De FilmBlog

Net zoals ieder jaar kunnen we opnieuw klagen over de keuzes van The Academy, maar in tegenstelling tot de voorbijgaande jaren denk ik dat ze dit jaar de bal serieus hebben mis geslagen. Los van Rundskop (2011) die een verdiende nominatie kreeg, zijn het voornamelijk "veilige keuzes" die genomineerd werden. Ook al zijn dergelijke award-shows al even subjectief en representatief voor kwaliteit als pakweg het Eurosongfestival, je wil als filmliefhebber toch een aantal zaken recht zetten.

Het meest teleurstellende is dat je nog steeds kan voorspellen welke films genomineerd zullen worden. Alles is zo voorspelbaar geworden dat studio's hun drama-films nu uitbrengen in de periode vlak voor de Oscar-nominaties. De berichten over hoe je een Oscarfilm kan ruiken van mijlenver zijn ondertussen niet meer te tellen, maar nochtans blijven ze hun zelfde koers varen, en dit al jarenlang. Waarom iets wijzigen als je weet dat de show nog steeds wordt aanzien als de ultieme award-show. Maar niets belet ons, om onze kritiek nog maar eens in de verf te zetten.

Laat ik misschien beginnen met de lijst van Beste Films. Een film als Extremely Loud & Incredibly Close (2011) is puur Oscar-materiaal, ook al is de film niet beter dan pakweg Drive (2011) die aan de lijst van Beste Films ontbreekt. En neem het niet enkel van mij aan. Deze Stephen Daldry film wordt door de critici omschreven als: "Extremely Loud and Ridiculous". De film haalt amper 46% op 123 reviews op Rotten Tomatoes en dit terwijl Drive een slordige 93% haalt op 219 reviews. Hoe in hemelsnaam kunnen de meningen van The Academy en het publiek zover uit elkaar liggen?! Ook een films als Shame (2011) of Tinker Tailor Soldier Spy (2011) zijn véél beter bevonden door het publiek dan het vrij standaard drama Extremely Loud & Incredibly Close.

Het probleem met films als Drive of Shame is dat ze niet in het plaatje passen van de Oscars. Een regisseur en producer als Steven Spielberg kent ondertussen de spelregels. Hij is jarenlang genegeerd geweest, maar sinds hij zijn eerste Holocaust film maakte is de man een eregast geworden en weet Spielberg hoe hij binnen de lijntjes van The Academy kan kleuren. Kijk bijvoorbeeld naar War Horse (2011), die al op handen werd gedragen bij de eerste trailer. Ook The Help (2011) is een veilige keuze. Het zijn allemaal films die in de spotlight komen te staan, zonder dat ze het eigenlijk nodig hebben, laat staan echt 'verdienen'.

Maar daarmee wil ik niet zeggen dat War Horse of The Help slechte films zijn? Je kunt de regisseurs van de respectievelijke films niets verwijten. Zij kunnen er niets aan doen dat een aantal pipo's met pen en papier besloten hebben om hun films als het beste van het jaar te nomineren. Vorig jaar was er ondermeer heel wat kritiek aan het adres van Tom Hooper, toen hij met zijn The King's Speech (2010) de Oscar won voor Beste Film en Beste Regie, terwijl David Fincher met zijn The Social Network (2010) een veel betere film had afgeleverd. En dit jaar had ik liever een pak andere films willen zien bij de Beste Films.

En het is niet alleen de Beste Film categorie die wat tegenvalt. Waar zit de nominatie voor Beste Actrice voor Charlize Theron met Young Adult (2011), Tilda Swinton met We Need To Talk About Kevin (2011), Kirsten Dunst met Melancholia (2011), Kristen Wiig met Bridesmaids (2011) en Elizabeth Olsen met Martha Marcy May Marlene (2011)? Maar vooral, waar zit de nominatie voor Michael Fassbender met Shame (2011) en bovenal Ryan Gosling met The Ides of March (2011) of nog Drive (2011)?

Toch ben ik tevreden dat Gary Oldman voor Tinker Tailor Soldier Spy (2011) en Rooney Mara voor The Girl With the Dragon Tattoo (2011) een nominatie op zak hebben voor hun prestatie. In het begin van het jaar dacht ik dat Brad Pitt op zijn sokken de Oscar zou winnen voor beste acteur, gezien hij in twee Oscar-waardige films speelde, maar The Tree of Life (2011) is uiteindelijk zwaar tegengevallen en Moneyball (2011) is nu ook niet meteen zijn beste vertolking.

Anderzijds hoop ik niet dat films als Hugo (2011) (11 nominaties) of The Artist (2011) (10 nominaties) alle prijzen zullen oprakelen. Het zijn twee sterke kandidaten, maar het zijn voor mij niet dé films van het jaar. Eigenlijk kan je dat over geen enkele film zeggen, en dus zou een betere spreiding van de prijzen misschien een goede zaak zijn. En mocht er al een film zijn die alles wint, dan had ik er niets op tegen mocht dit naar Drive gaan, maar spijtig genoeg werd deze film uitgerangeerd. Smaken verschillen en hierover kan nog lang gediscussieerd worden. Kiezen is verliezen en fouten zijn menselijk, dat heeft de Oscar Awardshow toch duidelijk gemaakt in het verleden (cf. Goodfellas, Alfred Hitchcock, L.A. Confidential,…). Op 26 februari 2012 is de uitreiking.

***Related Posts***
24/01/2012: Rundskop gaat naar de Oscars
16/01/2012: De 69e Golden Globes winnaars
01/10/2011: Beste Buitenlandse Films van 2011
01/03/2011: Rundskop filmbespreking

Het is gebeurd. Zonet hebben ze in Los Angeles bekendgemaakt dat Rundskop (2011) van Michael R. Roskam is genomineerd voor de Oscar van beste Buitenlandse film. Dat is voor een Belgische film ondertussen al 11 jaar geleden.

Korte Inhoud: Jacky Vanmarsenille (Matthias Schoenaerts) behoort tot een familie van veehouders annex vetmesters. Zo lang hij leeft heeft hij niet anders geweten dat het vee werd behandeld. Wanneer een hormonenmaffiajager gedood wordt, worden de Limburgse veehouders genoodzaakt een deal te sluiten met enkele West-Vlamingen. Terwijl de politie op zoek gaat naar de moordenaar ziet Jacky zich geconfronteerd met personages waarvan hij dacht dat hij ze al lang vergeten was. Een jeugdvriend Diederik (Jeroen Perceval) blijkt de connectie te zijn met de West-Vlamingen en via Diederik komt het verleden weer tot leven. Negeren lukt echter niet.

Bullhead neemt het in de laatste ronde naar de Oscar op tegen de Israëlische prent Footnote (2011) (trailer), de Poolse film In Darkness (2011) (trailer), de Canadese inzending Monsieur Lazhar (2011) (trailer) en A Seperation (2011) (trailer) uit Iran. Een haalbare kaart als je het mij vraagt, ook al is A Separation de favoriet.

Terwijl Meryl Streep haar zeventiende Oscarnominatie in de wacht sleepte voor The Iron Lady (2011) (en hiermee alle records breekt), viel Charlize Theron met Young Adult (2011), Tilda Swinton met We Need To Talk About Kevin (2011), Kirsten Dunst met Melancholia (2011), Kristen Wiig met Bridesmaids (2011) en Elizabeth Olsen met Martha Marcy May Marlene (2011) vreemd genoeg uit de boot in de categorie van Beste Actrice. Bij de mannen moeten Michael Fassbender met Shame (2011) en Ryan Gosling met The Ides of March (2011) een nominatie aan zich voorbij laten gaan, ondanks dat ze allebei in de running waren voor een Golden Globe. Ook Angelina Jolie werd niet genomineerd voor beste regie met haar film In the Land of Blood and Honey (2011), terwijl ze wel een Golden Globe nominatie kreeg.

Maar de film waar alles om draait is Hugo (2011) van Martin Scorsese is met elf nominaties de grote slokop. Opvallend is dat Leonardo DiCaprio niet genomineerd is voor zijn vertolking van J. Edgar Hoover in J. Edgar (2011). Voorts valt op hoe de leden van de Academy gecharmeerd zijn door de Franse stomme film The Artist (2011), die ook op de Golden Globes volop in de prijzen viel. Maar verwacht wordt dat ook hier George Clooney met de oscar zal lopen voor The Descendants (2011). Op 26 februari weten we of de film ook de hoofdvogel afschiet. Hopelijk halen we hem eens dit jaar binnen, en doen we beter dan die andere Belgische voorgangers die net naast grepen (Daens, Farinelli, Iedereen Beroemd)

Hier vinden jullie de volledige lijst met de genomineerden.

***Related Posts***
16/01/2012: De 69e Golden Globes winnaars
01/10/2011: Beste Buitenlandse Films van 2011
01/03/2011: Rundskop filmbespreking

De afsluiter van de focus festivaldag, op het Filmfestival van Gent was een ferme brok. Geen tijd dus voor iets meer luchtig. Ondanks de titel van de film: We Need to Talk about Kevin (2011) is dit een vrij zwaar psychologisch drama van de relatief onbekende Lynne Ramsay en met de topactrice die haar tweede carrière beleeft Tilda Swinton. Lynne Ramsay verfilmde de roman van de Amerikaanse schrijfster Lionel Shriver op uitstekende intrigerende wijze.

Korte inhoud: Net voor zijn zestiende verjaardag veroorzaakt Kevin (Ezra Miller) een drama op school. Voor zijn moeder Eva (Tilda Swinton) is dat de ultieme nachtmerrie. Of is het een bloederig orgelpunt van iets dat al van jongs af aan bij Kevin ingebakken zat? Eva breekt zich het hoofd over wat er verkeerd liep. Had ze de voortekenen, met onder meer Kevin’s obsessies, niet beter moeten onderkennen en opvangen? En vooral: hoe moet het nu verder als moeder van een zoon die door de maatschappij als een monster wordt beschouwd?

De achtergrond van de film is een vreselijke misdaad die Kevin, de zoon van Eva heeft begaan. De feiten zijn al een tijdje geleden gebeurd, maar Eva moet nog dagelijks met de gevolgen leven en wordt constant geconfronteerd met het feit dat zij de moeder is van een misdadiger. Vreselijk actueel. De film oordeelt noch veroordeelt, en ook de kijkers krijgen daar de kans niet toe. We volgen het leven van Eva die zich voorttrekt en bezint over haar rol als moeder.

Aan de hand van flashbacks wordt haar leven met Kevin gereconstrueerd en krijgen we te zien hoe Kevin was als kind. Ligt daar de oorzaak? Waar ging het fout? Daar geeft We Need to Talk about Kevin geen antwoorden op. Eva als moeder en haar gevoelens staan centraal. Ze is moeder. Van een zoon. Van een monster. Als moeder heeft ze haar zoon lief. Of niet? Als moeder haat ze de misdadiger, maar toch is het haar zoon.

Deze dubieuze gevoelens en gedachten worden op voortreffelijke wijze in de verf gezet. Met soms vrij verzadigde kleuren, scherpe beelden, knap in mekaar gestoken scènes die het psychologisch gehalte versterken. Het gaat niet zover dat we verzeild geraken in The Omen-achtige toestanden, in tegendeel. Maar toch voel je hoe Kevin in feite als van jongs af aan geen normaal functionerend kind was en de onderhuidse spanning wordt in bepaalde scènes knap weergegeven.

Een grote pluim voor Tilda Swinton alweer, die op onbegrip van haar omgeving stuit, niet in het minst van haar man die nooit thuis is en later niet van de mensen die haar beschouwen alsof ze de moeder van de duivel zelf is. Ze laat zich niettemin niet doen en zet een krachtig sterk, op zichzelf aangewezen, menselijk personage weer.

In de film is ook nog een rol weggelegd voor John C. Reilly, die binnenkort zal opduiken in de nieuwe Sacha Baron Cohen film The Dictator (2012), alsook in de nieuwe Roman Polanski prent Carnage (2011), om maar te zeggen dat de acteur zijn filmprojecten weet te kiezen. We Need to Talk about Kevin kan je momenteel gaan zien in de Vendôme en l’Aventure in Brussel.

Het is altijd een plezier om een film te herontdekken met de commentaar van de filmregisseur, en zoals we dit van David Fincher gewoon zijn becommentarieert hij ook uitvoerig zijn nieuwste pareltje, The Curious Case of Benjamin Button (2008) op de Blu-ray release. Fincher is zo één van die zeldzame filmmakers die het visuele aspect even hoog stelt als het inhoudelijke, en dat levert meestal bijzonder cinema op. Spijtig genoeg vertoonde deze 166 minuten durende film, gebaseerd op het werk van F. Scott Fitzgerald, iets te weinig drama, zeker gezien het intrigerende plot. Maar het is zeker een indrukwekkende film die de grenzen van de cgi nog maar eens verlegt, sinds films als Forrest Gump.

Korte inhoud: Terwijl de orkaan Katrina op New Orleans afstormt, ligt de bejaarde Daisy (Cate Blanchett) op haar sterfbed. Ze vraagt haar dochter om voor te lezen uit een oud dagboek. Het dagboek vertelt het bijzondere verhaal van Benjamin Button (Brad Pitt). Benjamin wordt geboren als bejaarde man, en wordt vervolgens met de dag jonger. Halverwege hun levens worden Daisy en Benjamin verliefd. Maar wat zal de toekomst brengen wanneer Benjamin steeds jonger, en Daisy steeds ouder wordt?

De film ontving dertien Oscarnominaties en maar was uiteindelijk de grote verliezer tijdens de ceremonie met slechts 3 "technische" Academy Awards voor visuele effecten, de make-up en de art-direction. Zowel de scenarist, cameraman, regisseur, als de acteurs grepen naast de erkenning. En toch zat er meer. Mocht het script van Eric Roth iets meer de karakter hebben uitgewerkt en iets meer het accent had gelegd op de conflict-situaties, had het mijn inziens een meesterwerkje kunnen zijn.

Maar ook al zijn het technische awards, ze zijn zeker verdiend. We maken een reis doorheen verschillende decennia en de decors en kleding geven tot in het kleinste detail deze tijdsgeest mee. Maar uiteraard ook het verjongings- en verouderingsproces is buitengewoon opmerkelijk. Meestal komt het verouderen van acteurs heel 'fake' over, maar hier – door middel van de contour camera-techniek - ga je volledig mee met de personages. Benjamin beweegt onhandig, oogt kwetsbaar en stelt zich in zijn opvallendheid toch bijna onzichtbaar op. Hij kijkt, neemt op en leert. Benjamin groeit, helemaal op zijn eigen manier. Hij is aandoenlijk, ook op latere leeftijd - wanneer hij jonger wordt. Hij blijft moeite hebben met zich in te passen in de wereld. Pitt speelt deze rol op bijzonder subtiele wijze. Nergens stapt hij in de valkuil van de over-acting en nooit verliest hij zijn kwetsbare karakter. Noem het misschien ingetogen, maar voor liefhebbers van het iets minder dik aangezette sentiment is dat toch op z’n minst een verademing.

Maar zeker ook de andere acteurs zetten hun stempel op dit oeuvre. Blanchett doet het als de grote liefde van Benjamin voortreffelijk. Ze groeit op als een gewoon kind, doet wel wat 'normale' mensen doen, maar bevindt zich door haar liefde voor Benjamin tussen twee verschillende werelden. Haar onzekerheden, wensen en teleurstellingen bestaan als ogenschijnlijk eenvoudige expressies, waardoor Blanchett zich goed meet aan haar tegenspeler. Ook Tilda Swinton die als Britse vrouw van middelbare leeftijd een relatie begint met de oude Benjamin, zet een sterke rol neer.

David Fincher heeft in ieder geval de keuze gemaakt om met zijn beide voeten op de grond te blijven en zich niet te laten meeslepen door al te Hollywoodiaanse scènes. Hij kiest voor een relatief nuchter schouwspel waarbij de aandacht voor de schoonheid en vergankelijkheid van de dingen op de voorgrond treedt. De film is uiteraard groots en pakkend, maar met weinig zeemzoete momenten of goedkoop effectbejag. En de nostalgie waarmee de film is doordrenkt, dringt zich dan ook snel aan de kijker op. Alles is veranderlijk. Schoonheid blijft niet en tijden veranderen. Het ene moment heb je het naar wens en het volgende moment is dat alweer vervlogen. Het verjongingsproces is uiteindelijk maar een filter die ons op een bevreemdende manier laat zien hoe het levensproces in elkaar steekt, een portret van de de menselijke natuur. Ik had zelf de hoop dat we nog iets dieper konden kijken in de ziel van het menselijke bestaan, maar ik ben al heel tevreden met het uiteindelijke resultaat.

De film wordt uitgegeven door Warner Home Video.

***Related Posts***
19/11/2008: Contour-camera techniek
18/11/2008: The Curious Case of Benjamin Button trailer
28/07/2006: Een verjongingskuur voor Brad Pitt

Het is vreselijk tricky om het verouderingsproces bij een acteur realistisch te maken met make-up. Denk maar aan de weinig overtuigende make-up van Anthony Hopkins in Legends of the Fall (1994) of Mel Gibson Forever Young (1992). Maar tegenwoordig is de techniek zo verbeterd dat je nauwelijks nog aan make-up moet denken. En in The Curious Case of Benjamin Button (2008) is ook het gros van het geld gespendeerd aan deze revolutionaire Contour camera-techniek waarbij een perfect 3D model van het gezicht wordt gemaakt en achteraf in post-productie bewerkt. En als je de trailer bekijkt hebben ze hiermee werkelijk grenzen verlegd.

Het gevaar bij films die qua technologie grensverleggend willen zijn is dat ze op dramatisch vlak voor teveel afleiding zorgen. Neem nu Beowulf (2007), een film die 3D animatie naar een nieuw niveau tilt, maar uiteindelijk was de film maar koeltjes onthaald. De kritiek dat de film zich achter het karretje van de nieuwste technologische snufjes laat spannen is dan ook niet onterecht. Maar hier heb je een film van David Fincher, en dat is niet de eerste de beste regisseur. Hij is een regisseur die open staat voor nieuwe technologieën (HD, Red Cam, realistische 3D, …), zonder dat hij zijn oog verliest op de sfeer van de film en de acteerprestaties.

Korte inhoud: "Ik ben geboren onder bizarre omstandigheden." Zo begint Benjamin Button, gebaseerd op het klassieke verhaal uit de jaren 20 van F. Scott Fitzgerald over een man (Brad Pitt) die wordt geboren rond zijn tachtigste en steeds jonger wordt. Een man, zoals ieder van ons, machteloos tegen de tijd. We volgen zijn verhaal, gesitueerd in New Orleans, vanaf het einde van de eerste wereldoorlog in 1918 tot de 21e eeuw. Een verhaal, even bizar als het leven van ieder ander individu. ‘Benjamin Button' is een tijdreizigersverhaal over de mensen en plaatsen die Benjamins pad kruisen, de liefdes die hij verliest en vindt, de vreugde van het leven en de droefheid van de dood, en alles wat met de tijd blijft bestaan.

De eerste beelden zien er verbluffend uit. Vooral de scène waarin Brad Pitt, als ogenschijnlijk oude Benjamin Button voor een publiek van enthousiaste mensen, leert lopen is geweldig. Zijn wat kromme glimlach en oude fonkelende oogjes verraden tegelijk zijn jonge geest in een oud en versleten lichaam. En het heeft er niet echt de schijn van dat het de effecten zijn die de film zo bijzonder maken, dan wel de sfeer de scènes en de uitstraling van de sterrencast. De gehele productie van de film staat als een huis. Het originele verhaal is van F. Scott Fitzgerald, bekend van The Great Gatsby werd in scenariovorm gegoten door scenarist Eric Roth (Forrest Gump). Hoofdrolspelers Brad Pitt, Cate Blanchett en recente Oscar-winnares Tilda Swinton behoeven al helemaal geen introductie. De fotografie is in handen van Claudio Miranda die de Gaffer was op heel wat films van Fincher en sinds een aantal jaartjes ook DoP is geworden op een aantal producties.

En als we de trailer bekijken wordt dit in ieder geval een oogverblindende reis doorheen de tijd, van de beschieting van een oorlogsboot waar Benjamin Button zich op bevindt, naar een balletdansende Cate Blanchett, die nog maar een tipje van haar sensualiteit toont als ze haar hals ontbloot voor een opgewonden Benjamin, die langzaam naar haar toe kruipt. De camera begeleidt hen in een lichte zijwaartse beweging. New Orleans zag er nog nooit zo mooi uit, zelfs niet voor de orkaan Katrina de stad verwoestte. Zo lijkt het David Fincher gelukt om de koude technologie te gebruiken om een hartverwarmend verhaal te vertellen in een prachtig sfeervol stadje. Het zal u niet ontgaan zijn dat we hier te maken hebben met een grote contender voor de Oscars. Wij moeten spijtig genoeg nog wachten tot 28 januari 2009 alvorens de film bij ons in de bioscopen loopt.

***Related Posts***
14/08/2008: Krijgt The Dark Knight een Best Picture nominatie?
28/07/2006: Een verjongingskuur voor Brad Pitt
25/10/2004: David Fincher aan zet

Burn After Reading (2008) begint met een Google Earth-achtige inzoom van ver boven de aarde tot diep in het hoofdkwartier van de CIA in Langley. En meteen is de toon gezet voor wat komen zal. Met een low-angle camerabeweging volgen we een paar glimmende schoenen onder een zwarte broek door de lange gangen. Niemand zal immers kunnen ontkennen dat Ethan Coen en Joel Coen achter de camera zitten en ook het scenario hebben geschreven. Het is niet de beste Coen Brothers film, maar het is hoe dan ook genieten van begin tot eind.

Korte inhoud: Osborne Cox (John Malkovich) is een voormalige CIA-agent die na zijn ontslag, ten gevolge van een drankprobleem, begint aan zijn memoires. Zijn inhalige en overspelige vrouw Katie Cox (Tilda Swinton), die een affaire heeft met Harry Pfarrer (George Clooney), wil scheiden en kopieert heel wat persoonlijke en financiële gegevens en gaat ermee aan de haal. Wanneer die gegevens vervolgens op straat komen te liggen zien twee sportschoolmedewerkers, Chad Feldheimer (Brad Pitt) en Linda Litzke (Frances McDormand), het aan voor gevoelige CIA-informatie en proberen Osborne te chanteren. Dat leidt tot meer problemen dan ze aankunnen.

Naast de hilarische plot en de inventieve cameravoering is het acteerwerk om van te smullen. Brad Pitt is onweerstaanbaar als de ietwat naïeve fitness instructeur. Zelden is oppervlakkigheid zo prachtig verbeeld: elk gebaartje, elke oogopslag is helemaal zoals het moet zijn. Als hij samen met zijn collega Linda Litzke (Frances McDormand) Osbourne Cox opbelt om hem te vertellen dat ze in het bezit zijn van een diskette met gevoelige informatie afkomstig van Cox en dat ze daar geld voor willen hebben, vraagt Chad met een soort spionnen stem meerdere keren heel nadrukkelijk of hij echt wel Osbourne Cox aan de lijn heeft. Als een klein bengel kan hij amper zijn geluk op om zoiets adembenemend te beleven. En als Cox zich bij hun ontmoeting vergist in het merk van zijn fiets ligt hij dubbel van het lachen tot hij zich weer realiseert dat hij in een spannend spionage drama speelt en zijn gezicht en oogopslag direct weer op spionnen stand zet. Te gek.

Opvallend is dat Burn After Reading de eerste film sinds Miller's Crossing (1990) is waarbij de Coens geen gebruik maken van de diensten van cinematograaf Roger Deakins, wiens taak is overgenomen door Emmanuel Lubezki. Hij is een specialist op het gebied van The Red One HD-camera, waar de Coens graag mee wilden werken. MPaar voor deze film lees ik toch dat er gedraaid werd op klassieke 35mm pellicule.

Ook de andere rollen zijn om van te genieten waarbij die van George Clooney niet onvermeld mag blijven. De rol die hij vertolkt is die van een zwakkeling met opportunistische trekjes die nergens om deugen. Maar de manier waarop de paranoia zich langzaam van hem meester maakt, verbeeldt hij uitstekend onder een laag van grappen en grollen. Het werktuig dat hij in zijn hobbyruimte in elkaar knutselt, is een aparte studie waard en het wordt in eerste instantie mooi in het midden gelaten wat we te zien zullen krijgen. Opnieuw een voorbeeld van hoe slim er gespeeld wordt met de verwachtingen die je als kijker hebt van dit soort films.

Burn After Reading is het soort misdaad-komedie waar ik naar uitkijk. DE film is niet alleen dolkomisch, maar er zit ook een serieuze dosis bitterheid en geweld in wat alles een stuk minder oppervlakkig maakt. Het is net die fraaie mix die ervoor zorgt dat deze prent onder je huid gaat zitten. De knulligheid waarmee de CIA hier gerund wordt, is zo geloofwaardig dat de onrust je bekruipt dat deze nonchalance misschien dichter bij de werkelijkheid ligt dan al die bombastische, heldhaftige producties waarin iedereen vierentwintig uur per dag alert is en zich zonder enig probleem of voorbehoud opoffert voor het landsbelang. De film kan je vanaf 26 november 2008 gaan bewonderen in de bioscoop.

***Related Post***
14/08/2008: Wie krijgt een Best Picture nominatie bij de Oscars in 2009?

Maakt The Dark Knight (2008) een kans om deel uit te maken van de vijf genomineerden voor Best Picture bij de Oscars? Dat is een vraag die me de laatste tijd bezig hield. In normale omstandigheden maakt een comic-book adaptatie zo goed als GEEN KANS om genomineerd te worden in het clubje van de Beste Films. Maar gezien Heath Ledger zo goed als zeker een nominatie voor Best Supporting Actor (en dus niet Best Actor, gezien The Joker, net als Two-Face, een bijrol hadden – ook al was hij de betere acteur) zal opstrijken, zou je kunnen zeggen dat er een trendbreuk kan geschieden. Komt daar nog bij dat in de voorbije 8 maanden niet meteen veel hoogvliegers waren.

Verdient The Dark Knight de Oscar voor Beste Film? Wel, hij verdient de oscar evenveel als Titanic (1997). Het zijn twee ambitieuze prenten met een hoge, grensverleggende entertainment waarde. Maar het zijn tevens twee films die in een periode uitgebracht zijn waar de competitie vrijwel onbestaand was (kijk naar die astronomische box-office resulaten en de zwakke films van de laatste maand). Ook genoten ze van een royaal productiebudget (tussen de 180 en 200 miljoen dollar) én hadden het publiek met zich mee via een immense acteur-hype (cf. Heath Ledger en Leonardo DiCaprio). Mocht het jaar vandaag aflopen zijn, dan zou The Dark Knight zelfs een grote kans maken op het realiseren van een clean sweep , MAAR … de laatste 4 maanden beloven heel wat Oscar-waardig materiaal voort te brengen. Films, die het misschien iets minder moeten hebben van het kinetische, dan wel van het dramatische. Het is dus verre van een uitgemaakte zaak.

Vooreerst is er de Ridley Scott film Body of Lies (2008). Bij het bekijken van de trailer lijkt het op het eerste gezicht een typische actie-thriller te zijn, maar de film is niet alleen gemaakt door een meester-regisseur, maar er zitten tevens twee acterende zwaargewichten in (Russell Crowe en wederom Leonardo DiCaprio). Toch betwijfel ik dat deze film een kans maakt op een Best Picture nominatie. De film komt bij ons uit op 15 oktober 2008.

Anderzijds is er de nieuwe David Fincher, wiens Zodiac (2007) op een schandalige manier volledig over het hoofd werd gezien tijdens de vorige Oscar-editie en enkel troost vond met een nominatie voor de Gouden Palm in Cannes. Nu pakt Fincher uit met The Curious Case of Benjamin Button (2008), en de trailer belooft een prent die een serieuze indruk kan maken bij The Academy, om niet te zeggen dé grootste kanshebber op Best Picture. De beelden spreken voor zich en ook hier zitten een paar zwaargewichten, zoals Brad Pitt, Cate Blanchett en Tilda Swinton. De film komt op 28 januari 2009 bij ons in de zalen.

Ook de nieuwe Joe Wright (Atonement, Pride & Prejudice) is een kanshebber voor een Best Picture nominatie. Het duo Robert Downey Jr. en Oscar-winnaar Jamie Foxx bieden elkaar weerwerk in The Soloist (2008). Foxx speelt er een schizofrene, dakloze muzikant die maar één droom heeft: een muziekvoorstelling geven in de Walt Disney Concert Hall. Het feit dat hij zowel dakloos als schizofreen is maken het hem erg moeilijk, maar als Nathaniel een man genaamd Steve Lopez, gespeeld door Robert Downey Jr., ontmoet ziet hij een kans om van zijn droom toch werkelijkheid te maken. Het lijkt een plot die is geschreven specifiek voor de Oscars. Er is op dit moment nog geen trailer beschikbaar. De film komt bij ons uit op 4 maart 2009.

Daarnaast mag men de kracht van Defiance (2008) van Edward Zwick (Blood Diamond, The Last Samurai) niet onderschatten. Een film die gaat over joden die nazi's een pak rammel verkopen, nog zo’n plot waar een Oscar-label op staat. In de trailer zien we een overtuigende Daniel Craig, Liev Schreiber en Jamie Bell.

Ook Sam Mendes zal zijn stempel zetten op de oscar-ceremonie met zijn Revolutionary Road (2008). In de film zien we het Titanic-duo Kate Winslet en Leonardo DiCaprio in een persoonlijk relatie-drama verwikkeld in de jaren ‘50. Ook voor deze film is het afwachten op de trailer, maar de eerste afbeeldingen zien er goed uit.

En voor wie er mocht aan twijfelen is deze Doubt (2008) ook zeker een contender. De film is het regie-debuut van de gelauwerde scenarist John Patrick Shanley (Alive, Moonstruck). Niet zozeer de regisseur maar wel het thema van de film kan potten breken. Het verhaal speelt zich af in 1964, rond een rooms-katholieke school in de Bronx. Zuster Aloysius (gespeeld door niemand minder dan Meryl Streep) komt voor een moeilijke keuze te staan. Er komt bewijs aan het licht tegen haar collega priester Flynn (gespeeld door niemand minder dan Philip Seymour Hoffman), die ervan verdacht wordt een leerling misbruikt te hebben. Moet zij als directrice haar vermoedens uitspreken en daarmee Flynn ten gronde richten, alsook een smet toebrengen op het katholieke geloof of is het beter om te zwijgen? Ook voor deze film is er nog geen trailer beschikbaar.

Uiteindelijk is er nog W. (2008) van Oliver Stone, maar hier verwacht ik niet zo veel van eigenlijk. En Terrence Malick’s Tree of Life (2009) met Brad Pitt en Sean Penn, die momenteel in post-productie zit, haalt volgens mij nooit de deadline. Idem dito voor Michael Mann’s Public Enemies (2009) met Christian Bale en Johnny Depp. Wat betreft Burn After Reading (2008) van de gebroeders Coen is een komedie, en komedies doen het niet al te best bij de Oscars.

Update 16/11/2008: Maar het is alvast duidelijk dat The Dark Knight in februari geen kans zal maken op een Oscar in de categorie Beste Filmmuziek. De Academy of Motion Pictures Arts and Sciences heeft de score gediskwalificeerd omdat er te veel componisten aan samengewerkt hebben. Dit was ook al het geval bij Batman Begins. De Academy is er niet van overtuigd dat de hoofdcomponisten James Newton Howard en Hans Zimmer meer dan 70 procent van de filmmuziek hebben verzorgd. Dat komt doordat er nog drie andere namen zijn opgegeven in verband met de score van The Dark Knight: Alex Gibson, Mel Wesson en Lorne Balfe.

***Related Posts***
25/11/2008: Heath Ledger voor Best Supporting Actor
01/08/2008: The Dark Knight review

Geen enorm grote verrassingen dit jaar bij de uitreiking van de 80e Academy Award Show, alles was zoals verwacht goed verdeeld en smaakvol gepresenteerd door Jon Stewart. Voor diegene die mijn Oscar-prognose en Oscar-tips op de voet hebben opgevolgd zullen het met mij eens zijn. De grote winnaar van de avond was zoals ik had verwacht No Country for Old Men met 4 belangrijke oscars (Best Picture, Best Director, Best Adapted Screenplay en Best Supporting Actor).

De Oscar voor Beste Actrice ging naar de Franse Marion Cotillard voor haar rol als Edith Piaf in La Môme (2007). "Bedankt Olivier Dahan, jij hebt mijn leven ondersteboven gehaald, ik ben sprakeloos", verklaarde de actrice vol emoties. Simone Signoret (Beste Actrice voor Room at the Top) en Juliette Binoche (Beste Bijrol voor The English Patient) waren tot op vandaag de enige twee Franse actrices die een Oscar hadden gewonnen. Dat was in 1960 voor 'Les chemins de la haute ville'. Marion Cotillard nam het in dezelfde categorie op tegen de Australische actrice Cate Blanchett (Elizabeth: the golden age), de Britse Julie Christie (Away from her) en de Canadese Ellen Page (Juno). Ik had wel nooit verwacht dat Tilda Swinton zou winnen voor Best Supporting Actress, maar bon, ik ben blij dat er toch iets onvoorspelbaars in zat. Trouwens ook opmerkelijk dat alle acteursprijzen zij gegaan naar Europeanen. Ook mooi dat The Bourne Ultimatum zomaar eventjes 3 oscars op zak mocht steken. De Franse film 'Le Mozart des pickpockets' versloeg in de categorie Beste Kortfilm de Belgische hoop voor de Oscars 'Tanghi Argentini' van regisseur Guido Thys. Hieronder het overzicht.

BEST MOTION PICTURE OF THE YEAR
* No Country for Old Men

There Will Be Blood
Atonement
Juno
Michael Clayton

ACHIEVEMENT IN DIRECTING
* Joel Coen and Ethan Coen - No Country for Old Men

Paul Thomas Anderson - There Will Be Blood
Jason Reitman - Juno
Julian Schnabel - The Diving Bell and the Butterfly
Tony Gilroy - Michael Clayton

PERFORMANCE BY AN ACTOR IN A LEADING ROLE
* Daniel Day-Lewis - There Will Be Blood

George Clooney - Michael Clayton
Johnny Depp - Sweeney Todd The Demon Barber of Fleet Street
Tommy Lee Jones - In the Valley of Elah
Viggo Mortensen - Eastern Promises

PERFORMANCE BY AN ACTRESS IN A LEADING ROLE
* Marion Cotillard - La Vie en Rose

Julie Christie - Away From Her
Cate Blanchett - Elizabeth: The Golden Age
Laura Linney - The Savages
Ellen Page – Juno

PERFORMANCE BY AN ACTOR IN A SUPPORTING ROLE
* Javier Bardem - No Country for Old Men

Tom Wilkinson - Michael Clayton
Casey Affleck - The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford
Philip Seymour Hoffman - Charlie Wilson’s War
Hal Holbrook - Into the Wild

PERFORMANCE BY AN ACTRESS IN A SUPPORTING ROLE
* Tilda Swinton - Michael Clayton

Amy Ryan - Gone Baby Gone
Cate Blanchett - I’m Not There
Ruby Dee - American Gangster
Saoirse Ronan - Atonement

ADAPTED SCREENPLAY
* Joel Coen & Ethan Coen - No Country for Old Men
Christopher Hampton - Atonement
Sarah Polley - Away From Her
Ronald Harwood - The Diving Bell and the Butterfly
Paul Thomas Anderson - There Will Be Blood

ORIGINAL SCREENPLAY
* Diablo Cody – Juno
Nancy Oliver - Lars and the Real Girl
Tony Gilroy - Michael Clayton
Brad Bird - Ratatouille
Tamara Jenkins - The Savages

BEST FOREIGN LANGUAGE FILM OF THE YEAR
* The Counterfeiters (Austria)
Katyn (Poland)
Beaufort (Israel)
Mongol (Kazakhstan)
12 (Russia)

BEST ANIMATED FEATURE FILM OF THE YEAR
* Ratatouille
Persepolis
Surf’s Up

ACHIEVEMENT IN ART DIRECTION
* Sweeney Todd The Demon Barber of Fleet Street - Dante Ferretti; Set Decoration: Francesca Lo Schiavo
American Gangster - Arthur Max; Set Decoration: Beth A. Rubino
Atonement - Sarah Greenwood; Set Decoration: Katie Spencer
The Golden Compass - Dennis Gassner; Set Decoration: Anna Pinnock
There Will Be Blood - Jack Fisk; Set Decoration: Jim Erickson

ACHIEVEMENT IN CINEMATOGRAPHY
* Robert Elswit - There Will Be Blood
Roger Deakins - The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford
Roger Deakins - No Country for Old Men
Seamus McGarvey - Atonement
Janusz Kaminski - The Diving Bell and the Butterfly

ACHIEVEMENT IN COSTUME DESIGN
* Alexandra Byrne - Elizabeth: The Golden Age
Albert Wolsky - Across the Universe
Jacqueline Durran - Atonement
Marit Allen - La Vie en Rose
Colleen Atwood - Sweeney Todd The Demon Barber of Fleet Street

BEST DOCUMENTARY FEATURE
* Taxi to the Dark Side
Sicko
No End in Sight
Operation Homecoming: Writing the Wartime Experience
War/Dance

ACHIEVEMENT IN FILM EDITING
* Christopher Rouse - The Bourne Ultimatum
Juliette Welfling - The Diving Bell and the Butterfly
Jay Cassidy - Into the Wild
Roderick Jaynes - No Country for Old Men
Dylan Tichenor - There Will Be Blood

ACHIEVEMENT IN MAKEUP
* Didier Lavergne and Jan Archibald - La Vie en Rose
Ve Neill and Martin Samuel - Pirates of the Caribbean: At World’s End
Rick Baker and Kazuhiro Tsuji – Norbit

ACHIEVEMENT IN MUSIC WRITTEN FOR MOTION PICTURES (ORIGINAL SCORE)
* Dario Marianelli – Atonement
Alberto Iglesias - The Kite Runner
James Newton Howard - Michael Clayton
Michael Giacchino - Ratatouille
Marco Beltrami - 3:10 to Yuma

ACHIEVEMENT IN MUSIC WRITTEN FOR MOTION PICTURES (ORIGINAL SONG)
* “Falling Slowly” – Once - Glen Hansard and: Marketa Irglova
“Raise It Up” - August Rush
“Happy Working Song” – Enchanted - Stephen Schwartz
“So Close” – Enchanted - Stephen Schwartz
“That’s How You Know” – Enchanted Alan Menken, Stephen Schwartz

ACHIEVEMENT IN SOUND MIXING
* Scott Millan, David Parker and Kirk Francis - The Bourne Ultimatum
Skip Lievsay, Craig Berkey, Greg Orloff and Peter Kurland - No Country for Old Men
Randy Thom, Michael Semanick and Doc Kane - Ratatouille
Paul Massey, David Giammarco and Jim Stuebe - 3:10 to Yuma
Kevin O’Connell, Greg P. Russell and Peter J. Devlin – Transformers

ACHIEVEMENT IN SOUND EDITING
* Karen Baker Landers and Per Hallberg - The Bourne Ultimatum
Randy Thom and Michael Silvers - Ratatouille
Skip Lievsay - No Country for Old Men
Matthew Wood - There Will Be Blood
Ethan Van der Ryn and Mike Hopkins – Transformers

ACHIEVEMENT IN VISUAL EFFECTS
* Michael Fink, Bill Westenhofer, Ben Morris and Trevor Wood - The Golden Compass
Scott Farrar, Scott Benza, Russell Earl and John Frazier - Transformers
John Knoll, Hal Hickel, Charles Gibson and John Frazier - Pirates of the Caribbean: At World’s End

En voor de meeste Vlamingen onder jullie die de show hebben gemist is hier de 60 seconden samenvatting, aslook een grappig filmpje waar Jennifer Garner wordt aangerand door de 64-jarige Gary Busey.

***Related Post***
22/01/2008: Mijn Oscar-Pronostiek

Gisterenavond waren de Screen Actors Guild Awards, en deze show had in ieder geval niet te lijden onder de scenaristen-stakingen. Ik wil van deze filmblog geen opsomming maken van alle resultaten uit alle award-shows – ik concentreer me op de Razzies, Cannes en de Oscars – maar deze uitreiking van de SAG-award was wel een speciale gezien er met veel eerbied werd gesproken over de pas overleden Heath Ledger.

De award voor Beste Acteur ging naar Daniel Day-Lewis voor zijn rol in There Will Be Blood (2007). Bij ontvangst van de award bracht hij een hulde aan de acteur met een uiterst persoonlijke speech. TVGuide schreef het volgende:

Accepting the award for best actor in a film (There Will Be Blood) and reflecting on his ongoing discovery as a performer, Day-Lewis said, "There are many actors in this room tonight… who have given me that sense of regeneration, and Heath Ledger gave it to me. In Monster’s Ball, that character he created seemed to be almost like an unformed being retreating from himself, his father, his life… and yet we wanted to follow him. It was unique."

Dat Ledger in het verleden soms in bedenkelijke rollen speelde (A Knight’s Tale, The Order) doet niets af van het feit dat hij telkens de pannen van het dak speelde in rollen waar heel wat van de acteur werd gevraagd. Pas met Brokeback Mountain (2005) begon het publiek blijkbaar in te zien dat Heath geen B-acteur was, maar wel degelijk iemand met een enorme flexibiliteit en reikwijdte. Het was dan ook niet meer dan gepast dat een acteur als Daniel Day-Lewis het woord voerde betreffende de dood van de acteur – iets wat de andere kandidaten waarschijnlijk niet hadden gedaan. We zullen nooit weten tot waar Heath ons met zijn vertolkingen had kunnen brengen, maar één ding is zeker, hij heeft bij heel wat acteurs een enorme impact achtergelaten en zal niet zo snel vergeten worden.

Hieronder vinden jullie de lijst van de genomineerden en de winnaars worden telkens aangeduid in het vet. Daaronder vinden jullie de video van de speech van Daniel Day-Lewis.

Outstanding Performance by a Cast in a Motion Picture
3:10 TO YUMA (Lionsgate)
AMERICAN GANGSTER (Universal Pictures)
HAIRSPRAY (New Line Cinema)
INTO THE WILD (Paramount Vantage)
NO COUNTRY FOR OLD MEN (Miramax Films)

Outstanding Performance by a Male Actor in a Leading Role
GEORGE CLOONEY / Michael Clayton – "Michael Clayton" (Warner Bros. Pictures)
DANIEL DAY-LEWIS / Daniel Plainview – "There Will Be Blood" (Paramount Vantage)
RYAN GOSLING / Lars Lindstrom – "Lars And The Real Girl" (Sidney Kimmel Entertainment)
EMILE HIRSCH / Christopher McCandless– "Into The Wild" (Paramount Vantage)
VIGGO MORTENSEN / Nikolai – "Eastern Promises" (Focus Features)

Outstanding Performance by a Female Actor in a Leading Role
CATE BLANCHETT / Queen Elizabeth I – "Elizabeth: The Golden Age" (Universal Pictures)
JULIE CHRISTIE / Fiona – "Away From Her" (Lionsgate)
MARION COTILLARD / Edith Piaf – "La Vie En Rose" (Picturehouse)
ANGELINA JOLIE / Mariane Pearl – "A Mighty Heart" (Paramount Vantage)
ELLEN PAGE / Juno MacGuff – "Juno" (Fox Searchlight Pictures)

Outstanding Performance by a Male Actor in a Supporting Role
CASEY AFFLECK / Robert Ford – "The Assassination of Jesse James By The Coward Robert Ford" (Warner Bros. Pictures)
JAVIER BARDEM / Anton Chigurh – "No Country For Old Men" (Miramax Films)
HAL HOLBROOK / Ron Franz – "Into The Wild" (Paramount Vantage)
TOMMY LEE JONES / Ed Tom Bell – "No Country For Old Men" (Miramax Films)
TOM WILKINSON / Arthur Edens – "Michael Clayton" (Warner Bros. Pictures)

Outstanding Performance by a Female Actor in a Supporting Role
CATE BLANCHETT / Jude – "I’m Not There" (The Weinstein Company)
RUBY DEE / Mama Lucas – "American Gangster" (Universal Pictures)
CATHERINE KEENER / Jan Burres – "Into The Wild" (Paramount Vantage)
AMY RYAN / Helene McCready – "Gone Baby Gone" (Miramax Films)
TILDA SWINTON / Karen Crowder – "Michael Clayton" (Warner Bros. Pictures)

Dat de Hollywoodster George Clooney meestal opduikt in knappe films (Syriana, Good Night and Good Luck, Intolerable Cruelty, Three Kings,... ) zal niemand ontgaan zijn. De acteur mocht zelfs in 2005 de Spirit of Independence Award op zak steken, naast een Oscar voor Beste Mannelijke Bijrol voor Syriana (2005). Clooneys nieuwste film is de spannende thriller Michael Clayton (2007), waarin hij niet alleen de hoofdrol speelt maar tevens als uitvoerend producent optreedt.

Korte inhoud: Michael Clayton (George Clooney) is van huis uit advocaat, maar werkt al vele jaren met veel succes als regelaar bij Kenner, Bach & Ledeen, een van de grootste advocatenkantoren in New York. Het kantoor biedt juridische bijstand aan de biochemische multinational U/North van Karen Crowder (Tilda Swinton) dat in een heftige strijd verwikkeld is met kleine boeren die een schadeclaim tegen het bedrijf hebben ingediend. Als de afwikkeling naar tevredenheid van U/North verloopt, zal het advocatenkantoor daar miljoenen mee verdienen. Maar dan krijgt zijn collega-advocaat en vriend Arthur Edens (Tom Wilkinson), de architect van de verdediging van U/North en dus sleutelfiguur in het proces, gewetensbezwaren. Clayton wordt ingezet om deze ramp te voorkomen. Na de (vermoedelijke) zelfmoord van Arthur ontdekt Clayton echter, dat de zaak niet is wat hij lijkt. Hij komt voor de grootste uitdaging van zijn carrière en zijn leven te staan. Bekijk hier de trailer.

En deze debuutfilm van Tony Gilroy, die het scenario direct schreef voor het witte doek, is meteen ook één van de beste films van het jaar. Tony werd vooral bekend als scenarioschrijver van internationaal vermaarde blockbusters als The Bourne Identity, The Bourne Supremacy en The Bourne Ultimatum en zijn samenwerking met regisseur Taylor Hackford, met wie hij drie films maakte waaronder het aan Michael Clayton gerelateerde The Devil’s Advocate (1997) met Al Pacino en Keanu Reeves in de hoofdrollen. Hij is een echte verhalenverteller die gefascineerd is door dilemma’s, verlangens en beslissingen. Hij voelt zich trouwens thuis in het wereldje van grote advocatenkantoren in New York, vooral van datgene wat zich achter de schermen afspeelt. Het zou dankzij collega-regisseur en vriend Steven Soderbergh zijn dat hij bij George Clooney is beland. Dat was meteen ook een geschenk uit de hemel, want Clooney speelt met zijn wereldse intelligente uitstraling de pannen van het dak.

Er zijn volgens mij twee categorieën van thrillers, je hebt de grafische thrillers (in het genre van Se7en, Silence of the Lambs, The Usual Suspects,…) die hoofdzakelijk steunen op actie en daarnaast heb je de intellectuele thrillers (in het genre van The Firm, The Client,…) die minder snel opbranden en het vooral moeten hebben van karakters-ontwikkelingen. Deze film behoort tot de laatste categorie. De prent gaat heel traag vooruit en laat zich niet verleiden door overbodig visueel vertier. Verwacht dus geen easy-to-digest film. Het vraagt een beetje moeite van de kijker om te weten wie de spelers zijn (tip: ga tijdens de voorstelling niet plassen). De film gaat in essentie over personages die zich bevinden in de grijze zone tussen moraliteit en immoraliteit, over mensen die leven volgens hun eigen op maat geschreven ethiek. Ze zijn niet noodzakelijk "goed" of "slecht", maar het resultaat van hun keuzes in een maatschappij waar geld en macht het voor het zeggen heeft. En dat is misschien het enige zwakke puntje aan de film; de personages lijken af en toe iets teveel de logica van het plot te volgen.

Michael Clayton is een film die het niet moet hebben van cgi of verrassende plotwendingen naar het einde toe. De film heeft een eigen ritme en blijft vastgesnoerd aan de echte wereld in plaats van een fictionele wereld die we kennen vanuit andere thrillers. Het maakt tevens een duidelijk argument tegen de 'winst-boven-alles' praktijk van multinationals. Maar de kracht van deze prent zit hem in de unieke karkaters in interessante situaties die zich door het oog van de storm begeven. Deze film heeft geen records gebroken aan de box-office, maar is een stevige thriller van superieure kwaliteit. **** / *****