the towering inferno

  • Zombees in de maak met zombie bijen

    Pin it!

    We zijn terug van weggeweest en vastberaden om volgende maand van host te veranderen en Skynet/Proximus voor goed achter ons te laten. Dit zal betekenen dat uw favoriete filmblog een zware verhuis zal kennen ergens in mei, maar nadien in een nieuw kleedje zal blijven bestaan voor hopelijk nog eens 10 jaar. Om de nieuwe week te beginnen is er niets beter dan uit te pakken met horror. Naar verluidt zit er een nieuwe horrorfilm met bijen aan te komen, en dan nog wel zombie bijen! De project heet dan ook heel toepasselijk Zombees.

    the_swarm_1987_poster.jpg

    Korte inhoud: Op dit ogenblik zit het project nog in het stadium van de pre-productie maar van wat we te weten zijn gekomen op het BIFFF zou het verhaal draaien rond een monitrice van een zomerkamp. Terwijl ze met haar collega’s het kamp afsluit krijgt ze te maken met bijen en wespen die zijn geaffecteerd door een parasitaire vliegenlarve. De larven eten zich een weg in hun lijf en nemen de controle van het brein over – iets wat in de natuur ook wel bestaat (zie 10 Zombie Parasites). En uiteraard, wanneer je geprikt wordt door één van deze insecten, ga je zelf veranderen in een destructie en bloeddorstige zombie.

    Er zijn al heel wat films, voornamelijk uit de jaren 70, met invasies van ongedierte en insecten. Eén film die jullie eens een kans moeten geven is The Swarm (1978). Een entomoloog ontdekt er dat een dodelijke bijensoort uit Zuid-Amerika de kans heeft gezien door te broeden met 'normale' bijensoorten, en z'n territorium steeds meer naar het noorden uit te breiden. Iets drijft hen bij elkaar en zo vormen ze een steeds groter wordende dodelijke zwerm. Aan Brad Crane (Michael Caine) de taak om een manier te vinden om de zwerm te stoppen voor deze Houston bereikt.

    Het budget van deze film was met zijn 21 miljoen dollar gigantisch voor deze tijd. De reden waarom zoveel geld tegen deze productie werd gesmeten heeft te maken met de naam van de regisseur. De film werd geregisseerd door Oscar-winnaar Irwin Allen die 4 jaar daarvoor een Oscar-nominatie kreeg voor zijn The Towering Inferno (1974), die 8 Oscar-nominaties kreeg en 3 beeldjes won voor Beste Montage, Beste Muzieknummer en Beste cinematografie. Deze disasterfilm kostte 14 miljoen dollar en bracht enkel in de States al 116 miljoen dollar op. Spijtig genoeg was The Swarm toch wel iets van een teleurstelling voor Warner Bros want de film werd kritisch neergesabeld (de film wordt gezien als één van de 100 Slechtste Films ooit gemaakt en kreeg postuum een Razzie Award) en het publiek kwam ook niet massaal opdagen (hoogstens 10 miljoen in de States). Irwin kon deze teleurstelling moeilijk verwerken en hij wou er niks meer van horen.

    Toch was het een ambitieuze prent die met zijn extended cut zowat 155 minuten duurt. Op de set werd er ook gewerkt met gigantisch veel echte bijen, waaronder 800'000 bijen hun angels werden verwijderd. Hoe ze dat voor mekaar kregen zonder de bijen te doden is mij een mysterie. Uiteindelijk zouden er zo’n 22 miljoen bijen in de film zitten, wetende dat de bijen geregeld moesten vervangen worden gezien hun levensverwachting van 6 tot 7 weken. Toch heb ik een voorgevoel dat de nieuwe film voornamelijk cgi zal zijn.

  • Daylight (1996) ** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Het is een ouwe actieprent maar ook deze Daylight (1996) maakt op 20 januari zijn blu-ray debuut. Het is een spannende Rob Cohen film (The Fast and the Furious) met de all-american hero Sylvester Stallone. Het is een old school disaster-vehikel met hedendaagse trekjes. Een soort The Towering Inferno (1974), maar in plaats van een glazen toren, zitten de slachtoffers vast in een tunnel.

    daylight_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: New York, in de vooravond. Honderden voertuigen rijden door de tunnel die Manhattan met New Jersey verbindt. Toeristen, bedienden, gehaaste zakenlui, taxi's en vrachtwagens rijden allemaal in de richting van de buitenwijken. Een gestolen auto slalomt tegen hoge snelheid door het verkeer heen, om zo aan de politie te ontsnappen. Plots verliest de chauffeur de controle over het voertuig. De auto komt frontaal in botsing met een vrachtwagen vol toxische en licht ontvlambare producten. De truck komt tot ontploffing en luttele seconden later staat de hele tunnel in lichterlaaie. Het geraamte van de tunnel stort in op het met lichamen bezaaide asfalt. Het water van de East River begint de ondoordringbare tunnel binnen te lopen. Het voormalige hoofd van de medische urgentiedienst, Kit Latura (Stallone), is de enige de de schaarse overlevenden van de verstikkings- of verdrinkingsdood kan redden...

    De film zelf kent veel zwaktes, maar het blijft wel één van de betere rampenfilms uit de jaren ’90 (al was de oogst wel wat aan de magere kant). Stallone zet een sterke vertolking neer en doet wat hij moet doen, heroïsch in beeld komen. Voor een slordige 17,5 miljoen dollar kon dit geen probleem zijn. Maar de rest van de acteurs zijn ronduit slecht. En ik heb het nog niet zozeer over hun acteurskwaliteiten, maar wel over de idiote karakters die ze vertolken en de dwaze dialogen die ze moeten uitspreken. Scenarist Leslie Bohem draagt hierin een grote schuld. Hij heeft tevens zijn onkunde ook bewezen in die andere rampenfilm Dante’s Peak (1997). Ook de humor in de film is volledig zoek. Je lacht trouwens meer met scènes die uiteindelijk niet bedoeld waren om te lachen. In Daylight zien we ondermeer Amy Brenneman, Viggo Mortensen en Dan Hedaya.

    Eigen aan de rampenfilm zitten er geen villains in deze prent. Er zit eigenlijk ook weinig verhaal in. Je hebt soms de indruk dat het verhaal werd geschreven op de set. Maar de film moet het voornamelijk hebben van zijn pyro-technieken en explosies, en deze zien er indrukwekkend uit. Maar in tegenstelling tot een film zoals Twister (1996) heb je hier geen echte crescendo. De orkaan wordt niet groter. We zien instortingen van gangen, vuurexplosies en water die binnensijpelt, maar over een echte climax kan je niet spreken. Ook de adrenaline-opstootjes blijft onder het niveau van films als Speed (1994) of Die Hard (1988).

    daylight_pic01.jpgdaylight_pic02.jpg

    Universal heeft een uitstekende transfer gemaakt en de film ziet er schitterend uit op blu-ray. De beelden zijn haarscherp, zelfs in duistere scènes met veel rook. Er steekt veel beeldinformatie in de zwarten en ook de huidskleur-tinten is juist. Knap werk. Ook aan de klankband is er gewerkt. De impact van de speciale effecten is heel doeltreffend.

    Wat betreft de blu-ray extras? Wel, laat het me zo samenvatten: het is schandalig. Er is geen extra beeldmateriaal, geen deleted scenes, geen audio-commentaar, niets van ditalles. Er is de film en je kan een scene zoeken, en dat is het. Ook het menu lijkt een soort standaard menu dat bij het programma kwam. Het is daarbovenop compleet gebruiksonvriendelijk. Probeer anders maar eens met een ps3-joystick uit het scène-menu te geraken. Ik wens je alvast veel succes. Ik snap niet hoe je zoiets op de markt kan brengen in een tijd dat de extra’s steeds belangrijker worden voor de fans.

    rating

    Beoordeling: 2 / 5
    Recensie door op 18 januari 2011

  • Paul Newman (1925-2008) overleden

    Pin it!

    Opnieuw een groot verlies in het filmlandschap. Paul Newman, de oscar-winnende acteur is gisteren op 83-jarige leeftijd overleden na een lange, slepende strijd tegen kanker. Dat meldt zijn woordvoerster Marni Tomljanovic. Newman was één van de grootste Hollywoodsterren ooit, een wereldicoon in zijn gloriejaren. En hoewel hij een sekssymbool was, slaagde hij erin de liefde van zijn leven sinds 1958 tot zijn dood trouw te blijven. Hij was ook een groot filantroop en schonk naar schatting gedurende zijn leven voor een half miljard euro weg aan goede doelen.

    Newman stopte de chemotherapie in augustus, en iedereen wist dat het een kwestie van weken was voordat hij zou overlijden. In mei dit jaar trok hij zich terug uit het filmproject Of Mice and Men, een film naar de roman van John Steinbeck die hij zou gaan regisseren. Toen klonk het nog vaag 'wegens gezondheidsredenen'. Eerder klonken al geruchten als zou Newman kanker hebben, maar die werden door zijn vertegenwoordiger Toni Howard weggewuifd als 'uit de lucht gegrepen'. Nochtans getuigde een buurman van de acteur dat hij vorig jaar al door de acteur op de hoogte werd gebracht van zijn strijd tegen kanker.

    Paul Newman ging in 2006 op pensioen, na een carrière van meer dan 50 jaar. Hij speelde onder meer in The Hustler (1961), Butch Cassidy And The Sundance Kid (1969), The Sting (1973), Hud (1963) and Cool Hand Luke (1967). Hij werd 10 keer genomineerd voor een Oscar en won er uiteindelijk één als ‘Beste Acteur’ voor zijn rol in The Color of Money (1986), het quasi-vervolg op de klassieker The Hustler.

    Paul Newman werd in 1925 geboren in Shaker Heights, een plaatsje nabij Cleveland, Ohio. Tijdens de Tweede Wereldoorlog ging hij bij de marine. In 1946 ging hij naar Kenyon College. Later ging hij Drama volgen bij de Universiteit van Yale. Via rollen bij de tv kwam hij in 1953 op Broadway, waar hij zijn debuut maakte in het stuk Picnic. Hierna kreeg hij een filmcontract bij Warner Bros. Zijn eerste film, The Silver Chalice (1954), was een grote flop. In 1956 had hij zijn eerste succes te pakken, met de boksfilm Somebody Up There Likes Me (1955). Tijdens de opnamen van zijn volgende film, The Long, Hot Summer (1958), ontmoette hij zijn tweede vrouw, actrice Joanne Woodward. Ze zouden hierna vaker samen in een film verschijnen. Met zijn rol in Cat on a Hot Tin Roof (1958), met Elizabeth Taylor, werd hij voor de eerste maal genomineerd voor een Oscar.

    Paul Newman heeft uit zijn eerste huwelijk met Jackie Witte drie kinderen en ook uit zijn tweede huwelijk met Joanne Woodward ontsproten drie kinderen. Zijn vijf dochters schonken Newman acht kleinkinderen. Zijn eerste huwelijk duurde van 1949 tot 1958. Toen trouwde hij met actrice Joanne Woodward. Een relatie die duurde tot zijn dood. Newman koos er dan ook voor niet te leven in wat hij de 'Hollywood environment' noemde. Hij settelde in Westport, Connecticut. Gevraagd waarom hij zijn Joanne al die jaren trouw was gebleven terwijl zovele vrouwen hem aanbaden, antwoordde hij: "Waarom ergens een hamburger gaan eten als je thuis steak krijgt." De jaren 60 ging hij in als een grote ster. Hij speelde in een rij kassuccessen, zoals Exodus (1960), The Hustler en Hud. Voor de laatste twee kreeg hij zijn tweede en derde Oscarnominatie. Na een dipje van twee jaar keerde hij terug met Hitchcock's Torn Curtain (1966).

    The VerdictThe Hudsucker ProxyRoad to PerditionShadow Makers

    In 1968 kreeg hij zijn vierde Oscarnominatie, voor Cool Hand Luke. Datzelfde jaar volgde zijn regiedebuut, Rachel, Rachel (1968), met Joanne Woodward in de hoofdrol. Hij kreeg een Oscarnominatie voor Beste Film, en werd door de New York critics uitgeroepen tot beste regisseur van 1968. Datzelfde jaar voerde hij samen met zijn vrouw campagne voor Eugene McCarthy, de presidentskandidaat voor de Democraten. Hierdoor kwam hij op de "Enemies list" van Richard Nixon, de Republikeinse tegenkandidaat terecht. In 1969 kwam hij voor de eerste keer in aanraking met de autosport, in de film Winning. Wat begon als een hobby, leidde tot een tweede carrière. Vanaf 1972 doet hij aan professionele wedstrijden mee. In 1979 werd hij tweede in een Porsche 935 in de 24 uur van Le Mans, en in 1995 won hij op zeventigjarige leeftijd de 24 uur van Daytona. Door Newmans passie voor wagens konden de makers van Cars (2006) hem strikken om de stem te doen van Doc Hudson. Hij richtte in 1983 Newman-Haas Racing op, een erg succesvol raceteam dat ondermeer meedeed in de champcar en indycar-series, de Amerikaanse versies van Formule 1.

    In 1969 speelde hij met Robert Redford in de western Butch Cassidy and the Sundance Kid. Het werd de meest succesvolle western aller tijden, en betekende de grote doorbraak van Redford. In 1973 speelde hij weer samen met Redford in The Sting, die de Oscar voor Beste Film won. Andere succesvolle films uit de jaren zeventig waren de rampenfilm The Towering Inferno (1974) en de sportfilm-parodie Slap Shot (1977).

    The Color of MoneyThe StingThe Towering InfernoHud

    In 1971 richtte hij samen met Barbara Streisand en Steve McQueen de productiemaatschappij First Artists op, waarvoor hij enkele films regisseerde. In 1978 stierf zijn enige zoon Scott Newman aan een overdosis. In zijn naam stichtte hij de Scott Newman Foundation, een stichting die zich inzet voor het genezen van drugsverslaafden. In de jaren tachtig speelde hij nog in een enkele succesvolle films, waaronder Absence of Malice (1981) en The Verdict (1982), waarvoor hij zijn zesde en zevende Oscarnominaties kreeg. In 1986 werd hij door de Academy geëerd met een ere-Oscar. Voor The Color of Money van Martin Scorsese met Tom Cruise, de sequel van The Hustler, kreeg hij uiteindelijk zijn eerste echte Oscar. Na Shadow Makers (1989) deed hij het iets rustiger aan. In 1995 kreeg hij nog een Oscarnominatie voor Nobody’s Fool (1994), en nadien voor Road to Perdition (2002). Hij speelde ook een merkwaardige rol in de Coen Brother's The Hudsucker Proxy (1994).

    In de jaren tachtig begon Newman ook een nieuwe carrière. In 1982 startte hij Newman's Own, een bedrijf dat verscheidene voedselproducten produceert, waaronder saladedressing, pastasaus en popcorn. De winst van het bedrijf wordt geschonken aan goede doelen, voornamelijk aan kinderen met kanker. Newman gaf zo meer dan 250 miljoen euro weg. Het was slechts één van de goede doelen die hij steunde. Op 25 mei 2007 verklaarde hij nog in een interview met de Amerikaanse zender ABC dat hij zou stoppen met acteren omdat hij "niet meer kan werken op het niveau dat ik zou willen", en omdat hij naar eigen zeggen zijn geheugen, zijn vertrouwen en zijn vindingrijkheid begon te verliezen. Hij wilde zich voortaan concentreren op zijn restaurant en op projecten voor terminaal zieke kinderen.

    Rest in Peace.

  • Top 10 Tips voor een geslaagde Oscar-Pronostiek

    Pin it!

    Op 22 januari 2008 zullen de Oscar-nominaties bekend gemaakt worden, een dag na de Razzie-nominaties. The Academy Awards wordt door velen uitgespuwd, maar diezelfde mensen zouden een gat in de lucht springen moesten zij ooit een nominatie krijgen. Het blijft tot op vandaag het meest bekeken award-show. Maar het is en blijft een "kunst" - wedstrijd, net zoals dat het geval is bij Cannes of het Sundance Festival, en heeft in tegenstelling tot die twee andere festivals, een eerder commercieel karakter. Dit sluit echter niet uit dat films als Brokeback Mountain en The Queen toch ook wel in de categorie van Beste Film verzeilen. Ik kijk er naar uit voor de show, de rode loper, de speeches, de stand-up comedy (dit jaar opnieuw gehost door Jon Stewart), en ook wel om achteraf dan te klagen dat ze een paar mensen over het hoofd hebben gezien. Maar ik neem het allemaal niet zo ernstig.

    En ieder jaar krijgen we dan ook een pronostiek van wie al dan niet genomineerd zal worden en/of Oscar-winnaar. En eigenlijk is het maken van zo’n een lijst niet zo een ingewikkeld procédé. Meer nog, je hoeft zelfs geen grote filmkenner te zijn om het bij het rechte eind te hebben. Hieronder vinden jullie een Top 10 van hoe je een Oscar-kandidaat kan voorspellen. Dit zal jullie zeker helpen wanneer je eventueel zou meedoen aan één of andere Oscar-poll.

    Top 10 Tips voor een geslaagde
    Oscar-Pronostiek

    1. Het is beter om geprezen te worden door enkelen, dan geliefd door allen

    Dit is niet enkel een levenswijsheid, maar tevens ook een regel bij de Best Picture-genomineerden. De voorschriften van The Academy luiden alsvolgt: elke Oscar-kiezer maakt een top 5 op van de voor hen Beste Film van het voorbije jaar. Maar de interpretatie van die stemmen is niet van numerieke aard. Alles draait rond de populariteit van bepaalde films. Concreet betekent dit dat prenten, die door velen op de eerste en tweede plaats worden gezet, in aanmerking komen voor Best Picture. De films die worden gekozen op de 3, 4 en 5 positie zijn minder (tot helemaal niet) van tel. Dus een film die numeriek meer wordt vermeld op de stembiljetten maakt minder kans om verkozen te worden, dan een film die een aantal keer op de eerste en tweede plaats staan. De passie moet overheersen boven de consensus. Dit heeft als gevolg dat kwalitatieve films als Walk the Line (2005) en Dreamgirls (2006) uit de boot vallen voor Best Picture. Op ieders zijn lijstje staan als 5de keuze volstaat dus niet.

    2. Films die je te cool vindt om genomineerd te worden voor Beste Film, zullen wel een nominatie krijgen voor Beste Script

    Het zijn de scenaristen die de intelligente films weten uit te pikken. De laatste jaren zijn dan ook films als Pan's Labyrinth, Children of Men, A History of Violence, The Squid and the Whale and Eternal Sunshine of the Spotless Mind genomineerd voor beste Scenario. In deze categorie zijn het sterke films die zegevieren, en is er geen plaats voor pop-idolen.

    Children of Men pic
    © Universal Pictures

    3. Regisseurs komen uit alle landen

    Het lijstje van de Beste Regisseurs van de Directors Guild of America zal in vele gevallen lijken op de lijst van Beste films, met dit verschil dat er altijd wel een Amerikaan zal sneuvelen voor de goede zaak; en dat is zorgen dat ook niet-Amarikaanse regisseurs zullen genomineerd worden, zelfs al komen 5 Amerikaanse cineasten met superieure filmprojecten. Dus als Scorsese, Spielberg, DePalma, Eastwood en Oliver Stone alle 5 afkomen met baanbrekende films, zal na een spelletje poker één van de regisseurs plaats moeten ruimen voor Stephen Frears of een andere niet-Amerikaan.

    4. Acteurs zijn emotionele wezens met een genereuze ingesteldheid

    Ze zijn verzot op nieuwkomers, zeer jonge of zeer oude acteurs, de betrouwbare acteur met lange carrière of met een ontroerende geschiedenis, de koppige en/of vaak ondergewaardeerde veteraan, acteurs met een uitgesproken accent of met een bijzonder (lees: lelijk) uiterlijk. Acteurs die kans maken op een nominatie moeten in drama’s hebben meegespeeld waarin ze hun glamour-imago doorbreken met hartverscheurende scènes.

    5. Mooi is beter dan baanbrekend

    En deze regel geldt voor heel wat categorieën. Wie "mooi" zegt, zegt ook vaak 'meer budget'. Daar ligt het grote verschil met heel wat andere integere filmfestivals die vaak niet te imponeren zijn met productiemiddelen, maar wel met inhoud en karakterontwikkeling. Daarom heb je heel wat filmscholen bij ons die de regel handhaven dat iedereen zijn eindwerk moet zien te realiseren met gelijke middelen, om zo te voorkomen dat rijke studenten plots 75'000 euro steken in hun eindwerk en zo meteen iedereen de ogen kan uitsteken met technisch vernuft. Maar grote regisseurs herken je door hun slagkracht in kleine low-budget projecten. Maar de oscars is nu eenmaal een glamour-show en zij hebben geen boodschap aan "less is more". Kijk maar naar de categorie van Cinematography, Art Direction, Costume Design, … Periode films winnen op hedendaagse prenten, uitbundigheid haalt het van eenvoud en ongewoon is beter dan intelligent of grimmig. De categorie Cinematography is iets meer mee met de moderne tijd, maar zij hebben ooit The Godfather I & II op een onvergeeflijke manier over het hoofd gezien en zelfs niet genomineerd (Cabaret en The Towering Inferno kregen de oscar voor beste Cinematografie). En wat met het verschil tussen art-direction en cgi? Wees gerust, de meesten die hun stem uitbrengen hebben geen flauw benul wat echt is en wat uit een computer komt.

    pic 01

    6. Hecht geen belang aan de enkeling die hoog van de toren blaast

    Het is een terugkerend fenomeen dat de laatste jaren zijn oorsprong vindt op de filmblogs en filmforums. Films waar je – in tegenstelling tot de massa - verzot op bent, komen zelden voor bij Oscarnominaties. Ook films die je vreselijk vind (bekijk binnenkort mijn top 10 van de Slechtste Films van 2007) kunnen wel eens de één of andere nominatie op zak steken. Het is niet omdat jij een film als meesterwerk aanschouwt, dat de anderen allemaal idioten zijn.

    7. Breng de internet-lobby in persectief

    Oscar-stemmers houden geen rekening met de honderden filmsites die elk hun beste films prijzen. Ze hebben het te druk met hun geld te spenderen aan luxe goederen of films te maken. Twee films worden momenteel al uitgeroepen dat Beste Film van het jaar; There Will Be Blood (2007) en No Country for Old Men (2007). Maar het zou goed kunnen dat deze twee films niet worden genomineerd voor Beste Film. Ik heb ze nog niet gezien, maar de trailers zien er indrukwekkend uit. Toekomst zal uitwijzen of ze erkend zullen worden.

    No Country for Old Men pic
    © Paramount Vantage

    8. Ontcijfer de marketing-taal

    Let op de volgende beweringen tijdens de promo-maanden: "Insiders zeggen…" (lees: een marketeer heeft ons verteld dat), "Het woord op de straat is…" (lees: wij denken dat) "X wordt verkocht aan 30 landen" (lees: de amateurfilm van mijn buurman kan verkocht worden aan 192 landen, maar dat wil niets zeggen over de waarde van een film) "X heeft in zijn eerste week Y aantal bezoekers getrokken naar de bioscoop" (lees: kwaliteit is niet evenredig met het aantal bezoekers – maar dit is altijd goede promotie gezien de massa op dat vlak geen referentiekader heeft) "De stemmers neigen te gaan naar …" (lees: ik sta hier schaamteloos uit mijn duim te zuigen)…

    9. Wees sceptisch tegenover statistieken

    Als een pronostikeur begint met: "Reeds 4 keer in de geschiedenis heeft een actrice die genomineerd is voor een Golden Globe, maar niet won, maar getipt was door de New York Times dan zal deze actrice …" dan heeft hij te hard zitten zwoegen. Mathematische theorieën zijn ondergeschikt aan gezonde instincten.

    10. Regelmatig eens een filmpje meepikken helpt

    Ik kan hier niet genoeg de nadruk op leggen. Een geslaagde pronostiek begint met kennis van zaken.