De FilmBlog

Een nieuwe gangster film zit er aan te komen, met een resem A-list acteurs. The Gangster Squad (2012) is het antwoord op The Untouchables (1987). Het zal tevens niet de enige gangster film zijn die we binnenkort in de bios zullen aantreffen. Er zou een nieuwe Al Capone film in de maak zijn, genaamd Cicero (2012).

Korte inhoud: Los Angeles, 1949. De meedogenloze maffiakoning Mickey Cohen (Sean PennJosh Brolin) en Jerry Wooters (Ryan Gosling), hun krachten bundelen om Cohen neer te brengen.

Regisseur van dienst is Ruben Fleischer, die ons eerder het eigenzinnige Zombieland (2009) voorschotelde, en binnenkort zelfs zal uitpakken met Zombieland 2 (2013). Ik ben benieuwd hoe hij dit genre zal aanpakken, maar we hebben hier in ieder geval te maken met een onconventionele filmmaker. Vreemd genoeg vind ik de trailer niet meteen overtuigend (duurt te lang, te weinig momentums, iets te afgelikte fotografie,…), maar toch ben ik benieuwd naar deze prent.

Wie is Mickey Cohen? Het was een gangster uit Los Angeles die leefde van 1913 tot 1976, wat een vrij lang leven is voor een top-gangster. En net zoals zovele gangsters traden ze op de voorgrond tijdens de drooglegging (prohibition van 1919-1933). Cohen was eerst werkzaam in Chicago, waar hij Al Capone ontmoette. Hij vloog al snel de cel in na een uit de hand gelopen kaartspel waar een aantal gangsters het leven lieten. Cohen werd nadien door Meyer Lansky gestuurd naar Los Angeles, waar hij een machtig man werd. Maar zijn luidruchtige en gewelddadige aanpak beroerde heel wat gemoederen. Zijn handlanger was Johnny Stompanato, ook al een notoire gangster uit die periode.

In de film zien we ook nog Emma Stone, Nick Nolte, Michael Peña, Haley Strode en Robert Patrick. Mocht de film floppen, zal het in ieder geval niet liggen aan de casting. Ik weet echter niet goed wie nu uiteindelijk het hoofdpersonage is, of dat we hier eerder te maken hebben met een soort mozaïekfilm.

Wat betreft Sean Penn, ik deze deze acteur liever in dergelijke rol dan in de recente This Must Be the Place (2011). Tevens ook tevreden dat het een R-rated film zal worden. Wie weet krijgen we ook nog eens een stomige R-rated scène te zien tussen Emma Stone en Ryan Gosling? Gezien het aanwezige bloot in primetime series zoals "Boardwalk Empire", kan deze film toch niet onderdoen. Op 7 november 2012 zullen we het te weten komen.

Het ziet er naar uit dat Tom Hardy, de acteur uit Warrior (2011) en Inception (2010), binnenkort in de huid zal kruipen van Al Capone in Cicero (2012) van regisseur David Yates, die we kennen van Harry Potter and the Deathly Hallows part 1 (2010) en part 2 (2011).

Tom Hardy vertolkt momenteel dat andere zwaargewicht, Bane, in de opkomende The Dark Knight Rises (2012). Maar nu zou hij dus zijn Tommygun mogen opnemen met een vette cigaar in zijn mond voor de vertolking van één van de meest beruchte gangsters uit de jaren 20 en 30 van de vorige eeuw. En het mocht wel eens tijd worden, want de enige langspeelfilm van belang waar Al Capone aan bod kwam was The Untouchables (1987) van Brian De Palma. En gezien Robert De Niro zo'n sterke vertolking had neergezet, stond niemand echt te springen om een nieuwe Al Capone film te maken, los van een aantal tv-series en B-films. Maar ondertussen zijn we bijna een kwart-eeuw verder en ben ik enthousiast over het nieuws dat er een echte Capone film op stapel staat.

Tijdens de drooglegging in de jaren 20, als middel van de regering om het alcoholisme uit de Verenigde Staten te bannen, beheerste Al Capone in Chicago het leeuwendeel van de misdadige activiteiten. Hij was actief in het organiseren van prostitutie, het uitbaten van casino’s en uiteraard ook de illegale handel in alcohol, en hiervoor werd geregeld bloed vergoten door zijn manschappen. Hoewel de politie van zijn misdaden op de hoogte was, kon Capone lange tijd ongestraft zijn activiteiten voortzetten, deel omdat heel wat politiemensen werden omgekocht of gewoon schrik hadden van de mogelijke gevolgen. Uiteindelijk werd hij in de boeien geslagen en veroordeeld op beschuldiging van belastingontduiking en mocht hij zijn straf uitzitten in Alcatraz. In 1939 werd hij vervroegd vrijgelaten vanwege zijn slechte gezondheid. Al Capone stierf 8 jaar later ten gevolge van een beroerte.

Daar waar we in The Untouchables eerder het parcours van Eliot Ness volgden, gaan we in deze biopic de focus leggen op Al Capone, zijn groei naar macht en zijn uiteindelijk ondergang. Tom Hardy zal in ieder geval serieus wat mogen bijkomen voor de rol, maar dat komt wel in orde gezien hij al wat kilo’s zal mogen bijkomen voor de rol van Bane. Maar het dikke ronde gezicht van Al Capone zal de man wel nooit hebben, en dat hoeft voor mij eigenlijk ook niet. Het is in ieder geval een talentvol acteur met een goede fysiek, die tevens al wat ervaring heeft als gangster (cf. Bronson). En het scheelde niet veel want ook Nicolas Cage was in de running voor de rol, bij wat een prequel had moeten zijn op The Untouchables, waar dit feestje ging dus niet door. Thank God!

***Related Post***
16/05/2007: Nicolas Cage in Untouchable prequel?

Eén van de betere misdaadfilms in de dezelfde lijn als The Untouchables (1987) is zonder enige twijfel Road to Perdition (2002) van regisseur Sam Mendes, met Tom Hanks in de hoofdrol. De film had een vreselijke promotiecampagne en het rechtstreekse gevolg was een magere ontvangst aan de box office. Nu wordt bekend dat de film, gebaseerd op een comic, binnen niet afzienbare tijd een sequel krijgt. Dit vervolg zal bekend staan als Road to Purgatory (2010). Daarna moet er zelf mogelijks een derde deel verschijnen, als de sequel het enigszins beter doet aan de kassa dan het eerste deel.

De scenarist van dienst is Max Allan Collins, de man achter het originele Road to Perdition stripboek. Hij zou tevens ook ingehuurd zijn om de derde film Road to Paradise te schrijven. Het eerste vervolg zou gaan over Michael Sullivan, Jr., de zoon van het personage van Tom Hanks in Perdition, die terugkeert uit de 2e WO en besluit om wraak te nemen voor de dood van zijn vader.

Op MovieWeb verscheen een paar dagen gelden een interview met Max Allan Collins, die het volgende te vertellen had over de Road to trilogie: "Well, I can only tease, I’m afraid. We seem to be right on the brink, or maybe it’s the precipice, I don’t know (Laughs), of a deal being signed. Things have gotten very, very serious and I have, for years, held onto it as a project I would direct, because I have directed five independent films. It does look like, now, that I won’t be directing, but it is my script. That’s the most important thing to me, that the material be faithfully rendered. That isn’t to say that you have to do it absolutely faithfully. There certainly are differences between my graphic novel and Road to Perdition, but the spirit of the story is there. Mendes really got it and understood it and, I think that, in some ways, enhanced it. "

Op de cruciale vraag wie er de regie op zich zou nemen, zei Collins: "I don’t know. We’ve been approached and the offer seems to be very, very serious. We have signed a round of paper but it is not nailed down yet and it looks to be pretty interesting. I will tell you that this will happen about 10 years after Perdition ends. Michael is 10 years older in Road to Purgatory."

Road to Perdition won een Academy Award voor Beste Cinematografie van Conrad L. Hall en werd daarnaast genomineerd voor nog vijf andere Oscars. Vreemd genoeg kreeg hij geen beeldje voor de geweldige muziekscore van Thomas Newman. De film werd opgedragen aan Paul Newman, die in 2008 overleed.

Brian De Palma is een geniaal regisseur, die in de voetsporen van Alfred Hitchcock trad en de nieuwe ‘master of suspense’ werd. Zelfs zijn minder goede films (The Black Dahlia, Femme Fatale, The Bonfire of the Vanities, Raising Cain) zijn meer dan het bekijken waard. Universal heeft onlangs de blu-ray uitgebracht van Carlito’s Way (1993), een voortreffelijke misdaadfilm met een onderhoudende Al Pacino. Het is echter niet het meesterwerk waar vele recensenten het over hebben.

Korte inhoud: Dankzij het grote vakmanschap van zijn advocaat Kleinfeld (Sean Penn), komt de harde crimineel Carlito Brigante (Al Pacino) na een aantal jaren in de gevangenis te hebben gezeten vrij. Deze keer is Carlito vastbesloten op het rechte pad te blijven. Hij wil zich terugtrekken op de Bahama's met zijn grote liefde Gail en de kost verdienen met het verhuren van auto's. De corrupte Kleinfeld wil hem wel helpen. Hij heeft een klusje waarmee Carlito een leuk startkapitaal kan verdienen. Hij noemt het slechts een kleine gunst, uit loyaliteit voor bewezen diensten. Maar als Carlito iets geleerd heeft uit het verleden, dan is het wel dat loyaliteit dodelijker is dan een kogel.

Dat je de film spontaan wil gaan vergelijken met Scarface (1983) kan haast niet anders. Het is een nieuwe samenwerking tussen De Palma en Pacino in een gelijkaardige gangsterfilm, met dit verschil dat Pacino hier een Puerto-Ricaan speelt en geen Cubaan. Maar spijtig genoeg komt deze Carlito’s Way nog niet aan de hielen van Scarface, maar dat is dan weer te danken aan het bron-materiaal van Edwin Torres en de iets te melodramatische aanpak van scenarist David Koepp. Het scenario van Scarface, neergepend door Oliver Stone, is verhaal-technisch op zoveel vlakken superieur aan deze prent.

De laatste 25 minuten van de film is buitengewoon geniaal en moet zeker niet onderdoen voor de trappenscène uit zijn The Untouchables (1987) (die op zijn beurt een hommage levert aan Battleship Potemkin). Het valt wat tegen dat we er anderhalfuur op moeten wachten en dat de regisseur het zo nodig vond om ons de afloop van die sequentie op een belachelijke manier te spoilen in de eerste minuut van de film. Daar waar deze montage-techniek een meerwaarde voorstelt bij No Way Out (1987), wordt hier de suspense voor een groot stuk beknot.

De Palma heeft voldoende goede scènes maar weet precies niet welke toon hij moet aanhouden, en hoe hij al die kleine verhaal-elementen aan elkaar moet knopen. Bijgevolg voelen heel wat scènes wat geforceerd aan. Voor datgene wat De Palma wil vertellen duurt de film voor mij veel te lang en mocht bijvoorbeeld de halfbakken romance tussen Pacino en Penelope Ann Miller de prullenmand in. Het heeft voor mij in dit verhaal nauwelijks een toegevoegde waarde. De Palma wou zichtbaar een gelijkaardige dualiteit maken als in Scarface waarbij de gevoelige kant van de crimineel wordt ontbloot, alsook zijn wil om een geweldloos bestaan te leiden. Maar de twee acteurs passen niet bij mekaar. Er is nauwelijks een vonk te bespeuren tussen beide protagonisten, en het verhaaltje van de balletdanseres / stripper / liefje van een gangster, slaat nergens op.

Carlito’s Way is een mix van geniale actie-sequenties en banaliteiten die een Brian De Palma film onwaardig zijn. Het camerawerk (vooral de steady-cam) valt op door zijn vernuftigheid - misschien iets teveel, John Leguizamo speelt een knap bijrolletje als opkomende gangster, de muziekscore van Patrick Doyle is misplaatst, het montage-werk is over-ambitieus en dient het verhaal bij momenten helemaal niet en de production design is bijzonder knap (vooral de club die als een zinkend schip in elkaar steekt). Het voelt allemaal wel een beetje gerecycleerd aan, maar desondanks een vrij geslaagde misdaadprent die mits een kortere montage nog veel beter kan zijn. Wat betreft de extras op de blu-ray, die zijn het vermelden niet waard.

Frank Miller heeft zijn genie aan het werk gezet voor de bewerking van Will Eisner´s legendarische stripverhaal The Spirit (2008), de klassieke actie-avontuur-romance die al even duister is als de wereld van Sin City. Het is het verhaal van een voormalig jonge politieagent die op mysterieuze wijze uit de dood herreist als de Spirit (Gabriel Macht) om de misdaad te bestrijden vanuit de schaduwen van Central City. Zijn aartsvijand de Octupus (Samuel L. Jackson) heeft een andere missie: deSpirit´s geliefde stad met de grond gelijkmaken in zijn eigen streven naar onsterfelijkheid.

The Spirit jaagt deze koelbloedige moordenaar na van Central City´s vervallen pakhuizen, naar de vochtige catacomben, tot aan de stormachtige waterkant... waarbij hij steeds in aanraking komt met een stel vrouwen die onze gemaskerde strijder of willen verleiden, of liefhebben of vermoorden. Bij elke beweging wordt hij gevolgd door Ellen Dolan (Sarah Paulson), de bijdehante girlnext-door, Silken Floss (Scarlett Johansson), een punk secretaresse en frigide feeks, Plaster Of Paris (Paz Vega), een moordlustige Franse nachtclub danseres, Lorelei (Jaime King), een spookachtige sirene, en Morgenstern (Stana Katic), een sexy, jonge, politieagente. En natuurlijk hebben we dan nog Sand Saref (Eva Mendes), de juwelendief met gevaarlijke rondingen. Zij is de naar de slechte kant overgelopen liefde van zijn leven. Zal hij haar redden of zal zij hem vermoorden?

De trailer ziet er niet uit zoals ik had voorgesteld en is in schril contrast met de teaser op muziek van The Untouchables, en dat is voor mij een teleurstelling wat ik vond die atmosfeer en stijl van die teaser geniaal. Nu weet ik niet echt wat ik er moet denken. Enerzijds ziet het er heel Sin City uit, maar anderzijds zit het mijlenver van de classic noir van Will Eisner. Verwacht dus geen Sin City rip-off maar misschien wel kitsch uit de jaren 80 met minuscule mannetjes die aan de lippen hangen van een vrouw, cheesy karma effecten en een overdosis aan sexy femmes fatales die allemaal bekender zijn dan het hoofdpersonage Gabriel Macht.

Zoals ik zei, Frank Miller is een genie, maar ik hoop dat dit gewoon een slechte trailer was en dat deze neo-noir prent uiteindelijk wel iets is wat ik wil zien. Vanaf 4 februari 2009 gaat de film bij ons in première.

***Related Post***
25/04/2008: The Spirit korte inhoud + eerste poster

Regisseur Michael Mann zoekt niet alleen Will Smith op voor een nieuwe samenwerking, ook Robert De Niro zal in een nieuwe Michael Mann film tezien zijn, nadat ze 12 jaar geleden het solide drama Heat (1995) maakten, één van de beste politiedrama's ooit.

Nu krijgt die samenwerking een vervolg, want Mann en De Niro gaan nu Frankie Machine (2008) maken, aldus Empire Online. Al sinds 2005 is De Niro aan het project verbonden, maar het kwam telkens maar niet van de grond. Nu blijkt ook Michael Mann geïnteresseerd en is aangekondigd dat het project daadwerkelijk in productie zal gaan. Michael Man is trouwens ook druk bezig om The Few (2008) in productie te krijgen, een film die verwacht wordt voor 2008.

De roman The Winter of Frankie Machine werd geschreven door Don Winslow en gaat over Frank Machianno, een gepensioneerde huurmoordenaar die een rustig leventje leid als eigenaar van een viswinkeltje. Dan wordt hij gevraagd om te helpen bij een conflict tussen twee maffiafamilies. Al snel ontdekt hij dat er iets anders aan de hand is: hij staat zelf bovenaan een 'hitlist' en wordt dus in de val gelokt.

Eerder was Martin Scorsese aan The Winter of Frankie Machine verbonden, maar die is afgehaakt omdat hij liever Shutter Island (2009) met Leonardo DiCaprio wilde, een drama die zich afspeelt in 1954 over een ontsnapte moordenaar die zich verschuilt op een eiland. Maar eerst moet hij nog The Rise of Theodore Roosevelt (2008) draaien met Leo als de 26e president.

Frankie Machine ligt in handen van het schrijversduo Brian Koppelman en David Levien. De twee scenaristen werken trouwens ook aan een andere maffiafilm, om niet te zeggen de langverwachte nieuwe Untouchables film, The Untouchables: Capone Rising (2008) in regie van niemand minder dan Brian De Palma.

Ik begin anders wel een beetje het zuur te krijgen van al die maffia-verhalen. Na The Departed (2006) heb ik het zowat gehad met het genre en zou ik liever willen dat ze nog eens de 'epische films' vanonder het stof halen. Ik heb nog een wrange smaak van Oliver Stone's Alexander (2004) en heb echt wel goesting gekregen na het zien van de twee seizoenen van "Rome".

Eind 2006 maakte regisseur Brian De Palma al bekend dat hij graag Nicolas Cage in de rol van Al Capone wilde casten voor zijn nieuwe film The Untouchables: Capone Rising (2008). Nu is DePalma daadwerkelijk in onderhandeling met Cage, maar volgens insiders is er nog lang geen sprake van een "green light".

Inderdaad, The Untouchables: Capone Rising wordt dus een prequel op De Palma’s meesterwerk The Untouchables (1987) en focust zich op de relatie tussen maffiabaas Al Capone en polititieagent Jimmy Mallone. Het casten van de jonge Jimmy Mallone wordt echter nog lastig, zo gaf DePalma zelf ook toe, aangezien Mallone in The Untouchables werd gespeeld door de onvergetelijke Sean Connery. DePalma lijkt te overwegen om Colin Farrell voor de rol te vragen, maar ook dit staat nog niet vast.

Al Capone was een beruchte Amerikaanse gangster die vooral in de jaren 20 en 30 van de vorige eeuw actief was. Hij werd geboren in de wijk Brooklyn in New York City, maar verhuisde later naar Chicago. Het was vooral tijdens de periode van de drooglegging dat Al Capone in Chicago het leeuwendeel van de misdadige activiteiten beheerste met betrekking tot het uitbaten van casino's, het organiseren van prostitutie en de illegale handel in alcohol. Alhoewel de politie van zijn misdaden op de hoogte was, kon Capone lange tijd ongestraft zijn activiteiten verder zetten, deels door het omkopen van agenten. Vandaar dan ook de titel The Untouchables over "de agenten die niet konden worden omgekocht". Uiteindelijk werd hij gearresteerd en veroordeeld op beschuldiging van belastingontduiking en moest hij zijn straf uitzitten in de gevangenis op het eiland Alcatraz. In 1939 werd hij vervroegd vrijgelaten vanwege zijn slechte gezondheid. Hij stierf aan de gevolgen van een beroerte 8 jaar later.

Er wordt aardig wat geld gepompt in de Untouchables prequel. Paramount geeft De Palma een budget van $70 miljoen om de film te maken. Wanneer de opnames van start gaan is nog niet bekend, maar Nicolas Cage zal in ieder geval eerst nog de sequel National Treasure: Book of Secrets (2007) maken.

Ik moet toegeven, de laatste twee De Palma films, The Black Dahlia (2006) en Femme Fatale (2002), deden het niet voor mij. En dit terwijl al zijn voorgaande films – op 7 filmpjes na – niet minder dan meesterwerkjes zijn die generaties van filmmakers heeft kunnen inspireren en nog steeds inspireert. De laatste films zijn voor mij niets meer dan campy en domme soap-opera’s die zichzelf verstrengelen in hun eigen plotwendingen, in plaats van goed gemaakte thrillers zoals we die van hem gewoon waren. De tijd zal uitwijzen of Brian De Palma zijn mojo zal terugvinden met deze prequel. Ik hoop het in ieder geval.

Update 26/05/2007: Jammer maar helaas, maar Nicolas Cage zal dan toch niet in de huid kruipen van Al Capone in de prequel van The Untouchables. Blijkbaar is de acteur gewoon VOLBOEKT. Coming Soon komt met het nieuws.

If Brian De Palma moves ahead with prequel The Untouchables: Capone Rising, it will be sans Nicolas Cage, reports Variety. Cage had been in negotiations to star in the follow-up, but talks have ended because of scheduling issues, according to his representatives. It was announced last week that Gerard Butler has joined the cast as Jimmy Malone, played by Sean Connery in the original. Cage would have played the young Al Capone.

Ik vind dit eigenlijk wel spijtig, gezien Cage wel een charismatische acteur is die een sterke Capone zou kunnen neerzetten. De naam ban Gerard Butler (300, Lara Croft II) doet nog steeds de ronde maar is nog niet van hetzelfde niveau als Cage. zouden jullie eigenlijk willen zien als Capone…?

***Related Posts***
28/07/2006: The Black Dahlia trailer
28/02/2006: Top 10 Beste 80'ties Film
11/10/2005: Top 10 Beste Horror

Martin Scorsese wint op zondagavond 25 februari 2007 de Oscar voor beste regie voor The Departed (2006). Dat lijkt nú al quasi zeker. De enige concurrentie zou nog kunnen komen van die andere krasse knar Clint Eastwood (Flags of Our Fathers en Letters from Iwo Jima) of van één van de Mexicanen (Alfonso Cuaron voor Children of Men of Alejandro Gonzalez Innarritu voor Babel). Toch zou ik mijn geld volledig op Marty zetten en daar zijn twee redenen voor.

Ten eerste: ondanks zijn rijk gevulde palmares (en zijn 5 nominaties voor The Aviator, Gangs of New York, Raging Bull, The Last Temptation of Christ en Goodfellas) heeft Scorsese nog nooit de Oscar voor beste regisseur in ontvangst mogen nemen. Ook de leden van The Academy moeten stilaan beseffen dat dit een grote vergissing is. En ten tweede: The Departed is gewoon één van de betere films van het afgelopen jaar. Het is misschien niet de állerbeste van Scorsese (dat blijft wat mij betreft Taxi Driver), maar een goede Scorsese is nog altijd stukken beter dan een briljante Uwe Boll (gesteld dat je de woorden briljant en Uwe Boll in één adem kan noemen natuurlijk).

Korte inhoud: Frank Costello (Jack Nicholson) is de koning van de onderwereld in Boston, niets gebeurt in de stad zonder dat de gangster er persoonlijk zijn toestemming voor geeft. De plaatselijke autoriteiten zouden Costello natuurlijk maar wat graag achter de tralies zien en bereiden hun aanval en de bijbehorende arrestaties minutieus voor. Maar Costello en zijn troepen zijn de staatspolitie telkens net één stapje voor waardoor het besef groeit dat de crimineel een mol (Matt Damon) heeft bij de politie. Wat Costello echter niet weet, is dat er ook een undercover-agent (Leonardo DiCaprio) is geïnfiltreerd in zijn dichte omgeving die op zijn beurt informatie doorspeelt aan de politie. Er ontstaat een bloedstollend kat- en muisspelletje tussen beide kampen waarin beide mollen elkaar proberen te ontmaskeren.

The Departed is een remake van de populaire Aziatische film Infernal Affairs (2002) waarvan er ondertussen al twee sequels gemaakt zijn. Martin Scorsese heeft de actie van Hong Kong overgeplaatst naar Boston. Maar geen nood want, net als in Hong Kong, blijkt ook in het grauwe Boston de misdaad welig te tieren. Ik heb Infernal Affairs nooit gezien dus ik weet niet in hoeverre Scorsese trouw is gebleven aan de originele film, maar ik kan mij inbeelden dat de regisseur niet heeft gekozen voor een remake die scène per scène hetzelfde is aan het origineel.

In meer dan één opzichten doet het vertrekpunt van The Departed denken aan dat van The Untouchables (1987) van Brian De Palma. Frank Costello is een moderne versie van Al Capone, beiden heersen - meer nog dan de politie - over hun stad (Boston vs Chicago), hebben een paar steekjes los en worden gespeeld door iconische acteurs (Jack Nicholson vs Robert De Niro). In beide films plannen de autoriteiten een aanval om de lokale topgangster aan te houden maar wachten ze nog op de ultieme misdaad om tot actie over te gaan. En zowel in The Departed als in The Untouchables wordt een groentje belast met het onderzoek (Sullivan vs Elliot Ness). De uitwerking van beide films is (natuurlijk) anders.

In zijn indrukwekkende cast heeft Martin Scorsese half mannelijk Hollywood weten op te trommelen. De cast van The Departed is dan ook een perfecte mix tussen jong (aanstormend) talent (Leonardo DiCaprio, Matt Damon en Mark Wahlberg) en gevestigde waarden (Jack Nicholson, Martin Sheen, Alec Baldwin en Ray Winstone). Bij de acteurs zijn er twee grote redenen om naar The Departed gaan te kijken: Leonardo DiCaprio en Jack Nicholson. DiCaprio slaagt erin Matt Damon van het scherm te spelen en dat is een prestatie want Damon staat nooit slecht te acteren.

Jack Nicholson van zijn kant kan zich in de rol van Frank Costello helemaal uitleven en maakt van de maffiabaas een heerlijk creepy, volstrekt genadeloze en immorele figuur. Bijwijlen doet Frank Costello denken aan Jack Torrance uit The Shining (1980) van Stanley Kubrick. Typerend voor de figuur Frank Costello is hoe hij schijnbaar achteloos vol bloed een bar binnenstapt en aan de stomverbaasde barman een zwabber vraagt. DiCaprio en Nicholson lijken net als Scorsese eveneens grote kanshebbers op een Oscarbeeldje.

Een belangrijke rol is weggelegd voor Vera Farmiga die de psychiater Madolyn speelt. Zij is de verbinding tussen de personages van DiCaprio en Damon. Deze laatste ontmoet ze het eerst en al vrij snel krijgen de twee een relatie. Wanneer daarna ook DiCaprio op consultatie komt, voelt ze zich ook tot hem aangetrokken en van het ene komt al snel het andere. Hierdoor ontstaat een driehoeksrelatie waarin noch Damon noch DiCaprio van elkaar weten dat zij erin betrokken zijn. De psychiater ontpopt zich al snel tot de enige vertrouwenspersoon van DiCaprio wat op het einde leidt tot een dramatische bewustwording dat niet Damon ‘the good guy’ is maar wel DiCaprio (Costigan).

Het is in dit soort scènes dat blijkt dat The Departed gemaakt is door een topregisseur. Scorsese bouwt de spanning scène per scène geleidelijk op en laat deze dan genadeloos los bij voorkeur op momenten wanneer je het niet (meer) verwacht (bv. zoals wanneer Costigan uit de lift stapt wanneer hij Sullivan gijzelt). Andere hoogtepunten in de film zijn de introductie van Frank Costello, de afrekening van Queenan in het gebouw in Wash Street, de achtervolging van Sullivan door Costigan in het nachtelijke Boston en de laatste scènes met de uiteindelijke ontknoping). Ook de toenemende wanhoop en verbijstering van Costigan bij het geweld van Costello en de vrees dat de maffiabaas hem zal ontmaskeren, wordt gedurende de film knap getoond. Dit is zowel de verdienste van Scorsese als die van DiCaprio.

Ondanks de speeltijd van ruim 2,5 uur verveelt The Departed nooit. Het scenario zit clever in elkaar, eerst krijg je ruim de tijd om de verschillende personages en hun achtergrond te leren kennen. Vooral Costigan en Sullivan worden uitgebreid voorgesteld voordat ze infiltreren bij respectievelijk de bende van Costello en de Boston staatspolitie. Na de introductie werken beide mollen zich in hun omgeving in waarna een spannende klopjacht begint om elkaar te ontmaskeren. Eventueel had de film een half uur korter gekund maar echt storen doet de lengte dus nooit.

Conclusie: The Departed is een meer dan uitstekende misdaadfilm met een sterk scenario, goede regie en knappe vertolkingen van de hele cast. Eén van de films van 2006, helaas te laat uitgekomen voor mijn eindejaarslijstje.