De FilmBlog

De Spider-Man regisseur Sam Raimi (The Evil Dead) is teruggekeerd naar zijn horror-roots met Drag Me to Hell (2009), een op het eerste gezicht old school-horrorprent. Maar het is niet meteen duidelijk bij het zien van de klassieke studio trailer, dat we hier toch te maken met een geniale cineast. Spijtig genoeg ziet het er naar uit dat het (op dit moment) PG13 wordt en dus allesbehalve echte horror, maar dat kan nog veranderen. Toch blijf ik het een goede zaak vinden dat Raimi even de wereld van de comic-adaptaties verlaat, gezien zijn laatste avontuur (Spider-Man 3) toch niet zo overtuigend was. Raimi heeft de horror in de jaren 80 een nieuw gezicht gegeven en ik ben er zeker van dat hij zijn touch nog niet heeft verloren.

Korte inhoud: Christine Brown (Alison Lohman) is een ambitieuze bank-employee met een prima leventje. Op een dag echter verschijnt de mysterieuze vrouw Mrs. Ganush (Lorna Raver) aan het bankloket om een toeslag op haar huur te bewerkstelligen. Moet Christine toegeven aan deze bedelaarsactie of de ambities van haar baas laten prevaleren? Christine kiest voor het laatste waardoor Mrs. Ganusch het huis uit wordt gezet. Omgekeerd plaatst de oude vrouw de machtige vloek van de Lamia op Christine, en transformeert haar leven in een hel. Noodgedwongen zoekt zij met haar vriend Clay (Justin Long) de hulp van helderziende Rham Jas (Dileep Rao) om haar ziel van eeuwige verdoeming te redden.

Het verhaal met die oude zigeunerin die een vloek werpt op de jonge vrouw heeft wel iets weg van de Stephen King film Thinner (1996), maar het werd geschreven door Sam Raimi en zijn oudere broer, Ivan Raimi. U hoort mij goed, DIT IS GEEN REMAKE, het is zelfs geen adaptatie maar 100% ontsproten aan de geest van de twee Raimi-broers. Alison Lohman is een talentvolle actrice en ik verheug me dat ze haar hebben gekozen als hoofdactrice. Het is geen typische eye-candy casting en we mogen allemaal van geluk spreken dat hij Kirsten Dunst niet heeft gekozen.

Ik heb er goede hoop in dat we hier als horror-fans heel veel plezier zullen aan beleven. Ik hoop in ieder geval dat het verhaaltje niet in een PG-13 gevangen zal zitten, maar het is voor mij geen noodzaak dat het R-rated moet worden. Naast Friday the 13th (2009) en The Wolf Man (2009) wordt dit een horrorprent om naar uit te kijken. Dit jaar zouden we trouwens ook The Evil Dead sequel (2009) moeten zien opduiken.

Drag Me to Hell komt bij ons uit op 27 mei 2009.

Opnieuw een lijstje waar heel wat filmgeeks op zitten te wachten. Hier is de Top 10 van de Beste Monsters volgens een aantal prominente filmbloggers, waaronder zijn Timothy en Karen. Ga dus ook maar even een kijkje nemen bij deze filmblogs en hun respectievelijke top 10.

De meningen over wat een monster is lopen uiteen, maar algemeen wordt aangenomen dat het gaat om een gevaarlijk en wanstaltig uitziend wezen. Of dit wezen nu buitenaards is of niet, maakt uiteindelijk niet veel uit. Ik heb me voornamelijk gebaseerd op vreselijk en/of wreedaardig uitziende wezens. Monsters die net buiten mijn lijstje vielen waren oa. Medusa in Clash of the Titans (1980) (dit is de enige culthit waarvan ik ongeduldig wacht op de remake), Freddy Krueger uit A Nightmare on Elm Street (1984) (schrikwekkend heb ik Krueger nooit echt gevonden, maar het blijft een heerlijk personage) en Frank the Monster uit Hellraiser (1987) (ik heb geaarzeld).

Ik ben tevens ook benieuwd welke gedrochten ik over het hoofd heb gezien. Laat het me weten in de reacties. Hier is mijn Top 10:

10. Jerry Dandrige in Fright Night (1985)
Een beetje ironie mag zeker ook wel in het horror-genre en hier vond ik het bijzonder geslaagd en zijn tijd ver vooruit. Fright Night is één van de beste horrorprenten uit de jaren 80, met een glansrol voor Roddy McDowall en een vlijmscherpe regie en scenario van Tom Holland. De vampier van dienst wordt vertolkt door Chris Sarandon die een moderne, gladde gentleman neerzet waar je best uit de buurt van blijft eenmaal zijn nagels beginnen te groeien.

9. Brundle Fly in The Fly (1986)
Tevens één van de betere horror-remakes van de hand van David Cronenberg met een excentrieke Jeff Goldblum en een aantrekkelijke Geena Davis. Een conventionele genrefilm die de waarde van karakterontwikkelingen ten volle benut. De prent is niet alleen perfect in zijn compositie, maar tevens behoorlijk wansmakelijk. Cronenberg, die een universitair diploma in literatuur en wetenschap haalde, verbergt ook in deze film zijn passie niet voor de anatomische misvormingen. Hoewel het allemaal wel biologie van de eerste graad is, komt alles heel overtuigend en ‘disgusting’ over met baanbrekend werk van de make-up artiesten Chris Walas & Stephan Dupuis.

8. Leatherface in The Texas Chain Saw Massacre (1974)
Het monster bij uitstek is deze achterlijke en wreedaardige slager die verzot is om achter meisjes te hollen met een kettingzaag. Hij draagt geen ijshockey masker zoals de killer in Friday the 13th of een Halloween masker zoals Michael Myers, maar dus wel een stuk gezicht van één van zijn slachtoffers die spijtig genoeg in zijn smaak viel. De originele film blijft de beste film, en de sequels en de remakes spelen zo maar een beetje in de zijlijn met iets teveel aandacht voor de mooie fotografie. Leatherface is een weerzinwekkend karakter die in leven werd geroepen door Tobe Hooper die geschiedenis schreef met zijn film en vele horror-cineasten zou inspireren.

7. Uruk Hai in The Lord of the Rings (2001-2003)
De mensen uit de Weta Workshop, Peter Owen, Peter King en Richard Taylor, zijn echte kunstenaars op vlak van make-up. Ze hebben er voor gezorgd dat fantasy-films als deze ook 'realistisch' konden zijn, en dan in het bijzonder de Uruk Hai. Deze Uruks waren uiteindelijk een creatie van Sauron, maar in verbeterde versie door Saruman de wereld in gestuurd. Deze mens-etende wezens, die groter van gestalte waren dan de gewone orks, waren bijzonder indrukwekkend in The Two Towers tijdens de slag bij Helm’s Deep. Eindelijk eens een fantasy-prent die zichzelf au serieus neemt!

6. Predator in Predator (1987)
Een van de betere creaties uit de SF weleld is deze van de Predator. Ook al kon je afvragen waarom een superieur wezen de moeite zou nemen om miljoenen lichtjaren af te leggen om tot onze planeet te komen, om zich daar bezig te houden met het villen van een aantal Amerikaanse soldaten in een verlaten jungle. Maar de creatie van Stan Winston mocht er best wezen. Het bewoog zich voort als een stealth soldaat, maar achter zijn masker schuilde een vreselijk monster. Het design was uiteindelijk vrij eenvoudig – gezien de moeilijkheid om bluekey te gebruiken in een jungle rekening houdend met de bewegingsvrijheid van de alien – en koos men voor een humanoid-wezen. Er waren eerst plannen om de predator een lange nek te geven met een hondsachtige kop met één oog. Blij dat ze uiteindelijk dit concept hebben laten vallen.

5. Mimic Cockroach in Mimic (1997)
De Guillermo Del Toro film vertoonde een aantal zwakheden maar de creatie van de Mimic Cockroach was best geslaagd en bijzonder schrikwekkend. Het is trouwens niet alle dagen dat je een 1m80 kakkerlak ziet wachten op de metro. Net zoals de Cronenberg films mengt deze perfect de wetenschappelijke wereld, met morbiditeit en gruwel. Wetenschappers hadden zitten knoeien met het DNA van kakkerlakken en hebben zo een wezen geschapen die het zou opnemen tegen zijn agressor. De Mimic Cockroach heeft de gedaante van een mens gekopieerd – tot zelfs de organen – om zo dichter bij zijn prooi te komen. Maar eenmaal de vleugels open zijn de overlevingskansen gering. Net zoals in Predator maakt het monster ook akelige geluidjes (te vergelijken met het geklap van lepels), en dit vergezeld van de duistere en verlaten metrogangen levert dit bangelijke momenten op.

4. Kirsten Dunst in Spider-Man (2002-2007)
Vergeet de Green Goblin of Venom, het monster in deze trilogie is Kirsten Dunst in de rol van Mary Jane Watson! Wie had gehoopt dat het personage zou sterven is er dus aan voor de moeite. En of acteren nog niet genoeg was hebben die kiekens haar ook nog laten dansen en zingen in Spider-Man 3. Maar met de nieuwe koers die de franchise wil varen bestaat de kans dat ze voor een nieuwe Mary Jane kiezen. Hallelujah! De franchise kan er alleen maar beter van worden.

3. American Werewolf in An American Werewolf in London
Binnenkort is er The Wolf Man-remake, maar de weerwolf die we niet snel zullen vergeten is de creatie van Rick Baker in de film van John Landis. De transformatie-scène was zo indrukwekkend dat Michael Jackson Rick Baker wou hebben voor zijn videoclip Thriller. En de gruwel is al zo present als de zwarte humor in de film. Eén van de betere scenes uit de film is de achtervolgings-scène in de metro van Londen. Wanneer ikzelf tijdens een nachtelijk uurtje in een gelijkaardige verlaten Parijse metrotunnel liep, moest ik toch even terugdenken aan die sequentie. De sequel van de film trok spijtig genoeg op niet veel.

2. The Blair Monster in The Thing (1982)
Gezien de release van deze prent samen viel met de release van Steven Spielberg’s kassucces E.T. werd deze film niet al te best onthaald. Maar later werd deze sf-horror op video een ware culthit. De alien in de film nam verschillende monsterachtige gedaantes aan (het Blair-monster, de spinnenkop, de hond-mutatie, …) en imiteerde zoals in Mimic de gedaanten van mensen na tot in de perfectie. Er is lang gediscusieerd over een mogelijk sequel en zelfs een prequel, maar uiteindelijk zouden enkel de plannen voor een gewone remake blijven bestaan. Een beetje spijtig gezien de oorspronkelijke film nog steeds weet te overtuigen. Ikzelf zou wel interesse hebben in een prequel over het Noorse kamp die de alien kon opgraven. Afwachten…

1. Alien in Alien (1979)
De alien van de Zwitser H.R. Giger blijft veruit de beste creatie die ik al ooit heb gezien. Het monster jaagt ons de stuipen op het lijf, zeker in deze claustrofobische setting. De verschijning is zowel afstotelijk als aantrekkelijk om naar te kijken, en dat verhoogt uiteraard de fascinatie voor het buitenaardse wezen. Giger’s kunst maakt een geslaagde combinatie tussen anatomie en architectuur, en deze symbiose zorgt voor een nieuwe, indrukwekkende wereld. Maar ook regisseur Ridley Scott wist hoe hij het monster moest presenteren. In Alien is net dat wat het meest gruwelijk is, datgene wat men niet kan zien.

***The Movie BlogTalk***
BlogTalk #1: Top 10 Beste Horror
BlogTalk #2: Top 10 Irritaties bij een Bioscoopbezoek
BlogTalk #3: De Meest Overgewaardeerde Films
BlogTalk #4: Het Beste & Slechtste uit 2005
BlogTalk #5: Top 10 Beste TV-Series
BlogTalk #6: Top 10 Favourite 80ties Movies
BlogTalk #7: Top 10 Favoriete FilmScores
BlogTalk #8: Top 10 Best Movie Kiss
BlogTalk #9: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
BlogTalk #10: Top 10 Killer Babes
BlogTalk #11: Het Beste & Slechtste uit 2007
BlogTalk #12: Top 10 Worst Movie Posters
BlogTalk #13: Top 10 Best Movie Posters
BlogTalk #15: Top 10 Best & Worst Movies of 2008

Ondanks het shaky camerawerk om van te kotsen, heeft Matt Reeves met zijn found footage film Cloverfield (2008) kunnen overtuigen. De film werd gelauwerd door zowel publiek als recensenten en bracht ook nog eens heel wat geld op. De prent heeft na twee weken zijn productiebudget al bijna verdrievoudigd en dat is Paramount niet ontgaan, want volgens Coming Soon hebben ze de regisseur al gecontacteerd om te praten over een mogelijke sequel. Matt Reeves is momenteel de talk of the town, zover is duidelijk.

Variety says the timing of the projects will depend on how quickly Paramount can complete discussions with Reeves, producer J.J. Abrams and writer Drew Goddard to come up with another monster story for the Cloverfield sequel. There’s a good chance the sequel will be Reeves’ next film, in which case he will direct The Invisible Woman remake afterward.

Met al die formule Saw-sequels – die veel opbrengen met weinig middelen – lijkt het logisch dat er ook hier een vervolg zit aan te komen. Het is trouwens een rariteit dat een film zowel door de massa als van de journalisten in de smaak valt. Kan er wel een vervolg geknoopt worden aan de film? Eigenlijk wel, want voor diegene bij wie het is opgevallen valt er op het einde van de film iets in het water. Is een sequel nodig? Niet echt. Ik denk dat het verrassingselement nu wel voorbij is. Het is niet zoals de serie Lost dat je de mensen aan het lijntje kan blijven houden met een lege doos. Matt had zelfs al een paar ideetjes:

"While we were on set making the film we talked about the possibilities and directions of how a sequel can go. The fun of this movie was that it might not have been the only movie being made that night, there might be another movie! In today's day and age of people filming their lives on their iphones and handy cams, uploading it to YouTube... That was kind of exciting thinking about that."

Woooow! Dat klinkt als een barslecht idee. Ik wil diezelfde film niet opnieuw zien gefilmd door een andere camera. No Way! Ik wil een nieuwe film zien! Steek al die verschillende camerastandpunten in één film, maak er een zooitje van, go crazy. Maar ik ga niet naar de bioscoop om nog eens dezelfde film te zien gefilmd vanuit een andere hoek. Het lijkt wel iets wat je op een DVD kan zetten bij de bonussen.

Als er al een sequel komt, mogen we hopen dat ze het camera-geschud een beetje achterwege laten. Wat ga ik blij zijn dat deze rage binnenkort passé zal zijn. Damn! Reeves wordt ook genoemd als mogelijke regisseur van The Wolf Man (2009), alsook van het intrigerende The Invisible Woman, gebaseerd op The Invisible Woman (1940). Ik ben eigenlijk meer benieuwd naar deze prent dan naar Cloverfield 2.

***Related Posts***
16/12/2007: 3 minuten Cloverfield
27/07/2007: Blair Witch Hits Manhattan