the tree of life

  • Prometheus (2012) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Je sukkelt niet zonder enige teleurstelling uit de zaal na het zien van Prometheus (2012), de Alien-prequel van Ridley Scott (poster). Het is een fascinerende prent, die in essentie weinig te maken heeft met de Alien films. Het is zeker een film die zeker een tweede visie verdient, maar het script overtuigt niet. Het gevoel dat ze de verkeerde scenarist aan boord hebben gehesen kan ik toch niet wegsteken. Damon Lindelof mag dan nog door velen gezien worden als een genie, zeker na zijn creatie van de Lost tv-serie, zelf vind ik het iemand met boordevol fantasie, die er vaak niet in slaagt om alle eindjes aan mekaar te knopen in een consistent verhaal (cf. Loft, Cowboys & Aliens).

    prometheus_2012_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Terwijl een zwevend ruimteschip boven een planeet hangt, zien we een humanoïde wezen een zwarte, borrelende substantie drinken. Na het drinken desintegreert zijn lichaam en valt het in het water. Zijn stoffelijk overschot verspreid zich en het DNA zet een biogenetische reactie opgang.
    Na deze proloog bevinden we ons in het jaar 2089, waar archeologen Elizabeth Shaw (Noomi Rapace) en Charlie Holloway (Logan Marshall-Green) in Schotland een sterrenkaart ontdekken. Zij interpreteren dit als een uitnodiging van voorlopers van de mensheid, de "ingenieurs". Peter Weyland (Guy Pearce), de CEO van Weyland Corporation, wil meegaan met het verhaal van de twee archeologen en financiert een wetenschappelijk schip Prometheus om naar de verre maan te reizen, op ontdekking naar onze voorvaders.

    Al bij het begin zit je meteen met een pak vragen opgezadeld. Je snapt wel dat het wezen in het begin van de film een drankje tot zich neemt die hem ontbindt, zodat hij waarschijnlijk leven op aarde kan creëren. Maar waarom is hij dan verrast bij het drinken ervan? Wat is dat ruimteschip? Waarom trekt deze vliegende schotel niet op het schip die later in de film aan bod komt (qua stijl of qua vorm)? En waarom moet er ontbinding zijn, gezien de humanoïde wezens toch enorm veel op mensen trekken? De mysterieuze zwarte brei is in ieder geval een leuk element in de film. Het roept zelfs herinneringen op naar The X-Files. Maar je kan er iets teveel alle kanten mee uit. De vloeistof wordt nooit verklaard maar we zien wel dat ze verschillende reacties heeft op mensen. Voor de rest tasten we in het duister. Je zou het kunnen omschrijven als een moderne MacGuffin. En dat bedoel ik nu met een scenario die niet alle eindjes aan mekaar kan knopen. Het is niet zo onnozel als het script van The Tree of Life (2011), maar je verwacht er als kijker veel meer van. Er moet dus een sequel komen, want de film is op dit ogenblik gewoon niet af, en met iemand als Damon Lindelof aan het roer vrees ik dat er nooit een sluitend verhaal zal komen. Die kerel raakt zonder de minste moeite verstrengeld in zijn filosofische plotlijnen.

    prometheus,ridley scott,damon lindelof,lost,noomi rapace,logan marshall-green,guy pearce,michael fassbender,lawrence of arabia,aliens,alien,peter otoole,blade runner,lance henriksen,charlize theron,idris elba,the amazing spider-man,sean harris,rafe spall,sunshine,2001 a space odyssey,hr giger,alien resurrection,the tree of lifeprometheus,ridley scott,damon lindelof,lost,noomi rapace,logan marshall-green,guy pearce,michael fassbender,lawrence of arabia,aliens,alien,peter otoole,blade runner,lance henriksen,charlize theron,idris elba,the amazing spider-man,sean harris,rafe spall,sunshine,2001 a space odyssey,hr giger,alien resurrection,the tree of life

    Ik had enige reserves over de casting, maar deze bleken compleet ongegrond. Op de casting valt niets op aan te merken. Toch wordt de show niet gestolen door Noomi Rapace, maar wel door de android David (Michael Fassbender), die zijn inspiratie heeft gezocht in de vertolking van Bishop door Lance Henriksen in Aliens (1986), en er zijn eigen twist aan gegeven met een vleugje van Peter O'Toole uit Lawrence of Arabia (1962). Mocht er een sequel komen op deze film hoop ik dat ze deze acteur in ieder geval zullen behouden.

    Op de tweede plaats komt de Zweedse actrice Noomi Rapace, die een wel heel ruim spectrum laat zien van haar dramatische mogelijkheden, incluis een heftige scène waar ze eigenhandig een keizersnede uitvoert. Ze laat bovendien nauwelijks merken dat ze het Engels niet helemaal onder de knie heeft. Haar vertolking roept herinneringen op naar de strijdlust en vastberadenheid van Sigourney Weaver, maar het is geen copy paste. Noomi brengt een nieuw personage met heel veel overtuiging. Anderzijds zien we ook Logan Marshall-Green, die we nog kennen van de tv-serie "24", en volledig is ontplooid tot een volwaardig acteur. Deze acteur zullen we nog wel tegenkomen in andere Hollywoodfilms. Ook de casting van Idris Elba is een aanwinst, ook al is zijn inbreng minimaal. Enkel Charlize Theron valt wat tegen als de ambitieuze en geslepen dochter van Weyland. Ze komt iets te weinig uit de verf, maar dat ligt meer aan het magere script dan aan de vertolking van Charlize.

    prometheus,ridley scott,damon lindelof,lost,noomi rapace,logan marshall-green,guy pearce,michael fassbender,lawrence of arabia,aliens,alien,peter otoole,lance henriksen,charlize theron,idris elba,the amazing spider-man,sean harris,rafe spall,sunshine,2001 a space odyssey,hr giger,alien resurrectionprometheus,ridley scott,damon lindelof,lost,noomi rapace,logan marshall-green,guy pearce,michael fassbender,lawrence of arabia,aliens,alien,peter otoole,lance henriksen,charlize theron,idris elba,the amazing spider-man,sean harris,rafe spall,sunshine,2001 a space odyssey,hr giger,alien resurrectionprometheus,ridley scott,damon lindelof,lost,noomi rapace,logan marshall-green,guy pearce,michael fassbender,lawrence of arabia,aliens,alien,peter otoole,lance henriksen,charlize theron,idris elba,the amazing spider-man,sean harris,rafe spall,sunshine,2001 a space odyssey,hr giger,alien resurrection

    Visueel ziet Prometheus er buitengewoon fascinerend uit of wat had je gedacht: het ruimteschip, de kostuums, de buitenaardse planeet, het ruimteschip,… Het mag duidelijk zijn dat dit een Ridley Scott film is. En dit allemaal voor een productiebudget van 130 miljoen dollar, wat bijna de helft minder als dat van The Amazing Spider-Man (2012) met een cgi Lizard die veel minder kan overtuigen dan de humanoïde wezens.

    Het is een film waar je je verstand moet voor gebruiken, wil je echt binnendringen in het verhaal. Prometheus gaat over het ontstaan van de mens en de vraag waarom we hier zijn. In essentie had Ridley Scott geen zin in een Alien verhaal, dan wel in een soort Blade Runner film waar karakters zich vragen stellen over hun bestaan en de zin van het leven. Er zit ook een duidelijk religieuze ondertoon in de film die hoofdzakelijk wordt gedragen door Elizabeth en die beklemtoond wordt door religieuze symbolen (zoals de voetwassing, het kruisbeeld,…), en gaat dus diametraal in tegen de wat frivole en actiegerichte trailers die we van de film voorgeschoteld kregen. En als je je hersenen moet pijnigen, dan zullen heel wat mensen snel afhaken, zeker wanneer deze op het verkeerde been werden gebracht door het promo-team. Maar mijn probleem die ik heb met de plot is niet dat er veel theorie wordt verkondigd en dat je als kijker moeite moet doen, maar wel dat het script veel verder moest gaan in zijn ontwikkeling van de grondgedachte, alsook in de motivaties van zijn personages. Prometheus stelt teleur omdat het te weinig actie biedt voor een popcorn publiek en te oppervlakkig is voor een publiek die hunkert naar diepgang. En daarnaast zijn ook een pak zaken die compleet onduidelijk blijven en die de filmervaring niet beter maken: *** spoiler *** Waarom moet Weyland zich verbergen op zijn eigen schip of waarom verwijzen de rotstekeningen naar een "militaire basis" in plaats van de home planet? Wat zei David tegen de humanoïds dat hij zo woest werd? *** einde spoiler ***

    PrometheusPrometheusPrometheus

    Je hebt ook het gevoel dat alles heel snel moest gaan. De eerste 40 minuten van de film zijn dan ook het beste van Prometheus. Daarna beginnen ze in overdrive alles heel snel af te handelen, alsof iemand hen had gezegd dat 2u het maximum was. The Dark Knight Rises (2012) duurt 2u40 minuten en ik ben zeker dat qua diepgang er veel minder te rapen zal vallen dan wat ze in deze prent hadden kunnen uitwerken. Er zijn heel weinig personages in deze prent, maar ze worden door het snelle tempo nauwelijks uitgewerkt. Ik had wel iets meer willen weten van Fifield (Sean Harris) of Millburn (Rafe Spall). Ik had iets meer wetenschappelijke analyses willen zien, maar bij momenten lijken het wel een bende verdwaalde toeristen die op een verkeerde excursie zijn terechtgekomen. Wat leuk is aan dergelijke films - zoals bijvoorbeeld een Sunshine (2007) van Danny Boyle – is dat elke wetenschapper met zijn intellectuele bagage de zaken op zijn manier zal benaderen. Hier niet. David zegt op een gegeven moment tijdens hun ontdekkingstocht in de tempel: "De lucht is in te ademen". En iedereen verwijdert zonder discussie of aarzeling zijn helm. Waarom de lucht op die plaats zuurstof heeft is helemaal niet duidelijk, maar meer nog, de wetenschappers stellen zich hier ook geen vragen bij. En zo zijn er tientallen kleine zaken die me tegen de borst stoten in deze prent en die de credibiliteit van het verhaal aantasten.

    prometheus,ridley scott,damon lindelof,lost,noomi rapace,logan marshall-green,guy pearce,michael fassbender,lawrence of arabia,aliens,alien,peter otoole,lance henriksen,charlize theron,idris elba,the amazing spider-man,sean harris,rafe spall,sunshine,2001 a space odyssey,hr giger,alien resurrectionprometheus,ridley scott,damon lindelof,lost,noomi rapace,logan marshall-green,guy pearce,michael fassbender,lawrence of arabia,aliens,alien,peter otoole,lance henriksen,charlize theron,idris elba,the amazing spider-man,sean harris,rafe spall,sunshine,2001 a space odyssey,hr giger,alien resurrectionprometheus,ridley scott,damon lindelof,lost,noomi rapace,logan marshall-green,guy pearce,michael fassbender,lawrence of arabia,aliens,alien,peter otoole,lance henriksen,charlize theron,idris elba,the amazing spider-man,sean harris,rafe spall,sunshine,2001 a space odyssey,hr giger,alien resurrection

    Wat betreft de link met de Aliens films, wel die is zeker aanwezig, maar op een heel subtiele manier. Ridley heeft ervoor gekozen om niet al te evidente zaken van de vorige films over te brengen. Maar we krijgen wel te zien hoe de eerste face hugger is ontstaan, alsook de werking van de space jockey, en uiteraard zit er ook een chest buster in. Maar daar gaat de film in principe niet over. Het wil een beetje de 2001: A Space Odyssey (1968) opgaan, maar slaagt daar maar half in.Prometheus stelt heel wat vragen, maar laat de meeste antwoorden voor de sequel waar deze prent duidelijk naar verwijst. Toch zal de film beter worden naarmate er over gediscussieerd kan worden, dus laat het debat beginnen.

    Toch ook even vermelden dat bij de eindgeneriek meteen een duidelijke vermelding staat naar het artwork van H.R. Giger, nadat deze geen credit kreeg op de eindgeneriek van de laatste Alien film, Alien: Resurrection (1997). Ere wie ere toekomt. (quotering: 3/5)

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 20 juli 2012

    ***Related Posts***
    17/02/2017: Alien: Covenant filmbespreking
    02/03/2017: Hier de tweede Alien: Covenant trailer
    28/11/2015: Fox schrapt De Blomkamp Alien 5 en Fantastic Four 2
    22/02/2015: Komt de nieuwe Alien film na de gebeurtenissen uit Prometheus 2?
    14/05/2012: Prometheus verklapt misschien iets teveel
    11/11/2011: Aliens filmbespreking
    17/01/2011: Alien prequels dood en begraven?
    07/09/2010: Ridley Scott vertelt over Alien 1 & 2
    25/04/2010: Ridley Scott wil 2 Alien prequels

     

    *** Prometheus HD trailer (1080p) ***

  • Moneyball (2011) ***½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Acteur Brad Pitt heeft nog maar eens naast de Oscar voor Beste Acteur gegrepen. Nochtans speelde Pitt een niet onaardige rol in de onbegrijpelijke The Tree of Life (2011) van Terrence Malick, en ook die andere Oscar-genomineerde film Moneyball (2011) van Bennett Miller, een low-key verfilming van een waar gebeurd verhaal van een eigenzinnige baseball coach.

    moneyball,brad pitt,the tree of life,jonah hill,capote,philip seymour hoffman,robin wright,wally pfister,steven zaillian,aaron sorkin,amy pascal,steven soderbergh,columbia pictures,michael lewis,academy awards,jerry maguire

    Korte inhoud: De 'Oakland Athletics' is een Baseballteam uit Californië. Wanneer Billy Beane (Brad Pitt) manager wordt van die club met geldproblemen, gebruikt hij een wel heel onorthodoxe manier om resultaten te halen. Hij gebruikt, samen met zijn assistent Peter Brand (Jonah Hill), namelijk een compleet door computer gegenereerde analyse om zijn spelers te vinden en zo een team vast te stellen voor de World Series. De film is gebaseerd op het boek Moneyball: The Art of Winning an Unfair Game van Michael Lewis.

    Dit is de tweede langspeelfilm van de regisseur die eerder indruk maakte met zijn debuut Capote (2005), een film waarin Philip Seymour Hoffman met de Oscar voor beste acteur ging lopen. Brad Pitt heeft al twee Oscar-nominaties verkregen (Twelve Monkeys, The Curious Case of Benjamin Button), en iedereen verwacht dat hij toch binnenkort wel eens in de prijzen zal vallen, net zoals zijn collega George Clooney.

    Maar het is niet alleen de talentvolle regisseur of de formidabele cast (Brad Pitt, Philip Seymour Hoffman, Robin Wright) die van deze prent een sterke film maken, maar zeker ook door de aanwezigheid van top-scenarist en Oscar-winnaar Steven Zaillian (American Gangster, All the King’s Men, Schindler’s List) die nog eens samenwerkt met scenarist en Oscar-winnaar Aaron Sorkin (The Social Network, Malice, A Few Good Men). Het camerawerk wordt tevens verzorgd door Wally Pfister (Inception, The Dark Knight (Rises), The Prestige, Batman Begins) die momenteel wordt aanzien als de meest invloedrijke Director of Photography van het moment. In voetbaltermen is zoiets vergelijkbaar met een aanvallende ploeg bestaande uit Lionel Messi op links, Wayne Rooney centraal en Cristiano Ronaldo op rechts. De kans op een goal is bijzonder groot.

    Normaal gezien had Steven Soderbergh deze film moeten regisseren, maar Columbia Pictures was niet gelukkig met het voorgestelde scenario op basis van interviews met echte spelers. Volgens studio co-verantwoordelijke Amy Pascal (ooit gezien als de meest invloedrijke vrouw in Hollywood) dreef het script van Soderbergh te ver weg van de typische "sportfilm". De studio stond voor een moeilijke keuze om (1) het project door te geven aan Warner of Paramount, (2) wachten tot Pascal en Soderbergh tot een consensus komen of (3) Soderbergh ontslaan en hopen dat Brad Pitt zal blijven. Het laatste is dus een feit geworden.

    moneyball,brad pitt,the three of life,jonah hill,capote,philip seymour hoffman,robin wright,wally pfister,steven zaillian,aaron sorkin,amy pascal,steven soderbergh,columbia pictures,michael lewis,academy awardsmoneyball,brad pitt,the three of life,jonah hill,capote,philip seymour hoffman,robin wright,wally pfister,steven zaillian,aaron sorkin,amy pascal,steven soderbergh,columbia pictures,michael lewis,academy awardsmoneyball,brad pitt,the three of life,jonah hill,capote,philip seymour hoffman,robin wright,wally pfister,steven zaillian,aaron sorkin,amy pascal,steven soderbergh,columbia pictures,michael lewis,academy awards

    De mensen die niets van baseball afweten, of noch van de geschiedenis ervan, zullen hier waarschijnlijk heel wat minder van genieten dan de gemiddelde fan. Zelfs diegene die een sportfilm verwachten zullen hier zwaar teleurgesteld zijn, gezien alles zich vrijwel afspeelt in de coulissen. Dit is tevens verre van de crowd pleaser zoals Jerry Maguire (1996) dat was. Moneyball is een low key biopic met weinig dramatische momenten en waar de actie ook tot een minimum is herleid. En toch blijf je de film volgen, enerzijds omdat we een waar gebeurd verhaal zien, maar anderzijds omdat de vertelstijl en de personages ons blijven intrigeren. Het is die ingetogenheid die fascineert, en alle barrières tussen de toeschouwer en protagonisten verdwijnen. We zien echte passie aan het werk in een technologisch en op cijfers gebouwde wereld.

    De film werd onlangs uitgebracht op DVD en blu-ray, met heel wat extraatjes, met ondermeer een aantal supplementaire scènes, alsook een blik op de echte Billy Beane.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 19 maart 2012

     

    *** Moneyball trailer ***

  • Top 10 Beste en Slechtste Films van 2011

    Pin it!

    Het is bijna voorbij, maar ik heb van 2011 genoten, ook al waren er niet meteen véél hoogvliegers. Toch een filmjaar met heel wat verrassingen, en naar goede oude traditie komen de beste films op het einde van de rit. Vorig jaar waren er zo 3 films die aan mijn lijstje ontbraken, maar op dit ogenblik had ik ze dus nog niet gezien. En dit jaar is het niet anders. Nope, ik heb niet ALLE films uit 2011 gezien, maar toch wel een behoorlijk aantal, en voldoende veel om een top 10 lijstje met De Beste en Zwakste Films van 2011 samen te stellen.

    Films die net uit mijn top 10 van beste films vielen zijn Carnage (2011) van Roman Polanski, Rise of the Planet of the Apes (2011) van Rupert Wyatt, La Piel Que Habito (2011) van Pedro Almodovar, Rundskop (2011) van Michael R. Roskam en The Help (2011) van Tate Taylor. Onderaan de ladder heb ik getwijfeld om The Hangover part II (2011) een plaats te geven in de 'Hall of Shame', maar er waren andere kandidaten die zelfs nog zwakker deden. Ook I Am Number Four (2011) heeft net de dans ontsnapt, ook al stonk deze prent van mijlenver, en Jack and Jill (2011) vond ik zelfs de vermelding in een top-lijstje niet waard. Maar uiteraard zullen er nog wel films zijn die ik uit het oog heb verloren, maar dat zal ik wel lezen in de commentaren.

    The Best Movies of 2011

    10. Fast Five (2011) Justin Lin

    Ik had niet veel verwacht van nog een nieuwe Fast & Furious film. Wie wel trouwens? Maar dan kwamen ze met deze testosteron-rollercoaster, die volledig immuun is tegen alle wetten der fysica en zichzelf tevreden stelt met snelle car-races, mooie vrouwen en spierbundels. Het is misschien niet de beste film van het jaar, laat staan dat het verhaal de moeite is om na te vertellen, maar wat was dat voor een plezierrit. Fast Five is meteen ook de beste F&F film uit de reeks, en zo zie je dat de zoveelste sequel van een film niet noodzakelijk als verwerpelijk moet beschouwd worden.

    Fast Five

    9. Hugo (2011) Martin Scorsese

    Hugo was een aangename verrassing en dan nog wel voor het eerste 3D project van Scorsese. In ieder geval mocht deze knappe familiefilm niet ontbreken aan deze lijst. Het is 3D-cinema zoals ik het graag zie, en reikt met kop en schouders boven frivoliteiten als Avatar (2009). Hugo is de film die je kan aanraden aan iemand die wil kennis maken met de techniek, en hopelijk zullen ze er nu mee ophouden. Ook Ben Kingsley komt terug op de voorgrond met een geweldige prestatie, maar de show wordt hier toch wel gestolen door de regisseur.

    hugo

    8. The Artist (2011) Michel Hazanavicius

    Film-experimenten leveren ook zelden geslaagde films op, maar The Artist is hier wel een uitzondering op. Het is een feilloze recreatie van een stille film met een geweldige Jean Dujardin en Bérénice Bejo in de hoofdrol. Zonder enige twijfel de meest originele prent van 2011 die zeker wel een impact zal hebben op de komende Oscar-uitreiking in 2012. Ultiem vermaak uit de jaren stillekes.

    The Artist

    7. Tinker Tailor Soldier Spy (2011) Tomas Alfredson

    Ik had noch het boek gelezen of de tv-serie gezien, en werd dus voor de eerste keer blootgesteld aan de geneugten van een echte misdaad intrige met een ingenieus labyrint-plot. Het verhaal van Tinker Tailor Soldier Spy (2011) speelt zich af in het Londen van de jaren 70, in een verscholen draaikolk van spanningen tussen het kapitalistische Westen en de communistische Sovjet-Unie. Complotten worden gevormd, informatie doorgespeeld en gestolen, mensen worden verraden en nu en dan vallen er zelfs slachtoffers. En in een spionage-thriller van 127 minuten waar de dialogen, en niet de actie, de plot uitbouwen zijn talentvolle acteurs van cruciaal belang. En dit is hier zeker het geval. De acteurs weten dat ze de film niet mogen verzuipen in ellenlange expositie, maar verwennen de toeschouwer met geraffineerde vertolkingen. Je krijgt zelfs kippenvel wanneer Gary Oldman op een gegeven moment een monoloog opvoert.

    Tinker Tailor Soldier Spy

    6. Warrior (2011) Gavin O'Connor

    Ik heb het normaal niet zo voor vecht-films, maar deze Warrior heeft me al evenveel kunnen bekoren als The Fighter, en dat allemaal door het scenario die zich niet tevreden stelt met karikaturen, en acteurs die de ziel uit hun lijf spelen. De plotpunten zijn herkenbaar en je weet snel naar waar deze prent naar toe wil, en toch blijf je op het puntje van je stoel. Ik kan me op dit moment geen betere MMA film voor de geest halen.

    Warrior

    5. Midnight in Paris (2011) Woody Allen

    Dit jaar zijn er geen Pixar films in mijn Top 10, maar wel een romcom. Midnight in Paris was één van de meest verfrissende komedies van 2011. Net zoals Polanski of Scorsese, is ook Woody Allen nog helemaal niet uitverteld. Maar ook Owen Wilson laat hier één van zijn meest interessante vertolkingen zien. De kracht van Midnight in Paris is de manier hoe het de spot kan drijven met de teleurstellingen van de mens, met zijn ongebreidelde verlangen naar betere tijden. Hartverwarmende en buitengewoon verrassende prent.

    Midnight in Paris

    4. Mission: Impossible – Ghost Protocol (2011) Brad Bird

    De perfecte actieprent van 2011 is Mission: Impossible – Ghost Protocol, van de Pixar-regisseur Brad Bird, tevens zijn eerste live-action film. De film heeft misschien iets minder charisma als de opkomende nieuwe Dark Knight film, maar het brengt al evenveel vuurwerk, stunts en heroïsme om van te rillen. Het verhaal is nog steeds 'impossible', maar net zoals Fast Five hebben de makers de franchise tot de essentie kunnen herleiden en deze tot de perfectie gebracht. Ook Tom Cruise bewijst nog maar eens dat hij nog steeds een geniaal acteur blijkt te zijn, die zijn personage nog steeds voldoende kan stofferen om er een intrigerend figuur van te maken. Zelfs al duurt deze film meer dan twee uur, de adrenaline blijft pompen in onze aderen vanaf de begincredits tot lang na de eindcredits.

    Mission: Impossible – Ghost Protocol

    3. Moneyball (2011) Bennett Miller

    Ook al had ik er meer van verwacht heeft Moneyball me kunnen bekoren met een uitstekende Brad Pitt in de hoofdrol, waarvoor hij waarschijnlijk zal beloond worden op de komende Oscar-uitreiking (Tenzij George Clooney de eer wegkaapt, gezien hij zowat de chouchou blijft van The Academy). En ook al ben je geen fan van baseball, mensen die fan zijn van een goed verhaal zullen hier met volle teugen van genieten. Gebaseerd op een waar gebeurd verhaal, werd alles verrijkt met sterke vertolkingen en een slim verhaal van de hand van Steven Zaillian en Aaron Sorkin (The Social Network). Een sportfilm die in tegenstelling tot zijn soortgenoten, niet de prestatie, dan wel de strategie op het voorplan plaatst. Iets wat alles een stuk interessanter maakt. Sterke plot + relevante inhoud + fijne dialogen en karakters + knappe vertolkingen en strakke regie + hoge ontspanningswaarde + film die blijft hangen = mijn nummer één.

    moneyball

    2. The Girl with the Dragon Tattoo (2011) David Fincher

    Wie had ooit kunnen denken dat een Hollywood remake van een geslaagde, twee jaar oude, Zweedse prent, mij zo kon omver blazen. The Girl with the Dragon Tattoo is op vele vlakken een betere film dan het origineel. En de troef van deze prent is dat je het niet gaat beschouwen als remake, dan wel als een andere adaptatie van eenzelfde boek. David Fincher voelt zich in ieder geval kiplekker met het aangereikte materiaal. En desondanks de grauwe natuur van de film, ziet Zweden er heel elegant en rustgevend uit. Maar het is een rust die ons ook wel onwennig maakt. Achter het mooie plaatje schuilt een wereld van verderf en terreur. En toch is het niet Fincher’s beste film, maar dat heeft dan weer te maken met het respect die hij had voor het bronmateriaal en hij er geen persoonlijke film wou van maken. Het is een keuze die je als regisseur moet maken, en deze is zeker wel een verdienstelijke. Maar misschien nog belangrijker dan de regisseur, zijn de acteurs die stuk voor stuk krachtige vertolkingen neerzetten. Een brutale en hard prent, die een tijdlang zal blijven nazinderen.

    the girl with the dragon tattoo

    1. Drive (2011) Nicolas Winding Refn

    Ook al heeft de schrijver James Sallis voor zijn Drive wel heel veel inspiratie gezocht bij Thief (1981) van Michael Mann, blijft het een schitterende prent, en dit dankzij de ingetogen en efficiënte filmstijl van regisseur Nicolas Winding Refn, en de ontroerende vertolkingen van Carey Mulligan en de nieuwe James Dean, Ryan Gosling. De intelligente actiefilms zijn schaars, en Drive slaagt er wonderwel in op de adrenaline-opstootjes te doseren met levenskwesties over het lot en boetedoening. Arthouse of mainstream thriller? Deze prent kan je gewoon niet in een hokje duwen. In ieder geval is dit voor mij dé beste en meest verrassende film van het jaar.

     drive

    The Worst Movies of 2011

    10. Green Lantern (2011) Martin Campbell

    Het grootste struikelblok bij Green Lantern was misschien wel het bronmateriaal. Het basisconcept van de strip is eigenlijk wel wat LAME: Elke Green Lantern beschikt over een zogenaamde Power Ring, waarmee ze met hun verbeeldingskracht wapens, voorwerpen of structuren kunnen materialiseren. Deze ringen zijn gemaakt met zeer geavanceerde buitenaardse technologie. Een ring moet dan ook om de 24 uur worden bijgeladen (wtf?!) met behulp van een lantaarnvormig apparaat (whaaa??). Misschien hadden de makers toch iets dieper moeten graven in de verschillende Green Lantern comics, en er het beste uit gedestilleerd. Want wat nu voor ligt overtuigde mij niet. Ook al valt er op de vertolking van Reynolds niets op aan te merken, hebben we als toeschouwer geen voeling met hem.

    Green Lantern

    9. Sucker Punch (2011) Zack Snyder

    Visueel verbluffend en de trailer was veelbelovend, maar wat voor een zootje was Sucker Punch. En begrijp me niet verkeerd, aan de film heeft heel wat talent gewerkt, maar net daarom verdient hij ook zijn plaats in deze list of shame. Dit rot scenario was een flauw excuus om een lange videoclip te draaien met een verzameling van fetish-scènes. Ook Kill Bill heeft zich laten gaan in een visuele manga-stijl; maar die film had tenminste nog een verhaal, en personages die de moeite waren om te volgen. En wat nog erger is, met al de aanwezige erotische spanning in deze prent is dit één van de saaiste films van 2011. Onvergefelijk!

    Sucker Punch

    8. The Tree of Life (2011) Terrence Malick

    En de film die zelfs nog meer talent heeft achter de camera en nog dieper zinkt is The Tree of Life. Door sommigen geprezen als een geniale film, door nuchtere mensen beschouwd als een klucht. Als fan van Terrence Malick vond ik dit misschien één van mijn grootste teleurstellingen van 2011. Het had er alle schijn van dat de regisseur, net zoals bij Sucker Punch, een film wou maken waar hij zin in had zonder stil te staan bij zijn publiek...laat staan zijn eigen acteurs die nauwelijks wisten wat ze op de set deden (cf. reactie van Sean Penn). Het lijkt bij momenten wel op een studentenfilm die zichzelf heeft vast gereden tijdens een spirituele trip. Maakt mij niet veel uit dat de film de Gouden Palm op Cannes heeft gewonnen. Hun vorige winner, Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives (2010), was nu ook niet meteen de beste film van 2010. Dit hebben gezegd verdient de cameraman een Oscar voor beste fotografie.

    The Tree of Life

    7. Cowboys & Aliens (2011) Jon Favreau

    Cowboys & Aliens is gewoon niet goed. Het verhaal – die door maar liefst 8 scenaristen (!) werd neergepend hangt met haken en ogen aan elkaar, staat bol van de clichés (cf. Ford die een mes geeft aan een jongen en die dit mes dan gebruikt om een alien mee te "prikken", de scène waarin een barman voor schut wordt gezet door een foute cowboy met triggerfinger,...) en is ronduit bespottelijk (cf. de aliens zoeken naar goud - maar nemen nog even de tijd om mensen te kidnappen, … whatever). De acteurs (Ford, Wilde, Craig) zijn compleet verkeerd gecast en lopen er ook in rond als kartonnen borden, zonder echt te weten van welk hout pijlen te maken. En de enige pijlen in deze science-fiction western komen van een bende Indianen - Cowboys and aliens AND Indians dus - die halverwege het verhaal op vrij nutteloze wijze hun intrede maken. In de film zegt Craig op een gegeven moment "They came here for the Gold", waarop Ford antwoordt "Gold? That’s ridiculous. What are they gonna do with it? Spend it? " Een sentiment die waarschijnlijk gedeeld wordt door de gemiddelde bioscoopbezoeker.

    Cowboys & Aliens

    6.World Invasion: Battle Los Angeles (2011) Jonathan Liebesman

    Spijtig voor de uren die het speciale effecten team heeft gesleten aan World Invasion: Battle Los Angeles, maar het is een kandidaat voor de Razzie Awards van volgend jaar. De film is één groot cliché: over de efficiënte Amerikaanse oorlogsmachine, de militaire helden die alles in het werk stellen om de bevolking te beschermen en de moordlustige aliens die alles met de grond gelijk willen maken en de wereld koloniseren. Koloniseren? Wat? Blijkbaar zijn ze uit op onze water reserves. Hoe weten we dat? Wel, CNN staat in voor de invulling van het verhaal, en het toedekken van de hiaten. En CNN was voor mij de 'enige echte held' in het verhaal, want zij slagen erin om desondanks de verschroeide en platgebombardeerde aardbol toch nog een mooie uitzending te maken met journalisten ter plaatse en statistieken over het waterpeil die blijkbaar zou gedaald zijn.

    World Invasion: Battle Los Angeles

    5. Conan the Barbarian (2011) Marcus Nispel

    Indien jullie gek zijn van goedkope 3D effecten, halfgare dialogen, levenloze karakters en hersenloos stoot- en hakwerk, is deze Conan the Barbarian voor u bestemd. Nispel vangt niets nieuws aan met het gegeven en lijkt weinig interesse te hebben om zijn acteurs beter te coachen. Alle vertolkingen in de film zijn beschamend zwak en is de chemistry vrijwel onbestaand tussen Jason Momoa en Rachel Nichols. En dat zijn van die zaken, zelfs in een barbarenfilm, die een film om zeep kunnen helpen. Maar deze versie laat ons onberoerd. We voelen weinig voor Conan en de moord op de ouders heeft zo goed als geen impact. Kon ook niet anders als je weet dat ze achter de camera meer geïnteresseerd waren in de visuele effecten en de 3D-shots. Maar het probleem van de film ligt hem uiteindelijk niet in de 3D, dan wel is het zwak script en de ongeïnspireerde regie.

    Conan the Barbarian

    4. PotC: On Strangers Tides (2011) Rob Marshall

    De meest irrelevante en zinloze sequelfilm van het jaar is Pirates of the Caribbean: On Strangers Tides . Het is ook compleet onduidelijk wat de relatie uiteindelijk is tussen Johnny Depp en Penélope Cruz. Soms hebben ze een haat-relatie, soms blijken ze elkaar niet te kunnen missen, soms wantrouwen ze elkaar, soms is er gewoon liefde, soms lijken ze elkaar nauwelijks te kennen. Zou dit geen gevolg zijn van het versnipperde script, die door een 4tal scenaristen met lijm en plakband aan mekaar is geplakt? Maar regisseur Rob Marshall kan je uiteindelijk niets verwijten. Hij heeft gedaan wat iedere filmkenner al maanden van tevoren had kunnen voorspellen: slapstick humor brengen met idiote choreografieën en cartoony actie-sequenties - geheel in de lijn van zijn vorige films. Deze PotC 4 kan enkel gesmaakt worden door kijkers die niet veeleisend zijn; zoals pubers.

    Pirates of the Caribbean: On Strangers Tides

    3. The Smurfs (2011) Raja Gosnell

    Het was meteen duidelijk dat The Smurfs (2011) niet aan mij besteed was. Ik had immers de puberjaren met succes volbracht en de makers van deze prent hadden niet meteen de interesse om een film te maken voor +16 jarigen. Maar dat zal Hollywood een zorg wezen, want zij mikken immers op deze impulsieve Teletubbie-consumenten. Toch is het een vrij smaakloze prent met enkel Hank Azaria die nu en dan een glimlach kan opwekken. Een recyclage van Alvin and the Chipmunks (2007), zonder enige toegevoegde waarde. Het pathetische is dat er nu ook nog een sequel in de maak is.

     The Smurfs

    2. Season of the Witch (2011) Dominic Sena

    Jullie dachten toch niet dat Nicolas Cage kon ontsnappen aan de lijst? Zijn meest opmerkelijke bijdrage is toch wel Season of the Witch. Er zitten (los van Ron Perlman en Christopher Lee) meer overtuigende vertolkingen in De Leeuw van Vlaanderen (1985) dan in deze gehele film. Maar ook al is het acteerwerk vaak om van te schaterlachen, die cgi in deze prent was gewoon ronduit lachwekkend. Mocht je niet beter weten zou je denken dat je naar een Uwe Boll film aan het kijken bent. Season of the Witch kwam uit in het prille begin van 2011, maar toen wist ik al dat deze film stand zou houden in mijn Top 10.

    Season of the Witch

    1. New Year's Eve (2011) Garry Marshall

    En ik dacht dat Jan Verheyen de ultieme rotzooi feelgood-romcom-emsemble-film had gemaakt met zijn Zot van A. (2010), maar New Year’s Eve van Garry Marshall stinkt nog een stukje erger en spant hiermee de kroon van meest verderfelijke schijtfilm van 2011. Welk kieken bij New Line vond het een goed idee om een scenario van Katherine Fugate te gaan verfilmen? Was haar Valentine’s Day (2010) al niet voldoende qua afgang?! Straks bederft ze ook nog eens Halloween voor ons!

    New Year's Eve

    ***Related Posts***
    17/12/2012: Top 10 Best & Worst Movies of 2012
    29/12/2011: Top 10 Best & Worst Movies of 2011
    30/08/2011: Top 10 Worst Movies of 2010
    29/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010 (Karen)
    23/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010
    06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
    26/12/2008: Top 10 Best & Worst Movies of 2008
    22/12/2007: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
    16/12/2006: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
    23/12/2005: Top 10 Best & Worst Movies of 2005

  • Super 8 (2011) **½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Bij het zien van Super 8 (2011) dacht ik meteen dat regisseur J.J. Abrams naar zijn jeugdjaren wou terugkeren, een beetje zoals George Lucas dat deed met zijn American Graffiti (1973). Je merkt meteen dat hij heel vertrouwd is met die periode. Maar in tegenstelling tot de film van Lucas, verliest deze prent gaandeweg zijn ziel in de speciale effecten en de blauwe anamorphic lens flares.

    super 8,steven spielberg,jj abrams,american graffiti,et the extra-terrestrial,Kyle Shandler,Elle Fanning,The Tree of Life

    Korte inhoud: In de zomer van 1979 sluit de Amerikaanse Luchtmacht een sectie van Area 51. Alle materialen worden per trein vervoerd naar een opslagplaats in Ohio. De trein wordt echter aangereden door een truck en ontspoort. Een groepje kinderen, dat bezig is om hun eigen zombie-film te maken met hun 'Super 8' camera, stuit op de ravage. Al snel wordt vermoed dat het niet om een ongeluk gaat, als er plotseling verdwijningen plaatsvinden en onverklaarbare dingen gebeuren. Een lokale sheriff (Kyle Shandler) probeert het mysterie te ontrafelen, maar wil hij de angstaanjagende en onmenselijke waarheid wel weten?

    Ook al vind ik het acteerwerk wat wisselvallig, moet ik toch bekennen dat de 13-jarige Elle Fanning een vat vol acteertalent is, en net zoals haar iets oudere zus (Dakota) zullen we nog heel veel van dat meisje horen. Maar naast haar zijn er niet meteen vertolkingen waar je van achterover zult vallen. Maar je voelt wel doorheen de beelden de aanwezig van Steven Spielberg, iets wat meteen voor de nodige magie zorgt. Mocht Abrams zijn personages iets beter hebben uitgewerkt en al de cgi-troep achterwege gelaten, dan had deze prent gemakkelijk van het niveau van E.T.: The Extra-Terrestrial (1982) kunnen zijn.

    Super 8 heeft tevens een film in een film. De jongeren zijn bezig met het maken van een zombiefilm (waarschijnlijk ook aan verwijzing naar de jeugdjaren van de twee filmmakers). En het is net het productieproces van deze prent die ervoor zorgt dat ze bij toeval getuige zijn van het trein-ongeluk. De omver gevallen camera filmt het wezen die uit de trein ontsnapt, maar dan gebeurt er verder niets meer. Het ontdekken van het buitenaardse wezen op de super 8 camera is tevens van ondergeschikt belang. Meer nog, de HOOFDPERSONAGES hebben geen enkele invloed op de gebeurtenissen. Alles draait rond de nostalgie van het moment, en voor Amerikanen die in die periode zijn geboren zal dit wel volstaan. Op het einde krijgen we zelfs de volledige kortfilm te zien die de jongeren hebben gemaakt, en dit heeft een beter plot dan de film op zich.

    super 8,steven spielberg,jj abrams,american graffiti,et the extra-terrestrial,Kyle Shandler,Elle Fanning,The Tree of Lifesuper 8,steven spielberg,jj abrams,american graffiti,et the extra-terrestrial,Kyle Shandler,Elle Fanning,The Tree of Lifesuper 8,steven spielberg,jj abrams,american graffiti,et the extra-terrestrial,Kyle Shandler,Elle Fanning,The Tree of Life

    Het ziet er allemaal heel mooi uit, maar het is één van de meest overbodige films en misschien wel, tezamen met The Tree of Life (2011), één van de grootste teleurstellingen van 2011. Abrams probeert iets teveel Spielberg te imiteren, maar het gaat hem niet af en hij overstijgt amper het cliché of de hommage. Het enige wat de film overstijgt, is het gewone moster-genre.

    Maar de blu-ray van Super 8 maakt dan weer veel goed, met zijn meer dan 2 uur durende extraatjes, naast de audio-commentaar van J.J. Abrams waar je heel wat opsteekt van het filmproces. Zeker een aanrader voor mensen die in de filmsector werkzaam zijn.

    rating

    Beoordeling: 2,5 / 5
    Recensie door op 30 november 2011

    ***Related Post***
    14/05/2011: Spielberg en JJ Abrams werken aan Super 8

     

    *** Super 8 trailer #2 ***

  • The Tree of Life (2011) * Blu-ray recensie

    Pin it!

    Als we de Amerikaanse en vooral Europese critici mogen geloven heeft Terrence Malick ons dit jaar, met zijn The Tree of Life (2011), gebombardeerd met een mijlpaal in de filmgeschiedenis. Hij heeft ons een meesterwerk bezorg dat kan wedijveren met Stanley Kubrick’s 2001: A Space Odyssee.

    the tree of life,terrence malick,brad pitt,Jessica Chastain,sean penn,lawless

    Dat het merendeel van de cinemabezoekers ambitieuze, ingewikkelde filmprojecten met een traag maar gestaag verteltempo niet meer kan smaken en te ongeduldig blijkt, is de laatste jaren een understatement. Grote cineasten als Francis Ford Coppola krijgen geen budgetten meer van studio’s om nog grootse filmproject te realiseren. Sterke scenario’s moeten het afleggen tegen clichématige, risicoloze blockbusters (Twilight, Transformers). Kladbrieven met bier & koffievlekken die men scripts noemt halen probleemloos de productietafel.

    Dat neemt niet weg dat, als Terrence Malick er toch in slaagt om carte blanche te krijgen van Fox voor zijn droomproject (met sterrencast), dit automatisch een win-win situatie creëert waarbij de man zichzelf overstijgt vanwege ongelimiteerde vrijheid…

    Korte inhoud: De elfjarige Jack heeft twee broers en woont bij zijn ouders. Op jonge leeftijd lijkt alles hem toe te lachen. Zijn moeder (Jessica Chastain) is lieflijk en vergevingsgezind en zijn vader (Brad Pitt) probeert hem klaar te stomen voor de harde wereld. Dat de wereld inderdaad geen prettige plaats is, leert Jack als hij in aanraking komt met ziekte, lijden en de dood. Als volwassen man wordt Jack (Sean Penn) een verdwaalde ziel in een moderne wereld die op bijzondere wijze zijn weg probeert te vinden.

    The Tree of Life is helaas vakkundig gehyped door gefrustreerde critici die maar al te graag inhakken op commerciële vehikels (meestel terecht, soms ook niet) en die daarom Tree of Life als instrument hebben gebruikt om Hollywood er op te wijzen dat ‘films met een visie en hart’ meer dan ooit broodnodig zijn in het kale, zielloze filmlandschap van de 21ste eeuw. Het is ongezien hoe Malick's nieuwste opgehemeld wordt tot ongekende hoogten door deze zelfverklarende filmguru’s. Nog onbegrijpelijker was het feit het door Brad Pitt geproduceerde drama de Gouden Palm 2011 heeft gewonnen. Totaal onverdiend.

    Ik heb de plicht om als 'criticus voor de jonge generatie' u erop te wijzen dat The Tree of Life de meest overroepen film is van het jaar, en misschien wel van dit decennium. Deze film is een puinhoop en lachwekkend slecht. Een eerstejaars filmstudent had het beter gedaan dan Terrence Malick, die de pedalen duidelijk heeft verloren. Tree of Life is een incoherente en vooral extreem saaie film die nergens naartoe lijkt te gaan. Een kluwen van nietszeggende dialogen en doelloze verhaallijnen maken van de 2 uur durende film een marteling om naar te kijken. Enige lichtpuntje in deze klucht zijn de getoonde segmenten van natuurbeelden. Deze zijn even goed (en soms zelfs beter) dan de fraaiste natuurfilm ooit, anderzijds wekken ze net als de rest van de film geen greintje emoties los, daar ze met het verhaal en de karakterontwikkelingen geen samenhang vertonen.

    the tree of life,terrence malick,brad pitt,Jessica Chastain,sean penn,lawlessthe tree of life,terrence malick,brad pitt,Jessica Chastain,sean penn,lawlessthe tree of life,terrence malick,brad pitt,Jessica Chastain,sean penn,lawless

    Iedere Terrence Malick fan weet natuurlijk dat je je mag verwachten aan een kunstige, alternatieve film met een dosis poëtische beeldspraak en dialogen die als gedichten klinken. Maar als er geen coherentie is, geen vaste verhaallijn, geen rode draad, dan verlies je houvast en betrokkenheid… Je loopt verloren en kan onmogelijk meevoelen met een film die zo mooi en meesterlijk had kunnen zijn. Het is zeer frustrerend dat Malick de hoge verwachtingen niet kan inlossen. Hij heeft met ondermeer The Thin Red Line en Badlands reeds bewezen dat hij absolute wereldcinema kan maken die iets uniek brengt. De man is anno 2011 helaas volledig het noorden kwijt.

    Dat zelfs Sean Penn in interviews moest bekennen dat hij niet wist wat hij in de film deed en het script niet begreep, dan moet je als kijker toch vragen beginnen te stellen bij een film die decennia lang op zich heeft laten wachten. Nochtans is de boodschap gruwelijk simpel: De mensheid is maar een nietig, nietsbetekenende zandkorrel in een oneindig, wonderlijk universum. Hij waant zich superieur aan de natuur rondom hem en stelt zich teveel vragen bij de dood en zijn persoonlijke problemen. Dit terwijl de natuur rondom hem gewoon verder gaat alsof er niets aan de hand is. Wie zijn wij om te verlangen dat we eeuwig zouden moeten leven, wie zijn wij om god te vervloeken als er een geliefde sterft.

    the tree of life,terrence malick,brad pitt,Jessica Chastain,sean penn,lawlessthe tree of life,terrence malick,brad pitt,Jessica Chastain,sean penn,lawlessthe tree of life,terrence malick,brad pitt,Jessica Chastain,sean penn,lawless

    Een zeer mooie boodschap, en de Christelijke ondertoon die deel uitmaakt van het (bijna onbestaand) plot stoort absoluut niet. Maar de vertaling naar het grote scherm mislukt compleet en ik kan gerust stellen dat Terrence Malick’s talent en visie compleet afwezig was tijdens de opnamen van dit debacle. Er valt de cast trouwens weinig te verwijten. Brad Pitt speelt erg goed als de getormenteerde vader, Sean Penn komt weinig in beeld maar maakt er het beste van, en Jessica Chastian zet een onberispelijke prestatie neer.

    Malick weet trouwens van geen ophouden meer. Hij wacht meestal 5 of 10 jaar met het uitgeven van een nieuwe film, nu staan er maarliefst 4 nieuwe projecten in de steigers, allemaal kort achter elkaar. Telkens met een absolute topcast. Ook al gaat Malick met zijn The Tree of Life zwaar de mist in, toch kijk ik uit naar de toekomst. In het bijzonder dan naar Lawless (2013), een drama met Christian Bale en Ryan Gosling in de hoofdrollen. Wie deze 2 karakteracteurs kent, weet dat hier een potentiële klassieker in de maak is. Dit ensemble roept herinneringen op aan het vuurwerk tussen Robert De Niro en Al Pacino in Heat (1995).

    Ik weet dat de fans van de meer alternatieve cinema The Tree Of Life toch een kans gaan geven, na het lezen van deze review. Maar bij deze zijn jullie toch gewaarschuwd: op je doodsbed zal je het jezelf nog beklagen dat je 2 uur van je kostbare leven hebt verloren.

    rating

    Beoordeling: 1 / 5
    Recensie door op 26 november 2011

    ***Related Post***
    20/12/2010: Veelbelovende The Tree of Life met Brad Pitt

     

    *** The Tree of Life trailer ***

  • The Tree of Life wint Gouden Palm

    Pin it!

    Je zult het maar meemaken, je wint de Grote Prijs in Cannes en je bent een beetje teleurgesteld. Dat overkwam Jean-Pierre en Luc Dardenne, nadat ze op een 3de Gouden Palm (dé echte grote prijs) hadden gehoopt voor Le Gamin au Vélo (2011) met Cécile De France. De broers hadden met Rosetta (1999) en L’enfant (2005) wel de hoofdvogel afgeschoten.

    Korte inhoud: Het verhaal gaat over de 11-jarige Cyril (Thomas Doret) die door zijn vader (Jérémie Renier) in een internaat is geplaatst. Maar als zijn vader de belofte hem daar uit te halen niet nakomt, ontsnapt Cyril uit het tehuis en probeert tevergeefs zijn vader weer op te zoeken. Achtervolgd door mensen uit het internaat, wordt hij opgevangen door een jonge vrouw, Samantha (Cecile de France).

    cannes,gouden palm,Luc Dardenne,jean-pierre dardenne,rosetta,cecile de france,le gamin au velo,Thomas Doret,Jeremie Renier,The Tree of Life,Terrence Malick,Habemus Papam,Nanni Moretti,Melancholia,lars von trier,kirsten dunst,Pedro Almodovar,Paolo Sorrentino,Aki Kaurismaki,Jean Dujardin,Nicolas Winding Refn,drive

    De eer van de Gouden Palm ging dit jaar naar The Tree of Life (2011) van Terrence Malick, een film die nu al wordt getipt als de Oscarwonnaar van 2012. Malick maakt geniale films, maar won nog nooit een Oscar.

    Maar de broers hadden er zich al een beetje op voorbereid, gezien hun ingetogen en diep humanistische film niet meteen een topfavoriet was en er heel wat concurrenten waren, zoals Nanni Moretti met Habemus Papam (2011) en Melancholia (2011) van de verbannen Lars Von Trier met Kirsten Dunst die in Cannes gelauwerd werd als Beste actrice. Daarnaast zaten ook Pedro Almodovar (La piel que habito), Aki Kaurismaki (Le Havre) en Paolo Sorrentino (This must be the place) in competitive, naast de film van Terrence Malick natuurlijk.

    cannes,gouden palm,Luc Dardenne,jean-pierre dardenne,rosetta,cecile de france,le gamin au velo,Thomas Doret,Jeremie Renier,The Tree of Life,Terrence Malick,Habemus Papam,Nanni Moretti,Melancholia,lars von trier,kirsten dunst,Pedro Almodovar,Paolo Sorrentino,Aki Kaurismaki,Jean Dujardin,Nicolas Winding Refn,drivecannes,gouden palm,Luc Dardenne,jean-pierre dardenne,rosetta,cecile de france,le gamin au velo,Thomas Doret,Jeremie Renier,The Tree of Life,Terrence Malick,Habemus Papam,Nanni Moretti,Melancholia,lars von trier,kirsten dunst,Pedro Almodovar,Paolo Sorrentino,Aki Kaurismaki,Jean Dujardin,Nicolas Winding Refn,drive

    Toch wel vreemd dat uitgerekend deze film geen Gouden Palm kreeg. Dit moet wel de meest toegankelijke film zijn uit hun gehele minimalistische oeuvre, zeker met een actrice als Cécile De France in de hoofdrol. Let wel, het blijft mijlenver verwijderd van mainstream cinema. Verder op het filmfestival won Jean Dujardin de prijs voor de beste mannelijke vertolking en Nicolas Winding Refn de prijs voor beste regie voor Drive (2011). Le gamin au vélo is sinds woensdag te zien in de Belgische bioscoopzalen.

    ***Related Post***
    20/12/2010: The Tree of Life trailer