De FilmBlog

Je zou denken dat de nieuwe horrorfilm van Brad Anderson (Transsiberian, The Machinist, Session 9) gebaseerd was op het werk van Stephen King, maar Vanishing on 7th Street (2010) zou een origineel verhaal zijn geschreven door Anthony Jaswinski.

Wanneer je echter de trailer bekijkt zie je meteen dat de makers zich wel geïnspireerd hebben op de horror-meester. In de hoofdrol treffen we opnieuw Hayden Christensen, naast Thandie Newton en John Leguizamo.

Korte inhoud: Door een mysterieuze en globale zonsverduistering verdwijnen ontelbare bevolkingsgroepen van de aardbodem waarbij alleen hun kleding en bezittingen achterblijven. Een handjevol overlevenden, een verslaggever (Hayden Christensen), een verpleegster (Thandie Newton) en een metrobestuurder (John Leguizamo), zitten gezamenlijk in een zwak verlichte herberg op 7th Street. Ze moeten de handen inéén slaan in een poging de strijd aan te gaan tegen de apocalyptische verschrikkingen. Als de duisternis langzaam intreedt realiseren ze zich dat ze misschien wel de laatste mensen op aarde zijn.

We bevinden ons opnieuw in het post-apocalyptische register, een genre die de laatste jaren steeds meer op de voorgrond treed (cf. I Am Legend, 28 Days/Weeks Later, Children of Men, The Book of Eli, The Road, Doomsday,…). Het is in ieder geval een genre waar veel mee te doen is. Je kan zowel het menselijk drama in de verf zetten of gewoon de horror-toer op gaan, en beiden werken ze uitermate goed. Toch ben ik niet geheel overtuigd door de trailer, hoewel ik ben aangetrokken door de sfeer en de premisse van de film. Ik heb een probleem met Hayden Christensen, die voor mij niet echt past in het plaatje. Ik moet trouwens nog een eerste film zien met hem waar zijn vertolking het tv-niveau overstijgt. En misschien lukt dat wel met een rol als …eu, tv-reporter.

De trailer heeft zo een beetje een vibe van films zoals The Mist (2007), waar de kijker niet weet met welke dreiging de personages te maken hebben. Je tast in deze film letterlijk en figuurlijk in het donker over de redenen waarom de mensen zijn verdwenen en wat voor kwaad hier achter zit. En uiteraard wordt in dergelijke films ook heftig gespeculeerd naar de mogelijke oorzaken. Het geloof en demonische theorieën zijn dus nooit ver weg. Maar uiteindelijk volgt het wel hetzelfde patroon als de slasher film, waar de karakters hoofdzakelijk moeten weglopen van het gevaar.

En er is een nieuwe trend in Hollywood. Video-On-Demand release nog voor de film in de bioscoop heeft gedraaid. Uiteraard geldt dit niet voor de grote filmproducties, maar voor kleinere films zie je dat steeds meer gebeuren. Er zal nog een bioscoop-release volgen, maar datums zijn op dit ogenblik nog onbekend.

Net als bij vampierenfilms zien we tegenwoordig de ene na de andere apocalyptische film tevoorschijn komen. The book of Eli, I am Legend, Doomsday & binnenkort Mad Max 4: Hollywood is weer zijn onoriginele zelve. Maar er zijn uitzonderingen. Gelukkig maar staat bij dit apocalyptisch drama regisseur John Hillcoat achter het roer. Deze zorgt voor een ingetogen, realistische en vooral harde filmover het leven na een (niet nader vernoemde) wereldramp.

The Road (2009) is een verademing in zijn genre. Hij werpt geen groot licht op de Apocalyps zelf (verwacht het tegenovergestelde van attractie 2012), maar concentreert zich eerder op de ontroerende overlevingstocht van een vader en zijn zoon en diens relatie, in een grauwe wereld waar amper voedsel en drinkbaar water voorhanden is. Hun leefwereld is de meest realistische van alle rampenfilms en dat maakt alles diepzinniger & meeslepender. In het echte leven zou onze planeet er na bijvoorbeeld een komeetinslag ook zo uitzien vermoed ik.

Deze film is gebaseerd op het gelijknamige boek van topschrijver Cormac McCarthy, die voor dit werk de Pulitzer-price won. Hillcoat nam wijselijk zowat alles van het boek mooi over in de film. Geen andere interpretaties of plotwendingen. Er zijn genoeg boekverfilmingen waar cineasten de mist ingaan door wijzigingen aan te brengen in het script of belangrijke elementen weg te schrappen uit het verhaal. Denk maar recent aan The Golden Compass (een catastrofe op alle vlakken, onder andere dankzij een vreemde keuze van regisseur). Waarom studio’s nog steeds onervaren en gewoonweg slechte regisseurs grote projecten laten leiden is één van de grootste mysteries in de hedendaagse filmwereld… Groot voorbeeld: het opkomende 3D-vehicel The Three Musketeers van Paul WS Anderson. (hopelijk weer geen wegwerpcinema van deze knoeier?) Hier is dat dus niet het geval. Even bedenken trouwens dat de gebroeders Coen ook met veel respect voor diezelfde schrijver No country for Old men hebben verfilmd. Deze won zowaar de Oscar voor beste film.

Korte inhoud: Een vader (Viggo Mortensen) en zijn zoon (Kodi Smit-McPhee) zijn één van de weinige overlevenden nadat een wereldramp de aarde in een donkere, levenloze hoop ellende heeft veranderd. Bomen en groen zijn er nog amper, zowat alle dieren zijn uitgestorven door gebrek aan natuurlijke voedselbronnen, drinkbaar water is schaars en de zon is nergens meer te bespeuren. Enkel een doktergrijze aswolk overschaduwt het dorre, kleurloze landschap. Overleven is niet evident. Dag na dag trekken vader en zoon verder naar het Zuiden, waar ze hopen op betere leefomstandigheden. Ze zijn echter constant in gevaar, daar vele overlevenden ‘de gemakkelijke weg’ hebben gekozen: ze bezondigen zich aan het kannibalisme. Op hun tocht komen onze twee personages geweld, droefheid, moedeloosheid maar ook liefde tegen. Liefde tussen vader en zoon. Hun band is het enige dat ze nog hebben en dit sterkt hen. Het geeft hen de drive om te overleven. Maar heeft dat wel nut? Hoe verder ze trekken, hoe meer vernieling en depressie dat ze tegenkomen…

Het is opzienbarend dat John Hillcoat met dergelijke negatieve, sombere prent toch heel de film lang kan weten boeien. Ook het mainstream publiek lustte dit meesterlijk filmpje wel. Al was het maar om de voeling die je hebt met de levensechte setting ( te danken aan meester-cinematograaf Javier Aguirresarobe) en zijn uit het leven gegrepen personages. Huivermomenten telt deze film niet veel, maar als er één is dan grijpt het je bij de keel. Schokkende beelden van opgesloten, uitgemergelde mensen die als vee worden behandeld en opgegeten door kannibalen: een taaie bedoeling die blijft nazinderen… De constante dreiging die vader en zoon ervaren werkt meeslepend & de moedeloosheid die ze ervaren als ze geen voedsel vinden dwingt je tot nadenken hoe goed we het hebben in het echte leven. Binnenkort is het misschien wel vechten om te overleven, daar gaan we alleszins toch naartoe.

In dit drama hebben we te maken met topprestaties van o.a. Viggo Mortensen. Deze staat erg sterk te acteren. Na de Lord of The Rings trilogy stelde hij niemand teleur: hij ging verder op deze trampoline van succes en werd gecast in de ene kwaliteitprent na de andere, waarvan deze samen met A History of Violence en Eastern Promises zijn beste rol is. Deze man gaat nog een Oscar winnen, let op mijn woorden. Misschien met Eastern Promises 2, één van de meest geanticipeerde sequels in jaren wat mij betreft.

Kodi Smit-McPhee zet trouwens een Oscarwaardige rol neer als de zoon wiens ziel getekend wordt door pijn, geweld, ziekten en overlevingsdrang. Deze zeer jonge acteur gaat een grote toekomst tegemoet in Hollywood. Verder zien we Charlize Theron enkele keren verschijnen in enkele karig maar met perfecte timing gekozen flashbacks naar een zonnig en kleurrijk verleden. Dit wekt emoties los en geeft de film een extra stimulans. Een haast onherkenbare Robert Duvall speelt ook mee als een zwerver & naar het einde toe zien we ook nog Guy Pearce verschijnen na een beenharde wending in het verhaal.

Waarom dat deze film geen enkele Oscar heeft gewonnen ontgaat me trouwens volledig… Mist de film commerciële uitstraling misschien? Deze John Hillcoat is misschien niet zo commercieel gezind als vele collega-regisseurs maar heeft evenveel talent als andere opkomende cineasten zoals Christopher Nolan Darren Aranofsky. Ik ben zeer benieuwd naar toekomstige projecten van deze man. Ik verwacht dat hij nog prachtige films gaat maken, hopelijk zo beklemmend en fris als deze.

Conclusie: Dit is ontegensprekelijk één van de beste films ooit in zijn genre en zou gezien moeten worden door zowel fans van het genre alsook mainstream publiek. Deze topper is nu uit op DVD en blu-ray.

***Related Post***
03/03/2010: Een ongeschoren Viggo de apocalyptische toer op in The Road

Nederlanders kunnen evenmin de humor vatten van een Vlaamse film (cf. Loft) als dat Amerikanen ondertitels kunnen lezen bij een Zweedse film. Twee jaar geleden kwam de ijzingwekkende horror Let the Right One In (2008) uit van de Zweedse regisseur Tomas Alfredson, gebaseerd op de roman van John Ajvide Lindqvist. De film tientallen keren genomineerd en won meer dan 30 awards. Vreemd genoeg zal de remake van deze film binnenkort in de bioscoop komen.

Cloverfield regisseur Matt Reeves is ondertussen dringend opzoek naar een sterk scenario om aan iedereen te bewijzen dat hij hij geen one-hit-wonder is. En terwijl iedereen zit te wachten op de Cloverfield sequel (2011) nam hij de beslissing om op veilig te spelen met een remake film, en dan neg wel een remake van een film die nog geen 2 jaar oud is en reeds een enorme reputatie heeft opgebouwd. Reeves beloofde op Comic Con dat Let Me In (2010) zal bewijzen een meerwaarde zal zijn op het origineel. Kijk es aan. Ik heb het origineel gezien, dus sta ik niet echt te springen voor een Engelstalige interpretatie van hetzelfde verhaal. Maar voor diegene die de Zweedse film niet kennen…ga het orgineel dan toch maar zien in plaats van deze remake!

Korte inhoud: Owen (Kodi Smit-McPhee) is een 12-jarige jongen uit New Mexico die op school gepest wordt. Hij raakt bevriend met zijn buurmeisje Abby (Chloe Moretz), die pas in de stad is komen wonen. Vanaf dat moment vinden er verschillende 'vreemde' gebeurtenissen plaats en komt Owen langzaam maar zeker achter het verschrikkelijke geheim van zijn buurmeisje...

De twee kindsterretjes in de film hebben al van zich laten horen. De jongen Kodi Smit was eerder te zien in The Road (2009) met Viggo Mortensen en Chloe Moretz kennen we uiteraard van haar rol als Hit-Girl uit de schitterende Kick-Ass (2010) en binnenkort in de sequel Kick-Ass 2: Balls to the Wall (2012).

De veelgeprezen auteur Cormac McCarthy heeft na No Country For Old Men (2007) van de Gebroeders Coen, een nieuwe verfilming van één van zijn boeken (meerdere malen werd bekroond) in omloop, The Road (2009) van regisseur John Hillcoat.

Maar blijkbaar is Hollywood nog niet klaar voor McCarthy's grimmige realisme, want de prent werd desondanks de positieve filmkritieken, zwak onthaald bij het publiek. Je zou denken dat de toeschouwer in tijden van crisis kiest voor opbeurende verhaaltjes in plaats van grauwe visies over de nabije toekomst. Met een productiebudget van 20 miljoen dollar bracht de film amper 8 miljoen op in de States, en dat is uiteraard veel te weinig.

Korte inhoud: Door natuurgeweld is Amerika binnen in een korte tijd platgebrand en verwoest. Er zijn weinig overlevenden en aan water en voedsel is gebrek. Slechts bewapend met pistool trekken vader (Viggo Mortensen) en zoon (Kodi Smit-McPhee) door het stoffige en sombere landschap op zoek naar een veilig onderkomen. Hun leven draait om overleven in een omgeving waarbij de grenzen zijn verdwenen tussen goed en kwaad.

Andere rollen zijn weggelegd voor Robert Duvall, Garrett Dillahunt, Guy Pearce en Charlize Theron. Maar alle aandacht gaat uiteraard naar de onherkenbaar bebaarde Mortensen en de jonge Smit-McPhee, die het noodlottige tweetal vertolken waar het in de verhaal allemaal om draait, waar ze het hard te verduren krijgen in een deze doodse en koude omgeving. The Road draait om de overlevingsdrang en liefde tussen de vader en zoon. De kracht zit hem dan ook in de bijna poëtische vertelling van hun relatie en de worsteling met het bestaan. Als we het verhaal bekijken had het een film kunnen zijn van de broers Dardenne.

In zijn vorige film, The Proposition (2005), bespeelde de Australische regisseur John Hillcoat al het thema van het menselijke geweld. In deze western werden twee mannen opgepakt, samen met hun psychopathische broer, en van een brute misdaad beschuldigd. De ordehandhaver maakt dab een bijna onmogelijk voorstel in een poging een einde te maken aan de bloedige vicieuze cirkel. De crimineel moet zijn oudste broer doden ofwel wordt zijn jongere broer vermoord. Ook in The Road wordt het geweld op een poëtisch filosofische manier benaderd, een heel klein beetje in de stijl van de Terrence Malick films, maar het is vooral ook een moralistische prent: "Wij moeten beter met elkaar omgaan. Wij moeten zorg dragen voor onze planeet."

Speciale effecten zijn niet te bespeuren. Hillcoat nam zich voor een realistische film te maken en koos er daarom voor een prent zonder CGI, maar berust daarentegen wel op de grauwe fotografie van Javier Aguirresarobe (Mar Adentro, The Others) . De film is al vanaf 27 januari 2010 in onze zalen.

***Related Post***
10/09/2010: The Road review

We worden de laatste jaren overdonderd met apocalyptische en post-apocalyptische verhalen, gaande van Hollywood-destructies zoals 2012, The Day After Tomorrow, I Am Legend tot dramatische films, Children of Men, Blindness, The Road, District 9 tot horrorfilms zoals 28 Days Later, Zombieland, Doomsday, Daybreakers. Binnenkort zal je echt wel kunnen spreken van een echt genre, en niet zomaar een science-fiction sub-genre.

The Book of Eli (2010) van Albert en Allen Hughes (Menace 2 Society, From Hell) is bijvoorbeeld nog zo’n prent, die veel weg heeft van een soort Mad Max spin-off. We volgen een eenzame zwerver die de beschermer is van een mysterieuze boek.

Korte inhoud: In de nabije toekomst is Amerika door een oorlog een kaal en gevaarlijke niemandsland geworden, waarbij steden en snelwegen zijn vergaan tot dodelijke vallen. Gewapend met zijn jachtgeweer, zwaard en instinct heeft Eli (Denzel Washington) deze wereld jarenlang afgezworven, zichzelf verdedigend tegen zeer gewelddadige bendes op zoek naar overlevingsmiddelen. Als Eli aankomt in het vervallen Californië wekt hij met zijn aanwezigheid woede op bij zelfverklaarde dictator Carnegie (Gary Oldman), die zijn mannen opdracht geeft Eli te overmeesteren. Carnegie's stiefdochter Solara (Mila Kunis) vertelt Eli over haar stiefvaders wrede plannen om het gebied te veroveren en wanneer Eli uit de handen van Carnegie's mannen weet te ontsnappen, volgt Solara hem. Samen vervolgen ze Eli's weg naar San Francisco, waar het einddoel ligt van zijn lange reis: het afleveren van een boek dat kan helpen bij het redden van de mensheid. Carnegie heeft echter de achtervolging ingezet, en is tot alles in staat om Eli uit te schakelen voor hij dit doel kan bereiken.

Indrukwekkend cast voor wat op het eerste gezicht lijkt op een doorsnee science-fiction actiefilm die deze keer een religieuze ondertoon wil bespelen, een beetje in dezelfde lijn als Legion (2010). De scenarist Gary Whitta is niet alleen een game-ontwikkelaar maar hij schreef ook een aantal afleveringen voor Star Trek: Voyager en Futurama. Niet meteen een diepzinnig auteur maar eerder iemand die voornamelijk geïnteresseerd is in licht verteerbaar science-fiction materiaal. Verwacht hier dus geen Children of Men-achtige film. Maar visueel is het wel een indrukwekkend, geheel gefilmd op de nieuwe Digitale Red Cam (de plaatsvervangers van de zwaardere digitale HD-camera’s waar Michael Mann zo verzot op is). De film werd in beeld gezet door Director of Photography Don Burgess (Spider-Man, Cast Away, Terminator 3).

De film werd op wisselvallige commentaren onthaald. Op 'Rotten Tomatoes' haalt de film amper 45% en dat is toch wel wat aan de lage kant. De voornaamste kritiek is dat de film heel verwarrend overkomt en voornamelijk berust op actie in plaats van karakter- of storyuitwerking. Criticus Robert Ebert omschrijft het misschien beter, de film is het bekijken waard, vooral naar het einde toe, waar je een hoop WTF-momenten over je heen krijgt. Book of Eli komt op 10 maart bij ons in de bioscoop.