Regisseur Darren Aronofsky heeft met deze Requiem for a Dream (2000) zijn stempel gezet als regisseur waar rekening mee moet gehouden worden. Niet al zijn films waren voltreffers - cf. The Fountain (2006) -, maar van zijn vijf langspeelfilms die hij heeft gemaakt zijn vier films absolute toppers; met name Pi (1998), Requiem for a Dream, The Wrestler (2008) en Black Swan (2010).

Korte inhoud: De weduwe Sara Goldfarb (Ellen Burstyn) krijgt te horen dat ze uitgekozen is om in een spelshow mee te doen. Aangezien ze niet meer in haar favoriete jurk past, begint ze met dieetpillen, waar ze al snel aan verslaafd raakt. Sara’s zoon Harry (Jared Leto) en zijn vriend Tyrone (Marlon Wayans) zitten in de illegale drugshandel. Ze hoeven nog maar even door te gaan om genoeg geld te hebben verdiend om hun leven weer op orde te krijgen, maar dan wordt de aanvoer stopgezet en raken ze zelf steeds meer afhankelijk van hun product. Harry’s vriendin Marion (Jennifer Connelly) wil graag een eigen kledingwinkel waarin ze haar ontwerpen kan laten zien, maar haar drugsverslaving beheerst haar volledig. Alle vier personages hebben een beter leven voor ogen, maar uiteindelijk ontsporen hun levens op tragische wijze en verzeilen ze in een neerwaartse spiraal van angst, drugsgebruik, misdaad, prostitutie en uitzichtloosheid.

Als er één film is die de paranoia op een treffend manier in beeld weet te brengen is het toch wel deze film. Niet alleen de donkere en grauwe visuele stijl, de close-up schouder-camera's van de personages met groothoeklens (a.k.a. snorricam), de afwisseling van schreeuwerige kleuren, de versnelde, bloedstollende jump-cut en time-laps montage, de 2000 cuts (wat drie keer zoveel is in vergelijking met een gemiddelde film) maar ook de uitstekende vertolkingen van de acteurs blijven nazinderen. Uiteraard is ook veel te danken aan het uitstekende bronmateriaal van Hubert Selby Jr. (boek: Last Exit to Brooklyn). In tegenstelling tot Trainspotting (1996), die ook draait rond het gegeven van drugs, is in Requiem niet veel ruimte voor humor. Het is een film die naar de keel grijp en waar je niet vrolijk van zal worden. Je krijgt een ferme dreun te verwerken en wie weet, heeft deze prent al heel wat jongeren kunnen wakker schudden en alert gemaakt van de mogelijke gevolgen van drugverslaving. Tevens ook een sterke poster met close-up van Jared Leto's oog met grote pupil, wat dan weer verwijst naar het druggebruik.

Maar naast de schokkende hip hop montage maakt ook de onthutsende muziek van Clint Mansell van deze prent een overdonderend meesterwerkje. Het is net zoals het drama op het scherm niet meteen muziek die je vrolijk zal maken, en bepaalde nummers zijn zelfs ongelofelijk irriterend, maar het werkt perfect voor het verhaal. Geen plaats voor vrolijke pop-muziek zoals in Trainspotting maar wel lugubere klanken en psychedelische, minimalistische synthesizer muziek die volledig in de lijn liggen van een requiem, een gebed voor de zielenrust van de overledene. En met de personages die steeds dieper wegzakken in hun doffe ellende, wordt ook de muziek steeds killer en beangstigend.

De grenzen tussen realiteit en hallucinatie vervagen en Aronofsky sleurt ons in de ultieme nachtmerrie. Goede voornemens leiden naar foute plannen, die dan uiteindelijk uitmonden in ontsporingen en onherroepelijke fysieke en emotionele schade. En naarmate we het einde naderen is de film nog nauwelijks om aan te zien met electroshok-therapie, amputatie en seksploitation scènes. Je wordt verpletterd door de botte miserie, de agressieve muziek en montage, maar je blijft wel gekluisterd aan al die fascinerende beelden van Matthew Libatique. De film had meer nominaties moeten krijgen dan slechts die van Beste Actrice voor Ellen Burstyn, maar de concurrentie was dit jaar moordend met films van Steven Soderbergh, Ridley Scott, Ang Lee en Stephen Daldry.

Het is dus met veel enthousiasme dat Universal al gezorgd heeft voor een Requiem for a Dream blu-ray versie. Een film die zeker niet mag ontbreken in jullie collectie. Het is niet alleen een visueel knap staaltje cinema, maar het is vooral een film die lang na het zien ervan blijft nazinderen.

Be Careful of What You Wish For zou de slagzin kunnen zijn van Black Swan (2010), de nieuwe prent van Darren Aronofsky die deze week genomineerd werd voor een Oscar in de categorie Beste Film.

Naast de regisseur heeft ook actrice Natalie Portman een Oscarnominatie op zak voor haar vertolking van Nina Sayers, een balletdanseres die zo graag de zwarte en witte zwaan wil spelen dat ze er mentaal ziek van zal worden. Het verhaal kwam van Andres Heinz en werd tot scenario bewerkt met de hulp van Mark Heyman (The Wrestler) en John J. McLaughlin.

Korte inhoud: Black Swan volgt het verhaal van Nina (Natalie Portman), een ballerina in een balletgezelschap in New York City. Haar leven, net zoals dat van iedereen in dit beroep, staat volledig in het teken van de dans. Ze woont samen met haar moeder Erica (Barbara Hershey), die ooit ballerina was. Ze steunt de professionele ambities van haar dochter op zeer fanatieke wijze. Wanneer de artistiek directeur Thomas Leroy (Vincent Cassel) besluit de prima ballerina Beth Macintyre (Winona Ryder) te vervangen voor de eerste productie van hun nieuwe seizoen, ‘Het zwanenmeer', is Nina zijn eerste keuze. Maar Nina heeft een rivale: een nieuwe danseres, Lily (Mila Kunis), die ook indruk maakt op Leroy. 'Het Zwanenmeer' heeft een danseres nodig die zowel de witte zwaan met onschuld en elegantie kan spelen als de zwarte zwaan, die staat voor bedrog en sensualiteit. De rol van witte zwaan is Nina op het lijf geschreven, maar Lily is de belichaming van de zwarte zwaan. Terwijl de twee jonge danseressen hun rivaliteit laten uitgroeien tot een vreemde vriendschap, begint Nina haar duistere kant steeds meer te omarmen en tot de zwarte zwaan te transformeren, met een obsessie die haar ondergang zou kunnen betekenen.

Het verhaal is zo intrigerend dat het zonde zou zijn om er teveel over te onthullen. Je moet dit pareltje ontdekken, ook al ben je geen grote fan van ballet. Maar wees gerust, dit is geen Billy Elliot (2000). Deze film tilt het balletdansen naar een compleet nieuw en tevens angstaanjagend niveau. Swan Lake van Tchaikovsky komt op een aangrijpende manier in beeld. Maar het is het soort film die geliefd en gehaat zal worden, ook al is deze veel meer toegankelijk dan bijvoorbeeld een Lars Von Trier prent. Toch laat filmstijl van Aronofsky geen ruimte voor meligheid of romantiek, maar graaft in de diepste zielenroerselen van een jong meisje die met haar fanatieke moeder leeft en wiens leven zich hoofdzakelijk afspeelt op de balletschool. Ik had er geen idee van dat een film over ballet zo erotisch en pervers kon zijn, en tevens zo huiveringwekkend.

Het acteerwerk van Natalie Portman is wederom uitstekend. En het waren geen gemakkelijke scènes die Aronofsky haar had voorgeschoteld. Ondermeer een scene waar Portman moest masturberen. Een episode waar de actrice met enige verlegenheid terug op blikt: "Mijn gêne was even groot tijdens de opnames als toen ik de film bekeek terwijl mijn ouders naast me zaten", zei ze in een interview met MTV. En er zat ook een lesbisch onderonsje met Mila Kunis. "Toen we samen naar de film keken, heb ik mijn vader gevraagd niet naar die scène te kijken. Geen enkele vader moet zijn dochter dat zien doen", voegde Portman eraan toe. En op de set was het niet eenvoudig voor de actrice. Black Swan had een productiebudget van slechts 13 miljoen dollar (ietsje meer van het budget van een Belgische langspeler) en voor een Amerikaanse productie waar niet kan gesjoemeld worden met de lonen van de crew, is dit peanuts. Zeker voor de ambitieuze prent die Aronofsky wou maken. Bijgevolg moest Portman haar trailer inleveren in ruil voor een dokter op de set. En die was nodig, want ze hield er een gekneusde rib en een kleine hersenschudding aan over.

Maar ook de uitstraling van Vincent Cassel is uitmuntend, zoals we dat van hem gewend zijn. Hij is tevens perfect gecast als de ballet-meester, met zijn Frans-accent en zijn imponerende gestalte, die als een echte controle-freak zijn dansers met heel wat seksuele spanning begeesterd. Enkel Mila Kunis viel bij mij uit de toon. De actrice is knap, bekijk haar pics, maar in deze film merk je toch dat ze op acteervlak niet weet te overtuigen. Haar rol komt nauwelijks uit de verf. Anderzijds passen de twee aantrekkelijke dames goed bij mekaar. Ik denk dat ze samen amper 100 kilo wegen en hebben beiden een indringende en mysterieuze blik.

De fotografie van de Filippijnse Matthew Libatique opnieuw om van te smullen, die bengelt tussen met hallucinerende beelden in een discotheek, esthetische topshots in de balletschool en ingetogen drama tussen moeder en dochter. En dat allemaal zonder 3D-effecten. Libatique is ook genomineerd voor een Oscar, maar hij moet het opnemen tegen stevige concurrenten. De muziek van Clint Mansell maakt mooie variaties op het werk van Tchaikovsky en dompelt de film onder in die hallucinante wereld, door de track achterstevoren te spelen. Het heeft meteen een twisted kantje aan de film.

Het verhaal zelf is vrij eenvoudig. Ik bedoel, het meisje die de zwaan incarneert in haar echte leven is niet meteen de meest complexe metafoor die je kan bedenken. De weg die ze volgt naar haar doel heeft ook niet zoveel bochten en kronkels, enkel wat obstakels die haar tot het uiterste zullen drijven. Het personage van Nina is in essentie niet zo’n boeiend personage, zelfs een beetje een saai iemand, maar het zijn de omstandigheden die alles heel aangrijpend maken. Ook ten gevolge van de sterke vertolking ga je meteen meevoelen met haar, en ook al gaan we naar een verschrikkelijke finale, zijn we vreemd genoeg tevreden met haar gerealiseerde prestatie. De film heb ik gezien nadat ik mijn top 10 had samengesteld, maar deze film verdient uiteraard ook een plaats aan de top in de lijst. En ja, er zullen wel een paar Oscars vallen voor deze prent.

***Related Post***
20/08/2010: Black Swan trailer

Ik blijf de films van Darren Aronofsky op de voet volgen. Hij is een regisseur die me blijft verbazen met aangrijpende drama’s, zoals Requiem for a Dream (2000) of The Wrestler (2008), en zijn minder goede films zoals The Fountain (2006), bewijzen dat de man risico’s durft nemen en niet kiest voor de voorgekauwde popcorn flick.

Zijn laatste film heet Black Swan (2010) en de trailer ziet er intrigerend uit. Dit trouwens met een bescheiden productiebudget van 17 miljoen dollar.

Korte inhoud: Balletdanseres Nina (Natalie Portman) maakt deel uit van een balletgezelschap waarbinnen hevige concurentie heerst. De belangrijkste danseres van dat moment, Beth (Winona Ryder), staat op het punt om te vertrekken en iedereen wil haar plaats innemen, te meer daar zij tot dan toe een hoofdrol vertolkte in het populaire Swan Lake ballet van Tsjaikovski. Volgens artistiek leider Yevna (Vincent Cassel) heeft ze zeker talent, maar mist ze het één en ander op het mentale vlak. Ook moet ze afrekenen met haar speelzieke rivale Lily (Mila Kunis) wil zij een kans maken om de hoofdrol te gaan vertolken.

Aronofsky maakt niet meteen opbeurende films, maar je blijft wel gekluisterd aan het beeld met zijn doorgedreven visuele stijl en zijn vaak aangrijpende verhalen. Hij mag dan wel een Amerikaan zijn, de films voelen om één of andere reden heel Europees aan. En zijn laatste project lijkt wel iets weg te hebben van een Roman Polanski prent. Wat ook in het oog springt zijn de kostuumdesigns die er uitzien alsof ze rechtstreeks uit de Opera van Milaan komen.

Het is wel even wennen aan het idee een thriller te zien met balletdansers, maar waarom ook niet? De trailer is op z’n minst geslaagd en de sfeer is absoluut niet frivool of cheesy, maar kil en dreigend. Natalie Portman ziet er trouwens geweldig uit, zeker wanneer ze begint te stretchen, en wie weet gaat zij dezelfde triomfantelijke toer op als Mickey Rourke in The Wrestler. Ook de Russische Mila Kunis is een streling voor het oog. Vincent Cassel is een degelijke acteur en één van de uitschieters in Frankrijk die Hollywoodfilms aan kan. Met zijn laatste halfbakken "tv-film" Mesrine: Killer Instinct + Public Enemy No 1 (2008) bewijst hij trouwens dat hij te groot is geworden voor de Franse cinema. Black Swan zou bij ons eind 2010 in de zalen moeten draaien.

De film stond al te blinken in mijn Top 10 van de Beste Films uit 2008 en deze Slumdog Millionaire (2008) heeft nu ook gisteravond de Golden Globe weggekaapt voor Beste Film. De film verhaalt over een arme Indiase straatjongen die in een televisiequiz de kans krijgt een miljoen te winnen. De Golden Globes zijn de op één na belangrijkste filmprijzen in Hollywood. Regisseur Danny Boyle won ook de award voor Beste Regisseur, en de film kreeg ook nog een Globe voor het Beste Scenario en de Beste Originele Muziekscore. De vier Golden Globes betekenen niet dat Slumdog Millionaire voorbestemd is op de Oscars, die door een volledig verschillend kiescollege gekozen worden. Maar de resultaten zijn altijd een goede graadmeter en plaatst de film een symbolische maand voor de uitreiking van de Oscars wel in een zeer goede positie.

De tweede grote winnaar was actrice Kate Winslet die zomaar eventjes de Golden Globe won voor Beste Actrice in Revolutionary Road (2008), alsook Beste Actrice in een Bijrol voor The Reader (2008). Mickey Rourke werd bekroond als beste acteur in zijn rol als uitgerangeerde sporter in The Wrestler. Filmmaker Steven Spielberg kreeg een Golden Globe voor zijn gehele oeuvre. De vorig jaar overleden Heath Ledger kreeg een prijs voor zijn rol als The Joker in de laatste Batman-film The Dark Knight (2008). Als beste animatiefilm werd de Pixarfilm Wall-E (2008) bekroond, over een robotje dat als enige op aarde is achtergebleven nadat de aarde is ontruimd. Ook de prijs voor beste buitenlandse film ging naar een animatie: Waltz with Bashir (2008), waarin regisseur Ari Folman de gruwelen reconstrueert die het Israëlische leger begin jaren tachtig aanrichtte tijdens de oorlog met Libanon. Hieronder vinden jullie de lijst van de genomineerden en de winnaars:

Als een comic-fan kijk ik reikhalzend uit naar de release van Iron Man 2 (2010) van Jon Favreau. Eerder had ik bericht dat Don Cheadle de acteur Terrence Howard heeft vervangen in de rol van Col. James 'Rhodey' Rhodes en nu is er zelfs nog een stukje nieuws die mijn verwachtingen voor de sequel nog een flinke boost geven.

Blijkbaar zou Mickey Rourke, de acteur die sinds Sin City op zijn retour is en onlangs de pannen van het dak speelde in The Wrestler (2008), aangesproken worden om de villain te spelen in de sequel. Sinds The Dark Knight is er een nieuwe wind aan het waaien in het populaire comic-genre en stijgt de kwaliteit zienderogen. Karakter-acteurs zullen dus ook steeds meer worden aangetrokken en zelfs menig prestigieus drama-regisseur zou niet vies zijn voor een comic-adaptatie. Het zijn de mensen van Variety die met het nieuws voor de dag komen.

Rourke is in discussions to play a villain described as Tony Stark's Russian alter ego, a heavily tattooed bruiser who is in the arms trade and battles Iron Man in his own nuclear-powered armored suit. Actor Sam Rockwell is in negotiations to play another villian in the pic.

The script — which is still being written by Justin Theroux (Tropic Thunder) — is a guarded secret, but speculation is that villain is likely comicbook nemesis Crimson Dynamo.

Het is nooit een vergissing om echt talent aan je film te voegen en bij deze maakt Jon Favreau nog steeds de juiste beslissingen. Rourke zou onmiskenbaar de sequel ten goede komen en alle fans kunnen bekoren. Rourke blijkt wel een pain in the ass te zijn als je met hem moet werken (vraag het maar aan Erik Van Looy), maar hij staat er toch telkens weer. Ondertussen is ook de reden bekend geworden van de wissel van Terrence Howard. Blijkbaar zou het effectief een beslissing zijn van de regisseur die vond dat Howard iets teveel op zijn systeem werkte. Hopelijk komt dat goed tussen Favreau en Rourke.

Wat weet ik van Crimson Dynamo? Het is een Marvel-villain die al in verschillende vormen en gezichten is verschenen in diverse comics. Maar algemeen wordt aangenomen dat hij een Soviet-Super Soldier is met een krachtig gewapend harnas waarop in de eerste versies een Soviet-ster op de borst staat te pronken. Hij kon vliegen en elektrische stroomstoten uitdelen, maar ook kleine raketten afvuren, dus kon je maar best niet al teveel grappen maken over die ster op zijn borst. Het personage trok ook regelmatig in strijd tegen Iron Man. Zijn echte naam was Anton Vanko, maar er werden maar liefst 12 versies van de ijdele lefgozer Crimson Dynamo gemaakt. Vanko zou later zijn geëmigreerd naar de US om te werken bij Tony Stark als één van zijn hoofdwetenschappers, maar als Rourke dit personage zou vertolken denk ik niet dat hij in aanmerking zou komen voor een terugkerende rol.

Maar de mensen van Hollywood Reporter schrijven dat het waarschijnlijk niet Crimson Dynamo dan wel Whiplash zal worden. In de comics heet deze villain Mark Scarlotti, een briljant ingenieur en eveneens werkzaam binnen de Stark industrie. Maar de man komt op het verkeerde pad terecht wanneer hij een deal sluit met een misdaadorganisatie. Hij draagt geen harnas, maar beschikt wel over 2 cybernetische/kinetische zwepen. Whiplash voerde niet enkel strijd tegen Iron Man maar ook tegen Spiderman.

Sam Rockwell zou dan weer de rol vertolken van de miljardair Justin Hammer, een super-intelligent zakenman en rivaal van Tony Stark. Hammer dealt ook met criminele organisaties en ontwierp de hypersonic scan transmitter die het harnas van Iron Man kon hacken en de controle ervan overnemen. Stark zou ook een nieuwe assistente krijgen, genaamd Natasha, maar er is nog niet bekend wie deze rol zal vertolken.

Update 25/01/2009: Een paar dagen geleden heb ik hierboven bericht dat Mickey Rourke werd gecontacteerd door Marvel om de villain te spelen in Iron Man 2. Maar in tijden van crisis, hoeveel geld zouden ze naar de recent gelauwerde acteur smijten? Blijkbaar wordt er gesproken van 250’000 dollar. Veel? Mochten wij een rolletje krijgen in een film voor die prijs, dat zou fantastisch zijn. Houd rekening dat veel mensen hier 5 jaar moeten voor werken, waarvoor een acteur in een bijrol maar 20 dagen moet presteren. Maar voor een acteur met jarenlange ervaring die onlangs in de prijzen is gevallen voor The Wrestler, is dit toch wel een hongerloon. Zeker in het licht van deze multi-miljoen dollar film die bakken geld zal opbrengen. Paramount toont zichzelf in deze zaak van de meest gierige kant. Aan de andere kant zou je kunnen zeggen dat Rourke compleet verdwenen was uit de spotlight een paar jaar geleden en dat hij zou mogen blij zijn dat hij opnieuw wordt gecast in dergelijke blockbuster films. Je zou zelfs kunnen opperen dat het een verstandige zet is van de studio om die exuberante gages van acteurs eens te herzien. Ik herinner me nog die 20 miljoen dollar die werd gegeven aan B-acteur Chris Tucker voor Rush Hour 3. De waanzin was compleet.

Update 13/03/2009: Mickey Rourke zal dan toch meedoen in de Iron Man sequel. Hij is zich stevig aan het voorbereiden op zijn rol als de Russische gangster Ivan. Toen hij in Moskou was om zijn film The Wrestler voor te stellen aan het Russische publiek, liet hij zich even opsluiten in de Butyrka-gevangenis. De Butyrka-gevangenis was berucht tijdens het tsaristische en stalinistische regime. Gevangenen werden er brutaal behandeld, en duizenden veroordeelden werden er voor het vuurpeloton gezet. Rourke bracht drie uur in de inrichting door. Hij sprak met enkele gevangenen, en kreeg een rondleiding in de gymzaal, de kerk, het museum en de kantine. Volgens de Russische krant Komsomolets was het voor Rourke een droom die in vervulling ging.

***Related Posts***
18/02/2009: Scarlett Johansson vervangt Emily Blunt in Iron Man 2
16/01/2009: Emily Blunt als Black Widow in Iron Man 2?
07/01/2009: Iron Man een box-office hit
26/12/2008: Top 10 Beste Films van 2008
16/10/2008: Don Cheadle vervangt Terrence Howard in Iron Man 2
18/05/2008: Marvel presteert beter dan DC Comics
29/02/2008: Iron Man trailer kicks ass
17/09/2007: Iron Man van Jon Favreau
25/05/2006: Er wordt aan Iron Man gewerkt

Het moet gezegd worden, 2008 was katholieker dan 2007. Weinig opvallend naakt maar slecht hier en daar een naakte borst of bil. Er was dus ook niet veel naakt te zien met kwalijke trekjes. Alles ruikt naar 'conventioneel naakt'. Ik lig er zelf niet echt wakker van maar gezien deze Top 10 Nude Scenes bij de meest gelezen blogposts behoort is hier een felbegeerde aanvulling. In de lijst steken naar goede gewoonte niet-pornografische films die elk een bioscooprelease hadden in 2008. Mocht ik films over het hoofd hebben gezien, gelieve deze aan te vullen in de commentaren.

10. Felon (2008) Ric Roman Waugh
Zij die vroeger naar de actie-serie « 24 » hebben gekeken zullen vast wel de knappe Marisol Nichols herkennen. In de independent film Felon (2008) kreeg je haar zelfs te zien met iets minder kleren aan. Het is een bijzondere prent, niet alleen omwille van de topless scène met Nichols, maar ook omwille van het strakke acteerwerk van zowel Stephen Dorff en Val Kilmer. Het verhaal met Hitchcociaanse trekjes over een onschuldige man die in een spiraal van geweld terecht komt. Nog meer opmerkelijk is de vrij realistische benadering van het gevangeniswezen in de States.

9. Mirrors (2008) Alexandre Aja
Mirrors (2008) mag dan wel een horrorfilm zijn waar je ‘s nachts voor het slapen gaan nog zal zitten rillen. Maar op een compleet onverwacht moment zien we naakte Amy Smart door het beeld lopen. Awesome! Niets beters om even wat stoom af te laten in deze anders ijzingwekkende seat-jumper. De naakt scène op zich stelt niet zo heel veel voor, maar zoals ik al zei, 2008 was nogal braafjes. Let wel, na de naakt-scène komt ze op brutale wijze om het leven (zeker niet iets voor gevoelige kijkers).

8. Hell Ride (2008) Larry Bishop
Hell Ride (2007) is niet meteen een film die ik jullie zou aanraden, maar in deze Top 10 lijst hoort hij zeker thuis. De fans van biker-films à la Easy Rider zullen hier zeker wel van genieten. De rest kan de film bekijken voor de naakte Cassandra Hepburn. Niet meteen een actrice waar men moet naar uitkijken maar wel iemand met een mooi balkon. Of het al dan niet natuurlijk is laat ik aan de specialisten over. En er zit nog meer schoon volk in de film met name Julia Jones en de knappe Chileense Leonor Varela. Mocht de film nu ook nog eens de moeite zijn …

7. Sex and Death 101 (2008) Daniel Waters
Het was de terugkeer van Winona Ryder als femme fatale in de romantische komedie Sex and Death 101 (2008), en ja, Winona’s ging uit de kleren. Misschien was dat wel de prijs die ze moest betalen. Spijtig genoeg heeft zo goed als NIEMAND deze prent gezien. Het was zowiezo niet Winona die de aandacht trok, maar wel de naakte verschijning van Sophie Monk. Had de film ook nog maar iets zinnigs te vertellen over ‘Death’ of ‘Sex’, maar niet dus.

6. The Reader (2008) Stephen Daldry
Eén van de beste actrices blijft zonder twijfel Kate Winslet, die vooral bekend was voor brave rolletjes, maar tegenwoordig zien we de actrice vaker schaars gekleed optreden. Geen silicone maar een 100% natuurlijke verschijning. The Reader (2008) vond ik niet zo’n bijster goeie film, en was het niet voor de acteerprestaties van de acteurs zou deze film nooit zijn opgevallen. Hoe deze film ooit 5 oscarnominatie kon krijgen blijft bij mij echter een gigantisch mysterie.

5. Elegy (2008) Isabel Coixet
Tegenwoordig zien we heel veel van Penélope Cruz, onlangs nog als starlet in de musical Nine (2009), maar met Elegy (2008) haalt ze meteen een 5de plaats in dit allesbehalve prestigieuze lijstje.

4. The House Bunny (2008) Fred Wolf
The House Bunny (2008) is niet meteen een geslaagde komedie maar het bevat wel een paar scènes met een schaars geklede Anna Faris die hier alles uit de kast haalt om te overtuigen als leading actress. Dat de film onvoorstelbaar seksistisch is nam ze er blijkbaar bij, want hier wordt zonder verpinken verkondigd dat een vrouw pas aantrekkelijk is als ze zich als een hoertje gaat kleden en gedragen. Maar toch is het leuk om Faris te zien rondhuppelen in deze verkeerde prent.

3. Restraint (2008) David Denneen
Restraint (2008) is een niet onaardig langspeelfilm debuut van David Denneen. Een verrassende erotische thriller met een vleugje erotiek en mooie fotografie van Simon Duggan. Een stel op de vlucht van de flikken, gijzelt de rijke man en weet deze situatie financieel uit te buiten. En de naakte schoonheid van dienst is Teresa Palmer die in de film niets aan de verbeelding overlaat. Zeker de moeite om deze film te huren.

2. Wanted (2008) Timur Bekmambetov
Het zou een spijtige zaak zijn een naakt-lijstje op te stellen zonder de aanwezigheid van de aantrekkelijke Angelina Jolie. En jawel, zij ging ook uit de kleren voor Wanted (2008), een soort geüpdate versie van de Matrix - maar dan zonder latex pakjes. Maar alle eer gaat naar Mark Millar en J.G. Jones voor de creatie van deze comic, het verrassende verhaal en zijn coole personages. Het doet er mij aan denken dat ik dringend mijn Top 10 Killer Babes moet aanpassen of uitbreiden naar een Top 20.

1. The Wrestler (2007) Darren Aronofsky
The Wrestler (2008) is niet alleen een ijzersterke film maar we zien ook een halfnaakte Marisa Tomei rond een paal hangen in een striptent. Vorig jaar was Marisa nog te zien in een bizarre seks-scène met Philip Seymour Hoffman, maar haar scènes in dit drama zijn toch wel iets pittiger.

***Related Posts***
08/09/2011: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2009
03/01/2009: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2008
26/11/2008: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2007
05/03/2008: Top 10 Meest Verontrustende Naaktscènes
14/12/2006: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2006

Het einde van het jaar nadert en we zullen om de oren worden geslagen met allerhande eindejaarslijstjes. De filmliefhebbers kijken dan ook uit naar de Top 10 lijstjes van de Beste en de Slechtste Films uit 2008. Het zorgt ieder jaar in ieder geval voor heftige discussies, gezien deze lijstjes voornamelijk gebaseerd zijn op 'smaak'.

Wat mij betreft was 2008 een teleurstellend jaar met weinig uitschieters. De Arthouse en independent films als Hunger (2008), Gomorra (2008) of Entre Les Murs (2008) staan er niet tussen, voor de simpele reden dat ik deze in de komende dagen/weken zal zien en we deze deadline al een tijdje hadden vastgelegd met het BlogTalk team. Films die vorig jaar net tussen de mazen van het net vielen, en op brutale wijze door mezelf over het hoofd werden gezien, waren: No Country For Old Men (2007) en There Will Be Blood (2007). Twee uitstekende films uit 2007 die pas in 2008 bij ons zijn uitgekomen. Maar gezien ik deze prenten al had vermeld in mijn voorwoord in de lijst van 2007, ga ik deze niet opnemen in deze lijst. Kwestie om misschien ook eens een licht te werpen op andere waardige kandidaten.

Slachtoffers die in de States al uit zijn maar nog niet bij ons (en dus niet in deze lijst voorkomen), zijn The Curious Case of Benjamin Button (2008) van David Fincher, Revolutionary Road (2008) van Sam Mendes, Milk (2008) van Gus Van Sant en Doubt (2008) van John Patrick Shanley. Het lijken mij in ieder geval 4 typische oscarfilms.

Deze BlogTalk wordt ook samengesteld door Mike, Timothy, Tagoean, Richard en Karen. Ga dus ook maar even een kijkje nemen op de blogs van deze die hard filmgeeks. Hier is mijn Top 10, reacties zijn welkom in de commentaren:

10. Iron Man (2008) Jon Favreau
The Dark Knight en Iron Man zijn twee comic-adaptaties die af en toe wel eens een loopje nemen met de wetten van de fysica, maar hoe dan ook trachten ze een min of meer realistische prent te maken. Het verschil tussen de twee is dat Iron Man geen serieus drama voor ogen had, maar eerder een ontspannende prent wou maken met de nodige dosis ironie en sarcasme. En daar is de film volkomen in geslaagd. Ook in deze comic steelt een acteur de show, en in dit geval is dat Robert Downey Jr., die het op het eerste gezicht vlakke karakter van Iron Man omvormt in een uiterst aantrekkelijk personage. Ook regisseur Jon Favreau deed een puike prestatie met zijn eerste actiefilm. De tweede beste comic-adaptatie van het jaar en mogen nog vele sequels volgens.

9. Definitely, Maybe (2008) Adam Brooks
OK, dit is quilty pleasure, maar ik heb hier werkelijk van genoten. Eindelijk nog eens een geslaagde romantische komedie. Definitely, Maybe is grappig en heeft een hart op de juiste plaats. De film is eigenlijk bestemd voor vrouwen, maar als man kan je er zeker ook wel van genieten, gezien het verhaal uiteindelijk verteld wordt vanuit het standpunt van Ryan Reynolds. De film vertoond wel een aantal zwaktes, maar het schittert hoe dan ook met een intelligent script en charmeert ons met uitstekende vertolkingen.

8. In Bruges (2008) Martin McDonagh
Laten we hier ook eens chauvinistisch doen, ook al is het een zuivere Britse film. Qua verhaal valt In Bruges al bij al nog mee, maar dit is een karakterfilm, en waarschijnlijk wel één van de beste karakterfilms die ik de laatste maanden heb gezien. De dialogen zijn zalig en het acteerwerk is verbluffend. Brendan Gleeson is fantastisch en Fiennes is wederom verbluffend. Er zitten heel wat interessante plotwendingen in en het einde is best wel een verrassend stukje cinema. Met een stortvloed aan dialogen worden verschillende relaties op virtuose manier ontbloot en uitgewerkt. We worden meegesleurd met vijanden die vrienden worden en vrienden die zich tot gezworen vijanden bekeren, en dit alles gekruid met intrige en humor.

7. Burn After Reading (2008) Ethan CoenJoel Coen
Burn After Reading begint met een Google Earth-achtige inzoom van ver boven de aarde tot diep in het hoofdkwartier van de CIA in Langley. En meteen is de toon gezet voor wat komen zal. Met een low-angle camerabeweging volgen we een paar glimmende schoenen onder een zwarte broek door de lange gangen. Niemand zal immers kunnen ontkennen dat Ethan Coen en Joel Coen achter de camera zitten en ook het scenario hebben geschreven van dit nihilistisch screwball festival met vertolkingen waar je nog lang mee zal moeten lachen. Hun Country For Old Men heeft net de Top 10 niet gehaald in 2007 (wegens release-delays) maar deze heb ik zeker niet over het hoofd willen zien.

6. Cloverfield (2008) Matt Reeves
Toen ik de promo-campagne en de teaser zag van Cloverfield van producer J.J. Abrams en regisseur Matt Reeves, had ik het gevoel een mislukte nakomeling te zien van Godzilla en The Blair Witch. Tot mijn grote verbazing kreeg ik een zenuwslopende en originele thriller te zien. Het bezeten camera-geschud en het popcorn-plot moet je er echter wel bijnemen, maar het is plezier verzekerd van begin tot eind. Cloverfield is zo één van die films die je ‘nog eens’ zou willen zien voor de eerste keer om die rush nogmaals te voelen, want bij een tweede visie (laat staan een sequel) zal het nooit meer hetzelfde zijn.

5. Wall•E (2008) Andrew Stanton
Misschien niet zo sterk als The Incredibles (2004) van Brad Bird, maar deze Wall•E kan - ondanks de iets zwakkere tweede helft - een beter verhaal vertellen zonder één woord te zeggen dan heel wat films volgepropt met dialogen. Het is een ode aan de stille film en een zoveelste bewijs van de genialiteit van de mensen van Pixar. We komen terecht in een post-apocalyptische wereld, een immense grauwe stortplaats, waar de mensen zijn vertrokken en de enig overlevende machine op aarde een ijverige opruimrobot Wall•E is. De gecreëerde wereld leunt dicht tegen het fotorealisme en is bij vlagen van een onwerkelijke schoonheid. Het contrast tussen de stortplaats en het spierwitte en reflecterende ruimteschip is al zo treffend als het desolate landschap en de energieke, plichtsgetrouwe robotje. Omdat we door de ogen van robots de menselijke verwoesting bekijken, is dit deel meteen het meest confronterend. Waar Finding Nemo de ecologische tragedie in de verf zette, drukt Wall•E je met de neus in de verf. Ontegensprekelijk een artistieke voltreffer.

4. The Wrestler (2008) Darren Aronofsky
The Wrestler werd opgenomen op super 16mm film in een recordtijd van 35 dagen met het strikte minimum aan middelen (7 miljoen dollar) en het resultaat is op z’n minst opmerkelijk te noemen. Het is tevens ook een film die een ander facet van Mickey Rourke laat zien. In The Wrestler is ook een rol weggelegd voor de bedwelmend mooie Marisa Tomei en de sensuele Evan Rachel Wood die elk bijzonder veel indruk maken. Het is een typisch Amerikaanse prent over de wereld van de roem, maar ook nog één die je niet onberoerd zal laten. Het is dus zeker niet alleen een film voor pro-wrestling fans. Misschien zelfs dé beste worstelaren film ooit, en hier worden de slagen niet ingehouden..

3. Slumdog Millionaire (2008) Danny Boyle & Loveleen Tandan
Slumdog Millionaire is één van de grootste verrassingen uit 2008. Het vertelt het verhaal van Jamal Malik, een jong weeskind dat besluit deel te nemen aan de Hindi versie van het programma 'Who Wants to be a Millionaire'. Het hele land kijkt toe terwijl Jamal nog maar één vraag verwijderd is van de hoofdprijs. Tijdens de pauze van het programma gebeurt er echter iets waar Jamal niet op had gerekend; hij wordt gearresteerd, omdat de politie zeker weet dat hij de boel aan het oplichten is. Ze kunnen het niet geloven dat een straatjongen zoals hij zoveel kennis heeft. Als fan van regisseur Danny Boyle heb ik deze low-budget prent gaan zien op het festival van Londen zo’n 3 maanden geleden en nu nog blijft de film (en vooral zijn emotionele conclusie) nazinderen, met briljante vertolkingen van een cast vol nobele niet-westerse onbekenden en een efficiënte melodramatische, suspensvolle regie. Warner Bros geloofde niet in het project, maar de slimmere Fox Searchlight pikte het op met het indrukwekkende resultaat als gevolg. Deze film is op dit moment nog totaal onbekend, maar hierover zal nog wel gepraat worden begin 2009 tijdens een prestigieuze awardshow.

2. Boy A (2008) John Crowley
Diegene die het filmfestival van Gent hebben bezocht hadden de mogelijkheid om deze Boy A te bewonderen. De officiële release van deze film is bij ons gepland op 11 maart 2009, maar het is zeker een film die jullie moeten meepikken. Een jonge man komt vrij uit de gevangenis nadat hij een straf heeft uitgezeten voor de moord op een meisje tijdens zijn kinderjaren. De aanklager meende dat hij het pure kwaad belichaamde. Jack hoopt op een nieuw leven en krijgt een baantje bij een transportbedrijf. Zijn begeleider Terry, een warme vaderfiguur, is trots op hem. Alles verloopt naar wens: Jack maakt vrienden en wint het hart van een niet onaardige secretaresse. Tot zijn dekmantel in gevaar komt, juist omdat hij een heldendaad verricht. Een Britse film die prangende vragen stelt over hoe je met schuld moet leven, zonder ooit maar te vervallen in platvloers exploitatie, met een indrukwekkende vertolking van Andrew Garfield en een voortreffelijke regie van John Crowley. Het is het soort film waarna je niet gezwind uit je stoel kan wippen.

1. The Dark Knight (2008) Christopher Nolan
De film die dit jaar bij mij het meeste indruk heeft gemaakt is The Dark Knight. De film is een bijna meesterwerkje, maar vertoonde toch iets teveel overbodige zwaktes. Ik denk dan maar aan de soms lachwekkende geforceerde stem van Christian Bale, de grote verdwijntruuk van Batman, de soms lullige mise-en-scène van de vechtsequenties of nog het scenario die het zo nodig vond om alles met de paplepel te willen uitleggen. Een rewrite van het script door iemand anders dan de regisseur zelf en zijn broer, had misschien wel geen overbodige luxe geweest. Desondanks is The Dark Knight superieur aan ALLE andere film die in 2008 zijn uitgekomen. Heath Ledger zet hier een kippenvel-inducerende vertolking neer, de muziek van Hans Zimmer en James Newton Howard is duister, experimenteel en bijzonder efficiënt, maar ook de visuele wereld die Nolan hier schildert met behulp van zijn talentvolle DoP Wally Pfister is verbluffend. Nolan slaagt er trouwens in om het comic-genre op het niveau te brengen van een intelligent drama en legt de lat nu wel erg hoog voor de komende comic-adaptaties.

10. Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull (2008) Steven Spielberg
Ik had deze film hoger willen zetten in de lijst maar gezien de concurrentie dit jaar voor 'slechtste film' zo hevig was, moet deze George Lucas prent het doen met de 10de plaats. Maar wees gerust dat het een vuile, vieze en vettige 10de plaats is! Indy 4 is een praatbarak met tussenin wat versleten stuntwerk en opgekalefaterd met cgi diarree. Het is nog net geen schande te noemen - daarvoor ziet Harrison Ford er eigenlijk nog behoorlijk goed uit – maar het is ver beneden het peil van de vorige Indy films. Het is niet alleen een wegwerpproduct die je snel vergeet, maar wat mij nog meer stoorde is de oeverloze 'saaiheid'! Hoe kan een Indiana Jones film ‘saai’ zijn?! Deze sequel was in ieder geval niet geregisseerd door die Steven Spielberg van Jaws, ET, Munich en Shindler's List maar wel door die Steven Spielberg die flagrant over de schreef van het fatsoen strompelde met films als War of the Worlds en The Lost World. Die zou gewoon moeten stoppen met films maken, want het is niet meer om aan te zien. De film genoot van een unieke set-up, maar de pay-off’s waren om van te huilen. Ze hebben 19 jaar tijd gehad om hieraan te werken; het is bij deze een ode aan de verspilling van tijd, geld en energie.

9. Saw V (2007) David Hackl
Ik denk dat de makers zowat alle hoofdpersonages van de Saw franchise hebben vermoord, en toch blijven ze sequels uit hun duim zuigen. Het is pathetiek van de meest verwerpelijke soort met heel wat onbedoeld hilarische momenten. Saw V blijft in ieder geval verkopen, maar elk jaar een beetje minder. En als er geen geld meer binnen komt zullen ze er spoedig wel mee stoppen (ze hebben volgens mij nog net genoeg voor één sequel). Probeer niet te zoeken naar een verhaal in deze 5de Saw prent want het is al even nuttig als een interview in de Playboy. Ik heb hoe dan ook een idee voor een nieuwe perverse foltering in Saw VI, laat het slachtoffer kiezen tussen het bekijken van Saw V en Disaster Movie.

8. The Women (2008) Diane English
The Women is niet beter of slechter dan die XX-chromosoom films The Hottie and the Nottie of Over Her Dead Body, maar deze film wordt bezet door een leger "talentvolle actrices" (in tegenstelling tot typetjes als Paris Hilton of Eva Longoria) die hier elk hun meest platvloerse kant etaleren. Eva Mendes zien we rondhuppelen in jartelles, Meg Ryan plagieert haar vertolking van When Harry Met Sally en Annette Bening speelt op automatische piloot. Het melige mode-marathon Sex and the City is een meesterwerk vergeleken met deze troep. Regisseuse Diane English heeft ervoor gezorgd dat het origineel uit 1939 een hippere film is. Proficiat!

7. Fool's Gold (2008) Andy Tennant
Fool's Gold had nochtans een geslaagde romantische komedie kunnen zijn, maar toen kwam Andy Tennant en hij verneukte zowat elke scène. De regisseur schreef niet alleen aan het script. Hij werd bijgestaan door het duo Daniel Zelman en John Caflin die al eerder hadden bewezen met Anacondas: The Hunt for the Blood Orchid dat hun enige verdienste was dat ze een scenario 'zonder schrijffouten' konden opmaken. Het resultaat is niet schokkerend, stout of gewaagd, het is gewoon dom en bezwijkt onder een stortvloed van clichés. En toen Tennant begon te twijfelen aan zijn prestatie, schakelde hij op het einde van zijn film in een andere versnelling, maar reed vast in platte gewelddadigheid. Je moet al echt verzot zijn op het lichaam van Matthew McConaughey om hier nog van te kunnen genieten.

6. The Mummy: Tomb of the Dragon Emperor (2007) Rob Cohen
The Mummy 3 gaat lachwekkend genoeg niet over mummies, maar is wel al zo dood als een mummie en heeft vrijwel hetzelfde verhaal als de vorige films met dat verschil dat het zich nu allemaal afspeelt in China. Rob Cohen (xXx, Stealth) is een barslechte regisseur die er niet in slaagt, ondanks al die middelen die voorhanden waren (145 miljoen dollar), om maar één memorabele actie-scène in beeld te brengen. Maar dat het script van Smallville scenaristen Alfred Gough en Miles Millar zo’n productiebudget kreeg is onbegrijpelijk. Het is trouwens beschamend hoe deze twee mannen het publiek aanzien als een kudde schapen die tevreden zijn met slapstick en infantiliteiten. Razzies, here they come!

5. You Don't Mess with the Love Guru (2008) Dennis Dugan & Marco Schnabel
You Don't Mess with the Zohan en The Love Guru zijn aan elkaar gewaagd en verdienen beide een plaatsje op de 8ste plaats van deze Top 10. Ik heb niets tegen wacko komedies maar dan moet er tenminste een beetje humor in zitten voor mensen die de puberteit voorbij zijn. En dan nog, er zit meer intelligentie in de dikke teen van een puber dan in deze twee films samen. Adam Sandler en Mike Myers zijn ervan overtuigd dat ze gewoon hun typetje moeten spelen om het publiek aan het lachen te brengen. Spijtig genoeg voor hen is die tijd al lang voorbij. Het materiaal van deze twee films is misschien net genoeg voor een 20 minuten lange stand-up comedy act.

4. The Spirit (2007) Frank Miller
Nog maar pas gezien en ik vond het meteen nodig om Righteous Kill van zijn 10e plaats te wippen om zo ruimte te maken voor The Spirit. De film komt eind februari bij ons in de zalen en bij deze zijn jullie gewaarschuwd voor het treinongeluk die een waarschijnlijk strontbezopen Frank Miller hier in beeld heeft gezet. Je zou het kunnen beschouwen als zijn debuutfilm, gezien hij hier geen steun kreeg van Robert Rodriguez, maar het is een debuut om snel te vergeten (ook al zal dit na het zien van deze rotzooi spijtig genoeg niet mogelijk zijn). De acteursregie in deze prent is beschamend slecht met een Samuel L. Jackson die hier zelfs een nieuw laagterecord neerzet (laten we voor hem hopen dat ie er genoeg geld voor heeft gekregen). Maar Gabriel Macht spant hier de kroon en zal binnenkort beslist de Razzie van Worst Actor in ontvangst mogen nemen. De slimme manager van Macht heeft in ieder geval de acteur nog kunnen verkopen, met The Spirit als verkoops-argument, aan vier nietsvermoedende producties. Wacht tot de filmmakers en het publiek deze amateur te zien krijgen. Na deze film heb ik trouwens immens veel respect gekregen voor de acteurs van 'Thuis' en 'Familie'. Ik snap niet waarom de 3 executive producers hier niet hebben ingegrepen met de aanstelling van een acteurs-coach. Dit is gewoon krankzinnig! Je zou trouwens denken dat met zo veel talentvolle en aantrekkelijke femmes fatales (Eva Mendes, Jaime King, Scarlett Johansson) je niets verkeerd kan doen. Vraag mij dus niet hoe Frank Miller er toch in slaagt om de goede smaak met de voeten te betreden. De wereld van Sin City wordt hier zonder gêne gerecycleerd en het resultaat is een 2 uur lange verkrachting waar je achteraf met een bedrogen en compleet verloren gevoel naar huis strompelt. Maar als je de film gaat bekijken met vrienden zal je toch urenlang kunnen lachen met de vreselijke outfits die in deze film te zien zijn, of de onbegrijpelijke sequenties en de geforceerde stijl. Ik bekeek onlangs de promotie-campagne van The Spirit waar ze uitpakken met woorden als: Heart Pounding, Eye Popping, Mind Blowing, Wild Fun. Welke journalist wordt hier gequote!? Blijkbaar niemand! Het was gewoon het promotie-team die haar eigen film heeft opgeblazen met leugens. Foei, foei!

3. One Missed Call (2008) Eric Valette
De horror-remakes zijn tegenwoordig niet meer om aan te zien. One Missed Call, Shutter, Prom Night zijn stuk voor stuk miskleunen, maar One Missed Call leek wel in elkaar gestoken door een stelletje bavianen. Ik vraag me soms af wat erger is: dat ze in Azië dergelijke troep blijven maken of dat Hollywood die troep blijft reproduceren met een nog meer verderfelijk resultaat tot gevolg. One Missed Opportunity to NOT make a remake. Ben ik blij dat ze nauwelijks hun productiebudget hebben teruggewonnen bij hun bioscoop release in de States. Je zou denken dat het doelpubliek voor deze troep er ook genoeg van heeft. Halleluja!

2. Meet The Spartans in a Disaster Movie (2008) Aaron Seltzer & Jason Friedberg
Zowel Meet the Spartans als Disaster Movie zijn zo slecht dat ik zelfs geen woorden aan deze stompzinnigheid vuil wil maken. Laten we samen hopen dat Jason Friedberg en Aaron Seltzer het nieuwe jaar niet zullen halen. Please, please, please!

1. Star Wars: The Clone Wars (2008) Dave Filoni
Ik ben begonnen met een George Lucas film, ik zal er ook mee eindigen, en dan nog wel met een visueel niet-onaardige maar totaal verderfelijke snoozefest als The Clone Wars. Wie dacht dat met Star Wars: Episode II - Attack of the Clones het absolute dieptepunt was bereikt voor de Star Wars franchise, moet nog bekomen van deze aberratie. De Star Wars mythologie wordt hier met de voeten betreed door een onbenullig regisseur die waarschijnlijk nog nooit van een Star Wars film heeft gehoord. Het resultaat is een irritant spektakel van lawaaierige cliché actie-sequenties en puberale dialogen en synthetiseert ALLES wat verkeerd is gelopen met Star Wars sinds The Phantom Menace met uitzondering van Jar Jar Binks. Als de tv-serie dezelfde kwaliteit heeft als dit afkooksel zal het een kort leven beschoren zijn, dat zeg ik nu al. Zelfs het eerste beste Star Wars game heeft een beter plot. De zoon van Jabba The Hut is ontvoerd (zonder zever) en The Republic stelt alles in het werk om de verloren zoon terug te vinden. WTF!? Wie willen ze hiermee bereiken?! En of dat allemaal nog niet genoeg was wordt Anakin Skywalker (Matt Lanter) vergezeld door de vreselijk ergerlijke teen-sidekick Ahsoka Tano (Ashley Eckstein) die Anakin aanspreek met 'Sky Guy' of R2-D2 met 'D-Twooey'. Ik had bij momenten zin om met een Darth Vader wurggreep dat irritant mormel het zwijgen op te leggen. Lucas heeft na hevig protest Jar Jar Binks uit de film gehaald, maar bij wijze van ironie een al even tergend equivalent ge-excrementeerd op de Star Wars saga. Dank u wel Lucas, je hebt in 2008 je best gedaan, ga nu maar snel genieten van je miljoenen dollars en stop met 'uw eigen fans' nog langer te kwellen.

***Related Posts***
29/12/2011: Top 10 Best & Worst Movies of 2011
30/08/2011: Top 10 Worst Movies of 2010
29/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010 (Karen)
23/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010
06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
26/12/2008: Top 10 Best & Worst Movies of 2008
22/12/2007: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
16/12/2006: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
23/12/2005: Top 10 Best & Worst Movies of 2005

The Curious Case of Benjamin Button (2008), de nieuwste film van David Fincher, is genomineerd voor vijf Golden Globes. Dat heeft de organisatie van de Amerikaanse filmprijzen bekendgemaakt tijdens een ceremonie in Beverly Hills. Ook de historische film Frost/Nixon (2008) van Ron Howard en de religieuze dramafilm Doubt (2008) van John Patrick Shanley maken kans op vijf gouden beeldjes.

Heath Ledger werd postuum genomineerd in de categorie Beste Bijrol voor zijn vertolking van The Joker in The Dark Knight (2008). Vreemd genoeg werd die laatste film niet genomineerd voor Beste Film, en dat is toch wel een blunder. Zelfs In Bruges (2008) kreeg een nominatie (nu ja, ik vind dit zelf ook wel een geweldige film…maar zeker niet beter dan TDK).

Bij de acteurs zien we dat actrice Meryl Streep sleepte twee nominaties in de wacht, in de categorieën beste actrice in een komedie of musical en beste actrice in een dramafilm, voor respectievelijk Mamma Mia! en Doubt. De Britse filmster Kate Winslet maakt eveneens kans op twee van de prestigieuze filmprijzen, voor beste actrice in Revolutionary Road en beste bijrol in The Reader. In de categorie beste actrice in een dramafilm neemt Streep het op tegen Anne Hathaway (Rachel Getting Married), Angelina Jolie (Changeling) en and Kristin Scott Thomas (I've Loved You So Long). Bij de heren nemen Leonardo DiCaprio (Revolutionary Road), Frank Langella (Frost/Nixon), Brad Pitt (The Curious Case of Benjamin Button), Sean Penn (Milk) en Mickey Rourke (The Wrestler) het tegen elkaar op.

In de categorie beste regie zijn Danny Boyle (Slumdog Millionare), Stephen Daldry (The Reader), David Fincher (The Curious Case of Benjamin Button), Ron Howard (Frost/Nixon) en Sam Mendes (Revolutionary Road) genomineerd. De 66ste editie van de Golden Globes vinden op 11 januari plaats in Beverly Hills. Hieronder vinden jullie de volledige lijst met nominaties:

Best Motion Picture:
The Curious Case of Benjamin Button
Frost/Nixon
The Reader
Revolutionary Road
Slumdog Millionaire

Best Motion Picture - Musical or Comedy:
Burn After Reading
In Bruges
Happy-Go-Lucky
Mamma Mia!
Vicky Cristina Barcelona

Best Director:
Danny Boyle - Slumdog Millionaire
Steven Daldry - The Reader
David Fincher - The Curious Case of Benjamin Button
Ron Howard - Frost/Nixon
Sam Mendes - Revolutionary Road

Best Actor (Drama):
Leonardo DiCaprio - Revolutionary Road
Frank Langella - Frost/Nixon
Sean Penn - Milk
Brad Pitt - The Curious Case of Benjamin Button
Mickey Rourke - The Wrestler

Best Actor (Musical or Comedy):
Javier Bardem - Vicky Cristina Barcelona
Colin Farrell - In Bruges
James Franco - Pineapple Express
Brendan Gleeson - In Bruges
Dustin Hoffman - Last Chance Harvey

Best Actress (Drama):
Anne Hathaway - Rachel Getting Married
Angelina Jolie - Changeling
Meryl Streep - Doubt
Kristen Scott Thomas - I've Loved You So Long
Kate Winslet - Revolutionary Road

Best Actress (Musical or Comedy):
Rebecca Hall - Vicky Cristina Barcelona
Sally Hawkins - Happy-Go-Lucky
Frances McDormand - Burn After Reading
Meryl Streep - Mamma Mia!
Emma Thompson - Last Chance Harvey

Best Supporting Actor:
Tom Cruise - Tropic Thunder
Robert Downey Jr. - Tropic Thunder
Ralph Fiennes - The Duchess
Philip Seymour Hoffman - Doubt
Heath Ledger - The Dark Knight

Best Supporting Actress:
Amy Adams - Doubt
Penelope Cruz - Vicky Cristina Barcelona
Viola Davis - Doubt
Marisa Tomei - The Wrestler
Kate Winslet - The Reader

Best Screenplay:
The Curious Case of Benjamin Button: Eric Roth, Robin Swicord
Doubt: John Patrick Shanley
Frost/Nixon: Peter Morgan
The Reader: David Hare
Slumdog Millionaire: Simon Beaufoy

Best Original Score:
Changeling: Clint Eastwood
The Curious Case of Benjamin Button: Alexandre Desplat
Defiance: James Newton Howard
Frost/Nixon: Hans Zimmer
Slumdog Millionaire: A.R. Rahman

Best Animated Film:
Bolt
Kung Fu Panda
WALL·E

Best Foreign Language Film:
Der Baader Meinhof Komplex
Maria Larssons eviga ögonblick
Gomorra
Il y a longtemps que je t'aime
Waltz with Bashir

***Related Post***
12/01/2009: Golden Globe winnaars 2009

Na een teleurstellende The Fountain (2006) heeft de 39-jarige Amerikaanse cineast Darren Aronofsky dan toch indruk gemaakt op de 65ste editie van het filmfestival van Venetië. Zijn film The Wrestler (2008) sleepte de Gouden Leeuw in de wacht. De film, met de intussen bijna 52-jarige Mickey Rourke in de hoofdrol, ontlokte zowel bij de critici als bij het publiek in Venetië heel enthousiaste reacties.

Korte inhoud: The Wrestler vertelt het verhaal van Randy "The Ram" Robinson (Mickey Rourke), een professioneel worstelaar die inmiddels met pensioen is. Hij stapt opnieuw in de ring en baant zich een weg in het onafhankelijke circuit. Randy wil nog één keer een grote finale worstelen tegen zijn voormalige rivaal.

Deze super 16mm film werd opgenomen in een recordtijd van 35 dagen met het strikte minimum aan middelen (7 miljoen dollar). Voor Rourke betekent The Wrestler een onverhoopte comeback. Toch kaapte de Amerikaan niet de prijs voor de beste acteur weg. Die onderscheiding ging naar de 51-jarige Italiaan Silvio Orlando, die een verscheurde vader vertolkte in Giovanna’s Father (2008) van Pupi Avati. De 46-jarige Franse actrice Dominique Blanc won de onderscheiding voor de beste vrouwelijke vertolking met haar prestatie in L’Autre (2008), een film van Patrick Mario Bernard en Pierre Trividic.

Ben ik blij dat Nicolas Cage de rol van Randy niet heeft vertolkt, want hij kwam hiervoor eerst in aanmerking. Mickey Rourke straalt gewoon zoveel meer uit dan Cage. Ik herinner me nog The Pledge (2001) waarin hij misschien 2 minueten screentime had en gewoon zoveel indruk maakte als vader wiens dochter is verdwenen. Ik zal duimen dat de acteur een nominatie mag krijgen voor Beste Acteur bij de Oscars.

In The Wrestler is ook een rol weggelegd voor de bloedmooie Marisa Tomei en de sensuele Evan Rachel Wood. Er is nog geen releasedatum bekend, maar we houden deze film wel in de gaten.