the thin red line

  • Dunkirk (2017) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    En tussen al het aanstormend comic book geweld dit jaar hadden we ook nog een oorlogsdrama, in regie van Christopher Nolan, één van de meest boeiende regisseurs uit Hollywood van de 21e eeuw. De film heet Dunkirk (2017) en gaat dus over de evacuatie van de geallieerde troepen uit Frankrijk in de zomer van 1940, nadat Nazi-troepen met een Blitzkrieg zowat 400'000 Engelse, Belgische en Franse soldaten hadden omcirkeld. Vier jaar later zou de terugstoot zijn in Normandië, maar daar gaat deze film niet over. De film wordt nu al getipt voor Beste Film bij de Oscars en de Golden Globes.

    dunkirk_2017_poster.jpg

    Het nieuwe oorlogsdrama gaat over Operatie Dynamo, volgens Wikipedia een actie tijdens de Tweede Wereldoorlog aangaande de evacuatie van geallieerden uit Groot-Brittannië, Canada, België en Frankrijk op het strand te Duinkerke. Operatie Dynamo vond plaats tussen 26 mei en 4 juni 1940, het beginstadium van Wereldoorlog Twee. En wij Belgen spelen hierin een cruciale rol, gezien Koning Leopold III op 27 mei besloot om te capituleren nadat de toestand behoorlijk uitzichtloos was en de Belgische Koning was niet van plan verdere Belgische levens op te offeren ten bate van de bondgenoten, en al zeker niet als een snelle capitulatie een middel was om tot een betere politieke verstandhouding te komen met de Duitse overheerser. Ondanks de uiteindelijke capitulatie op 31 mei trokken tienduizenden soldaten, vechtend of vluchtend, richting Duinkerken.

    Alle oorlogs- en vrachtschepen en boten die konden varen — particuliere plezierjachten inbegrepen — werden gemobiliseerd om de manschappen vanuit de haven, vanaf de (geïmproviseerde) pieren en zelfs van het strand te evacueren. De schepen bleven heen en weer varen, ondanks heftige bombardementen en een ruige zee, wat de schippers, vaak vrijwilligers, niet afschrikte. Overigens deed ook de Franse marine mee met tientallen oorlogsbodems, vrachtschepen en vissersboten. Zelfs een aantal Nederlandse en Belgische kotters was erbij betrokken.

    Nolan heeft ervoor gekozen om 3 plotlijnen uit te werken; The Mole (verwijzend naar de pier), The Sea en The Air. Hoofdstukken die uiteindelijk naar het einde toe zullen samenkomen. Het eerste verhaal draait rond Mr. Dawson (Mark Rylance), een Britse vader die met zijn twee zonen Peter (Tom Glynn-Carney) en George (Barry Keoghan), in zijn plezierboot richting Duinkerke trekt. Het is een woelige reis met heel wat zware offers. Op hun reis pikken ze ook een soldaat (Cillian Murphy) op die eigenlijk niet wil terugkeren naar deze hel. Een ander verhaallijn, misschien wel het hoofdverhaal, draait om de jonge soldaat Tommy (Fionn Whitehead) die eigenlijk een beetje het gezicht is van wat de jonge soldaten in die periode hebben doorgemaakt. We volgen hem in de straten van Duinkerke, waar hij nog maar net weet te ontkomen van een gewisse dood. Op het strand ontmoet hij Gibson (Aneurin Barnard) met wie hij samen de overtocht probeert te maken. Iets wat uiteraard geen eenvoudige taak is. Tijdens hun tocht ontmoeten ze ook Alex (Harry Styles). Een derde verhaallijn speelt zich af in de lucht, met spitfighter piloten Collins (Jack Lowden) en Farrier (Tom Hardy), die een onmogelijke beschermingsoperatie moeten uitvoeren terwijl hun kerosinetank leeg loopt.

    Net zoals in The Thin Red Line (1998) heeft Nolan ervoor gekozen om zijn focus te leggen op de geallieerden en de Duitsers bijna nooit in beeld te brengen. Als ze al in beeld komen, dan zijn ze onscherp. Maar we voelen wel hun aanwezigheid, we horen het gescheur van hun bommenwerpers en de zoevende kogels. De film heeft ook bijzonder weinig dialogen en zitten we dicht op de huid van de personages. We voelen hun angsten en hun wanhoop en zijn getuige van hun overlevingsstrijd of hun heldendaad. Het is een deel van de oorlogsgeschiedenis die nog niet veel filmadaptaties heeft gekend, om de eenvoudige reden dat het om een 'vlucht' ging. Vreemd genoeg voelt het verhaal ook aan als een soort overwinning tegenover de wanhoop, met behoorlijk veel epische en huiveringwekkende momenten.

    De muziek - of eerder de sounddesign - van Hans Zimmer speelt ook een belangrijke rol en is zo goed als constant aanwezig. Het is een soort experimentele score die echt op ons gemoed gaat werken. De fotografie werd verzorgt door de Zwitser Hoyte Van Hoytema, die ook al Interstellar (2014) had gefilmd. Een fotografie die naadloos springt van van 4/3 tot widescreen formaat, met als bedoeling om ons als kijker in deze hel mee te sleuren. We gaan van wijde shots in de lucht naar claustrofobische scènes in overstromende boten waar het licht uitvalt en soldaten gevangen zitten.

    dunkirk_2017_pic01.jpgdunkirk_2017_pic02.jpgdunkirk_2017_pic03.jpg
    dunkirk_2017_kenneth_branagh_pic04.jpgdunkirk_2017_fionn_whitehead_pic05.jpgdunkirk_2017_pic06.jpg
    © 2017 Warner Bros. Entertainment

    Warner Bros heeft regisseur Christopher Nolan een carte blanche gegeven. Hij kreeg voor deze film 20 miljoen dollar én 20% op de totale winst. Daarbovenop mocht hij nog steeds draaien op filmpellicule (een combinatie van 15/70mm IMAX film en Super Panavision 65mm film) daar waar de meeste producties shooten op goedkopere digitale camera's. Hij had ook 6000 extra's in gepaste outfit waarmee hij kon werken. Hij wou ook draaien met echte oorlogsschepen ipv cgi-versies. Het is dus een dure productie, en dat voor een film waarin Amerikanen er eigenlijk niet aan te pas kwamen. Dit is tevens Nolan's eerste film die gebaseerd is op waar gebeurde feiten.

    Het is niet zomaar een oorlogsfilm, het is een belangrijk portret geworden van menselijke waardigheid tijdens een militair falen. De soldaten zitten als het ware vastgekluisterd op het strand met hun thuisland in zicht, en in de onmogelijkheid het te bereiken. Opmerkelijk aan het verhaal is dat het thuisland naar hen toekomt. Op elk moment loert een gewisse dood en de overlevingsstrijd is meedogenloos en hierin verliezen we soms wat het betekent 'mens' te zijn. Deze film had misschien niet gemaakt kunnen worden zonder Saving Private Ryan ook al kan deze prent op hetzelfde niveau staat qua cinematografische waarde. Er zit een zekere a-synchroniteit in het verhaal - het handelsmerkt van Nolan - maar dit voelt niet aan als een gimmick.

    Deze week is Dunkirk verschenen op DVD en Blu-ray met een karrenvracht aan bonusmateriaal; met een blik op Dunkerque, een analyse van de framing, hoe het strand werd herschapen, een blik hoe de lucht-aanvallen werden gefilmd, een making of van het geweld op zee, maar spijtig genoeg geen audio-commentaar van de regisseur over de gehele film.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 24 december 2017

    *** Dunkirk trailer ***

  • The Tree of Life volgens Terrence Malick

    Pin it!

    Zoals we het ondertussen al een beetje gewend zijn, moeten we heel lang wachten alvorens we opnieuw kunnen genieten van de poëtische en fel dramatische beelden van regisseur Terrence Malick. En na het zien van de eerste trailer denk ik dat The Tree of Life (2011) wel eens indruk zou kunnen maken op de volgende Oscar-uitreikingen. De fotografie is wederom om in te kaderen en de plot laat vermoeden dat de diep-menselijke conflicten ons niet onberoerd zullen laten.

    the-tree-of_life_poster.jpg

    Korte inhoud: De elfjarige Jack heeft twee broers en woont bij zijn ouders. Op jonge leeftijd lijkt alles hem toe te lachen. Zijn moeder (Jessica Chastain) is lieflijk en vergevingsgezind en zijn vader (Brad Pitt) probeert hem klaar te stomen voor de harde wereld. Dat de wereld inderdaad geen prettige plaats is, leert Jack als hij in aanraking komt met ziekte, lijden en de dood. Als volwassen man wordt Jack (Sean Penn) een verdwaalde ziel in een moderne wereld die op bijzondere wijze zijn weg probeert te vinden.

    Dit is één film waar ik naar toe zal kijken. Niet alleen inhoudelijk zal het ons treffen maar ook visueel zal deze prent verbluffen. Net zoals Christopher Nolan in The Dark Knight (2008), heeft Malick zijn budget kunnen opkrikken om bepaalde delen van de film te draaien op de peperdure 70mm pellicule. Je zou denken dat in een tijdperk waar digitale High Def camera’s uit de grond schieten en waar zelfs de nieuwe generatie foto-camera's zich op het terrein van de cinema begeven, dat een filmmaker de pellicule voor bekeken zou houden. Maar Malick trekt zich van dit niets aan. Hij is een eigenzinnige filmmaker die zich niet zoveel laat beïnvloeden door de mode-trends. Hoewel,… naar verluidt werden ook een aantal beelden gedraaid op de digitale Red camera.

    Ik ben zelf een grote fan van zijn films, ook al vond ik zijn vorige prent, The New World (2005), ietwat tegenvallen. Maar ook bij zijn mindere films blijf je bewondering koesteren voor zijn tegendraadse aanpak. Malick heeft een eigen filmstijl. Ook al lijken bepaalde beelden uit de trailer op 2001: A Space Odyssey (1968) van Stanley Kubrick, de poëtische benadering van zijn personages, het gebruik van voice-over, de impact van de natuur en het tijdsloze aspect van het verhaal zijn allemaal eigen aan de filmmaker. Hij vertelt zijn verhaal op basis van nostalgische beelden die bij momenten bijna aanvoelen als een droomsequentie, maar tezelfdertijd een hyper-realiteit vertegenwoordigen.

    terrence malick,the tree of life,jessica chastain,brad pitt,sean penn,2001 a space odyssey,stanley kubrick,the new world,the thin red lineterrence malick,the tree of life,jessica chastain,brad pitt,sean penn,2001 a space odyssey,stanley kubrick,the new world,the thin red lineterrence malick,the tree of life,jessica chastain,brad pitt,sean penn,2001 a space odyssey,stanley kubrick,the new world,the thin red line

    Malick heeft een Oscar-nominatie gekregen voor zijn oorlogsfilm The Thin Red Line (1998), maar kon tot op heden geen verzilveren. Dit jaar zou het wel eens anders kunnen uitdraaien…was het niet dat de film pas in mei 2011 zal uitkomen, lang na de oscar-uitreiking. Vreemd, want bij het zien van de trailer zou je denken dat de film zo goed als afgewerkt moet zijn. Er is dan nog altijd 2012, maar oscar-kandidaten brengen best hun film uit op de vooravond van de nominaties.

    *** The Tree of Life trailer ***

  • De 10-delige serie The Pacific op blu-ray

    Pin it!

    Een paar jaar geleden maakte Steven Spielberg indruk met zijn Saving Private Ryan (1998). In de nasleep van dit oorlogsdrama besloten de regisseur en hoofdacteur Tom Hanks om een mini-serie te maken in dezelfde filmstijl, maar met verhalen die niet allemaal konden verteld worden in de filmversie, maar ook om meer in detail te treden bij bepaalde gebeurtenissen. De bedoeling was om al die soldaten een gezicht te geven, voor een generatie die de oorlog niet hebben gekend.

    The_Pacific_blu_ray.jpg

    In de 10-delige miniserie Band of Brothers (2001) kregen we een nauwkeurig beeld van D-Day in Normandië, de slag bij het Belgische Bastogne tijdens de gure wintermaanden, de inname van het Arends Nest van Adolf Hitler en zijn chalet in Berchtesgaden. Maar het was niet de zoveelste documentaire over de 2de WO. Het was op de eerste plaats een beklijvend fictie-verhaal gebaseerd op waar gebeurde feiten met memorabele personages en een aangrijpende verhaallijn gebaseerd op het werk van historicus Stephen Ambrose, maar door diens zoon Hugh Ambrose. De serie afschrijven als een spin-off van Saving Private Ryan is misschien wel oneer aandoen aan haar onmiskenbare kwaliteit.

    Maar de 2de WO woedde niet alleen in Europa, maar ook in Azië. En Tom Hanks en Steven Spielberg speelden al een tijdje met het idee om eenzelfde 10-delige serie te maken met de strijd tussen de Amerikanen en de Japanners. En zo kwam er The Pacific (2010), met dit verschil dat het deze keer niet meer gebaseerd zal zijn op een verhaal van Stephen Ambrose, en ook niet zou draaien rond één specifiek regiment zoals dat het geval was voor Band of Brothers. Het volgt wel drie soldaten, Eugene Sledge (Joseph Mazzello), Robert Leckie (James Badge Dale) en John Basilone (Jon Seda), in verschillende veldslagen. Het gaat dus minder over een groep soldaten (zoals in Saving Private Ryan), dan wel over het individu (zoals in The Thin Red Line). De films werden hoofdzakelijk gedraaid in Australië met een enorm budget van tussen de 150 en 200 miljoen dollar, maar werd een enorm succes.

    Bij de beoordeling van deze serie kan je moeilijk om Band of Brothers heen. Het is uiteraard wel een beetje van hetzelfde maar op een andere locatie, maar anderzijds moet je toegeven dat de 2de wereldoorlog een onuitputtelijke bron blijft van aangrijpende verhalen. En deze verhalen die vervat zijn in The Pacific verdienen hun plaats in de geschiedenis van de oorlogsfilms. Het is misschien iets minder brutaal en grauw als de eerste mini-serie, maar het is al even onthutsend en dramatisch. Uiteraard is alles wel verteld vanuit het standpunt van de Amerikanen en zit er soms iets teveel melodrama in verwerkt, maar de serie verbloemd daarom niet de terreur en de gruwel van de oorlog. Over de strijd van de Britten tegen de Japanners in Birma (nu Myanmar) wordt echter niet gesproken in deze serie. Dit paste waarschijnlijk niet in het heroïsche Amerikaanse plaatje.

    The_Pacific_picture_01.jpg

    Ik heb de oorlog niet zelf meegemaakt en ik voel altijd wel een beetje scepticisme wanneer ik "boeiende cinema" zie over waar gebeurde feiten. De realiteit is vaak minder glorieus. In tegenstelling tot de overtuiging van Spielberg en Hanks denk ik niet dat er zoiets bestaat als een "goede of juiste oorlog", dat de zogenaamde helden ook in staat waren van minder heroïsche daden, dat heroïek op het slagveld niet gepaard gaat met een 50 koppig orkest, dure spots,een batterij aan make-up artiesten en alles afgewerkt met een uitgekiende colour-grading. De oorlog is zelden zo mooi in beeld gebracht als in deze 10-delige serie. Maar laten we er vanuit gaan dat dit fictie is, en geen geschiedschrijving, en alles wel met een korrel zout moeten nemen. Mocht dit al een aanleiding zijn om ons aan te sturen meer over deze oorlog te lezen, zou ik dat op zich al een belangrijke verdienste vinden van de serie.

    The_Pacific_poster_01.jpgThe_Pacific_poster_02.jpgThe_Pacific_poster_03.jpg

    En voor The Pacific komt binnenkort een unieke blu-ray editie uit in een metalen box. En om de kogels om je heen te horen fluiten, de geweerschoten in je maag te voelen dreunen en verblind te worden door de explosies alsof je er vlakbij bent, moet je deze zien op blu-ray met een DTS-HD MA 5.1 klankband. Het perfecte eindejaarscadeau voor iedereen die van kwalitatieve series houdt. Als extra’s vinden we op zowel de DVD als de Blu-ray disc een portret van de echte mariniers die model stonden voor de personages, een 30 minuten durende "making of" en een historische documentaire over deze brutale episode van WO2. Bij ons werd de serie reeds door Prime uitgezonden, maar in 2011 zal ze ook op VT4 te zien zijn.

    *** The Pacific trailer ***

  • Top 10 Favoriete FilmScores

    Pin it!

    We zitten ondertussen aan onze 7e BlogTalk editie, en naast onze regulars, Sine, Karen, Matula en Horst, mogen we een nieuw lid in onze groepje verwelkomen, nl. Lachesis Benton van de Cinemageek blog.

    Lachesis is zelf iemand die specifieke interesse heeft in filmmuziek. Dus, hebben we besloten om deze keer onze persoonlijke TOP 10 van onze favoriete filmscores kenbaar te maken. Het gaat hier dus wel degelijk over filmscores en dus geen soundtracks. Vergeet in ieder geval niet jullie commentaren toe te voegen en eventueel jullie favoriete filmscores kenbaar te maken. Als jullie opzoek zijn naar een knappe site over filmmuziek dan raad ik de site van Arvid Fossen aan: filmmuziek.be.

    Ik heb thuis mijn eigen collectie aan filmmuziek. En 's avonds vind ik het heerlijk om, met een goed boek, te genieten van filmmuziek op de achtergrond. Dat kan gaan van rustgevende muziek zoals de score van K-Pax (2001) van Ed Shearmur, Mulholland Dr. (2001) van Angelo Badalamenti, Edward Scissorhands (1990) van Danny Elfman, Traffic (2000) van Cliff Martinez of White Oleander (2002) van Thomas Newman tot de iets meer geladen filmscores zoals 1492: Conquest of Paradise (1992) van Vangelis of zelfs de geslaagde Gladiator (2000) score van Hans Zimmer, of die van The New World (2005) van James Horner en Lisa Gerrard. Ik ben zelfs de laatste tijd steeds meer aangetrokken tot de muziek van Batman Begins (2005) van Zimmer en James Newton Howard. Go figure.

    Sorry voor Marco Beltrami, Bernard Herrmann en Jerry Goldsmidt. Ik ben een grote fan, maar ik heb mijn favorieten opgemaakt uit scores die je ook gemakkelijk kan beluisteren zonder de film erbij te moeten zien. Het was een moeilijke bevalling, maar hier is dan uiteindelijk mijn top 10:

    All Time Top 10 Favourite FilmScores

    10. Midnight Express (1978) Giorgio Moroder
    Deze Italiaanse ex-muziekproducent van het discotijdperk, Giorgio Moroder (66), is me een rare kwiet. Het is niet alleen in staat om van klassieke instrumentale muziek over te springen naar pure elektronische muziek, maar doet dit tevens in hetzelfde nummer, en laat dit huwelijk ook perfect werken. En als dit werkt krijg je meteen ook vuurwerk, en dat mocht blijken want voor Flashdance (1983), Top Gun (1986) en Midnight Express (1978) mocht hij telkens met de Oscar naar huis. Die laatste blijft voor mij nog steeds zijn meest geslaagde compositie. Ja, zelfs aangrijpender dan zijn score voor Scarface (1983).

    Het 8 minuten lange nummer Chase zal iedereen wel kennen, maar wat mij bijzonder heeft geraakt waren die atmosferische en dreigende muzieknummers vol met Turkse invloeden, die een perfecte samenhang vormt met die brutale intensiteit die Alan Parker in zijn film stak en die een niet zo fraai beeld schetsen van Turkije. De eerste paar seconden in dit fragment geven daar een beeld van, maar nadien is dit muziekstuk verneukt door een arrangeur die er beter met zijn poten af had gebleven. Dit laatste gedeelte van het fragment zit dus ook niet in de film, de eerste paar seconden wel, maar dan meer uitgebreid. Let dus op als jullie de muziek willen kopen, om wel degelijk de oorspronkelijke filmmuziek te nemen, en niet de promo-versie.


    © Columbia Pictures Industries, Inc.

    9. The Mission (1986) Ennio Morricone
    Ik heb een aantal cd’s liggen van Morricone en er zijn heel wat nummers waarvan ik gewoon kippenvel van krijg, maar ook nummers die mij compleet onderdompelen in die typische over-the-top spaghetti western-sfeer, waarvoor hij doorgaans het meest bekend voor is. Maar de Italiaanse Morricone heeft ook heel wat onvergetelijke muziek geschreven voor thrillers en Franse politiefilms. Laat het me zo stellen, Morricone heeft meer filmmuziek geschreven dan al de filmscores van zijn tijdgenoten samengeteld! Hij kreeg 5 oscarnominaties, maar mocht tot op vandaag de dag nog geen beeldje in ontvangst nemen. Ik hoop dat de Honorary Award nog wat mag uitblijven en dat de 77 jarige man zijn erkenning mag krijgen voor Leningrad (2006) of La Sconosciuta (2006) van Bafta en Palm-winnaar Giuseppe Tornatore.

    De muziek die ik geregeld beluister is die van The Mission (1986). De muziekscore inkapselt het conflict van de 18e eeuwse Jezuïeten die de Indiaanse inboorlingen trachten te bekeren en de conquistadores die ze eigenlijk willen dwingen tot slavernij of uitroeien. Het is dan ook een epische score die zowel emotioneel als groots uit de hoek kan komen. Het typische aan de muziek van Morricone is zijn creativiteit. Zo steken er liturgische koorstemmen in, die worden gealterneerd met Indiaanse fluiten en tromgeluiden, en Spaanse gitaar-elementen. En dit gebeurt soms in één en hetzelfde nummer, die het drama van deze cultuurclash in de verf zet. The Mission zal één van de meest memorabele filmscores blijven in de geschiedenis van de 7de Kunst. (The Mission dvd)


    © Warner Bros.

    8. The English Patient (1983) Gabriel Yared
    Uiteraard zal mijn appreciatie voor deze muziek, en dat zal zeker ook wel het geval zijn voor andere keuzes, ten dele te maken hebben met de kracht van de film. Maar, wanneer je deze muziek (fragment 1 en fragment 2) zou vervangen door andere filmmuziek, zou je meteen merken dat The English Patient (1996) een groot deel van zijn charmes zou verliezen. Wat mij bijzonder raakt in deze score is hoe de Libanese componist Yared (56) het thema van 'het lot' en 'de passie' met evenveel subtiliteit benadert als dat Anthony Minghella zijn film heeft geregisseerd. Opmerkelijk is de culturele mozaïek in de film die men ook kan terugvinden in de muziek, en dan in het bijzonder met de stem van de Hongaarse folk-zangers Marta Sebestyen. (The English Patient cd en The English Patient dvd)


    © Miramax

    7. Road to Perdition (2002) Thomas Newman
    In tegenstelling tot heel wat mensen vind ik Road to Perdition (2002) van Sam Mendes een betere film dan zijn fel bejubelde American Beauty (1999). En hetzelfde geldt voor Thomas Newman die beide filmscores heeft geschreven.

    In tegenstelling tot wat men hier kon verwachten van Newman, is deze score al even klassiek als de film. Geen plaats voor veel experimentalisme, maar wel ruimte voor knappe orkestrale composities. Het hoofdpersonage uit de film (Tom Hanks) heeft Ierse roots en dat laat zich ook horen met de typische fluitklanken, afgewisseld met donkere, angstwekkende, mysterieuze, bedreigende en melancholische nummers met geweldige piano- & vioolbegeleiding. Na het zien van de film wist ik meteen dat Thomas Newman één van mijn favoriete componisten zou worden. En wat zag ik enige tijd later, Thomas Newman had zelfs de muziek verzorgd voor mijn favoriete serie ”Six Feet Under”. (Road to Perdition dvd)


    © 20th Century Fox Film Corporation

    6. The Thin Red Line (1998) Hans Zimmer
    Hans Zimmer heeft heel wat knappe en innoverende filmmuziek gemaakt, hoewel de meeste van zijn composities vandaag de dag heel gedateerd in de oren klinken. Maar dat heb je wel vaker met elektronische muziek. Hoe dan ook ben ik nog helemaal in de wolken van mijn special edition import CD van Black Rain (1989). Ook de muziek van Gladiator (2000) is opmerkelijk. Maar de muziek van Zimmer die me is bijgebleven is die van The Thin Red Line (1998).

    Terrence Malick heeft alle verwachtingen die je zou kunnen hebben bij een oorlogsfilm overboord gegooid en dat is zelfs ook te merken in de muziek van Zimmer. Geen militaire klanken (met trommelgeweld) zoals we dat van Zimmer gewend zijn (The Rock, Crimson Tide), maar hypnotiserende kosmische surreële klanken, zachte - poëtische muziek-orchestraties, dreigende atmosferische stukken en hemelse koorstemmen. De muziek is al even langzaam als de film en de fragmenten hierboven kunnen de kracht van de muziek nauwelijks benaderen, maar ik heb geen langere fragmenten gevonden. (The Thin Red Line dvd)


    © 20th Century Fox Film Corporation

    5. Lawrence of Arabia (1962) Maurice Jarre
    Ik heb een zwak voor epische filmscores en al bij de ouverture van deze bijna 4 uur lange Lawrence of Arabia (1962), kreeg ik kippenvel. Ik zou urenlang kunnen praten over de ambitieuze film, over de Britse excentrieke officier die de Bedouin stammen uit Arabië bij elkaar bracht in de strijd tegen de Turken tijdens de Eerste Wereldoorlog. En dan in het bijzonder over de visuele fotografische pracht, het oog voor historisch detail, de scherpzinnige psychologische nuances en de buitengewone cast. Maar er zijn bijna geen woorden om de genialiteit van de score te omschrijven. De muziek van Jarre verwoordt perfect de grootsheid van die uitgestrekte, meedogenloze en oneindige woestijnvlaktes met zijn zanderige blauwe hemel, blakende zon en mirages.

    De score is zowel meeslepend als exotisch, episch en mysterieus die ons geheel onderdompelt in de pracht van de Arabische cultuur en vertaalt ook perfect datgene wat het hoofdpersonage zo heeft aangetrokken. Een ware botsing tussen het militaire triomfantalisme van de Britten en de culturele trots van de Arabieren. Buitengewoon fascinerend. (Lawrence of Arabia dvd)


    © Horizon Pictures

    4. The Lord of the Rings (2001) Howard Shore
    Niet alleen is de trilogie van The Lord of the Rings een knap meesterwerk, maar ook deze epische filmscore mag best beschouwd worden als één van de grote filmscores uit onze filmgeschiedenis en heeft zelfs trekjes van Wagner's Nibelungen saga. De compositie van Howard Shore is simpelweg adembenemend. Wat ik zo schitterend vind aan deze score is dat je ze kan beluisteren los van de film, maar dat de filmbeelden toch in je geest zullen opduiken wanneer je naar de muziek luistert.

    Jackson koos voor Howard Shore, de componist van Cronenberg en David Fincher, omdat hij op zoek was naar iemand die ervaring had met de donkere en lugubere kant van muziek (The Fly, Se7en, Silence of the Lambs, The Client). Maar wat hij misschien nog meer op het oog had was dat Howard Shore muziek maakt in een opera-stijl (fragment 1 & fragment 2). En hij schreef uiteindelijk 11 uur muziek, onderverdeeld in 3 stukken. In de muziek steken ook heel wat kleinere thema’s die verbonden zijn met tal van personages: de Hobbits, de Ringwraiths, Gollum,… En ook de stem van Enya past perfect binnen het geheel. (Lord of the Rings dvd-box ‘extended version’ en Lord of the Rings cd)


    © New Line Cinema

    3. Snow Falling on Cedars (1999) James Newton Howard
    Snow Falling on Cedars (1999) is een buitenbeentje in deze lijst. Als er één componist is wiens werk ik een beetje volg, dan is het wel dat van James Newton Howard (Batman Begins, The Village, Unbreakable, The Devil’s Advocate, Primal Fear, Collateral), die telkens weer emotionele, gevoelige, dramatische en vaak donkere scores kan brengen. En één score die er voor mij een beetje uitsteekt is deze score. Net zoals Hans Zimmer vond hij een manier om synthesizer en klassieke muziek met elkaar in harmonie te brengen, en deze orkestrale, elektrische, met koorzang beladen etnisch instrumentale filmscore is daar een uitstekend voorbeeld van. Het is muziek de basis heeft gevormd voor de filmmuziek uit de 21e eeuw.

    Je bent altijd voor een stuk beïnvloed door de film, maar ook hier is de filmmuziek zo visueel dat we gemakkelijk zonder kunnen. We worden meteen meegesleurd in een vrieskoud, melancholisch, meeslepend, dramatisch, donker winterlandschap. De Japanse muzikale accenten (Japanse fluit, gongs, …) vormen een hybrid geheel met die westerse orkestbezetting. Het is geen revolutionair concept maar het werkt zo goed zowel als losstaande muziek als bij de interactie met de beelden van Scott Hicks. Als je jezelf wil verwennen, laat een warm bad lopen, steek wat kaarsen op, zet de gsm af en geniet van een paar momenten van zuivere rust. Maar naast die rust brengt de score je ook in verroering met opera-achtige composities.


    © Universal Pictures

    2. Star Wars (1977) John Williams
    Hoeveel woorden zijn al niet versleten over deze saga en zijn uit de kluiten gewassen symfonische score. Hoe dan ook, blijven de eerste 3 films een mijlpaal in de filmgeschiedenis en de muziek, die zijn inspiratie zocht in de romantisch-Russische periode uit het begin van de 20e eeuw, heeft daar voor een groot stuk mee te maken. John Williams, gekend voor zijn thematische filmscores, zet met Star Wars alle registers open voor een avontuur met epische proporties die zal uitgroeien tot een van de meest bekende filmscores ooit.

    Je kan de film perfect volgen enkel door te luisteren naar de muziek. Je staat nooit stil bij de complexiteit van de compositie en wordt na een triomfale intro geleid met een zachte fluit solo naar een dominante passage waarin een rebelschip wordt achterna gezeten door een Imperiale Starcruiser. Daarna maakt Darth Vader zijn intrede en ben je meteen verkocht. De muziek reist verder naar diverse planeten en ontmoet er verschillende volkeren. Elk belangrijk personage in de film krijgt ook zijn eigen thema en juist die verscheidenheid zorgt voor een fantastische en onvergetelijke filmervaring. Ook de muziek uit de prequels moeten zeker niet onderdoen voor de oorspronkelijk score, met schitterende passages zoals Duel of the Fates, Love Pledge, Jango’s Escape en Anakin’s Dark Deeds. (Star Wars trilogy dvd en Star Wars trilogy cd)


    © Lucasfilm & 20th Century Fox Film Corporation

    1. E.T. the Extra-Terrestrial (1982) John Williams
    Maar mijn favoriete filmscore blijft nog steeds die van E.T. the Extra-Terrestrial (1982), een film die ik als veel te kleine pagadder nog heb gezien in de bioscoop. De score ligt in het verlengstuk van Close Encounters of the Third Kind (1977), maar gaat met dit verhaal van vriendschap en verlies nog een stap verder in de emotionele beleving en raakt ons in het diepste van onze ziel. We worden ondergedompeld in een akelige, mysterieuze, spannende, speelse wereld vol met dromen, liefde en vriendschap die terugblikken naar onze kindertijd.

    De geniale eindscore uit deze klassieke symfonie, waar naartoe wordt opgebouwd, is zo emotioneel geladen en meeslepend dat ik me geen andere scène voor de geest kan halen met zo’n enorme impact. De muziek, samen met de beelden, konden een traan doen opwekken en on cue doen laten vallen. Geen enkel cinema-afscheid was zo overweldigend als toen John Williams deze schreef voor E.T. en deze tijdloze score blijft in mijn ogen nog steeds onovertroffen. (E.T. ‘collectors’ dvd)


    © Universal Pictures

    ***The Movie BlogTalk***
    BlogTalk #1: Top 10 Beste Horror
    BlogTalk #2: Top 10 Irritaties bij een Bioscoopbezoek
    BlogTalk #3: De Meest Overgewaardeerde Films
    BlogTalk #4: Het Beste & Slechtste uit 2005
    BlogTalk #5: Top 10 Beste TV-Series
    BlogTalk #6: Top 10 Favourite 80ties Movies
    BlogTalk #8: Top 10 Best Movie Kiss
    BlogTalk #9: Top 10 Beste & Slechtste films uit 2006
    BlogTalk #10: Top 10 Killer Babes
    BlogTalk #11: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
    BlogTalk #12: Top 10 Worst Movie Posters
    BlogTalk #13: Top 10 Best Movie Posters
    BlogTalk #14: Top 10 Best Monster
    BlogTalk #15: Top 10 Best & Worst Movies of 2008