De FilmBlog

Wel ja, ook al is Red Riding Hood (2011) van Catherine Hardwicke een draak van een film, het zal wel bijval kennen bij een bepaald publiek van teenagers, zeker als je weet dat de filmmaakster verantwoordelijk is voor de sterke debuutfilm Thirteen (2003) en de populaire Twilight (2008). Het waren voornamelijk films met jonge, hippe acteurs die hun verliefdheid in bedwang moesten houden. En dit alles omkaderd met een horror-laagje en de teenagers vielen in zweem.

Korte inhoud: Tijdens de middeleeuwen wordt een klein dorpje geterroriseerd door een weerwolf. Omdat niemand moedig genoeg is om er wat aan te doen besluit het jonge meisje Valerie (Amanda Seyfried) erop uit te gaan in het donkere bos om hulp te vinden van Solomon (Gary Oldman) die ervaring heeft met het bestrijden van dit angstaanjagende wezen. Ondertussen wordt Valerie uitgehuwelijkt aan Henry (Max Irons) terwijl haar hart werd veroverd door Peter (Shiloh Fernandez).

In plaats van vampieren hebben we nu te maken met weerwolven, maar voor de rest zijn er weinig verschillen met de Twilight films. Zelfs de openingsbeelden met het luchtshot boven het woud, doet terugdenken aan Twilight. Van een teleurstelling gesproken. Komt daar nog eens bij dat het dorp waar Valerie/Roodkapje leeft, enorm trekt op het dorp in The Village (2004). Met dit verschil dat er minder acteertalent rondloopt, met uitzondering van Gary Oldman die deze film duidelijk heeft gekozen voor de fun en de cash.

De verdienste van scenarist David Johnson (Orphan, Clash of the Titans 2) is dat hij het sprookje van de gebroeders Grimm nog vrij goed heeft kunnen verwerken in het verhaal (wat geen evidente zaak was) en hij ook een bijzonder efficiënte whodunit heeft kunnen uitwerken. De wolf is niet zomaar een wolf maar wel een weerwolf, en dit maakt de scène met grootmoeder meteen een stuk interessanter. De grootmoeder zal op een gegeven moment veranderen nadat Valerie haar vraagt over haar grote oren, ogen en tanden. Maar dit is dan uiteindelijk maar een nachtmerrie, die ons weer op een mogelijk dwaalspoor zet – ‘en wat als de grootmoeder een weerwolf was?’ Anderzijds is roodkapje geen kind maar wel een adolescente, die misschien wel een relatie heeft met een weerwolf…En de film zit vol van die kleine vondsten die op papier waarschijnlijk heel goed hebben gewerkt. Maar de scenarist heeft anderzijds minder talent in het uitschrijven van dialogen, en de regisseuse had meer interesse in een Twilight dan een Grimm.

De belichting van de Director of Photography Mandy Walker is bijzonder knap, enkel de productie design van Thomas E. Sanders ziet er wat fake uit. Lijkt wel dat alles gedraaid werd in de studio. De muziekscore van Alex Heffes en Brian Reitzell zijn het vermelden waard. En zo ben ik ongeveer aan het einde gekomen van wat goed is in deze prent.

Indien Hardwicke meer energie had gestoken in haar verhaal in plaats van de teenagers en de fanbase van Twilight tevreden te stellen, had Red Riding Hood een bangelijke film kunnen zijn. Nu is het al zo schrikwekkend als een aflevering van Scooby Doo. Ze ondermijnt de horror-elementen met puberale melo-drama waar je noch kop of staart van krijgt. De rode kap is overigens het enige rood wat je te zien krijgt in deze bovennatuurlijke pseudo-horror. Je zit uiteindelijk twee uur lang te staren naar mensen die naar mekaar staren, zonder dat je ook maar een beetje meevoelt met één van al die potentiële weerwolven.

Red Riding Hood is vanaf 24 augustus verkrijgbaar op Blu-ray, DVD en Video-on-Demand. Op de Blu-ray vind je 1,5 uur extra content en een alternatief einde.

***Related Post***
17/11/2010: Roodkapje meets Twilight

Het is geen getrouwe verfilming van 'Roodkapje', het sprookje van de gebroeders Grimm. Het heeft er eigenlijk weinig mee te maken, met dit verschil dat de hoofdactrice een rode cape draagt en te doen heeft met een wolf, in dit geval zelfs een weerwolf. De trailer van Red Riding Hood (2011) van Catherine Hardwicke pakt uit met ‘from the director of Twilight (2008)’, alsof dit eigenlijk wel een referentie is. Anderzijds is het wel duidelijk wat de bedoeling is. Halfbakken romantiek brengen voor een zwijmelende tienermeisjepubliek die hier binnen de kortste keren weer een hype van zal maken en de box-office zal doen rinkelen.

Korte inhoud: Tijdens de middeleeuwen wordt een klein dorpje geterroriseerd door een weerwolf. Omdat niemand moedig genoeg is om er wat aan te doen besluit het jonge meisje Valerie (Amanda Seyfried) erop uit te gaan in het donkere bos om hulp te vinden van iemand die ervaring heeft met het bestrijden van dit angstaanjagende wezen.

Ik behoor zelf niet tot het doelpubliek voor dit soort vehikels. Nochtans ben ik verzot op het genre, maar deze lijkt me iets te fake en plakkerig. Zelfs een Shyamalan wist met zijn The Village (2004) nog meer sfeer te maken. Bij het bekijken van de beelden besef je ook het genie van een Tim Burton, wiens beelden een grotere impact hebben (cf. Sleepy Hallow). Hier lijkt het een beetje op een opgesmukte tv-film met karakters die net oud genoeg zijn om een biertje te drinken. De veteraan Gary Oldman en actrice Virginia Madsen moeten het gehele zooitje iets meer maturiteit geven. Verder zien we nog acteurs Lukas Haas, Billy Burke, Michael Shanks en Shiloh Fernandez.

Het positieve aan dit project is dat David Johnson de scenarist van dienst is. Hij heeft eerder indruk gemaakt met zijn geslaagde horror-script Orphan (2009). Het is enkel spijtig dat hij er een teenage flick moest van maken in plaats van een "grimmig" sprookje zoals het oorspronkelijk bedoelt was, en eigenlijk zelfs in herhaling moet vallen met wat we in Twilight hebben gezien: een foute en verboden relatie tussen Kristen Stewart en Robert Pattinson. We horen het al in de trailer: -"I am wrong for you" -"I don’t care". Dit is hetzelfde verhaal met een andere verpakking.

Als jullie een schrikwekkende horrorfilm verwachten met een bloeddorstige weerwolf, zijn jullie eraan voor de moeite. Red Riding Hood is een formule film bestemd voor de ontregelde meisjesharten, hunkerend naar die getormenteerde anti-prins op zijn zwarte paard. Het moet allemaal nog verteerbaar en plezant blijven. Weinig bloed en gore-toestanden, maar veel dappere en fotogenieke jonge mensen die net van de kapper komen, iets wat in de middeleeuwen geen evidente zaak is. Ze zien er tevens allemaal zo Calvin Klein achtig uit, dat geen van de acteurs ook geloofwaardig overkomt. Als jullie op zoek zijn naar een hartstochtelijk en passioneel verhaal, zijn jullie er ook aan voor de moeite. We hebben hier te maken met een soort high school romance van het niveau Twilight: halfbakken en oppervlakkig met Florence Nightingale trekjes. Maar wat kan het de makers schelen. Deze film zal, zoals ik al had gezegd, geld in het laatje brengen. De rest zijn discussies in de marge.

Het is enorm teleurstellende maar de nieuwe M. Night Shyamalan (Unbreakable, Signs, The Sixth Sense), genaamd The Last Airbender (2010) is wederom een miskleun. Zijn afdaling naar mediocriteit is begonnen met The Village (2004), een prent die ik al van heel bedenkelijke kwaliteit vond, en dit in een periode waar Shyamalan nog op handen werd gedragen door heel wat fans. Maar zijn recente films hebben ondertussen uitgewezen dat de man de pedalen heeft verloren.

Korte inhoud: In een mystieke wereld leven verschillende stammen die één van de vier elementen beheersen: water, aarde, lucht en vuur. De enige persoon die alle vier elementen beheerst is de Avatar. Tijdens een aanval van de Vuurnatie verdwijnt de Avatar plotseling. Honderd jaar later ontdekken twee kinderen, Katara (Nicola Peltz) en Sokka van de Waterstam (Jackson Rathbone), een jongen genaamd Aang (Noah Ringer) die zit vastgevroren in een rots. Hij blijkt de nieuwe Avatar te zijn en hij moet het evenwicht in de wereld weer zien te herstellen. Maar dat is niet geheel zonder gevaar...

De film is zo slecht dat deze wel eens Battlefield Earth (2000) van de troon kan stoten als meest verderfelijke big budget Hollywood prent van de laatste 25 jaar. Vroeger had je niet te klagen over het acteerwerk in de Shyamalan films. Het mocht er nauwelijks aan mankeren met ervaren rotten als Bruce Willis, Mel Gibson, Joaquin Phoenix, Adrien Brody, William Hurt,… Maar in deze The Last Airbender probeert de regisseur te bewijzen aan iedereen dat hij het ook kan met onervaren acteurs. Een enorme gok met een productiebudget van maar liefst 150 miljoen dollar. Spijtig genoeg blinkt de film uit met houterig acteerwerk. Komt daar nog bij het vreemde montagewerk, walgelijke speciale effecten met amateuristische 3D en een ridicuul en vervelend verhaaltje, en dit zou wel eens The Last Shyamalan kunnen worden. Paramount Pictures hoopt in ieder geval nog op een break-even resultaat aan de box-office, maar met de eerste cijfers binnen verwacht men dat de film in de States zal blijven steken onder het productiebudget.

Shyamalan staat bekend voor zijn verrassende plotwendingen, maar de laatste jaren waren de twists serieus bij de haren getrokken. En na The Lady in the Water (2005) en The Happening (2008) is het opnieuw huilen van miserie. Het enige publiek dat nog wat plezier kan beleven aan deze troep zijn -12 jarigen en fans van de tv-serie "Avatar: The Last Airbender" (2005) (hoewel deze laatste misschien wel teleurgesteld zullen zijn). Nochtans ziet de film er anders visueel wel aantrekkelijk uit en is de muziekscore van James Newton Howard best te pruimen, maar de uitwerking is ronduit slecht. Paramount was van plan of hier een trilogie van te maken, maar dat zal er waarschijnlijk nooit van komen.

M. Night Shyamalan probeert kost wat kost een nieuwe thriller uit de grond te stampen voor het te laat is en had daarvoor Bruce Willis, Gwyneth Paltrow en Bradley Cooper gecontacteerd. Maar nu blijkt dat acteur Bradley Cooper het voor bekeken houdt en kiest voor The Hangover 2 (2011) van Todd Phillips. Zes jaar geleden had Bradley nog zitten smeken voor een mogelijk rolletje in een Shyamalan film. Vandaag zien we dat de kaarten anders liggen. Het valt trouwens nog af te wachten of Shyamalan zijn filmproject gefinancierd zal krijgen na de zoveelste teleurstelling. Volgende week, 28 juli 2010 komt de film in onze zalen.

De carrière van wonderboy M. Night Shyamalan zit een beetje in het slop. Na films als The Sixth Sense, Unbreakable en zelfs voor een stuk Signs was de cineast een ware revelatie geworden in het filmlandschap en zowaar bestempeld als de nieuwe Spielberg. Maar toen kwam The Village (2004) en dat was toch even een ontnuchtering. Alle hoop op ere-herstel moest dan maar komen van Lady in the Water (2006), maar Shyamalan had ondertussen zijn ego dermate laten opblazen dat hij in conflicten verzeilde met Disney die vond dat zijn scenario niet goed genoeg was en dat het tevens enorm rook naar zelfverheerlijking van de filmmaker.

Shyamalan ging dan maar naar Warner Bros en schreef zichzelf uit het scenario, maar het resultaat was een pretentieuze, triviale en saaie expositiefilm zonder spanning of griezelmomenten. Het 75 miljoen dollar sprookje kwam maar niet van de grond. Het had veel weg van een incoherent café-toog-verhaaltje van een bedwelmde zatlap die op het punt stond van zijn kruk te vallen. Het publiek bleef weg, de critici waren niet te spreken over de prent en Warner Bros scheurde er zijn broek aan. Voor zijn volgende prent moest Shyamalan op zoek gaan naar een nieuwe studio (20th Century Fox) het stellen met veel minder. De film deed het beter dan Lady in the Water maar niemand vond deze prent echt goed. Op Rotten Tomatoes kreeg hij nauwelijks 18%. Shyamalan’s comeback wasn’t happening.

Dus waarom niet terugkeren naar het superhero-genre die zijn carrière een boost heeft gegeven? En ja, de cineast zou gesprekken hebben over Unbreakable 2, een vervolg van wat eigenlijk zelfs een trilogie zou moeten zijn. Het was Samuel L. Jackson die het nieuws bracht op Latino Review:

"I tell you I get asked about it all the time, so it’s not an idea I ever forget", Shyamalan told MTV News. "I genuinely just asked this question the other day — should I make Unbreakable 2? I believe in that movie, I love that movie, and I should just go start writing the second one...I’ve still been thinking about it a lot and wonder if it’s too late...UNBREAKABLE is the comic book thing I should do — I keep coming back to that."

Samuel L. Jackson said "Every time I see Shyamalan, he says, 'I've written this thing for you', so I say, 'why are you always doing these movies I'm not in?'".

According to both Shyamalan and Jackson, Unbreakable was originally intended to be a trilogy, but a series of bad reviews as well as fan and film critic misconception of Shyamalan's work quickly tabled the idea of a possible franchise. As Jackson put it, "He was a victim of what Quentin Tarrantino was a victim of. Jackie Brown is a great movie, but it’s not Pulp Fiction 2. Unbreakable is a great movie, but it's not 'I see fucking dead people.'"

Het probleem met Shyamalan, die momenteel zijn energie wil steken in het fantasy-avontuur The Last Airbender (2010), is dat hij zelf Unbreakable als een minderwaardige film beschouwde (en dit omwille van de invloed van Disney op de film). Maar wil dit nu net een film zijn waar de fans op termijn steeds meer van gingen houden. Ook de critici lijken te komen tot de consensus dat The Sixth Sense misschien beter was, maar dat Unbreakable desondanks een goed-gemaakte en stevige actie-thriller was. Wat mij betreft blijft Unbreakable de beste Shyamalan film, dus een terugkeer naar het personage van David Dunn zou ik uiteraard toejuichen. Het zou trouwens de beste optie zijn voor de regisseur. De hype is ondertussen helemaal opgedroogd en binnenkort zijn we zijn naam vergeten. Maak de trilogie Skyamalan, NU!

From zero to hero and back to zero, is zowat de samenvatting van het filmparcours van M Night Shyamalan. De geniale regisseur die eerder meesterwerkjes maakte als The Sixth Sense en de schitterende comic-adaptatie Unbreakable, maar tevens een niet onaardige Signs maakte, ontgoochelde met The Village (2004) en verslikte in zijn eigendunk met het oersaaie Lady in the Water (2006). Hopelijk kan de Indiase regisseur elke critici en ex-believer de mond snoeren met zijn nieuwste paranormale thriller The Happening (2008), die opnieuw zal uitpakken met een flinke dosis mysterie, onvoorspelbare plotwendingen en bovennatuurlijke thema's.

Korte inhoud: Philadelphia wordt geteisterd door een apocalyptische dreiging wat mensen er tot aandringt om helemaal gek te worden en soms zelfs zichzelf te doden. Veel mensen denken dat het een virus is, maar niemand weet zeker wat ze er van moeten denken. Ondertussen wordt een gezin gevolgd dat op de vlucht is voor deze mens-bedreigende nachtmerrie.

Naar verluidt zou deze film heel wat intenser zijn dan zijn vorige prenten, en focust op een familie die op de vlucht is voor een crisis van de natuur die een grote bedreiging vormt voor het voortbestaan van de mensheid. Volgens de geruchten zou dat natuurelement een soort gif zijn dat mensen aanzet tot zelfmoord. Een plot dat doet denken aan ander recent apocalyptisch geweld als I Am Legend (2007) en Cloverfield (2008).

De belangrijkste karakters in The Happening zijn natuurkundeleraar Elliot (Mark Wahlberg) en zijn vrouw Alma (Zooey Deschanel). De twee hebben relatieproblemen en staan op het punt om van elkaar te scheiden, wanneer ze vernemen dat verschillende mensen om hen heen om mysterieuze redenen zelfmoord plegen. Aanvankelijk denkt men dat een terroristische aanslag de oorzaak is van dit drama, maar dan blijkt dat in steden over de hele wereld tegelijkertijd hetzelfde gaande is. Elliot ontdekt dat dit de manier is waarop de natuur terugvecht tegen alles wat de mensheid haar heft aangedaan. De planten verspreiden een gif dat ervoor zorgt dat mensen hun overlevingsinstincten verliezen en zichzelf pijn doen. Aan Elliot en Alma de taak om een plek te vinden waar mens en natuur in harmonie met elkaar leven. Het plot klinkt in ieder geval veelbelovend.

Nadat Shyamalan op de tenen had getrapt van Disney tijdens de productie van zijn vorige prent (lees related links) was het niet zo eenvoudig om een andere studio warm te maken voor zijn wilde plannen. Maar door zijn ego in te slikken vond hij de weg naar Fox Filmed Entertainment. Op verzoek van Fox-baas Tom Rothman besloot hij zijn film gruwelijker te maken, daarmee inspelend op de horrortrend van de laatste tijd. In tegenstelling tot zijn vorige films, waarin de kracht van de verbeelding de belangrijkste troef was, zal The Happening dus heel wat meer gore bevatten. Toch wel opmerkelijk dat de onomstotelijke Shyamalan toch bereid was om zich te schikken naar de wensen van de studio. Nu nog afwachten of de film uiteindelijk beter zal worden nadat hij zijn principes en stijl heeft laten varen om zijn prent meer marktwaarde te geven. Veel mislukkingen kan de regisseur immers niet meer veroorloven. De 75 miljoen dollar film Lady in the Water flopte aan de box-office en bracht slechts 42 miljoen op in de States (en slechts 72 miljoen wereldwijd!). Voor deze kreeg Shyamalan nog maar 57 miljoen dollar waarvan de helft gefinancierd werd door Bollywood (UTC) in ruil voor de exclusieve distributierechten in India.

Met een grote ster als Mark Wahlberg in de gelederen zal The Happening op zijn minst wel zijn budget terugwinnen tijdens zijn bioscoop-release in de States. Shyamalan schreef de rol van Elliot overigens met Wahlberg in gedachten. "He has a unique blend of charisma, humanity, authenticity and skillfulness as an actor," aldus de regisseur. De adoratie komt overigens van beide kanten, want Wahlberg is naar eigen zeggen een grote bewonderaar van het werk van Shyamalan. Ook Zooey Deschanel en John Leguizamo wilden dolgraag met de filmmaker samenwerken en zetten gretig hun handtekening onder het contract. Traditiegetrouw vertrok Shyamalan direct nadat hij groen licht kreeg van Fox richting zijn thuisstad Philadelphia, waar de film in slechts twee weken tijd geschoten werd. Een beetje kort als je het mij vraagt, maar we zullen zien. De trailer laat in ieder geval vermoeden dat hij een beetje wou terugkeren naar Signs.

De studio stond erop dat The Happening de eerste R-rated film van de regisseur zou worden en dus deed Shyamalan flinke concessies. Met deze film kan de regisseur een grote schare nieuwe fans voor zich winnen, filmliefhebbers die dol zijn op gruwelijke beelden, of trouwe fans afschrikken. Ik hoor veel critici nu al schreeuwen dat Shyamalan zijn integriteit te grabbel heeft gegooid om een commerciële horrorprent te maken. Of The Happening dat uiteindelijk waard is geweest, valt nog te bezien. Hoe dan ook, de nieuwste Shyamalan zal in ieder geval weer veel stof doen opwaaien! Dat staat nu al vast. Vanaf 11 juni 2008 te zien bij ons in de bioscoop.

Drie posters van drie veelbelovende prenten. M Knight Shyamalan mag de spits afbijten met zijn nieuwste film, The Happening (2008) met Mark Wahlberg, Zooey Deschanel en John Leguizamo in de hoofdrollen. Philadelphia wordt er geteisterd door een apocalyptische dreiging wat mensen er tot aandringt om helemaal gek te worden en soms zelfs zichzelf te doden. Veel mensen denken dat het een virus is, maar niemand weet zeker wat ze er van moeten denken. Ondertussen wordt een gezin gevolgd dat op de vlucht is voor deze mens-bedreigende nachtmerrie.

De poster ziet er als gewoonlijk heel intrigerend uit, maar dat waren de posters ook van Lady in the Water (2006) en The Village (2004), en dat waren niet meteen hoogvliegers. Laten we hopen dat Shyamalan ondertussen zijn ego heeft kunnen verteren en opnieuw die voortreffelijke verhalen vertelt van uit zijn begin-periode met films als The Sixth Sense (1999) en de comic-adaptatie Unbreakable (2000).

De tweede in het rijtje is de nieuwe affiche van The Dark Knight (2008) van Christopher Nolan, met een minimalistisch concept van een getekend gezicht van The Joker op een muur, met het Batman-logo als mond. De tag luidt: "Why So Serious?" Het is in ieder geval een poster die in de praktijk zou kunnen gezet worden door de marketing-jongens van Warner Bros. Ik herinner me nog goed hun vorige campagne voor de eerste Batman-film, waarbij ze op de verkeerslichten van de hoofdstad overal stickers van het Batman-logo hadden geplakt. Uiteraard zullen ze dit ontkennen, maar het heeft zijn doel zeker niet gemist. Ik verwacht binnenkort dus gelijkaardige Why So Serious?-tags op affiches van Dior of H&M (uiteraard met wederzijdse toestemming). Binnenkort zullen we trouwens de eerste 7 minuten zien van de film waarin we The Joker aan het werk zullen zien tijdens een bankoverval.

De derde poster die ik in de aandacht wil brengen is deze van Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull (2008) in regie van Steven Spielberg en productie van George Lucas. De affiche lijkt "gephotoshoped" te zijn van pics uit Indiana Jones and the Temple of Doom (1984). In ieder geval ligt deze wel in dezelfde lijn van de vorige films. Ik had nu toch wel verwacht dat ze het lettertype van 'Indiana Jones' wel een beetje zouden aanpassen voor een hedendaags publiek … of mikken ze echt op die 80'ties generatie?

***Related Posts***
05/10/2008: Indiana Jones 5 met Harrison Ford
01/08/2008: The Dark Knight filmbespreking
14/02/2008: Indiana Jones 4 trailer !
23/01/2008: Heath Ledger dood op 28-jarige leeftijd
17/12/2007: 5 minuten The Dark Knight op You Tube
13/11/2007: The Dark Knight in Hong Kong
04/04/2007: Sarah Michelle Gellar als Harley Quinn?
26/01/2007: De rol van Rachel Dawes is niet meer voor Katie Holmes
12/01/2007: Jamie Foxx als Harvey "Two Face" Dent?
01/08/2006: The Dark Knight casting nieuws
21/07/2006: Heath Ledger getipt voor de rol van The Joker
08/07/2006: Batman vs Superman opnieuw op tafel
08/01/2006: Batman rivaal Harvey "Two-Face" Dent
29/10/2005: Michael Keaton of Sean Penn als The Joker ?
22/06/2005: Geen Batman vervolg voor Katie Holmes
17/06/2005: Batman Begins filmbespreking

Ik heb niets tegen remakes zolang het maar geen goedkope rip-off’s zijn of dat ze niets nieuws met het materiaal uithalen. The Wicker Man (2006) van regisseur Neil LaBute (foto) is een draak van een film die er zelfs in slaagt om een inferieure film te maken met quasi hetzelfde script, maar dan wel gezuiverd van alle religieuze connotaties. LaBute is het soort regisseur die eigenlijk nooit regisseur had mogen zijn omdat hij er gewoon geen aanleg voor heeft, laat staan de kennis om een goede film af te leveren. Maar net zoals mensen als Uwe Boll stopt dit hen niet om films te maken. Dat de films ook floppen zal hen een zorg wezen. Maar dat ze ook nog eens een cult-klassieker belachelijk maken is onvergefelijk. Nog een geluk dat LaBute niet in de Wicker-world leeft, anders had ik hem met plezier op de brandstapel gezet.

De thriller is zo erg dat als je begint te lachen met de belachelijke scènes, je nauwelijks nog kan stoppen en deze film nog de merite heeft om een onintentionele komedie te worden. Alle akeligheid van de cult-klassieker met Christopher Lee, alsook de psychologische context is vervangen door scènes die nergens op slaan. Zo slecht, dat je in tegenstelling met de films van Uwe Boll, er nog kan van genieten.

Korte inhoud: Nicolas Cage vertolkt de rol van Edward Mallus, een politieman uit Califonië die de verdwijning onderzoekt van Rowan, een klein meisje van een oude vriendin, Willow (Kate Beahan). Het spoor leidt naar een eiland waar de bewoners zich heel vreemd gedragen. Maar Mallus laat zich niet uit het veld slaan en ontdekt dat de eilandbewoners zich bezighouden met bizarre, heidense rituelen. Zouden ze iets te maken hebben met de verdwijning van het meisje? Terwijl Mallus het antwoord zoekt, komt hij achter een schokkende waarheid dat Rowan zijn dochter zou kunnen zijn, en dat is nog maar het begin …

Terwijl in de originele film we te doen hadden met religieuze fanatiekelingen, zijn we hier terecht gekomen in de wereld van The Stepford Wives (1975) meets The Village (2004), onder leiding van de matriarch Sister Summersisle (Ellen Burstyn) die iets teveel naar Braveheart (1995) heeft gekeken voor haar make-up tips. De bijgelovigen zijn deze keer niet gekant tegen het christendom, maar wel tegen de moderne patriarchale maatschappij. En dit had nog kunnen werken mits een betere uitwerking.

Met de voorkennis van de originele film in het achterhoofd, is er niets aan deze prent die een mogelijke meerwaarde voorstelt. De proloog zit compleet fout en is helemaal overbodig. De regisseur probeert de spanning op te bouwen met droombeelden en mysterieuze verschijningen van het meisje, maar als je weet waar alles naar toe moet dan blijf je met de vraag: waarom al die moeite? We geloven trouwens nauwelijks in de emotionele betrokkenheid van het hoofdpersonage en dat maakt alles zo oppervlakkig. Er steekt zelfs ergens in het midden van het verhaal een véél te lange speech van Sister Summersisle die hopeloos de film probeert uit te leggen met alle mogelijke aanwijzingen. Het is pijnlijk om te zien. Terwijl het origineel een aantal dingen aan onze fantasie overliet, gaat LaBute alles uitleggen, waarmee de opzet heel geforceerd en artificieel begint aan te voelen. De remake is ook PG13, met als gevolg dat de meest aangrijpende scènes uit het origineel moesten sneuvelen, zoals de naakte verleidingsdans-scène, toen nog met de Zweedse schone Britt Eckland.

Nicolas Cage zijn carrière kenmerkt zich door evenveel 'hits' als 'missers'. Mede door de belachelijke acteursregie en het vreselijk absurde scenario probeert Cage de meubelen te redden, maar slaagt daar niet echt in. Cage is niet verkeerd gecast, maar hij speelt fout en dat is de regisseur niet opgevallen – of misschien vond hij dit foute spel net goed. Ellen Burstyn moet dan de rol vertolken van Christopher Lee, maar zij weet ook niet echt waarmee ze bezig is. Lee was mysterieus, slecht en schrikwekkend, Burstyn is daarvan een vrouwelijke karikatuur. De actrice had moeten weten dat een film waarin ze moest rondlopen met wapperende armen in een slaapkleed, met de make-up van een middeleeuws Schotse vrijheidstrijder, een slechte film zou worden. What was she thinking?

LaBute heeft al heel wat miskramen onder zijn naam staan, maar deze film zou wel eens de doodsteek kunnen zijn voor zijn carrière. Als jullie eens goed willen lachen met een paar scènes uit de film raad ik je het volgende fragment aan in de post van de Razzies voor 2006, waar deze film uiteraard goed is vertegenwoordigd. Als jullie The Wicker Man willen zien raad ik jullie het origineel uit 1973 aan (don’t worry, het is geen zwart/wit film). De film heeft ook wel zijn zwaktes, maar is een veel betere film dan deze hamburger versie waarin Nicolas Cage zichtbaar plezier beleeft om tv-actrice Leelee Sobieski een karate-kick te verkopen of om in berenpak vrouwen knock-out te slaan. Als je dacht dat Aeon Flux (2005) grappig was, dan moet je deze zeker zien. Nicolas Cage zegt ergens: "Every time I turn my head, there's something that doesn't make any sense." Precies !

***Related Posts***
24/01/2007: The Wicker Man’s hilarische hoogtepunten
09/06/2006: The Wicker Man trailer
06/01/2006: Top 10 Cult Classic

Een casting organiseren in geen pleziertje. Je moet rekening houden met de beschikbaarheid van veel acteurs, je moet zorgen dat ze hun tekst op tijd krijgen, zien dat bepaalde mensen op een bepaalde manier gekleed zijn, genoeg ruimte laten tussenin de castings, …

En eenmaal je dan een werkbaar schema hebt, beginnen de mails en de telefoontjes van mensen die liever een uur vroeger of later willen komen. Arrrgghhh ! 60 acteurs op 1 dag casten, het staat op papier, morgen zullen we zien hoe ik het overleef.

Maar onder het mom de Boy meets Girl site niet te verwaarlozen tijdens deze hectische periode, is hier een top 10 van de films die je beter had kunnen ontlopen dit jaar. Opnieuw gaat het om films die bij ons zijn uitgekomen in 2004.

Dit lijstje is dus ook mijn persoonlijke keuze, maar is zo opgesteld dat de mathematische zekerheid vrijwel onweerlegbaar is. Ik hou rekening met de financiële en creatieve middelen die voorzien waren, en uiteindelijk het verhaal, acteerspel, actie, dialogen, etc, etc… Laten we eraan beginnen:

Het Slechtste uit 2004

10. The Passion of the Christ van Mel Gibson
Een opgeblazen film die niets anders is dan een herbeleving van een sadistisch facet van het Nieuwe Testament, de kruisiging van Christus. De fotografie is de enige meerwaarde aan de film. Maar juist omwille het feit dat de fotografie zo realistisch en figuratief is, ruilen we de diepgang en het sacrale in voor het sensationele. Het is dus eerder bij Braveheart gebleven, in plaats van The Last Temptation of Christ.

9. Blade:Trinity van David S. Goyer
Een filmpje voor 13jarigen bij wie de cultus van Count Dracula niet veel verschilt van de gewoontes van Ozzy Osbourne op MTV. Belachelijk vervolg op 2 knappe vampierenfilms.

8. Troy van Wolfgang Petersen
Als je geen vrouw bent die kicked op het lichaam van Brad Pitt en de vrouwelijke charmes van Orlando Bloom is deze film gewoon 163 minuten lang slaapverwekkende poppenkast. Mooie costumes en een paar leuke scenes, maar ik wacht op Troy 2: The Return of the Hourse.

7. Exorcist: The Beginning van Renny Harlin
Dit is het resultaat van productioneel geknoei en het ontslaan van Paul Schrader als regisseur van de film, die de film tot nieuwe hoogtes had kunnen brengen, weliswaar tegenin de PG13. De film houdt geen steek en springt van de oorlogsjaren naar Afrikaanse rituelen in een oogwenk. Belachelijke mise-en-scenes, postkaart fotografie, slechte trucages en een scenario die van Hugo Claus had kunnen komen.

6. Van Helsing van Stephen Sommers
Opnieuw een film voor 13-jarigen, die de laatste tijd steeds meer aan hun trekken komen in de bioscoop. Een film die al zijn pijlen richt op de speciale effecten die één voor één door de mand vallen dat je er bijna moet om schaterlachen. Banaal scenario, gebrek aan humor, een voor het genre film te weinig angstwekkende momenten en doeltreffende actie-scènes. Ook het “Hongaars” accent van Kate Beckinsale kon de film niet redden van de ondergang.

5. Alien vs. Predator van Paul W.S. Anderson
Schandalig wat er is gebeurd met de franchise van Alien. Van Pradator hadden ze reeds brandhout gemaakt in de sequel, maar met deze film kent het flamboyante karakter een nieuw dieptepunt. Dames en heren, ik stel jullie voor aan de meest stupide interstellair gevecht ooit. Resultaat, een NUL – NUL gelijkstand.

4. King Arthur van Antoine Fuqua
Pretentieuze poging van Bruckheimer om Gladiator achterna te lopen, met een regisseur die blijkbaar niet goed wist waaraan hij begon. De film heeft een gebrek aan stijl en inhoud. De film gaat over alles behalve over de legende, de magie, het heroïsme van Koning Arthur. Toch lagen waren alle ingrediënten aanwezig voor een geslaagde film.

3. Resident Evil: Apocalypse van Alexander Witt
Wat is hier gebeurd? Geen commentaar, de film spreekt voor zich.

2. The Village van M. Night Shyamalan
De enige ontmaskering in de film is die van M. Night Shyamalan, waar het konijn iets de vroeg uit de toverhoed tevoorschijn kwam en de spelkaarten uit de mouw zijn gevallen. Wanneer creativiteit moet inleveren voor marketing strategieën, krijg je dergelijke doorzichtige rotzooi. Shyamalan tekent bij deze zijn zwakste film.

1. Catwoman van Pitof
Er is al zoveel gezegd over deze CATastrofe dat ik het laat voor wat het is.

The Village (2004), naar het verhaal uit een kinderboek Running Out of Time, speelt zich af in het dorp Covington, waar iedereen in passieve vorm spreekt en zich kleedt zoals in een pre-industriële religieuze gemeenschap, het Pennsylvania van 1897. Het begint met een begrafenis van een kind, wat misschien wel een kleine knipoog is naar Unbreakable die begint met de geboorte van een kind. Toch was de sfeer van de film eerder sprookjesachtig, en niet echt authentiek, maar dit zou later in de film een reden krijgen. So far so good.

Rond het dorp is een enorm woud waar verschrikkelijke monsters leven, of Those We Do Not Speak Of. Vreemd genoeg blijft het een continu terugkerend onderwerp van gesprek, wat trouwens het enige was buiten de typische groepstaferelen van het samen eten, feesten en drinken, die mij nog een beetje kon intrigeren. Het gevaar kwam van de rode kleur, the bad colour. Alles wat rood is (zelfs bloemen), wordt uit het dorp verbannen omdat het de geheime creaturen zou aantrekken. Geel is 'de goede kleur' en biedt bescherming.

Lucius Hunt (gespeeld door Joachim Phoenix) besliste, waarschijnlijk na het zien van de film The Truman Show, om de grens tussen het dorp en het woud te verbreken, en daardoor the gates of hell open te zetten. Er gebeurt iets verschrikkelijks met iemand uit het dorp, zodat uiteindelijk niemand anders dan de blinde dochter van de patriarch Edward Walker (William Hurt) het bos in wordt gestuurd om medicijnen te halen in de stad. Waarom de patriarch niet zelf om het medicijn ging, blijft een van de zovele raadsels in de film. En vanaf dit moment slaan alle stoppen door en stuikt het hele verhaaltje in elkaar door het gewicht van zijn eigen pretentie. In de film zien we ook nog een belangrijke rol weggelegd voor de dorpsidioot Noah (Adrien Brody), de moeder van Lucius (Sigourney Weaver – die duidelijk ook wel een gouden beeldje wil veroveren).

Shyamalan is gekend om actiehelden te casten voor iets softere rollen. Zo zagen we in eerdere films Bruce Willis als kinderpsycholoog en Mel Gibson als ex-priester. In The Village mag Alien-butcher Sigourney Weaver komen opdraven als keurige huisvrouw. Het vraagt altijd wel een kleine aanpassing voor de acteurs en de ene slaagt er iets beter in dan de andere. Hier zou geen sprake zijn van automatische piloot, maar dit betekent nog niet een garantie voor een goed acteursspel. Maar het brengt de toeschouwer altijd wel op het verkeerde been, iets waar Shyamalan een stijlvorm van maakt. Er is ook nog het blinde meisje Ivy (Bryce Dallas Howard), die voor een blinde wel erg goed kan lopen, vechten en mensen voelen die zelf niet hebben bewogen (behalve als die zich schuil houden in de kast).

M. Night Shyamalan weet hoe hij een zinderende sfeer moet neerzetten in een film en weet heel goed waar hij zijn camera moet zetten. Dat was althans mijn overtuiging bij het zien van zijn vorige films. Maar in The Village is hij, buiten zijn klein Hitchcock-cameootje, compleet afwezig. Elke vorm van spontaniteit tussen de karakters is verdwenen en we krijgen moment-opnamen te zien tussen verschillende personages die nauwelijks worden uitgewerkt. Mijn verbazing was groot, zeker van een regisseur die tot nu toe bijna feilloos was in zijn acteursregie. Maar in The Village, “We see dead people”. Ook de dialogen zijn saai en droog, in vergelijking met de intelligente en grappige dialogen in Signs.

*SPOILERS*Je blijft eveneens met een heleboel vragen over; zoals: waarom werden de bewoners geterroriseerd na de ontdekking van de gevilde dieren? Iets wat compleet onlogisch is. De ouderen van de stad zouden integendeel moeten hebben ingezien dat hun propaganda-machine aan reparatie toe was. Ook de zwarte kisten met de krantenartikels die gespaard zijn gebleven van nieuwsgierige ogen is ongeloofwaardig. Het toppunt is een scène waar Lucius dreigt de kist open te doen. Zijn moeder verbiedt het hem en verlaat de ruimte. En…NEEN, hij opent de kist NIET!?!, wat compleet tegen zijn karakter ingaat.

Op het einde van de film is de enige echte ontmaskering die van de regisseur, die met deze film bewijst dat hij toch ook maar een product is van de Hollywood machine. Een schoolvoorbeeld van een regisseur die teveel bezig was met de sfeer van zijn film, en te weinig met het drama, de interactie tussen de acteurs en bovenal zijn verhaal.

Kortom, de film is traag, oninteressant, vervelend en geeft een frustrerend en hoofdschuddend gevoel bij afloop. De twists in de film werken niet en komen net zoals de muziek geforceerd over. Het wordt meteen duidelijk hoe slecht alles is geconstrueerd. Nochtans kon de film, naast zijn visuele rijkdom die genoeg aan bod komt, opgetild worden tot een politiek-sociaal kritische film, die misschien een secure analyse zou kunnen geweest zijn van onze samenleving (en vooral ook die van de regering Bush) waar de propaganda-machine vaak de mensen bang wil maken. Maar in tegenstelling tot dit is het bij de puber-leeftijd en de Nacho's met kaas gebleven. De film zal zeker wel zijn box-office quota halen, maar binnen een paar maanden zijn we die compleet vergeten. Ik hou mijn hart vast voor zijn volgende project, …

***Related Posts***
30/06/2006: Shyamalan heeft moeite met kritiek
11/05/2006: Lady in the Water trailer
25/03/2005: De eerste beelden van Lady in the Water