beeld te brengen. Je kunt het vergelijken met zo’n all-in buffet, waar het vlees niet warm genoeg is, de groenten slap, de frisdrank met teveel water vermengd en de dessert smaakloos is. Maar je keert er niet terug van de honger.

2. Dragonball Evolution (2009) James Wong
Ik had moeten weten dat een film met 'Evolution' in zijn title te mijden is als de pest, maar tegen beter weten in heb ik toch Dragonball Evolution gezien. Mijn verwachtingen waren laag maar zo’n opgefokt, van de pot gerukt tienerspektakel had ik niet verwacht. De fout van de makers was dat ze iets te trouw aan de originele cartoon hebben vastgehouden, en was deze film nu net het omgekeerde wat ze hadden moeten doen. We worden niet alleen geconfronteerd met een ridicuul plot maar ook het acteerwerk is van een pathetisch over-acting niveau. Indien je beelden uit de comic had verwerkt in de film, had je met moeite het verschil gezien. Kortrom, de regisseur heeft er een puinhoop van gemaakt en leefde in de waan de fans te kunnen bekoren door dicht bij het bron-materiaal te blijven. Dat die fans nu allemaal hun maturiteit hebben bereikt en zelfs kinderen hebben die te oud zijn om nog naar Dragonball te kijken, is de regisseur compleet ontgaan. A complete waste of money and my time!

1. New Moon (2009) Chris Weitz
Wie dacht dat met New Moon een spannende vampieren-sequel aan te treffen is van een saaie en levenloze reis teruggekeerd. New Moon is misschien al even slaapverwekkend als het origineel, maar deze sequel doet nog erger met rommelige cgi, houterige acteerprestaties die een paspop doet blozen, een verhaal die niet alleen vampieren koud laat, en ons fortune coockie wijsheden verkoopt over de liefde, verbloemd met zwaarwichtige en zwartgallige terminologieën. De twee hoofdfiguren, Edward en Bella, hebben al evenveel chemistry met elkaar als Tobey Maguire en Kirsten Dunst in de Spider-Man films. De film neemt zich ook teveel au serieus met personages die het gewicht van de wereld op hun schouders dragen en herhaaldelijk pseudo-intellectueel zwartgallig gezwets uitkramen. En of dit nog niet allemaal genoeg was, stinkt deze prent naar platvloerse marketing bestemd voor tiener-meisjes die hopelijk allemaal ook de soundtrack zullen kopen met alle popnummers die gepast en ongepast de revue passeerden. Ze zouden misschien beter hun geld sparen voor de dvd-box van True Blood.

***Related Posts***
29/12/2011: Top 10 Best & Worst Movies of 2011
30/08/2011: Top 10 Worst Movies of 2010
29/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010 (Karen)
23/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010
06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
26/12/2008: Top 10 Best & Worst Movies of 2008
22/12/2007: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
16/12/2006: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
23/12/2005: Top 10 Best & Worst Movies of 2005

Het is een uitstekend uitgangspunt voor een geslaagde komedie. Na een uit de hand gelopen vrijgezellen-feestje weten de betrokkenen niet meer wat er precies allemaal is gebeurd. Het ligt in dezelfde lijn als Wedding Crashers (2005), hoewel de humor bij momenten wel iets slimmer mocht, maar The Hangover (2009) is hoe dan ook een leuke prent. En dat is voornamelijk te danken aan de rolverdeling. Bradley Cooper lijkt wel de nieuwe Matthew McConaughey en de revelatie van de film is zonder twijfel Zach Galifianakis.

Korte inhoud: Twee dagen voor zijn bruiloft, rijden Doug (Justin Bartha) en zijn drie vrienden Phil Wenneck (Bradley Cooper), Stu Price (Ed Helms) en Alan Garner (Zach Galifianakis), naar Las Vegas voor een spetterend vrijgezellenfeest dat ze nooit zullen vergeten. Maar wanneer de drie vrienden de volgende ochtend met knallende hoofdpijn wakker worden, kunnen ze zich niets meer herinneren. Hun chique hotelkamer is volledig vernield en de bruidegom is nergens te bekennen. Geen idee hebbend van wat er is gebeurd en met nog zo weinig tijd te gaan, moet het trio trachten om hun slechte beslissingen van de avond ervoor terug te halen om erachter te komen waar het fout is gegaan en hopelijk Doug op tijd terug in L.A. te krijgen voor zijn bruiloft. Echter, des te meer ze ontdekken, hoe meer ze zich realiseren hoe diep ze daadwerkelijk in de nesten zitten.

De film heeft wel iets weg van What Happens in Vegas (2008) en Dude, Where is My Car? (2000), maar dan wel beter. The Hangover is een aaneenschakeling van grappen en hilarische situaties, afgewisseld met spannende momenten. Ik heb vaak de indruk dat de hoeveelheid aan grappen in schril contrast staan met de kwaliteit ervan, maar met deze The Hangover valt alles best wel mee en dat is dan weer de verdienste van de scenaristen John Lucas en Scott Moore. Met name Alan, de getikte broer van de bruid die eigenlijk niet echt bevriend is met de andere heren maar wel meegaat naar Vegas, komt elke scène weer verrassend uit de hoek met kurkdroge humor. Alleen al zijn verschijning met baard, bierbuik en wansmakelijke outfit, tekent al een glimlach op je gezicht.

Maar ook opmerkelijk is de rol van ex-Daily Show journalist Ed Helms die de rol speelt van Stu, als sulletje die onder de duim zit bij z'n vriendin, heeft voor de film zijn stiftandje laten uithalen met dolkomische taferelen tot gevolg. Ook het kleine rolletje van Mike Tyson is te gek. Uiteraard zijn vele scènes voorspelbaar en zie je het einde van de film al aankomen, maar de efficiënte regie van Todd Phillips (Starsky & Hutch, Road Trip) maakt alles hilarisch. The Hangover is waarschijnlijk één van de grappigste komedies van 2009. Ik ik denk als je in het goede gezelschap bent en misschien ook nog eens een glaasje teveel gedronken hebt, dat de film nog grappiger wordt. Het bewijst tevens dat je geen sterren nodig hebt om een geslaagde komedie te maken.

Op de Blu-ray vinden jullie de Uncut-versie van de film, alsook heerlijke picture-in-picture commentary, naast een aantal making-off filmpjes en de blooper-reel. En als jullie alle foto’s willen bekijken van de digitale camera’s van één van de personages in de film, dan kunnen jullie deze ook bekijken. Het enige spijtige aan deze filmervaring was dat zoveel goede momenten gespoiled werden door de vele trailers die ik voorgeschoteld kreeg.

***Related Posts***
20/11/2011: The Hangover part II filmbespreking
03/05/2009: The Hangover trailer

De trailer van District 9 (2009) van Neill Blomkamp is geland. Het is een verhaal over een fictionele wereld waarin onze Aarde door buitenaardse wezens is gevonden. Echter de mensheid heeft dit buitenaardse ras als tweederangsburgers ondergebracht in getto's in Zuid-Afrika. Ze krijgen steun van een overheidsfunctionaris wanneer deze hun biotechnologie ontdekt.

Een verfrissende nieuwe kijk op de groene mannetjes die op aarde landen. Ik ben in ieder geval benieuwd van Blomkamp ervan zal bakken gezien Peter Jackson de man ophemelt als de nieuwe messiah. De man kreeg eerder het Halo-project in de voeten geworpen door PJ, maar Microsoft had zijn bedenkingen om een +200 miljoen dollar project te overhandigen aan een groentje. Blomkamp zal zich toch eens moeten bewijzen op eigen krachten. De enige reden waarom deze special-fx artiest een kans maakt op een big budget film, is omdat hij de toy boy is van Peter Jackson.

Een andere film die ik even in de aandacht wil brengen is The Hangover (2009) van Todd Phillips (Starsky & Hutch, Old School). Twee dagen voor zijn huwelijk, gaat Doug (Justin Bartha) met drie vrienden naar Las Vegas, om daar een knallend vrijgezellenfeest te houden. Doug, Alan (Zach Galifianakis), Stu (Ed Helms) en Phil (Bradley Cooper) feesten er op los, maar als ze de volgende morgen wakker worden weten ze niks meer van de vorige avond. Om één of andere reden vinden ze een tijger in de douche en zitten ze opgescheept met een zes maanden oude baby. Doug is echter nergens te bekennen. Een race tegen de klok volgt om Doug toch nog op tijd voor het altaar te laten verschijnen.

Voor wie verzot is op Knocked Up, Superbad en Stepbrothers zal hier ook wel plezier aan beleven, toch denk ik niet dat dit een hoogvlieger zal worden. De enige reden waarom ik misschien toch deze film niet wil missen is om de bebaarde Zach Galifanaki aan het werk te zien. Ik heb hem bezig gezien in Visioneers (2008) en die heeft echt wel indruk gemaakt als nieuwkomer. Maar er zal ook slecht geacteerd worden in de film gezien ook Mike Tyson en Heather Graham van de partij zijn. Op 17 juni 2009 draait The Hangover in onze zalen.

Nog een paar uurtjes en 2008 is voor goed voorbij en de vraag die ik me stel is "Naar welke film kijk jij uit in 2009?" Laten we bij deze cruciale levensbeschouwelijke vraag dan ook eens peilen naar wat 2009 zoal in petto heeft met een lijstje van de Top 10 Meest Geanticipeerde Films. En enquête die werd gesteld aan afzonderlijk mannen en vrouwen. En gezien opiniepeilingen waarbij men een handvol mensen naar hun meningen vraagt nooit fout kan zijn, is hier de lijst die werd vrijgegeven via mijn trouwe dienaars van Deadline Hollywood.

Als het aan de MANNEN lag:

1. Star Trek (2009) 23%
2. Transformers: Revenge of the Fallen (2009) 17%
3. Harry Potter and the Half-Blood Prince (2009) 14%
4. X-Men Origins: Wolverine (2009) 9%
5. Terminator Salvation (2009) 7%
6. Watchmen (2009) 7%
7. Angels & Demons (2009) 5%
8. Public Enemies (2009) 3%
9. G.I. Joe: Rise of Cobra (2009) 3%
10. New Moon (2009) 3%

Als het aan de VROUWEN lag:

1. Harry Potter and the Half-Blood Prince (2009) 25%
2. New Moon (2009) 15%
3. Transformers: Revenge of the Fallen (2009) 11%
4. Angels & Demons (2009) 9%
5. X-Men Origins: Wolverine (2009) 7%
6. Star Trek (2009) 6%
7. Public Enemies (2009) 5%
8. Night at the Museum: Battle of the Smithsonian (2009) 4%
9. The Lovely Bones (2009) 3%
10. Where the Wild Things Are (2009) 2%

Wat mij zo meteen opviel is dat blijkbaar niemand echt wakker ligt van de nieuwe James Cameron film Avatar (2009) of nog de Tintin (2009) film van Steven Spielberg. Ik kijk in ieder geval zelf uit naar Public Enemies, X-Men Origins: Wolverine, Star Trek, Terminator: Salvation, Watchmen, maar ook naar Shutter Island (2009) van Martin Scorsese, The Tree of Life (2009) van Terrence Malick, Pixar’s gloednieuwe Up (2009), Inglourious Basterds (2009) van Quentin Tarantino en in de hoop ik evenveel zal moeten lachen als met de eerste film, Old School Dos (2009) van Todd Phillips en misschien ook wel voor de terugkeer van Mel Gibson in Martin Campbell's Edge of Darkness (2009) en Roland Emmerich's 2012 (2009). Welke films heb ik over het hoofd gezien…tell me!