the void

  • Nicolas Cage in de in België gedraaide over-the-top horrorfilm Mandy

    Pin it!

    Het beste van Nicolas Cage zijn en blijven zijn gezichtsuitdrukkingen en zijn hyperkinetische en soms compleet losgeslagen reacties gemend met een zekere Cage-flair. Ja hij heeft de laatste jaren al heel wat B-films aan zijn palmares toegevoegd, maar hoe dan ook vind je in elkeen van zijn films toch dat Cage-moment waarvan je van gaat glimlachen. Regisseur Matthew Vaughn wist met Kick-Ass (2010) volledig hoe hij de acteur moest inzetten, en het is merkwaardig hoe de sequel ‘zonder’ hem complete in elkaar zakt als een pudding.

    mandy_2018_poster.jpg

    Cage is zowel in staat een over-the-top vertolking te geven zoals in Face-Off (1997) als een meer ingetogen en diep getormenteerde vertolking als in Leaving Las Vegas (1995). Binnenkort zullen we hem zien in de actie-vendetta-horror Mandy (2018) in regie van Panos Cosmatos, de zoon van George P. Cosmatos (Cobra, Rambo part 2, Tombstone). Dit is zijn tweede film nadat hij 8 jaar geleden Beyond the Black Rainbow (2010) had gemaakt. Een beetje een bizarre vogel, maar ook Cage is een eigenaardigheid.

    Korte inhoud: In de rimboe in 1983 vinden we Red Miller (Nicolas Cage) terug, een gebroken man sinds de moord op de liefde van zijn leven Mandy (Andrea Riseborough). Hij zint op wraak en hij jaagt op de daders verantwoordelijk voor haar dood. Deze krankzinnigen blijken lid te zijn van een religieuze bikers-sekte van Jeremiah Sand (Linus Roach), genaamd de Black Skulls. Al gauw kruisen duivelse bikers en strijdbijlen het pad van Red.

    Deze toch wel surrealistische 2 uur durende horrorprent - die nota bene in Belgie werd gedraaid (!) - is al vertoond op het Sundance filmfestival, maar tot op heden zijn er nog steeds geen trailers van de film online, dus weten we op dit ogenblik niet goed of het een ernstige horrorfilm is of eerder een over-the-top-heavy-metal-krankzinnigheid. Wat in ieder geval duidelijk is, het wordt een film die je misschien niet op je nuchtere maag moet zien en zelfs een beetje in beschoten of bedwelmde toestand. Mandy mengt de visuele en muzikale benadering van films als The Keep (1983) van Michael Mann met meer bloed en kwaadaardige sektes. Een tijdje geleden hadden we tevens een min-of-meer gelijkaardige prent met The Void (2016), ook al lijkt deze film net iets meer met opzet ontspoord.

    mandy_2018_pic01.jpg
    © 2018 XYZ Films

    Volgens de regisseur zou de film in essentie gaan over een man die zijn verlies probeert te verwerken, een manier van de regisseur om zijn verlies te verwerken van zijn moeder die stierf op 47 jarige leeftijd ten gevolge van kanker, alsook zijn vader die op zijn 64 stierf aan longkanker. Wanneer Mandy bij ons uitkomt is nog koffiedik kijken. Mandy is in ieder geval reeds voorbestemd om uit te groeien tot een cultklassieker.

  • The Void (2016) *** recensie

    Pin it!

    Het BIFFF is sterk van start gegaan met een paar kleppers, maar we zien de eindmeet in zicht en de teleurstellingen stapelen zich op. Het zijn geen slechte films, maar ik verveel me soms rot bij bepaalde filmproducties (zoals gisteren met The White King en The Limehouse Golem). Ik had echter veel verwacht van de horrorprent The Void (2016) van Jeremy Gillespie en Steven Kostanski, wat iets van een terugkeer moest zijn naar de 70-80'ties exploitation tv-horrorfilm. En na de vele teleurstellingen was deze toch weer net iets leuker om te zien.

    Korte inhoud: Politieagent Daniel Carter (Aaron Poole) komt op een verlaten weg in een woestijn een mysterieus persoon tegen. Het blijkt te gaan om een jongeman die nat is van het bloed. Daarnaast loopt hij mank. Daniel brengt hem naar een afgelegen ziekenhuis in de omgeving. Na een tijdje doet Daniel de ontdekking dat de patiënten en het personeel van het ziekenhuis langzaam transformeren in iets onmenselijks. Daniel neemt de taak op zich enkele andere overlevenden veilig het ziekenhuis uit te gidsen en de nachtmerrie te beëindigen voordat het te laat is, maar buiten wacht een misschien nog grotere dreiging.

    the_void_2016_poster01.jpgthe_void_2016_poster06.jpgthe_void_2016_poster02.jpgthe_void_2016_poster03.jpg

    In deze film zijn het niet zozeer de serial killers of de monsters die ons de stuipen op het lijf jagen, wel de beeltenis van een occulte triangel, en ik heb het niet over het muziekinstrument ook al bespeelt het ons gemoed met brio. De triangel staat op de Ku Klux Klan gewaden van de 'invaders' en op de deur die leidt naar de hell. En de marketing-campagne heeft zich volledig uitgeleefd in het ontwerpen van geniale filmposters met deze fameuze driehoek. Het moet gezegd worden, de posters (van Gary Pullin, Graham Humphreys, Phantom City Creative, Gravillis Inc. en Akiko Stehrenberger) zijn geweldig! Spijtig genoeg was ik minder onder de indruk van de film. Maar laten we mild zijn in ons oordeel wat deze 90 minuten durende horrorprent werd gemaakt met het strikte minimum aan middelen, integraal samen gesprokkeld via crowdfunding! Het zal dus geen evidente klus worden om distributeurs te vinden voor bioscoop-releases.

    In The Void zien we een bont gezelschap, gaande van een junkie, twee misantropische burgerwachten, een een stagiaire, een verpleegster, een flik, een grijze dierenarts, een zwanger meisje, haar grootvader en een gestoorde oude dokter, die zich verschansen in een hospitaal. De vraag die iedereen zich stelt is wie de avond zal overleven. Maar we blijven niet alleen in het hospitaal, maar nemen ook een hallucinatoire trip in de ruimte. Het ziet er bij momenten zo hemeltergend fake uit, maar net dit is de grootste charme van deze Void. Het zet met succes in op onze nostalgie, een beetje zoals It Follows (2014) dat eerder deed, maar deze prent is iets meer gory en heeft vreemd genoeg iets meer stijl in zijn aanpak en berust minder op horror-clichés.

    the_void_2016_poster05.jpgthe_void_2016_poster04.jpgthe_void_2016_poster07.jpgthe_void_2016_poster08.jpg

    Eigenlijk is The Void het soort film waarvan je eigenlijk niet zo heel veel over moet lezen, maar gewoon gaan beleven. Het is niet dat er grote Shyamalan-plottwisten zijn, gezien het verhaal op zich niet zo heel veel voorstelt en volledig aansluit bij het principe van zijn titel (The Void ~ de leegte), maar het is werkelijk het soort film dat je moet meemaken. En ofwel zal je er verzot op zijn (~ voornamelijk mensen die ouder zijn dan 35) ofwel vind je het maar niets (~ teenagers). De grootste inspiratiebron van deze filmmakers is de cult-regisseur John Carpenter en zijn invloed is voelbaar. Het concept van de film doet tevens wat denken aan Assault on Precinct 13 (1976) en The Thing (1982), maar dan met een vleugje H.P. Lovecraft. Kostanski is ook een veteraan in het departement van de visuele effecten, en het is eraan te zien.

    Kortom, er is voldoende spanning en dreiging in The Void, die horror-fans wel zal kunnen bekoren en dan in het bijzonder de filmgeeks. Het verhaal mocht een beetje meer uitgewerkt zijn wat mij betreft. De grote vraag van 'het waarom van alles' wordt hier niet beantwoord, en gezien de zichtbare kwaliteiten had dit toch wel een plus geweest. Gelukkig is het acteerwerk dan weer van een degelijk niveau. Al bij al heb ik er nog wel van genoten, ook al zal het mij allemaal niet lang bijblijven.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 14 april 2017

     

    *** The Void trailer ***