De FilmBlog

Extremely Loud & Incredibly Close (2011) is de Oscar-genomineerde film van Stephen Daldry (The Hours, Billy Elliot, The Reader) die je meeneemt in het hoofd van een autistische negenjarige jongen, die zijn vader verloor tijdens de 911 aanslagen. Een film die je vastgrijpt maar dit niet lang genoeg kan om je echt in vervoering te brengen. Verrassend was dan ook dat deze prent bij de negen beste films zat van 2011. Maar misschien wat dit grotendeels te wijten door de opmerkelijke vertolking van Max Von Sydow.

Korte inhoud: De negenjarige Oskar (Thomas Horn) ontdekt in een vaas in een kast een sleutel, een paar jaar nadat zijn vader (Tom Hanks) omkwam bij de aanslagen van 11 september. De sleutel behoorde toe aan zijn vader, daar is hij zeker van. Maar op welke van de 162 miljoen sloten in New York past hij? Dit is het begin van de zoektocht van Oskar – uitvinder, brievenschrijver en amateur-detective – door de vijf stadsdelen van New York en in de door elkaar gegooide levens van vrienden, familie en volslagen vreemden. Hij komt steeds dichter bij een familiegeheim dat vijftig jaar teruggaat, maar zal het hem ook dichter bij zijn overleden vader brengen?

Tom Hanks en Sandra Bullock spelen samen in een drama dat aanvoelt als een typische Amerikaanse feelgood prent. Tom Hanks speelt de apetrotse vader en juwelier die graag wetenschapper was geworden. Zijn familie is alles, en het liefst brengt hij zoveel mogelijk tijd door met zijn zoon. Een perfecte rol die op het lijf van Tom Hanks geschreven staat. Ondanks de kleine rol die hij vertolkt, is zijn vertolking toch van cruciaal belang. Maar zo zijn er maar weinig films met Tom Hanks die ontgoochelen.

De 15-jarige Thomas Horn maakt met deze film zijn debuut en doet dit naar behoren. Hij speelt het jongetje die opzoek gaat naar de mysterieuze sleutel. En doorheen de film zit je wel met de twijfel of hij nu wel of niet autistisch is. Een zeer moeilijk rol voor een jongetje van zijn leeftijd, en bij momenten speelt hij het betwetertje zo goed dat je er irritant van wordt. Op dit ogenblik besef je dat zijn vertolking van niveau is en niet moet onderdoen voor het aanwezige talent. Maar de coaching van regisseur Stephen Daldry, die ervaring heeft met het regisseren van jongeren van zijn leeftijd, zal wel van pas zijn gekomen.

Sandra Bullock speelt de rol van de moeder die maar al te graag dichter bij haar zoon wilt staan, maar er maar niet in slaagt in de wereld van haar moeilijke zoon te geraken. In tegenstelling tot Tom Hanks die hier een rol speelt die hem ligt, speelt Bullock iets waarmee ze niet vertrouwd is. En dat doet ze naar behoren. Algemeen kan je stellen dat er niets mis is met het acteerwerk over de gehele lijn, maar het is aan het verhaal waar het rammelt. Scenarist Eric Roth probeert de roman van Jonathan Safran Foer net iets te schattig te maken en slaagt er nooit echt in om diepgang te creëren.

Een film maken over een jongetje dat opzoek gaat naar het slot waar een sleutel op past is niet meteen een premisse waar je beklijvende cinema van kan maken. Daarom lijkt het erop dat ze misschien iets te overhaast nog enkele verhaallijntjes hebben bijgesleurd, zoals de aanslag op de WTC torens, of de Duitse roots van de familie. De scène waarop Oskar zijn grootvader ontmoet, die sinds de oorlog geen woord meer over zijn lippen heeft gekregen, is het mooiste moment van Extremely Loud & Incredibly Close. Toch slagen de filmmakers erin om van een zwak verhaal toch een behoorlijke prent te maken. Op zich wel een prestatie. Maar toch zit je na het zien ervan met een gevoel van teleurstelling, zeker omdat ze met het aanwezige talent voor en achter de camera veel dieper konden graven en de lat hoger konden leggen.

Regisseur Stephen Daldry is geen veelfilmer. Sinds zijn debuut Billy Elliot (2000) heeft de Brit slechts één andere film gemaakt, met name The Hours (2002). Voor beide films kreeg hij wel een oscarnominatie voor beste regie.

Daldry wist geen van beide nominaties te verzilveren, maar hij is er wel steeds bij, en ook voor zijn derde film The Reader (2009) kreeg hij opnieuw een nominatie voor beste regie: drie films maken en drie nominaties voor beste regie, het zijn cijfers waar Uwe Boll alleen van kan dromen. Het begint in ieder geval tijd te worden dat de regisseur voor een keertje zelf een Oscar mee naar huis mag nemen in plaats van zijn leading ladies (cf. Kate Winslet, Nicole Kidman)

Korte inhoud: Wanneer de 15-jarige Michael Berg (David Kross) op straat plots ziek wordt, wordt hij geholpen door Hanna Schmitz (Kate Winslet), een vrouw die dubbel zo oud is als de tiener. De volgende maanden brengt Michael ziek in bed door, maar wanneer hij genezen is, zoekt hij Hanna op om haar te bedanken. De twee krijgen al snel een passionele, maar geheime affaire waarbij Michael Hannah voorleest uit de boeken die hij meebrengt uit school. Op een dag verdwijnt Hanna echter zonder directe aanleiding. Acht jaar later, in 1966, wanneer Michael rechten studeert, ziet hij haar opnieuw wanneer ze terechtstaat voor oorlogsmisdaden. Hanna blijkt tijdens de Tweede Wereldoorlog immers lid geweest te zijn van de SS en was de bewaakster van een kamp. In die hoedanigheid stuurde ze vele onschuldigen de dood in.

Stephen Daldry wist in 2003 Nicole Kidman naar haar eerste (en voorlopig enige) Oscarwinst te loodsen, en The Reader deed hetzelfde met Kate Winslet. En dat scheelde uiteindelijk niet veel want Daldry had eerst Nicole Kidman in gedachten als Hanna Schmitz, maar omdat zij zwanger was, ging de hoofdrol uiteindelijk naar Winslet. Een actrice die je toch niet zou beschouwen als een "tweede keuze".

En dat is het ook niet, want The Reader is vooral Kate Winslets film. Vanaf de eerste momenten dat ze in beeld komt, zuigt de Britse actrice alle aandacht naar zich toe. Winslet staat ongelooflijk sterk te acteren en weet de twijfel van haar personage perfect weer te geven. De actrice krijgt overigens uitstekend weerwerk van haar twee mannelijke collega’s David Kross en Ralph Fiennes, die resp. de jonge en oude Michael Berg spelen. Haar zesde Oscarnominatie heeft Winslet dus absoluut niet gestolen, maar de rol van Hanna Schmitz valt inderdaad misschien beter in de categorie ‘beste bijrol’, zoals sommigen beweren.

Het scenario van David Hare, gebaseerd op een bestseller van Bernhard Schlink, zit vakkundig in elkaar en wisselt scènes uit verschillende tijdsperiodes af. De film speelt zich o.m. af in 1995, 1985, 1966 en de jaren '50 van Duitsland. Roger Deakins en Chris Menges zorgen andermaal voor de juiste cinematografie en ook de rustige muziek van Nico Muhly verdient een vermelding.

Een van de taglines van de film luidt "behind the mystery lies a truth that will make you question everything you know" en dat is eigenlijk een uitstekende samenvatting van The Reader. Deze film roept immers heel wat vragen op en geeft het publiek heel wat zaken mee naar huis om over na te denken. Is Hanna Schmitz bijvoorbeeld doorslecht omdat ze tijdens de Tweede Wereldoorlog de Nazi’s hielp? Of maakte ze de verkeerde keuzes op het verkeerde moment?

Ron Rausenbaum, de auteur van 'Explaining Hitler', omschreef de film dan ook al als de "worst Holocaust movie ever". Joodse groeperingen willen een ban op de film omdat het personage Hanna Schmitz te sympathiek wordt voorgesteld. The Reader is echter geen Holocaustfilm — natuurlijk spelen deze afschuwelijke gebeurtenissen een rol in de film —, maar eerder is dit een film over een liefde tussen twee mensen, die een fatale afloop kent door de keuzes die een van hen voordien maakte. Of zoals Roger Ebert het stelde: "it is a movie about lacking the courage to speak when we should. That’s something I think we can all identify with".

Kortom, The Reader is een aangrijpende film die begint als een liefdesverhaal tussen een tiener en een veel oudere vrouw, maar halverwege omslaat in een moreel dilemma tussen juist en fout. Een krachtig verhaal waarin heel sterk geacteerd wordt. De film roept vele complexe vragen op, maar vermijdt simpele antwoorden. Nu al een van de films van 2009.

***Related Post***
03/01/2009: Top 10 Beste naaktscènes uit 2008

Januari is in de States de maand van de zwakke releases en dit is er zo eentje. Blijkbaar moet Hollywood zijn inspiratie niet meer te halen uit Japanse horrorfilms om een afschuwelijk slechte PG-13 horrorprenten te maken. Nu kunnen ze het op hun eentje.

De promotie-campagne van The Unborn (2009) is verleidelijk voor de fans van het genre, maar de prent zelf is een enorme teleurstelling (en dat is zacht uitgedrukt). Maar wat had je anders verwacht van regisseur David S. Goyer die al heeft bewezen dat hij een uitstekende franchise om zeep kan helpen, cf. Blade Trinity (2004) en trouwens nog geen enkele film op zijn palmares heeft staan die het bekijken waard is. En deze Unborn is misschien wel zijn meest verwerpelijke van allemaal. Misschien moet hij maar blijven doen waar hij goed in is, en dat is het schrijven van scenario's voor comics (The Dark Knight).

Korte inhoud: Haar hele leven heeft Casey Beldon (Odette Yustman) haar moeder gehaat, vanwege het feit dat ze haar op jonge leeftijd heeft verlaten. Maar als Casey geteisterd wordt door nachtmerries en achtervolgd wordt door geesten begint ze langzamerhand te begrijpen wat de reden was van haar moeder om dit te doen. Langzaam maar zeker komt ze erachter dat een geest haar lichaam aan het overnemen is en moet ze alles doen om dit te stoppen. Haar enige redding lijkt een man genaamd Sendak (Gary Oldman)...

Ik heb er in ieder geval het raden naar waarom een talentvol acteur als Gary Oldman hierin verzeilt is geraakt. Mocht het een Jason Statham of een Nicolas Cage zijn zou ik het nog begrijpen, maar Oldman leek me toch een intelligente acteur te zijn met heel veel inzicht en smaak. De scène met de Nazi-dokters die met naalden in de oogbollen van kinderen prikken had toch een duidelijke aanwijzing moeten zijn dat dit een belachelijke B-film zou worden. The Unborn is een samenvatting van alle creepshow-clichés uit de aziatische horror-markt van de laatste 10 jaar, gebundeld in een voorspelbare montage die iets meer dan 80 minuten duurt. Het was op de koop toe zelfs een beetje van een rip-off van Mirrors (2008), want ook hier zijn spiegels de bron van alle ellende. En voor wie The Reader van Stephen King heeft gelezen zal hier ook wel een déjà-vu gevoel aan overhouden.

Zonder te willen spoilen moet ik zelfs toegeven dat deze pg-13 pseudo horrorfilm zelfs niet beangstigend is. Alles wat Casey ziet, is daar niet en kan haar zelfs niet pijn doen. Dus je kunt ons wel doen schrikken voor een paar keer, maar nadien heb je het wel door en begint de irritatie toe te nemen. De eerste regel van horror is dat de horror effectief levensbedreigend is. Freddy Krueger zou nooit zo schrikwekkend zijn als hij niet daadwerkelijk mensen kon kwetsen en doden terwijl ze sliepen. Mocht het blijven bij een nachtmerrie zonder consequenties dan zou er zelfs nooit een sequel van gemaakt worden. Het enige wat nog een beetje de moeite is aan de film is de niet-onaardige belichting van James Hawkinson en de muziek van de Duitse componist Ramin Djawadi (Ironman, Mr Brooks, "Prison Break"). Op 11 maart 2009 komt deze troep in de zalen en eind 2009 mag je deze film verwachten in mijn Top 10 Worst Movies.

Het moet gezegd worden, 2008 was katholieker dan 2007. Weinig opvallend naakt maar slecht hier en daar een naakte borst of bil. Er was dus ook niet veel naakt te zien met kwalijke trekjes. Alles ruikt naar 'conventioneel naakt'. Ik lig er zelf niet echt wakker van maar gezien deze Top 10 Nude Scenes bij de meest gelezen blogposts behoort is hier een felbegeerde aanvulling. In de lijst steken naar goede gewoonte niet-pornografische films die elk een bioscooprelease hadden in 2008. Mocht ik films over het hoofd hebben gezien, gelieve deze aan te vullen in de commentaren.

10. Felon (2008) Ric Roman Waugh
Zij die vroeger naar de actie-serie « 24 » hebben gekeken zullen vast wel de knappe Marisol Nichols herkennen. In de independent film Felon (2008) kreeg je haar zelfs te zien met iets minder kleren aan. Het is een bijzondere prent, niet alleen omwille van de topless scène met Nichols, maar ook omwille van het strakke acteerwerk van zowel Stephen Dorff en Val Kilmer. Het verhaal met Hitchcociaanse trekjes over een onschuldige man die in een spiraal van geweld terecht komt. Nog meer opmerkelijk is de vrij realistische benadering van het gevangeniswezen in de States.

9. Mirrors (2008) Alexandre Aja
Mirrors (2008) mag dan wel een horrorfilm zijn waar je ‘s nachts voor het slapen gaan nog zal zitten rillen. Maar op een compleet onverwacht moment zien we naakte Amy Smart door het beeld lopen. Awesome! Niets beters om even wat stoom af te laten in deze anders ijzingwekkende seat-jumper. De naakt scène op zich stelt niet zo heel veel voor, maar zoals ik al zei, 2008 was nogal braafjes. Let wel, na de naakt-scène komt ze op brutale wijze om het leven (zeker niet iets voor gevoelige kijkers).

8. Hell Ride (2008) Larry Bishop
Hell Ride (2007) is niet meteen een film die ik jullie zou aanraden, maar in deze Top 10 lijst hoort hij zeker thuis. De fans van biker-films à la Easy Rider zullen hier zeker wel van genieten. De rest kan de film bekijken voor de naakte Cassandra Hepburn. Niet meteen een actrice waar men moet naar uitkijken maar wel iemand met een mooi balkon. Of het al dan niet natuurlijk is laat ik aan de specialisten over. En er zit nog meer schoon volk in de film met name Julia Jones en de knappe Chileense Leonor Varela. Mocht de film nu ook nog eens de moeite zijn …

7. Sex and Death 101 (2008) Daniel Waters
Het was de terugkeer van Winona Ryder als femme fatale in de romantische komedie Sex and Death 101 (2008), en ja, Winona’s ging uit de kleren. Misschien was dat wel de prijs die ze moest betalen. Spijtig genoeg heeft zo goed als NIEMAND deze prent gezien. Het was zowiezo niet Winona die de aandacht trok, maar wel de naakte verschijning van Sophie Monk. Had de film ook nog maar iets zinnigs te vertellen over ‘Death’ of ‘Sex’, maar niet dus.

6. The Reader (2008) Stephen Daldry
Eén van de beste actrices blijft zonder twijfel Kate Winslet, die vooral bekend was voor brave rolletjes, maar tegenwoordig zien we de actrice vaker schaars gekleed optreden. Geen silicone maar een 100% natuurlijke verschijning. The Reader (2008) vond ik niet zo’n bijster goeie film, en was het niet voor de acteerprestaties van de acteurs zou deze film nooit zijn opgevallen. Hoe deze film ooit 5 oscarnominatie kon krijgen blijft bij mij echter een gigantisch mysterie.

5. Elegy (2008) Isabel Coixet
Tegenwoordig zien we heel veel van Penélope Cruz, onlangs nog als starlet in de musical Nine (2009), maar met Elegy (2008) haalt ze meteen een 5de plaats in dit allesbehalve prestigieuze lijstje.

4. The House Bunny (2008) Fred Wolf
The House Bunny (2008) is niet meteen een geslaagde komedie maar het bevat wel een paar scènes met een schaars geklede Anna Faris die hier alles uit de kast haalt om te overtuigen als leading actress. Dat de film onvoorstelbaar seksistisch is nam ze er blijkbaar bij, want hier wordt zonder verpinken verkondigd dat een vrouw pas aantrekkelijk is als ze zich als een hoertje gaat kleden en gedragen. Maar toch is het leuk om Faris te zien rondhuppelen in deze verkeerde prent.

3. Restraint (2008) David Denneen
Restraint (2008) is een niet onaardig langspeelfilm debuut van David Denneen. Een verrassende erotische thriller met een vleugje erotiek en mooie fotografie van Simon Duggan. Een stel op de vlucht van de flikken, gijzelt de rijke man en weet deze situatie financieel uit te buiten. En de naakte schoonheid van dienst is Teresa Palmer die in de film niets aan de verbeelding overlaat. Zeker de moeite om deze film te huren.

2. Wanted (2008) Timur Bekmambetov
Het zou een spijtige zaak zijn een naakt-lijstje op te stellen zonder de aanwezigheid van de aantrekkelijke Angelina Jolie. En jawel, zij ging ook uit de kleren voor Wanted (2008), een soort geüpdate versie van de Matrix - maar dan zonder latex pakjes. Maar alle eer gaat naar Mark Millar en J.G. Jones voor de creatie van deze comic, het verrassende verhaal en zijn coole personages. Het doet er mij aan denken dat ik dringend mijn Top 10 Killer Babes moet aanpassen of uitbreiden naar een Top 20.

1. The Wrestler (2007) Darren Aronofsky
The Wrestler (2008) is niet alleen een ijzersterke film maar we zien ook een halfnaakte Marisa Tomei rond een paal hangen in een striptent. Vorig jaar was Marisa nog te zien in een bizarre seks-scène met Philip Seymour Hoffman, maar haar scènes in dit drama zijn toch wel iets pittiger.

***Related Posts***
08/09/2011: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2009
03/01/2009: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2008
26/11/2008: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2007
05/03/2008: Top 10 Meest Verontrustende Naaktscènes
14/12/2006: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2006

The Curious Case of Benjamin Button (2008), de nieuwste film van David Fincher, is genomineerd voor vijf Golden Globes. Dat heeft de organisatie van de Amerikaanse filmprijzen bekendgemaakt tijdens een ceremonie in Beverly Hills. Ook de historische film Frost/Nixon (2008) van Ron Howard en de religieuze dramafilm Doubt (2008) van John Patrick Shanley maken kans op vijf gouden beeldjes.

Heath Ledger werd postuum genomineerd in de categorie Beste Bijrol voor zijn vertolking van The Joker in The Dark Knight (2008). Vreemd genoeg werd die laatste film niet genomineerd voor Beste Film, en dat is toch wel een blunder. Zelfs In Bruges (2008) kreeg een nominatie (nu ja, ik vind dit zelf ook wel een geweldige film…maar zeker niet beter dan TDK).

Bij de acteurs zien we dat actrice Meryl Streep sleepte twee nominaties in de wacht, in de categorieën beste actrice in een komedie of musical en beste actrice in een dramafilm, voor respectievelijk Mamma Mia! en Doubt. De Britse filmster Kate Winslet maakt eveneens kans op twee van de prestigieuze filmprijzen, voor beste actrice in Revolutionary Road en beste bijrol in The Reader. In de categorie beste actrice in een dramafilm neemt Streep het op tegen Anne Hathaway (Rachel Getting Married), Angelina Jolie (Changeling) en and Kristin Scott Thomas (I've Loved You So Long). Bij de heren nemen Leonardo DiCaprio (Revolutionary Road), Frank Langella (Frost/Nixon), Brad Pitt (The Curious Case of Benjamin Button), Sean Penn (Milk) en Mickey Rourke (The Wrestler) het tegen elkaar op.

In de categorie beste regie zijn Danny Boyle (Slumdog Millionare), Stephen Daldry (The Reader), David Fincher (The Curious Case of Benjamin Button), Ron Howard (Frost/Nixon) en Sam Mendes (Revolutionary Road) genomineerd. De 66ste editie van de Golden Globes vinden op 11 januari plaats in Beverly Hills. Hieronder vinden jullie de volledige lijst met nominaties:

Best Motion Picture:
The Curious Case of Benjamin Button
Frost/Nixon
The Reader
Revolutionary Road
Slumdog Millionaire

Best Motion Picture - Musical or Comedy:
Burn After Reading
In Bruges
Happy-Go-Lucky
Mamma Mia!
Vicky Cristina Barcelona

Best Director:
Danny Boyle - Slumdog Millionaire
Steven Daldry - The Reader
David Fincher - The Curious Case of Benjamin Button
Ron Howard - Frost/Nixon
Sam Mendes - Revolutionary Road

Best Actor (Drama):
Leonardo DiCaprio - Revolutionary Road
Frank Langella - Frost/Nixon
Sean Penn - Milk
Brad Pitt - The Curious Case of Benjamin Button
Mickey Rourke - The Wrestler

Best Actor (Musical or Comedy):
Javier Bardem - Vicky Cristina Barcelona
Colin Farrell - In Bruges
James Franco - Pineapple Express
Brendan Gleeson - In Bruges
Dustin Hoffman - Last Chance Harvey

Best Actress (Drama):
Anne Hathaway - Rachel Getting Married
Angelina Jolie - Changeling
Meryl Streep - Doubt
Kristen Scott Thomas - I've Loved You So Long
Kate Winslet - Revolutionary Road

Best Actress (Musical or Comedy):
Rebecca Hall - Vicky Cristina Barcelona
Sally Hawkins - Happy-Go-Lucky
Frances McDormand - Burn After Reading
Meryl Streep - Mamma Mia!
Emma Thompson - Last Chance Harvey

Best Supporting Actor:
Tom Cruise - Tropic Thunder
Robert Downey Jr. - Tropic Thunder
Ralph Fiennes - The Duchess
Philip Seymour Hoffman - Doubt
Heath Ledger - The Dark Knight

Best Supporting Actress:
Amy Adams - Doubt
Penelope Cruz - Vicky Cristina Barcelona
Viola Davis - Doubt
Marisa Tomei - The Wrestler
Kate Winslet - The Reader

Best Screenplay:
The Curious Case of Benjamin Button: Eric Roth, Robin Swicord
Doubt: John Patrick Shanley
Frost/Nixon: Peter Morgan
The Reader: David Hare
Slumdog Millionaire: Simon Beaufoy

Best Original Score:
Changeling: Clint Eastwood
The Curious Case of Benjamin Button: Alexandre Desplat
Defiance: James Newton Howard
Frost/Nixon: Hans Zimmer
Slumdog Millionaire: A.R. Rahman

Best Animated Film:
Bolt
Kung Fu Panda
WALL·E

Best Foreign Language Film:
Der Baader Meinhof Komplex
Maria Larssons eviga ögonblick
Gomorra
Il y a longtemps que je t'aime
Waltz with Bashir

***Related Post***
12/01/2009: Golden Globe winnaars 2009