De FilmBlog

Bepaalde rollen zijn op het lijf geschreven van Nicolas Cage. Neem nu de rol van Terence McDonagh in Bad Lieutenant: Port of Call New Orleans (2010). De film werd ingeblikt door de Duitse documentairemaker Werner Herzog voor Millennium Films, een filmstudio die eigenlijk een film wou uitbrengen die kon steunen op het succes van de cult-klassieker Bad Lieutenant (1992). Maar Herzog heeft zijn eigen film gemaakt die ver verwijderd is van de Abel Ferrara prent met Harvey Keitel.

Vandaar ook de bizarre titel die wil spelen op twee verschillende paarden; een sequel en een originele film. De verantwoordelijke voor deze lullige titel is producer Edward R. Pressman, die ook al werkzaam was op de film van 1992. Maar Herzog (pic) heeft verklaard dat dit ook de enige inmenging was van Pressman in de productie. Maar laat me duidelijk zijn, Port of Call New Orleans is geen sequel, reboot of remake. Het is een stand-alone film die los van het feit dat het hoofdpersonage een corrupte flik is, niets van doen heeft met de cult-klassieker. Dit is trouwens ook de meest mainstream film voor de regisseur, en ik ben nu al benieuwd naar zijn volgend project.

Korte inhoud: Terence McDonagh (Nicolas Cage) is een detective die enerzijds toegewijd is aan zijn werk, maar ook aan zijn drugsgebruik, en die net zo vaak met zijn politiepenning zwaait, als met zijn pistool. Hij zwaait de scepter over de ruïnes van het door orkaan Katrina verwoeste New Orleans, en zijn toch al tumultueuze leven van verslaafdheid en autoriteit, wordt alleen maar gecompliceerder door zijn liefde voor een prostituee (Eva Mendes). Samen zinken zij weg in een wereld van verlangens en geweten.

Het beste van de film is de vertolking van Cage. Herzog heeft ervoor gekozen om zijn hoofdpersonage niet 'slecht' te maken, maar eerder 'immoreel'. Dus als er wat handel kan gedreven worden met een lokale drughandelaar is dat goed meegenomen. Naargelang Terence steeds meer afdaalt in de duisternis, zien we een nieuw en meer geflipt personage tevoorschijn komen. Spijtig verliest de film veel van zijn pluimen naar het einde toe. Het sterke gedeelte van de film is het parcours die Cage volgt, en niet de aankomst, en in deze film vond ik dat het parcours gerust iets langer mocht en het stuk aan de finish veel korter.

Maar Cage haalt wel het onderste uit de kan en probeert zijn imago van worst actor te verbeteren. Zijn figuur lijkt gebukt onder de pijn van een slecht geweten met de ene schouder die hoger lijkt dan de andere. Eva Mendes speelt het stereotiepe hoertje met het gouden hart, maar is uiteindelijk minder van belang in het verhaal. Ook Val Kilmer vertolkt een veredelde figurantenrol en komt nauwelijks in het verhaal voor. De zwakste vertolking komt echter van de rapper Xzibit die helemaal niet lekker in zijn rol zit en nauwelijks weet hoe hij zijn karakter in de verf moet zetten. Anderzijds zou je het ook kunnen wijten aan het script van tv-scenarist William M. Finkelstein die bij momenten iets teveel berust op de magie van de acteurs. Maar acteurs hebben acties en dialogen nodig om hun magie in de praktijk te zetten.

Maar daar waar de film van Abel Ferrara stuurde naar een echte catharsis, blijft deze film wat aan het oppervlak dobberen. Het einde van de film was een duidelijke keuze van de regisseur, maar het werkt maar half en trivialiseert het verhaal. Af en toe heb je de indruk om naar een aflevering van "NYPD Blue" te kijken met zijn uiteenlopende politie-procedures, terwijl de makers eigenlijk beter hun peilen hadden gericht op het personage van Terence. Als toeschouwer ben je uiteindelijk meer geïnteresseerd in het karakter dan in het banale politie-onderzoek die hij voert. Er zitten ook een aantal hallucinatoire scènes in de film, maar Herzog is Terry Gilliam en de scènes werken maar half. Je zit ook te twijfelen of de regisseur eigenlijk een politie thriller voor ogen had, dan wel een soort parodie.

Kortom, Port of Call New Orleans die onlangs is uitgekomen op Blu-ray is geen slechte film, maar mist een coherent verhaal en een regisseur met een iets meer uitgesproken intentie. Maar uiteindelijk kan je wel genieten van het absurde tragedie. De plot leidt ons niet naar datgene waar we op zitten te wachten, maar blijft koppig rond spartellen in een geflipte logica van iemand onder invloed van drugs en alcohol. Het is trouwens één van de beste vertolkingen van Nicolas Cage van de laatste jaren. Ook al hangt de plot met haken en ogen tezamen, blijf je geboeid door zijn eigenzinnige vertolking. En daar waar The Wicker Man (2006) een complete miskleun was, is deze Port of Call New Orleans een toch een geslaagd politiedrama.

***Related Post***
12/10/2009: Bad Lieutenant: Port of Call New Orleans (2010)

Een tijdje geleden heb ik mijn Top 10 Worst Actress lijstje vrij gegeven, nu is het de beurt aan de Top 10 Worst Actor. Het zijn stuk voor stuk acteurs die niet beschikken over genoeg dramatisch vermogen om verschillende emoties over te brengen. Het kan gebeuren dat elk van hen op een gegeven moment wel genoeg charisma en uitstraling had om een rol te dragen, maar over de gehele lijn blijven het acteurs die er niet zijn gekomen omwille van hun acteer-talent. Ik heb er ook voor gekozen om Arnold Schwarzenegger bewust niet in de lijst te zetten, juist omwille van het charisma en de overtuigingskracht die de man uitstraalt. Tot op heden is er nog geen enkele bodybuilder in geslaagd om te presteren wat hij deed. Hij is geen groot acteur, maar net zoals een Jean-Claude Van Damme kunnen zij heel overtuigend uit de hoek komen onder begeleiding van een talentvolle regisseur. Daarnaast kan je bij hen weinig tot geen films opnoemen waar ze 'slecht acteren'. Schwarzie was zelf heel overtuigend als barbaar in Conan, één van zijn eerste rollen.

Voor dit lijstje heb ik me onthouden van al die pop-idolen/rappers (50 cent, Mos Def, Usher,…) die de laatste tijd in elke film schijnen op te duiken. Ik dacht, laat ik het houden bij artiesten die hun brood verdienen met acteren. Dit zorgt meteen dat ik mijn gehele lijstje niet moet vol proppen met rappers, want het is gewoon niet om aan te zien.

10. Nicolas Cage
Bekijk dit clipje van Nicolas Cage uit de remake The Wicker Man (2006), en jullie zullen meteen begrijpen dat er een reden is waarom mensen niet naar Nic Cage films willen kijken. Ik heb onlangs de Bangkok Dangerous (2008) remake bekeken in de hoop een acteur te zien die zich volledig kon geven in deze getourmenteerde rol, maar ik was eraan voor de moeite. Maar Cage heeft zeker zijn momenten en heel af en toe weet hij ons te verbazen (Leaving Las Vegas, Adaptation, Matchstick Men), maar dat gebeurt de laatste tijd steeds minder.

9. Keanu Reeves
Er waren momenten in The Matrix (1999) en Constantine (2005) waar ik echt wel onder de indruk was, maar voor de rest blijft Keanu Reeves een droge, expressieloze vis. En wat mij zorgen baart is dat er geen evolutie in zijn vertolking zit. Je zou gemakkelijk zijn gezichtje in Street Kings (2008) kunnen uitknippen en plakken over al zijn scènes in die film, veel verschil zou het niet uitmaken. Nochtans blijft de man in schitterende projecten opduiken.

8. Adam Sandler
Adam Sandler is grappig, maar heeft dus weinig bereik als acteur wanneer hij niet verondersteld is om belachelijk over te komen. Soms doet hij mij een beetje denken aan Tim Allen, maar die laatste heeft nog de verdienste om af en toe te kunnen overtuigen met een iets meer ernstige scène. Punch-Drunk Love (2002) was zijn meest memorabele film en The Wedding Singer (1998) misschien zijn meest grappige film, maar over het algemeen is het huilen met de pet op. Zelfs als komiek is hij niet meer grappig, dat werd duidelijk met You Don’t Mess With the Zohan (2008).

7. Rob Schneider
Ik moet er eigenlijk niets van weten, want Rob Schneider werkt meer op mijn zenuwen dan op mijn lachspieren. Komt daar nog bij dat zijn films oerdom zijn (Deuce Bigalow 1 & 2, The Animal, The Hot Chick, The Benchwarmers, …) en dat hebben de mensen van South Park ook opgemerkt (cf. South Park clip). Hij is vaak te zien in een side-kick achtige rol met Adam Sandler, maar die twee deugen niet afzonderlijk en nog minder met elkaar.

6. Steven Seagal, Vin Diesel & Jason Statham
In tegenstelling tot Van Damme en Schwarzie hebben zij nog niet veel van hun “acteertalent” laten zien. Het zijn actiehelden die met veel overtuiging iemand in elkaar kunnen kloppen, maar wanneer ze emoties onder controle moeten houden, valt hun vertolking als een kaartenhuisje in elkaar. Ik heb ze niet onderverdeeld want ze zijn aan elkander gewaagd. Ze komen wel weg met algemene uitdrukkingen die geheel in hun register van actie-held zit (kwaad, stoer of verrast kijken), maar vraag hen bijvoorbeeld niet om te huilen want dan zou het publiek in een lach kunnen schieten. Steven Seagal is een houten plank, Jason Statham is een uitvinding van Guy Ritchie die op automatische piloot speelt en Vin Diesel heeft tot vervelens toe bewezen dat hij moeite heeft om iets anders te spelen dan de gewelddadige bullebak.

5. Will Ferrell
Typetjes doen het goed in de States, en Will Ferrell is er zo eentje die al een lange weg heeft afgelegd. Het zijn stuk voor stuk pijnlijke films om te zien, maar het publiek is er blijkbaar dol op. Dat blijkt althans uit de box-office cijfers. Maar Will Ferrell is enorm beperkt in zijn acteerwerk. Nochtans zijn de films vaak enorm grappig (Old School, Anchorman), maar dit is niet altijd te wijten aan Will Ferrell. Elf (2003) van Iron Man regisseur Jon Favreau, Blades of Glory (2007) en Semi-Pro (2008) beginnen aan te tonen dat hij dringend zijn parodiërende formule van de onbenullige sufferd zal moeten herzien, want het is niet meer grappig.

4. Zac Efron
Ik snap nog steeds niet waarom bepaalde studio’s, tegen beter weten in, deze Zac Efron willen casten in hun filmprojecten. De man acteert niet beter dan een snotneus van 8 jaar. Hij steelt waarschijnlijk wel de hartjes van heel wat tienermeisjes, maar die kerel bakt er dus op dramatisch vlak niets van en is een beetje het mannelijke equivalent van worst actress Hilary Duff. Hij werd bekend door de Disney prent High School Musical (2006) die nauwelijks de moeite waard is om te bekijken, ook al ben je een die hard musical fan. Maar Zac Efron vertolkt met brio elke simplistische platitude in de film. Spijtig genoeg is hij verder niet bekwaam om iets anders te spelen dan een kartonnen bord, maar dat zal de teenage-fanclub van Efron worst wezen.

3. Mike Myers
Nog zo’n typetje die aan vervanging toe is, is dat van Mike Myers. Ik wil best geloven dat hij een komisch talent is, maar wat hij de laatste tijden laat zien is op zijn zachts uitgedrukt beschamend. Zijn humor is van het niveau ‘pipi-kaka’ en hij recycleert vaak de Austin Powers grappen ad nauseum. En wanneer Love Guru Myers geen synoniemen meer heeft voor geslachtsdelen, begint hij oeverloos te zeveren over winden laten en diarree. Niemand van onder de 10 jaar zou dit moeten ondergaan, en wat dat betreft, eigenlijk ook niemand die ouder is dan 10.

2. Dwayne "The Rock" Johnson
Met een naam als The Rock kan je niet meteen serieus genomen worden, daarom heeft de wrestling-champion zijn geboortenaam heropgevist. Spijtig genoeg had dit zo goed als geen invloed op zijn acterend vermogen. Walking Tall (2004), waar de acteur een slordige 15 miljoen dollar opstreek, had zijn doorbraak moeten betekenen. Maar het was een pijnlijke vertoning die gelukkig slechts een 72 minuten duurde. De bedoeling was dat het publiek zou meevoelen met het hoofdpersonage, maar wie wil zich nu gaan identificeren met een dwaze bruut? En met Doom (2005) deed hij zowaar nog erger.

1. Ashton Kutcher
Ashton Kutcher speelt net iets beter dan de gemiddelde Vlaamse acteur, maar het scheelt maar een haartje. Bekijk hem in films als The Guardian (2006), What Happens in Vegas… (2008) of My Boss's Daughter (2003) en je zal weten wat ik bedoel. In die laatste film wordt hij trouwens vergezeld door Tara Reid, en in plaats van vonken te geven op het scherm doven ze elk komisch-moment met hun vacuüm-vertolkingen. In de meeste gevallen acteert Kutcher zelfs niet, maar loopt hij rond als goofy leeghoofd. Enkel spijtig voor de anders niet onaardige rollen die hij aangeboden krijgt, die met een beter acteur ook betere films hadden geweest.

***Related Post***
27/09/2008: Top 10 Worst Actress

Laat ik meteen met de deur in huis vallen: de Bangkok Dangerous (2008) remake is een KLOTE FILM. Verspil jullie centen niet aan deze drek, maar ga naar de videotheek en huur de originele Bangkok Dangerous (1999). In de oorspronkelijke versie is de huurmoordenaar doofstom, waardoor hij volledig geïsoleerd van de buitenwereld is. Nu is de Thaise vrouw Fon (Charlie Young), waar huurmoordenaar Joe (Nicolas Cage) verliefd op wordt, doofstom. Een doofstomme Thaïse vrouw die nota bene werkzaam is in een apotheek (wie verzint het!?). Neen, het werkt niet! Zo zie je nog maar eens dat remakes door de oorspronkelijke regisseur(s), in dit geval Oxide Pang Chun en Danny Pang (beter bekend als de gebroeders Pang), niet altijd een meerwaarde hoeft te zijn.

Korte inhoud: Korte inhoud: De huurmoordenaar Joe (Nicolas Cage) is naar Bangkok gekomen om in opdracht van maffiabaas Surat vier vijanden om het leven te brengen. Als Joe in Bangkok is gearriveerd neemt hij een plaatselijke straatcrimineel Kong (Shahkrit Yamnarm) in dienst met de bedoeling om deze aan het einde van al zijn opdrachten eveneens te doden. Op die manier hoopt hij ervoor te zorgen dat al zijn sporen worden uitgewist. Het loopt alleen nu anders dan Joe in gedachten had. Joe wordt Kongs mentor, neem hem onder zijn hoede en leert hem de fijne kneepjes van het vak. Wat Joe echter niet had voorzien is dat hij verliefd zou worden op de doofstomme vrouw Fon (Charlie Young), met wie hij in een hartstochtelijke affaire belandt. Joe wordt ineens met zijn eigen geïsoleerde leven geconfronteerd en gaat twijfelen aan zijn bestaan. Dan besluit zijn opdrachtgever Surat dat het tijd wordt om iedereen uit de weg te ruimen.

De scène in de apotheek met Joe die probeert duidelijk te maken wat hij iets wil voor zijn kwetsuur tegen de doofstomme apotheek-bediende Fon, weerspiegelt hoe dom deze prent wel is. De personages zijn maar half uitgewerkt en bijgevolg ook half zo interessant. Nicolas Cage is vrijwel onopvallend als zogenaamd gewetenloze moordenaar, was het niet dat je vaak wordt afgeleid door zijn vreemde haardos die op onheilspellende manier deed denken aan die andere draak van een film.

Het cruciale keerpunt in de film komt wanneer Cage de opdracht krijgt om een politieke moord te plegen. Mede door een aantal aarzelende blikken en wat flash-backs van de moorden die hij gepleegd heeft, wordt zijn dilemma gevisualiseerd. Hoewel het duidelijk is dat de makers de innerlijke worsteling van de huurmoordenaar in beeld willen brengen, slagen zij er NIET in de kijker mee te slepen in zijn strijd. En dit is uiteindelijk het probleem van deze zwakke remake. Het lukt de makers niet om ons mee te nemen in de slopende fysieke tweestrijd van Joe, zoals ik al had gevreesd bij het zien van de trailer. Je zou denken dat de regisseur iets beter hun eigen hoofdpersonage zouden kennen. Niet dus. De Hong Kong Brothers zijn bij deze officieel van mijn lijstje geschrapt van regisseur wiens werk ik aandachtig moet volgen. Ze hebben zopas een flauwe karikatuur gemaakt van hun eigen film.

Kortom, Bangkok Dangerous is een domme en oersaaie actie-remake met veel debiele scènes, over-the-top explosies, saaie achtervolgingen, pijnlijke muziekscore en vervelende vuurgevechten, zonder de intrige, de realistische – grauwe fotografie en de essentiële dramatische innerlijke tweestrijd uit de originele versie. Uiteraard ontbreekt een vermakelijke achtervolging over het water door de beroemde floating market van Thailand niet, maar tegen die tijd is de ergernis dermate groot dat het je niet zo heel veel meer kan schelen. Ik begin zelf nu al te twijfelen of die originele prent uiteindelijk wel zo goed was, als toen ik deze voor het eerst zag (ondertussen al 8 jaar geleden). De Bangkok Dangerous remake is in ieder geval een pure verspilling van tijd en energie en had nooit het daglicht mogen zien. Ziehier de zoveelste Nicolas Cage flop. Niet zo slecht als The Wicker Man (2006), maar het komt in de buurt. Op naar Ghost Rider 2!

***Related Post***
15/08/2008: Bangkok Dangerous remake trailer

Eén van de betere Thaise films die elke filmfan hoort te zien is Bangkok Dangerous (1999) van Oxide Pang Chun en Danny Pang (beter bekend als de gebroeders Pang). Hoewel de film de International Critics' Award won op het filmfestival van Toronto en razend populair was in Azië, was de release in het Westen beperkt tot een aantal filmfestivals en een paar grote steden. Bij mijn weten werd de film zelfs niet verdeeld bij ons (buiten misschien één of twee bioscoopzalen), en moest je de film bekijken op DVD.

En gezien er nauwelijks mensen waren die Bangkok Dangerous hadden gezien, besloot Nicolas Cage een remake te produceren met dezelfde regisseurs maar deze keer in het Engels én met hem als hoofdacteur. Cage stapelt ondertussen de ene flop na de andere op (The Wicker Man, Ghost Rider, Next, National Treasure 2) en heeft dringend nood aan een nieuwe hit. Maar ik heb zo mijn twijfels dat dit zal gebeuren met deze film. Voor de filmfreaks blijft het origineel heilig en is deze compleet overbodig. Het grote publiek heeft trouwens ondertussen begrepen dat Cage in de hoofdrol geen garantie meer is in een geslaagde prent.

Korte inhoud: De huurmoordenaar Joe (Nicolas Cage) is naar Bangkok gekomen om in opdracht van maffiabaas Surat vier vijanden om het leven te brengen. Als Joe in Bangkok is gearriveerd neemt hij een plaatselijke straatcrimineel Kong (Shahkrit Yamnarm) in dienst met de bedoeling om deze aan het einde van al zijn opdrachten eveneens te doden. Op die manier hoopt hij ervoor te zorgen dat al zijn sporen worden uitgewist. Het loopt alleen nu anders dan Joe in gedachten had. Joe wordt Kongs mentor, neem hem onder zijn hoede en leert hem de fijne kneepjes van het vak. Wat Joe echter niet had voorzien is dat hij verliefd zou worden op de doofstomme vrouw Fon (Charlie Young), met wie hij in een hartstochtelijke affaire belandt. Joe wordt ineens met zijn eigen geïsoleerde leven geconfronteerd en gaat twijfelen aan zijn bestaan. Dan besluit zijn opdrachtgever Surat dat het tijd wordt om iedereen uit de weg te ruimen.

De Pang broers spelen vaak met het concept van het ontbreken van zintuigen, of nog het bezitten van extra zintuigen. De huurdoder in de originele versie was doofstom; in deze versie betreft het de vrouw op wie Joe verliefd wordt. Het fenomeen "zintuigen" zien we ook terug in andere werken van de gebroeders Pang zoals The Eye (2002) en The Messengers (2007). De regisseurs schetsen een rauw beeld van de gewelddadige onderwereld in Bangkok in de vorm van vuurgevechten en wilde achtervolgingen en leggen de dilemma's bloot waarmee Joe te maken krijgt.

Bij het bekijken van de trailer heb ik toch de indruk dat de makers – waarschijnlijk onder invloed van Cage en Jason Richman - het innerlijke conflict tot een minimum beperkt hebben om zo de focus te leggen op de actie. De vraag is dan ook of deze Bangkok Dangerous (2008) de innerlijke tweestrijd van het hoofdpersonage geloofwaardig zal kunnen maken. Toch ziet het er niet naar uit dat het een spektakelfilm is, maar eerder een eenvoudige thriller wil blijven. Op 3 september 2008 is de film bij ons in de zalen, maar ik raad iedereen het origineel aan te schaffen/te huren op DVD!

Het is onbegonnen werk om een lijstje te maken van dé beste filmposters aller tijden. Er zijn oneindig veel films en dus ook oneindig veel filmposters, en elke film heeft tegenwoordig ook 7 verschillende versies met soms radicaal andere grafische benaderingen. Ik heb me dus voor het lijstje Top 10 Worst Movie Posters beperkt tot de filmposters die niet ouder zijn dan 3 of 4 jaar. Mocht het all time zijn dan had mijn lijst vol gestaan met 70’ties exemplaren (en dit voor zowel de beste als de slechtste filmposters), ik denk dan aan films als Semi-Tough (1977), The Black Gestapo (1975) of Moonraker (1979). De pret kon gewoon niet op en de creativiteit vierde tevens hoogdagen.

Ik heb me ook niet laten meeslepen door het B-circuit zoals Kinky Kong (2006) en dergelijke troep. Deze films zijn meestal gemaakt met een miezerig klein budget dat die affiches vaak home-made zijn. De posters worden ook niet meteen 'au serieus' genomen. En dat is trouwens ook het geval met bepaalde recente films die er alles aan doen om net een kitscherige toon te zetten of gewoon willen opvallen door een compleet gebrek aan smaak zoals bij Big Momma’s House 2 (2006).

Voor deze 12e BlogTalk hebben ook At The Movies en Popcorn hun top 10 samengesteld. Volgende week vinden jullie hier trouwens de Top 10 van de Beste Filmposters. Mochten jullie nog een aantal filmposters weten die ik over het hoofd zou gezien hebben, laat het dan weten in de reacties.

10. The Interview (2007)

Als ik het niet beter wist dan zou ik denken dat het hier om een Vlaamse filmposter gaat. Maar neen, Interview is de nieuwe film van acteur/regisseur Steve Buscemi, en geen verkeerde film als je de filmrecensies mag geloven. Het gaat hier trouwens over een remake van Interview (2003) van de vermoorde Hollandse cineast Theo van Gogh. Het probleem is dat deze affiche mij zeker niet warm maakt om de film te zien. Het lijkt een amateurs-collage van twee nietszeggende, met surface-blur-bewerkte, portretten waar de ogen door een prutser zijn geretoucheerd in photoshop. Ik zwijg ook nog over de foute zwarte shading om alles aan elkaar te kleven en de zwarte blur die achter de namen van de twee hoofdacteurs werd gezet. Deze film verdient beter, véél beter.

09. Over Her Dead Body (2008)

Over Her Dead (cgi) Body is niet alleen een slechte komedie maar diegene die de poster in elkaar heeft gestoken moet dringend een les anatomie volgen. Bekijk de heupen van Eva Longoria. Die lijken wel zo uitgeroken als haar nieuwe achternaam op de poster. Het heeft er trouwens alle schijn van dat Eva zelfs niet kwam opdagen voor de fotoshoot en dat ze gewoon haar gezicht hebben geplakt op dat van een model of zelfs een cgi-lichaam. Het doet me trouwens een beetje denken aan de Basic Instinct 2 poster waar Sharon Stone naar goede gewoonte met haar benen open staat. Het enige foutje is dat we duidelijk kunnen zien dat het om knip-en-plakwerk ging, want in de reflectie van de spiegel zagen we dat dit een ander hoofd was met natte haren in plaats van gedroogde blonde haren.

08. Date Movie (2006)

Date Movie is verondersteld om zo'n wacko spoof komedie te zijn, in navolging van de Scary Movies, Epic Movie en wat nog allemaal. Heel leuk, maar welke nitwit heeft het cleenex-concept bedacht en de tag "Everyone wants a happy ending"?! Waar zit de grap? Of moet je de film zien om te weten waarover het gaat? Sorry maar dat heb ik er niet voor over. Het enige wat de film en de poster misschien gemeen hebben is hun nonsense-gehalte.

07. Street Kings (2008)

Filmposters van amateurs kan je er zo uithalen. Ze ondertekenen hun werk met slechte cut-outs (vaak met wit randje of witte blur). Meestal staan de ogen compleet onjuist of zijn de handen te groot of te klein,… Bekijk trouwens ook de design-verkrachting van The Accidental Husband (2008). Maar bij deze Street Kings (2008) hebben ze zelfs de trigger-vinger van Keanu Reeves vergeten.

06. Spider-Man 2 (2004)

Sommige filmposters kunnen zich geen fouten veroorloven. Een film als Spider-Man 2 verdient het beste van wat de markt te bieden heeft op vlak van grafische vormgeving. Kan iemand mij dan uitleggen wat de hand van Kirsten Dunst doet op de schouder van Spiderman? Ofwel maakt zij deel uit van de Fantastic Four groep en kan ze haar armen uitlengen, ofwel heeft ze twee ellebogen. Hoe dan ook, deze poster klopt niet.

05. The Wicker Man (2006)

Er zijn vaak heel wat verbanden tussen slechte films en slechte filmposters. Een mooie film met sfeerscheppende, poëtische fotografie zorgt er meteen voor dat de graphic designers hun inspiratie kunnen halen uit het beeldmateriaal. Bij slechte films daarentegen moeten de designers liegen. En dit heeft niet altijd een gewenst effect. Neem nu The Wicker Man remake. De film is een samenraapsel van idiote scenes en belachelijke dialogen ("Killing me won't bring back your honey back!" – "Step away from the bike!" - "How'd it get burned? How'd it get burned? How'd it get burned? I-DON’T-K-NOW") Bekijk hier de samenvatting van de film. Maar ook de poster trekt op geen fluit. De compositie van het meisje en de onscherpe close-up van het bijen-gezicht met de ogen die wegkijken ronduit wansmakelijk te noemen. Maar dit is trouwens niet de enige Nicolas Cage poster om van te huilen. Remember National Treasure 2.

04. Charlie Wilson's War (2008)

Sommige filmposters doen zelfs de moeite niet meer om ons te behagen, zoals deze Charlie Wilson’s War. Wat is het idee achter dit concept? Lijkt wel of het een setfoto is waar de incognito Philip Seymour Hoffman met snor en zonnebril Tom Hanks en Julia Roberts kwam bespieden. "Who said they couldn’t bring down the Soviet empire" luidt de tag. WTF!?

03. Mad Money (2008)

De poster van Mad Money is grappiger dan de film. Bekijk het lichaam van Diane Keaton. Hier klopt iets niet. Lijkt wel of haar lichaam uit 6 verschillende stukken bestaat die ze achteraf aan elkaar hebben geplakt. Ze hebben Diane trouwens groeihormonen gegeven want ze lijkt zowaar even groot als Katie Holmes die feitelijk 6 cm groter is. Dat dit niet de eerste Diane Keaton-poster is die zwaar toegetakeld werd door photoshop-prutsers bewijst ook deze Because I Said So poster.

02. Snakes on a Plane (2006)

Zoek de fout in deze Snakes on a Plane poster! Dat de film niet serieus te nemen is mag wel zijn, maar ik heb de film gezien en ik ben van mening dat ze maar een heel klein beetje de kaart van de parodie hadden getrokken. Deze poster is eigenlijk een mooie samenvatting van het slangen-project. Het ziet er allemaal 'cool' uit en Snakes on a Plane wil ook daadwerkelijk als 'cool' aanzien worden, maar de makers zijn te dom om iets deftig in elkaar te steken.

01. Good Luck Chuck (2007)

Maar alle eer gaat naar de nitwits van deze Good Luck Chuck poster. De makers kwamen op het achterlijke idee om de ongelukkige Rolling Stone cover van Yoko Ono en John Lennon te stelen voor hun debiele 12-in-een-dozijn komedie. Heeft de film iets van doen met de relatie die Lennon en Ono hadden. Nope, maar het was waarschijnlijk een leuk idee na een paar glazen vodka. De foto lijkt opnieuw op plak-en-knip werk van de gezichten van Jessica Alba en Dane Cook (let op de ogen en de schaduwen) en de poster ziet er allesbehalve uitnodigend uit. Integendeel. De poster is de reden waarom ik deze film zelfs niet op dvd wil zien.

***The Movie BlogTalk***
BlogTalk #1: Top 10 Beste Horror
BlogTalk #2: Top 10 Irritaties bij een Bioscoopbezoek
BlogTalk #3: De Meest Overgewaardeerde Films
BlogTalk #4: Het Beste & Slechtste uit 2005
BlogTalk #5: Top 10 Beste TV-Series
BlogTalk #6: Top 10 Favourite 80ties Movies
BlogTalk #7: Top 10 Favoriete FilmScores
BlogTalk #8: Top 10 Best Movie Kiss
BlogTalk #9: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
BlogTalk #10: Top 10 Killer Babes
BlogTalk #11: Het Beste & Slechtste uit 2007
BlogTalk #13: Top 10 Best Movie Posters
BlogTalk #14: Top 10 Best Monster
BlogTalk #15: Top 10 Best & Worst Movies of 2008

Als er al een film was waar iedereen naar kon uitkijken, was dit toch wel Righteous Kill (2008). Het was de film die twee legendes van de cinema, Robert De Niro en Al Pacino, zou samenbrengen, na Heat (1995) en The Godfather: part II (1974). Ik denk dat ik zelf even een gat in mijn plafond sprong, met een vervelende dubbele schedelbreuk tot gevolg. Maar de verwachtingen waren hoog gespannen. Misschien te hoog.

En toe las ik dat de politie-thriller geregisseerd zou worden door Jon Avnet (88 Minutes, Red Corner) en mijn laaiend enthousiasme werd meteen voor een stuk afgekoeld. Jawel, ik had gehoopt op Martin Scorsese, Michael Mann of zelfs David Fincher. Meer nog, het begon er steeds meer op te wijzen dat het om een “buddy-movie” zou gaan. Maar mijn extase begon pas echt een vriespunt te kennen bij het bekendmaken dat 50 Cent een cameo in de film zou hebben. En toen ik zag dat die no-acting-talent-hack meer dan een cameo had in de film kon de film mij niet veel meer schelen.

Het gaat er zelfs niet om dat ik schrik zou hebben dat 50 Cent de film om zeep kan helpen (iets wat hij wel toe in staat is), maar dat de producers (die Jessica Simpson hebben gelanceerd met het buitengewone Blonde Ambition, alsook films als Inspector Gadget of nog de The Wicker Man remake) dit blijkbaar een leuk idee vonden om '50 cent' in deze film te steken en dat de regisseur daarmee blijkbaar instemde. Ik stel me dat ook de vraag welke debiele beslissingen zo nog allemaal hebben genomen tijdens de voorbereiding en productie van deze film. Ik heb er in ieder geval geen zin meer in.

***Related Posts***
15/09/2008: Righteous Kill review
05/09/2007: Righteous Kill trailer en korte inhoud
22/05/2007: Righteous Kill brengt Pacino en De Niro samen

Een geslaagde prent is afhankelijk van enorm veel factoren en kan het mislukken van één element een gehele film om zeep helpen. Vaak zit het verkeerd met de vertolkingen van acteurs, maar onderschat zeker ook de waarde niet van knappe dialogen. Je zou gemakkelijk een boek kunnen schrijven met het aantal films dat geschonden werd door matig tot slechte dialogen. Meer nog, dialogen zijn vaak belangrijker dan pakweg muziek. Een film met een slechte soundtrack, zoals die van Scarface (1983) (remember: Push it to the Limit), kan nog steeds een voortreffelijke film opleveren. Maar slechte dialogen zijn onvergeeflijk. Entertainment Weekly heeft bij deze een lijstje opgemaakt met 15 verschrikkelijke dialoog-zinnen. Ze zijn niet gerangschikt in een welbepaalde volgorde. Ik vind ze niet allemaal geslaagd en had er graag ook nog een paar andere gezien (zie lijstje onderaan), maar als jullie er nog aan toe te voegen hebben, spreek in de reacties.

Top 15 worst lines of dialogue in a movie

Notting Hill - "I’m just a girl, standing in front of a boy, asking him to love her."

Star Wars: Revenge of the Sith - "Hold me, like you did by the lake on Naboo."

Jerry Maguire - "You complete me."

Ever After - "A bird may love a fish, signore, but where will they live?"

Twin Peaks: Fire Walk with Me - "I’m gone, like a turkey in the corn. Gobble gobble!"

X-Men - "You know what happens when a toad gets struck by lightning? The same thing that happens to everything else."

Sin City - "My warrior woman. My valkyrie. You’ll always be mine, always and never. Never. The Fire, baby. It’ll burn us both. It’ll kill us both. There’s no place in this world for our kind of fire."

Pretty Woman - "And she rescues him right back."

She’s All That - "I feel just like Julia Roberts in Pretty Woman. You know, except for the whole hooker thing"

Love Story - "Love means never having to say you’re sorry."

A Cry in the Dark - "A dingo ate my baby!"

As Good as it Gets - "You’re why cavemen chiseled on walls."

Four Weddings and a Funeral - "Is it still raining? I hadn’t noticed."

Dirty Dancing - "I carried a watermelon."

City of Angels - "We were made to fit together."

Wat hieraan nog ontbreekt zijn volgens mij de volgende:

Dirty Dancing - "Nobody puts Baby in the corner."

Top Gun - "You can be my wingman any time."

The Postman - "You're a godsend, a saviour." "No, I'm a postman."

The Da Vinci Code - "I have to get to a library, fast."

The Wicker Man (remake) - "Step away from the bike"

Dat sommige klassiekers beter ongemoeid kunnen blijven, kan ik volmondig bijtreden. Zeker na het zien van pakweg The Wicker Man (2006) met Nicolas Cage of Psycho (1998) van Gus Van Sant. Maar als een regisseur nu een idee zou hebben om een meesterwerk uit de jaren ’20 te herwerken naar een hedendaagse versie: be my guest. Dus neen, ik behoor deze keer niet tot de meute die zich druk maakt om de opkomende remake van Fritz Lang’s Metropolis (1927).

Korte inhoud: Het jaar 2026: de mensheid is opgedeeld in een denkende en een werkende klasse en de zoon van een kapitalist ontdekt in welke slechte omstandigheden de arbeiders werken. Hij wordt verliefd op de charismatische Maria, die bij de arbeiders tegen het gebruik van geweld predikt. Het leiderschap van Maria is echter een bedreiging voor de rijke klasse, en ze besluiten de wetenschapper Rotwang in te schakelen om een robot te ontwikkelen die er hetzelfde uitziet als Maria, om zo haar plaats in te kunnen nemen.

De Duitse producent Thomas Schühly en de Amerikaanse producent Mario Kassar hebben de handen ineen geslagen om het science-fiction project van de grond te trekken. Op dit moment zitten ze al druk in bespreking met topregisseurs om de kar van het epische project te trekken.

Metropolis was destijds dé duurste film ooit gemaakt (7 miljoen mark) en gezien het budget met moeite bij elkaar te brengen was duurde het productieproces ook heel lang. Helaas voor de geldschieters deed de film het commercieel heel slecht en werd deze zelfs ingekort voor het grote publiek tot een speelduur van 80 min. Dat bracht met zich mee dat vrijwel alle controversiële scènes, zoals het verdrinken van de kinderen, ontmoetingen in nachtclubs met exotische danseressen en een scène waarin het bestaan van God ontkend wordt, werden verwijderd. Metropolis heeft hoe dan ook veel modernere sciencefictionfilms geïnspireerd, zoals Star Wars, The Matrix en Blade Runner. De film zal een meesterwerk blijven en de remake zal daar niets aan veranderen, integendeel, Metropolis kan herontdekt worden. Nu maar hopen dat ze dit project toevertrouwen aan een bekwame en geïnspireerde cineast.

***Related Posts***
13/03/2006: The Devils zocht inspiratie in Metropolis
19/10/2004: Metropolis één van de meest invloedrijke films

Ik heb niets tegen remakes zolang het maar geen goedkope rip-off’s zijn of dat ze niets nieuws met het materiaal uithalen. The Wicker Man (2006) van regisseur Neil LaBute (foto) is een draak van een film die er zelfs in slaagt om een inferieure film te maken met quasi hetzelfde script, maar dan wel gezuiverd van alle religieuze connotaties. LaBute is het soort regisseur die eigenlijk nooit regisseur had mogen zijn omdat hij er gewoon geen aanleg voor heeft, laat staan de kennis om een goede film af te leveren. Maar net zoals mensen als Uwe Boll stopt dit hen niet om films te maken. Dat de films ook floppen zal hen een zorg wezen. Maar dat ze ook nog eens een cult-klassieker belachelijk maken is onvergefelijk. Nog een geluk dat LaBute niet in de Wicker-world leeft, anders had ik hem met plezier op de brandstapel gezet.

De thriller is zo erg dat als je begint te lachen met de belachelijke scènes, je nauwelijks nog kan stoppen en deze film nog de merite heeft om een onintentionele komedie te worden. Alle akeligheid van de cult-klassieker met Christopher Lee, alsook de psychologische context is vervangen door scènes die nergens op slaan. Zo slecht, dat je in tegenstelling met de films van Uwe Boll, er nog kan van genieten.

Korte inhoud: Nicolas Cage vertolkt de rol van Edward Mallus, een politieman uit Califonië die de verdwijning onderzoekt van Rowan, een klein meisje van een oude vriendin, Willow (Kate Beahan). Het spoor leidt naar een eiland waar de bewoners zich heel vreemd gedragen. Maar Mallus laat zich niet uit het veld slaan en ontdekt dat de eilandbewoners zich bezighouden met bizarre, heidense rituelen. Zouden ze iets te maken hebben met de verdwijning van het meisje? Terwijl Mallus het antwoord zoekt, komt hij achter een schokkende waarheid dat Rowan zijn dochter zou kunnen zijn, en dat is nog maar het begin …

Terwijl in de originele film we te doen hadden met religieuze fanatiekelingen, zijn we hier terecht gekomen in de wereld van The Stepford Wives (1975) meets The Village (2004), onder leiding van de matriarch Sister Summersisle (Ellen Burstyn) die iets teveel naar Braveheart (1995) heeft gekeken voor haar make-up tips. De bijgelovigen zijn deze keer niet gekant tegen het christendom, maar wel tegen de moderne patriarchale maatschappij. En dit had nog kunnen werken mits een betere uitwerking.

Met de voorkennis van de originele film in het achterhoofd, is er niets aan deze prent die een mogelijke meerwaarde voorstelt. De proloog zit compleet fout en is helemaal overbodig. De regisseur probeert de spanning op te bouwen met droombeelden en mysterieuze verschijningen van het meisje, maar als je weet waar alles naar toe moet dan blijf je met de vraag: waarom al die moeite? We geloven trouwens nauwelijks in de emotionele betrokkenheid van het hoofdpersonage en dat maakt alles zo oppervlakkig. Er steekt zelfs ergens in het midden van het verhaal een véél te lange speech van Sister Summersisle die hopeloos de film probeert uit te leggen met alle mogelijke aanwijzingen. Het is pijnlijk om te zien. Terwijl het origineel een aantal dingen aan onze fantasie overliet, gaat LaBute alles uitleggen, waarmee de opzet heel geforceerd en artificieel begint aan te voelen. De remake is ook PG13, met als gevolg dat de meest aangrijpende scènes uit het origineel moesten sneuvelen, zoals de naakte verleidingsdans-scène, toen nog met de Zweedse schone Britt Eckland.

Nicolas Cage zijn carrière kenmerkt zich door evenveel 'hits' als 'missers'. Mede door de belachelijke acteursregie en het vreselijk absurde scenario probeert Cage de meubelen te redden, maar slaagt daar niet echt in. Cage is niet verkeerd gecast, maar hij speelt fout en dat is de regisseur niet opgevallen – of misschien vond hij dit foute spel net goed. Ellen Burstyn moet dan de rol vertolken van Christopher Lee, maar zij weet ook niet echt waarmee ze bezig is. Lee was mysterieus, slecht en schrikwekkend, Burstyn is daarvan een vrouwelijke karikatuur. De actrice had moeten weten dat een film waarin ze moest rondlopen met wapperende armen in een slaapkleed, met de make-up van een middeleeuws Schotse vrijheidstrijder, een slechte film zou worden. What was she thinking?

LaBute heeft al heel wat miskramen onder zijn naam staan, maar deze film zou wel eens de doodsteek kunnen zijn voor zijn carrière. Als jullie eens goed willen lachen met een paar scènes uit de film raad ik je het volgende fragment aan in de post van de Razzies voor 2006, waar deze film uiteraard goed is vertegenwoordigd. Als jullie The Wicker Man willen zien raad ik jullie het origineel uit 1973 aan (don’t worry, het is geen zwart/wit film). De film heeft ook wel zijn zwaktes, maar is een veel betere film dan deze hamburger versie waarin Nicolas Cage zichtbaar plezier beleeft om tv-actrice Leelee Sobieski een karate-kick te verkopen of om in berenpak vrouwen knock-out te slaan. Als je dacht dat Aeon Flux (2005) grappig was, dan moet je deze zeker zien. Nicolas Cage zegt ergens: "Every time I turn my head, there's something that doesn't make any sense." Precies !

***Related Posts***
24/01/2007: The Wicker Man’s hilarische hoogtepunten
09/06/2006: The Wicker Man trailer
06/01/2006: Top 10 Cult Classic

En samen met de Oscar-nominaties krijgen we ook het alter-ego van de Award ceremonies: de Razzie-nominaties. Het Slechtste van het Slechtste. En de spits wordt afgebeten door niemand minder dan Basic Instinct 2: Risk Addiction (2006), of beter bekend als Basically It Stinks, Too. Er werd gezegd dat de reden waarom er zoveel jaren tussen de eerste en de tweede Basic Instinct te maken had met Sharon Stone die wou wachten tot er een goed script werd afgeleverd. Had ze nog maar wat langer gewacht. Het werd de slechtste sequel sinds Stayin Alive (1983).

Op de voet gevolgd door een andere gedoodverfde winner van Razzies, Uwe Boll film, met Bloodrayne (2005). Ook Shyamalan, de Spielberg van de Razzies, is niet meer weg te denken uit dergelijke ‘worst movie’ lijstjes. Ik weet nog dat mensen mij van heilschennis verweten op deze blog omdat ik The Village (2004) als "waardeloos" bestempelde. Ik dacht dat hij zich zou herpakken met Lady in the Water (2006). De trailer zag er veelbelovend uit, maar dat was dus gezichtsbedrog.

Hier is de ABSOLUTE TOPPER en de waarschijnlijke winnaar uit deze categorie, de thriller The Wicker Man (2006), de remake van de cult klassieker met Christopher Lee. Bekijk het filmpje hieronder. Ik heb deze korte samenvatting al 6 keer bekeken en ik schiet telkens in een schatterlach. Wees gerust, de film zit boordevol met die nonsense en het is om van te brullen van het lachen. Ik heb The Wicker Man eergisteren op dvd gezien en jullie krijgen voor de lol nog een review van de film deze week. Had ik deze eerder gezien dan had hij zeker op #1 gestaan in mijn lijstje van Slechtste Films van 2006. Maar mijn #1 is zeker ook vertegenwoordigd met Ron Howard die genomineerd is voor de categorie Worst Director voor The Da Vinci Code (2006).

We zien ook nog dat Little Man (2006) een nominatie heeft gekregen, maar dat is nu net het soort films die eigenlijk wel tevreden is met zo’n Razzie en waarschijnlijk er alles voor doen om zo in de aandacht te komen. En de schattige Jessica Simpson zit e rook opnieuw tussen voor haar rolletje in Employee of the Month (2006). Vreemd genoeg ook Kate Bosworth voor Superman Returns (2006). Geniet in ieder geval van het lijstje. De 'winnaars' worden bekend gemaakt op zaterdag 24 februari, traditiegetrouw een dag voor de Oscaruitreikingen.

WORST PICTURE
"The Wicker Man"

"Lady in the Water"

"Basic Instinct 2"
"Bloodrayne"
"Little Man"

WORST ACTOR
Tim Allen voor "The Santa Clause 3: The Escape Clause" , "The Shaggy Dog"  en "Zoom"

Nicolas Cage voor "The Wicker Man"

Larry, The Cable Guy, Dan Whitney voor "Larry The Cable Guy: Heath Inspector"

Rob Schneider voor "The Benchwarmers" en "Little Man"  
Marlon Wayans & Shawn Wayans voor "Little Man"

WORST ACTRESS
Hilary Duff & Haylie Duff voor "Material Girls"

Lindsay Lohan voor "Just My Luck"

Kristinna Loken voor "Bloodrayne"

Jessica Simpson voor "Employee of the Month"  
Sharon Stone voor "Basic Instinct 2"

WORST SUPPORTING ACTOR
Ben Kingsley voor "Bloodrayne"

Danny DeVito voor "Deck the Halls"

M. Night Shyamalan voor "Lady in the Water"

Martin Short voor "The Santa Clause 3: The Escape Clause"
David Thewlis voor "Basic Instinct 2" en "The Omen"

WORST SUPPORTING ACTRESS
Michelle Rodriguez voor "Bloodrayne"

Kate Bosworth voor "Superman Returns"

Kristin Chenoweth voor "Deck the Halls", "Pink Panther" en "RV"

Carmen Electra voor "Date Movie" en  "Scary Movie 4"
Jenny McCarthy voor "John Tucker Must Die"

WORST SCREEN COUPLE
Tim Allen & Martin Short in "The Santa Clause 3: The Escape Clause"

Nicolas Cage & zijn beren pak in "The Wicker Man"

Sharon Stone & haar onevenwichtige borsten in "Basic Instinct 2"

Hilary Duff & Haylie Duff in "Material Girls"
Marlon Wayans & Shawn Wayans in "Little Man"

WORST DIRECTOR
Ron Howard voor "The Da Vinci Code"

M. Night Shyamalan voor "Lady in the Water"

Uwe Boll voor "Bloodrayne"

Michael Caton-Jones voor "Basic Instinct 2"

Keenan Ivory Wayans voor "Little Man"

WORST SCREENPLAY
M. Night Shyamalan voor "Lady in the Water"

Leora Barish & Henry Bean voor "Basic Instinct 2"

Guinevere Turner voor "Bloodrayne"

Neil Labute voor "The Wicker Man"

Keenan Ivory Wayans, Marlon Wayans & Shawn Wayans voor "Little Man"

WORST PREQUEL or SEQUEL
"Big Momma’s House 2"

"Garfield 2: A Tail of Two Kitties"

"Basic Instinct 2"
"Santa Claus 3"
"Texas Chainsaw Massacre: The Beginning"

WORST REMAKE or RIP-OFF
"Little Man"

"Pink Panther"

"Poseidon"
"The Shaggy Dog Story"
"The Wicker Man"

WORST EXCUSE for a FAMILY ENTERTAINMENT
"Deck The Halls"

"Garfield 2: A Tail of Two Kitties"