De FilmBlog

Het is allemaal misschien wat vroeg, maar net zoals George Bush Jr. en W. (2008), zal binnenkort ook Nicolas Sarkozy (pic) zijn biopic hebben, en in tegenstelling tot de biopics La Môme (2007) van Edith Piaf of Serge Gainsbourg met Gainsbourg (2010), is het de bedoeling een kritisch portret te brengen van de machtspelletjes binnen het Franse establishment in een media-geil klimaat. Een politieke thriller à la Oliver Stone, volledig geproduceerd door het Franse Gaumont en Mandarin Cinema die al heel wat succesvolle Franse komediefilms heeft gemaakt.

Het filmproject zal La Conquête (2011) heten en geregisseerd worden door de zo goed als onbekende Xavier Durringer. Het scenario is dan weer van de hand van Patrick Rotman die ook al wat ervaring heeft met het onderwerp gezien hij documentaires over Chirac (2006) en Francois Mitterand heeft geschreven en geregisseerd.

De rol van de president zal vertolkt worden door de niet zo aantrekkelijke maar toch talentvolle Denis Podalydès (pic). Bij de credits zie ik geen Carla Bruni vertolking, dus ga ik van de veronderstelling uit dat de film zal gaan over de politieke beginjaren van Sarko rond zijn overwinning van de verkiezingen, met ondermeer zijn aanvaring met Dominique de Villepin en Jacques Chirac. Misschien ook zijn relatieproblemen met Cécilia Sarkozy. Ik lees in de pers-briefing dat het verhaal zou beginnen vanaf de 6de mei 2007, met de overwinning van de verkiezingen, maar dat we via flash-back’s in de tijd zullen teruggaan, te beginnen in 2002 wanneer Chirac hem zei dat hij hem nooit zou aanduiden als eerste minister.

Ik heb al heel wat Britse en Amerikaanse films gezien die de regering op de korrel namen, met verhalen van corruptie of bedrog, maar zelden heb ik Franse films gezien die de eigen regering op de rooster legt. En eigenlijk valt er heel wat over te zeggen. Sarkozy heeft ook zijn donkere en manipulatieve kantjes. Ook Fransen zijn gepassioneerd door politiek, maar zij kregen de voorbije jaren enkel maar komedie en politiefilms voorgeschoteld in plaats van politieke thrillers. Benieuwd of deze film veel bezoekers naar de zalen zal trekken. In ieder geval minder dan Bienvenue chez les Ch'tis (2008), maar misschien wel meer dan het dure Les aventures extraordinaires d'Adèle Blanc-Sec (2010) van Luc Besson.

De reden waarom er zo weinig realistische portretten worden gemaakt van Franse regeringsleiders van de laatste jaren is omdat Frankrijk er een strenge privacy-reglementering op nahoudt. De film die we te zien zullen krijgen zal dus niet fel afwijken van datgene wat algemeen al in de pers werd uitgesmeerd. Verwacht dus niet al teveel fictie om het gegeven wat op te peppen. Maar liefhebbers van The West Wing (1999) en The Queen (2006) zullen hier wel plezier aan beleven.

Het enige wat ik nog wist van Henry VIII van Engeland uit de geschiedenislessen was dat ondanks zijn liefdeloos, egoïstisch en wreedaardig karakter, hij ook 6 vrouwen had, waarvan er twee onthoofd werden. Eén van die vrouwen is Anna Boleyn die in The Other Boleyn Girl (2008) prachtig wordt vertolkt door Natalie Portman. Het verhaal draait rond de 3-hoeksverhouding tussen Anna, haar zus Mary Boleyn en Henry VIII.

Korte inhoud: Tegen de achtergrond van een cruciale periode in de Europese geschiedenis, wordt in The Other Boleyn Girl het sensuele verhaal vol intriges, romantiek en verraad verteld over twee mooie zussen, Anne (Natalie Portman) en Mary (Scarlett Johansson) Boleyn. Gedreven door de blinde ambitie van hun familie, strijden ze om de liefde van de knappe gepassioneerde Koning Henry VIII (Eric Bana). Beide vrouwen zullen het bed van de koning delen, maar alleen degene waar Henry het meest van houdt zal op de troon komen te zitten en de macht krijgen als zijn Koningin van Engeland. Eén zus zal falen, en de ander zal een hoge prijs betalen voor haar succes.

Het eerste wat mij opviel bij het bekijken van de film was de moderne kleur-gecorrigeerde look van de film, dat misschien iets te mooi overkwam, voor een tragisch verhaal die zich op het einde van de Middeleeuwen afspeelde en waar verraad en bloedvergieten schering en inslag waren. Maar na een tijdje ben je geheel ondergedompeld in dit kostuumdrama en gecharmeerd door de krachtige en ingetogen vertolkingen van de vrouwen. Niet alleen de opportunistische Natalie Portman, maar ook diens moeder in de film, gespeeld door Kristin Scott Thomas, waren perfect gecast. Scarlett Johansson, die zichtbaar van de set komt van Girl with the Pearl Earring (2003) en zich klaar stoomt voor Mary Queen of Scots (2008), lijkt trouwens geknip voor dergelijke periode-films, maar zij werd hier een beetje opzij geduwd door haar medespeelster. Er is ook een rol weggelegd voor de talentvolle 21-acteur Jim Sturgess.

De cineast van The Other Boleyn Girl is Justin Chadwick, een ervaren tv-regisseur die met een BAFTA bekroond werd voor de regie van de succesvolle Dickens-adaptatie Bleak House voor de BBC. Het scenario werd geschreven door Peter Morgan, die al heel wat succesvolle titels op zijn naam heeft staan (The Queen, The Last King of Scotland) en tevens een televisieserie schreef genaamd Henry VIII in 2003.

Er was een tijd geweest waar periodefilms de ene oscar na de andere opstreek, maar deze tijd is ondertussen vervlogen en vervangen door prenten die barsten van de cgi. Verdient de film een Oscar? The Other Boleyn Girl is een bijzonder knappe prent maar zeker geen meesterwerk, en dat heeft volgens mij niet meteen iets van doen met de keuze van de regisseur, dan wel de "inmenging" van Hollywood die dit Engels verhaal misschien iets teveel wou kneden voor de smaak van een Amerikaans publiek. De productie lag in handen van BBC Films maar het geld kwam van Amerika en dus gingen oa. de 3 hoofdrollen naar niet-Engelse acteurs. Ik zeg er meteen ook bij dat de drie niet van de minste waren. Zowel Bana als Johansson hebben geen moeite met het Engels, enkel Portman sleurt dat opgezet accent mee uit V for Vendetta (2005), en dat is een beetje spijtig. Maar het verhaal is heel braaf, misschien iets te braaf voor mijn smaak. Ik had misschien wat meer wreedheid verwacht van Henry, wat meer billen van Mary en wat meer bloed en verraad van Anna. Ik had er zeker de mooie fotografie voor willen inruilen.

Het verhaal is onderverdeeld in twee stukken. Het eerste gedeelte is een romantisch melodrama over de rivaliteit tussen twee zussen die in de smaak vallen van de vorst. Het tweede gedeelte van de film raast doorheen een aantal historische feiten die min of meer van belang zijn voor deze periode (de creatie van de Kerk van Engeland, de clash met Katherina van Aragon en de rise & fall van Anna). Maar de film is geen geschiedenis les en mensen die opzoek zijn naar de diepe oorzaken van de breuk met Rome zullen deze in deze film niet aantreffen. Het accent ligt niet op hun publiek leven van de hoofdpersonages, dan wel op hun privé leven, ook al was deze uiteindelijk allesbehalve privé. Maar het eerste gedeelte, die zich minder bekommerd om het plot, is dus ook het meest ontspannende. En hoewel de rol van Portman eigenlijk in het eerste gedeelte heel onwelwillend overkomt, krijgt je meer sympathie voor haar naar gelang de film vordert, en dat is dan weer te danken aan de krachtige vertolking. Eric Bana aan zijn kant mag dan wel één van de hoofdpersonages zijn, maar van karakter-uitwerking is hier vrijwel geen sprake. De koning is letterlijk het object van verlangen en later van vrees, vanuit het standpunt van de zussen.

De dochter van Anna en Henry VIII kreeg de naam van Elizabeth, en bij deze zou je de film kunnen zien als een soort proloog op Elizabeth (1998) en The Golden Age (2007) met een overtuigende Cate Blanchett in de hoofdrol. Twee films die hun focus hebben gelegd op de hof-intriges en de internationale complotten, terwijl The Other Boleyn Girl eerder de menselijkheid tracht te benaderen via de haat-liefde verhoudingen. Toch ben ik ervan overtuigd dat indien de BBC zijn wil had doorgetrokken, de film veel langer zou worden met een stevige brok politiek. Of het een betere film zou zijn is natuurlijk een andere discussie.

***Related Post***
11/01/2008: Scarlett Johansson is Mary Queen of Scots

Ik had eerder al een berichtje de blogwereld ingestuurd over Oliver Stone die plannen had om een film te maken over George W. Bush, genaamd, W (2008) (treffende titel). We weten ondertussen dat Josh Brolin de rol van Bush zal vertolken en de sexy Elizabeth Banks neemt de rol van Laura Bush op zich.

Wat mij betreft kan met de casting van Banks en Brolin niets meer stuk. Beide hebben verdienstelijk en uitmuntend acteerwerk geleverd in diverse films en maar zelden een misstap begaan. Er zijn schoonheidfoutjes, zoals Banks die binnenkort in Meet Dave van Eddie Murphie zal spelen. Maar bon, dit zit dus echt wel snor.

En hoewel de laatste jaren Oliver Stone een beetje van zijn pluimen heeft verloren, ben ik hoopvol naar zijn komende brengen, met name ook het nieuwe Vietnam-drama Pinkville (2008). Hopelijk zal de cineast de controverse niet uit de weg gaan, zoals dat het geval was met de brave (en langdradige) World Trade Center (2006).

In de film is er trouwens ook nog ruimte voor James Cromwell in de huid van George Bush Sr. en Ellen Burstyn zal de vrouw Barbara spelen. Op Variety stond het volgende te lezen:

Stone will direct from a script by his Wall Street co-writer Stanley Weiser. Moritz Borman is producing with Bill Block and Jon Kilik. Cromwell recently made another fact-based foray in a film about an iconic political figure: He played Prince Philip alongside Helen Mirren in The Queen (2006). Stone was calling the project "Bush" when he began showing it to buyers (Daily Variety, Jan. 21), but the filmmakers are now calling it "W". The film is expected to be ready for distribution possibly by the November presidential elections and certainly before Bush leaves the White House in January.

Toch leuk dat de film vertoond zal worden terwijl de president nog steeds zijn ambt zal bekleden. Of de film iets zal veranderen in het politieke klimaat valt te betwijfelen. Het heeft er alle schijn van dat de democraten al hebben uitgemaakt dat bij de volgende verkiezingen de republikeinen niet van tel zijn. Ik ben benieuwd naar die eerste trailer.

***Related Posts***
30/10/2008: Filmbespreking W
29/07/2008: W. van Oliver Stone teaser trailer
08/04/2008: Thandie Newton speelt Condoleezza Rice
21/01/2008: Josh Brolin in de huid van George W Bush

Op 22 januari 2008 zullen de Oscar-nominaties bekend gemaakt worden, een dag na de Razzie-nominaties. The Academy Awards wordt door velen uitgespuwd, maar diezelfde mensen zouden een gat in de lucht springen moesten zij ooit een nominatie krijgen. Het blijft tot op vandaag het meest bekeken award-show. Maar het is en blijft een "kunst" - wedstrijd, net zoals dat het geval is bij Cannes of het Sundance Festival, en heeft in tegenstelling tot die twee andere festivals, een eerder commercieel karakter. Dit sluit echter niet uit dat films als Brokeback Mountain en The Queen toch ook wel in de categorie van Beste Film verzeilen. Ik kijk er naar uit voor de show, de rode loper, de speeches, de stand-up comedy (dit jaar opnieuw gehost door Jon Stewart), en ook wel om achteraf dan te klagen dat ze een paar mensen over het hoofd hebben gezien. Maar ik neem het allemaal niet zo ernstig.

En ieder jaar krijgen we dan ook een pronostiek van wie al dan niet genomineerd zal worden en/of Oscar-winnaar. En eigenlijk is het maken van zo’n een lijst niet zo een ingewikkeld procédé. Meer nog, je hoeft zelfs geen grote filmkenner te zijn om het bij het rechte eind te hebben. Hieronder vinden jullie een Top 10 van hoe je een Oscar-kandidaat kan voorspellen. Dit zal jullie zeker helpen wanneer je eventueel zou meedoen aan één of andere Oscar-poll.

1. Het is beter om geprezen te worden door enkelen, dan geliefd door allen

Dit is niet enkel een levenswijsheid, maar tevens ook een regel bij de Best Picture-genomineerden. De voorschriften van The Academy luiden alsvolgt: elke Oscar-kiezer maakt een top 5 op van de voor hen Beste Film van het voorbije jaar. Maar de interpretatie van die stemmen is niet van numerieke aard. Alles draait rond de populariteit van bepaalde films. Concreet betekent dit dat prenten, die door velen op de eerste en tweede plaats worden gezet, in aanmerking komen voor Best Picture. De films die worden gekozen op de 3, 4 en 5 positie zijn minder (tot helemaal niet) van tel. Dus een film die numeriek meer wordt vermeld op de stembiljetten maakt minder kans om verkozen te worden, dan een film die een aantal keer op de eerste en tweede plaats staan. De passie moet overheersen boven de consensus. Dit heeft als gevolg dat kwalitatieve films als Walk the Line (2005) en Dreamgirls (2006) uit de boot vallen voor Best Picture. Op ieders zijn lijstje staan als 5de keuze volstaat dus niet.

2. Films die je te cool vindt om genomineerd te worden voor Beste Film, zullen wel een nominatie krijgen voor Beste Script

Het zijn de scenaristen die de intelligente films weten uit te pikken. De laatste jaren zijn dan ook films als Pan's Labyrinth, Children of Men, A History of Violence, The Squid and the Whale and Eternal Sunshine of the Spotless Mind genomineerd voor beste Scenario. In deze categorie zijn het sterke films die zegevieren, en is er geen plaats voor pop-idolen.

3. Regisseurs komen uit alle landen

Het lijstje van de Beste Regisseurs van de Directors Guild of America zal in vele gevallen lijken op de lijst van Beste films, met dit verschil dat er altijd wel een Amerikaan zal sneuvelen voor de goede zaak; en dat is zorgen dat ook niet-Amarikaanse regisseurs zullen genomineerd worden, zelfs al komen 5 Amerikaanse cineasten met superieure filmprojecten. Dus als Scorsese, Spielberg, DePalma, Eastwood en Oliver Stone alle 5 afkomen met baanbrekende films, zal na een spelletje poker één van de regisseurs plaats moeten ruimen voor Stephen Frears of een andere niet-Amerikaan.

4. Acteurs zijn emotionele wezens met een genereuze ingesteldheid

Ze zijn verzot op nieuwkomers, zeer jonge of zeer oude acteurs, de betrouwbare acteur met lange carrière of met een ontroerende geschiedenis, de koppige en/of vaak ondergewaardeerde veteraan, acteurs met een uitgesproken accent of met een bijzonder (lees: lelijk) uiterlijk. Acteurs die kans maken op een nominatie moeten in drama’s hebben meegespeeld waarin ze hun glamour-imago doorbreken met hartverscheurende scènes.

5. Mooi is beter dan baanbrekend

En deze regel geldt voor heel wat categorieën. Wie "mooi" zegt, zegt ook vaak 'meer budget'. Daar ligt het grote verschil met heel wat andere integere filmfestivals die vaak niet te imponeren zijn met productiemiddelen, maar wel met inhoud en karakterontwikkeling. Daarom heb je heel wat filmscholen bij ons die de regel handhaven dat iedereen zijn eindwerk moet zien te realiseren met gelijke middelen, om zo te voorkomen dat rijke studenten plots 75'000 euro steken in hun eindwerk en zo meteen iedereen de ogen kan uitsteken met technisch vernuft. Maar grote regisseurs herken je door hun slagkracht in kleine low-budget projecten. Maar de oscars is nu eenmaal een glamour-show en zij hebben geen boodschap aan "less is more". Kijk maar naar de categorie van Cinematography, Art Direction, Costume Design, … Periode films winnen op hedendaagse prenten, uitbundigheid haalt het van eenvoud en ongewoon is beter dan intelligent of grimmig. De categorie Cinematography is iets meer mee met de moderne tijd, maar zij hebben ooit The Godfather I & II op een onvergeeflijke manier over het hoofd gezien en zelfs niet genomineerd (Cabaret en The Towering Inferno kregen de oscar voor beste Cinematografie). En wat met het verschil tussen art-direction en cgi? Wees gerust, de meesten die hun stem uitbrengen hebben geen flauw benul wat echt is en wat uit een computer komt.

6. Hecht geen belang aan de enkeling die hoog van de toren blaast

Het is een terugkerend fenomeen dat de laatste jaren zijn oorsprong vindt op de filmblogs en filmforums. Films waar je – in tegenstelling tot de massa - verzot op bent, komen zelden voor bij Oscarnominaties. Ook films die je vreselijk vind (bekijk binnenkort mijn top 10 van de Slechtste Films van 2007) kunnen wel eens de één of andere nominatie op zak steken. Het is niet omdat jij een film als meesterwerk aanschouwt, dat de anderen allemaal idioten zijn.

7. Breng de internet-lobby in persectief

Oscar-stemmers houden geen rekening met de honderden filmsites die elk hun beste films prijzen. Ze hebben het te druk met hun geld te spenderen aan luxe goederen of films te maken. Twee films worden momenteel al uitgeroepen dat Beste Film van het jaar; There Will Be Blood (2007) en No Country for Old Men (2007). Maar het zou goed kunnen dat deze twee films niet worden genomineerd voor Beste Film. Ik heb ze nog niet gezien, maar de trailers zien er indrukwekkend uit. Toekomst zal uitwijzen of ze erkend zullen worden.

8. Ontcijfer de marketing-taal

Let op de volgende beweringen tijdens de promo-maanden: "Insiders zeggen…" (lees: een marketeer heeft ons verteld dat), "Het woord op de straat is…" (lees: wij denken dat) "X wordt verkocht aan 30 landen" (lees: de amateurfilm van mijn buurman kan verkocht worden aan 192 landen, maar dat wil niets zeggen over de waarde van een film) "X heeft in zijn eerste week Y aantal bezoekers getrokken naar de bioscoop" (lees: kwaliteit is niet evenredig met het aantal bezoekers – maar dit is altijd goede promotie gezien de massa op dat vlak geen referentiekader heeft) "De stemmers neigen te gaan naar …" (lees: ik sta hier schaamteloos uit mijn duim te zuigen)…

9. Wees sceptisch tegenover statistieken

Als een pronostikeur begint met: "Reeds 4 keer in de geschiedenis heeft een actrice die genomineerd is voor een Golden Globe, maar niet won, maar getipt was door de New York Times dan zal deze actrice …" dan heeft hij te hard zitten zwoegen. Mathematische theorieën zijn ondergeschikt aan gezonde instincten.

10. Regelmatig eens een filmpje meepikken helpt

Ik kan hier niet genoeg de nadruk op leggen. Een geslaagde pronostiek begint met kennis van zaken.

De Britse actrice Keira Knightley wordt getipt om de rol te spelen van wijlen prinses Diana, naar het controversieel boek, Diana and the Paparazzi, was tijdens het filmfestival in Cannes hét onderwerp van een ware biedingenoorlog. Producer Quentin Reynolds, die hoopt de filmrechten te kunnen kopen, is van oordeel dat de filmadaptatie nog meer bijval zal kennen dan The Queen (2006), de film waarmee Hellen Mirren een Oscar voor beste actrice won.

"Iedereen in Hollywood zegt me dat ik Keira moet zien te strikken voor de rol van prinses Diana. Het verhaal heeft alles: pathos, tragedie, komedie, avontuur... en prinses Diana. Voor elke dollar die The Queen opbrengt, zal een film over Diana er tien opbrengen", aldus Reynolds. Maar hij moet dus eerst nog een ster weten te strikken voor de hoofdrol en een bekwame regisseur.

Ladi Di overleed op 31 augustus 1997 van een auto-ongeluk in de Alma tunnel in Parijs, samen met haar vriend Dodi Al-Fayed. Alhoewel er veel samenzweringstheorieën zijn opgeworpen in de media, wordt over het algemeen aangenomen dat het een ongeluk was, veroorzaakt door een chauffeur die iets te diep in het glas heeft gekeken en iets te hard op de gaspedaal heeft geduwd om paparazzi te ontlopen. Alleen Diana's bodyguard overleefde de klap, zijn gordel redde hem zijn leven. Diana, Dodi en hun chauffeur hadden hun gordel niet gedragen. Op 14 december 2006 bracht de Britse politie een rapport naar buiten, waarin stond dat het inderdaad een ongeluk was[1].

Keira Knightley neemt momenteel de film Atonement (2007) op, naar eigen zeggen een opluchting na de lichtvoetige trilogie Pirates of the Caribbean. Een paar dagen geleden had zelf een dipje gekregen en wou ze zelfs niet meer acteren. In ieder geval zou ze wel de geschikte actrice zijn voor de rol, als je even terug denkt aan Pride & Prejudice (2005). Keira heeft tevens een gloeiende hekel aan teveel "persaandacht", laat staan paparazzi. Dus dat komt ook allemaal goed.

"I don't read any magazines or newspapers any more, because I find it really scary and I get really scared when I'm followed by photographers. I have, on many occasions, broken down in tears because I find it terrifying."

Wanneer de film in productie zal gaan is nog niet bekend, maar dat de film ooit zal gemaakt worden staat als een paal boven water, met of zonder Keira.

***Related Post***
12/02/2007: The Queen valt in the prijzen

Wat wel te verwachten was heeft Helen Mirren gisteravond haar BAFTA (de Britse Oscars) in ontvangst mogen nemen voor haar hoofdrol in The Queen (2006). Mirren greep de gelegenheid niet alleen aan om producenten en filmmakers aan te sporen om meer films te maken met oudere vrouwen in de hoofdrol.

Ze droeg haar BAFTA dan ook op aan alle genomineerde vrouwen, die volgens Mirren fantastische acteerprestaties hadden neergezet. Na de gebruikelijke bedankjes sloot Mirren haar speech met een brok in haar keel af door te vertellen dat ze als actrice nooit zo ver was gekomen zonder haar collega acteur en mentor Ian Richardson, die enkele dagen eerder was overleden.

Ook de producenten van The Queen mochten hun BAFTA afhalen voor Beste Film. Niet alleen waren ze dankbaar dat een Britse film de prijs voor beste film kreeg, ook zeiden ze blij te zijn dat The Queen het zo goed doet en dat het mogelijk is dat een kleine film als deze wereldwijd al meer dan $100 miljoen heeft opgebracht, wat een enorme impuls voor de Britse filmindustrie is. The Queen regisseur Stephen Frears zag de BAFTA voor beste regie aan zijn neus voorbijgaan. Regisseur Paul Greengrass van United 93, over de vliegtuigkapingen van 9/11, mocht wel de prijs mee naar huis nemen. Tevens won United 93 de BAFTA voor beste montage.

De prijs voor beste acteur ging naar Forest Whitaker voor zijn rol als Idi Amin in The Last King of Scotland. Toen hij voor dezelfde rol een Golden Globe kreeg, kon hij zijn emoties op het podium niet in bedwang houden en daar had hij achteraf spijt van. Toen hij zijn BAFTA in ontvangst nam hield hij zich dan ook duidelijk in, maar dat ging hem moeilijk af. Om zichzelf niet opnieuw te verliezen dreunde de acteur een lange rij namen op, maar sloot uiteindelijk toch emotioneel af toen hij de BAFTA aan zijn overleden oma opdroeg. Enigszins de kluts kwijt liep Whitaker de verkeerde kant van het podium af en kwam uiteindelijk op een drafje terug om met een glimlach op zijn gezicht ook nog zijn vrouw te bedanken.

The Last King of Scotland won tevens de speciale Alexander Korda Award voor beste Britse film van het jaar èn de prijs voor het beste script dat naar aanleiding van een boek naar het witte doek was bewerkt. De prijs voor het beste originele script ging naar de Amerikaanse comedie Little Miss Sunshine. De prijs voor beste vrouwelijke bijrol ging naar de niet aanwezige Jennifer Hudson voor haar rol in Dreamgirls en de BAFTA voor beste mannelijke bijrol werd gewonnen door Alan Arkin, die tevens niet aanwezig was. De prijs voor aanstormend talent ging naar Eva Green voor haar rol als Vesper Lynd in de Bondfilm Casino Royale. Paul Verhoevens Zwartboek viel niet in de prijzen. De BAFTA voor beste buitenlandse film ging naar Guillermo del Toro’s Pan’s Labyrinth. Happy Feet werd tot beste animatiefilm van het jaar uitgeroepen.

De mozaïekfilm Babel (2006) kreeg de prijs voor Beste Film in de categorie Drama. Martin Scorsese won als Beste Regisseur voor The Departed (2006). Maar het is Dreamgirls (2007) die met drie Golden Globes ging lopen.

Hoe dan ook is er niet echt sprake van één grote winnaar, want de meeste films kregen wel een beetje erkenning. Tijdens de ceremonie in Los Angeles won de musical Beste Film in de categorie Musical of Komedie, en daarnaast Beste Mannelijke Bijrol voor Eddie Murphy en Beste Vrouwelijke Bijrol voor Jennifer Hudson.

In tegenstelling tot de Oscars, maakt het comité van de Golden Globes voor bepaalde nominaties, waaronder die voor Beste Acteur en Beste Actrice, onderscheid tussen Drama enerzijds en Musical of Komedie anderzijds. In de dramacategorieën wonnen Helen Mirren voor The Queen (2006) en Forest Whitaker (The Last King of Scotland (2006)).

Meryl Streep won Beste Actrice voor haar krengerige rol in de komedie The Devil Wears Prada (2006). Voor Beste Acteur in een komedie mocht Sacha Baron Cohen het beeldje in ontvangst nemen voor de titelrol van Borat (2006).

De prijs voor Beste Scenario ging naar Peter Morgan voor The Queen. Onder de animatiefilms vielen Cars (2006) en Happy Feet (2006) in de prijzen. Cars won voor Beste Animatiefilm.

Beste Song ging naar het lied , dat de zanger Prince speciaal schreef voor de geanimeerde pinguïns. In de categorie Beste Buitenlandse Film won Clint Eastwood met zijn Japans gesproken oorlogsdrama Letters from Iwo Jima (2006). Hier zijn nog wat red carpet pics en hieronder staat het overzicht van de winnaars en de genomineerden van de Golden Globes 2007:

BESTE FILM – DRAMA
Babel
Bobby
The Departed
Little Children
The Queen

BESTE FILM - KOMEDIE/MUSICAL
Dreamgirls
Borat
The Devil Wears Prada
Little Miss Sunshine
Thank You For Smoking

BESTE REGIE
Martin Scorsese (The Departed)
Clint Eastwood (Flags of Our Fathers)
Clint Eastwood (Letters from Iwo Jima)
Stephen Frears (The Queen)
Alejandro Gonzalez Iñárittu (Babel)

BESTE ACTRICE – DRAMA
Helen Mirren (The Queen)
Penélope Cruz (Volver)
Judi Dench (Notes on a Scandal)
Maggie Gyllenhaal (Sherrybaby)
Kate Winslet (Little Children)

BESTE ACTEUR – DRAMA
Forest Whitaker (The Last King of Scotland)
Leonardo DiCaprio (Blood Diamond)
Leonardo DiCaprio (The Departed)
Peter O'Toole (Venus)
Will Smith (The Pursuit of Happyness)

BESTE ACTRICE - KOMEDIE/MUSICAL
Meryl Streep (Devil Wears Prada)
Annette Bening (Running With Scissors)
Toni Collette (Little Miss Sunshine)
Beyoncé Knowles (Dreamgirls)
Renée Zellweger (Miss Potter)

BESTE ACTEUR - KOMEDIE/MUSICAL
Sacha Baron Cohen (Borat)
Johnny Depp (Pirates 2)
Aaron Eckhart (Thank You For Smoking)
Chiwetel Ejiofor (Kinky Boots)
Will Ferrell (Stranger Than Fiction)

BESTE ANIMATIEFILM
Cars
Happy Feet
Monster House

BEST BUITENLANDSTALIGE FILM
Letters from Iwo Jima
Apocalypto
Das Leben der Anderen
Pan's Labyrinth
Volver

BESTE VROUWELIJKE BIJROL
Jennifer Hudson (Dreamgirls)
Adriana Barraza (Babel)
Cate Blanchett (Notes on a Scandal)
Emily Blunt (The Devil Wears Prada)
Rinko Kikuchi (Babel)

BESTE MANNELIJKE BIJROL
Eddie Murphy (Dreamgirls)
Ben Affleck (Hollywoodland)
Jack Nicholson (The Departed)
Brad Pitt (Babel)
Mark Wahlberg (The Departed)

BESTE SCENARIO
The Queen (Peter Morgan)
Babel (Guillermo Arriaga)Little Children (Todd Field & Tom Perrotta)
Notes on a Scandal (Patrick Marber)
The Departed (William Monahan)

Ik lig niet echt wakker van koningshuizen, zowel in ons land als daarbuiten. Het is een duur poppentheater uit de feodale tijd waar de bevolking steeds minder aan heeft. Maar dat het soms stof is voor opmerkelijke films is opnieuw duidelijk geworden met The Queen (2006) van Stephen Frears (Dirty Pretty Things, Dangerous Liaisons, The Grifters).

De kritieken over de film zijn lovend, meer nog, op Rotten Tomatoes haalt de film maar liefst 98% met 153 reviews van diverse kranten en webmagazines en verdient daarmee, samen met Casino Royale (2006), de Golden Tomato Award die wordt toegekend aan de films met de hoogte review score in 2006.

Korte inhoud: The Queen is een weergave van de veelvuldige contacten die koningin Elizabeth en premier Tony Blair met elkaar hadden, na de dood van Prinses Diana. Hoofdonderwerp was de balans die gevonden moest worden tussen het deel dat een privé-aangelegenheid van de Koninklijke familie was en de roep van het volk tot een openbare rouwceremonie. Koningin Elizabeth II trekt zich met haar gezin terug in het kasteel Balmoral, onthutst door de reacties van het volk. Voor Tony Blair, de nieuwgekozen gekozen premier, is de roep van het volk om zekerheid en steun door hun leiders een speerpunt. Wanneer de emoties beginnen op te lopen is het aan Blair om een manier te vinden om een brug te slaan tussen de koningin en het Britse publiek.

Ik heb de film nog niet gezien, maar ik ken wel de meeste van de films van Stephen Frears, en is één van de meest talentvolle Europese regisseurs die ik ken. Frears is niet op zoek naar al te evidente speciale effecten om zijn films mee op te smukken, maar zet zijn acteurs op de voorgrond, in dit geval Helen Mirren, die tijdens het Filmfestival van Venetië werd verrast met een minutenlange staande ovatie. Frears vertelt tevens zijn verhaal met een kroniek-achtig realisme die zowel de wereld van het traditionele koningshuis beschrijft als de soms chaotische leven van een eerste minister. Bij deze een document bestemd voor volharde monarchisten als voor overtuigde republikeinen. Misschien leren we er nog iets uit met betrekking tot de oproer rond de dotaties bij ons.

We hebben een heel eng beeld van wat er zich afspeelt achter de muren van het paleis, en zoals dat nu het geval is met prins Laurent, krijgen we vaak de extremen te zien: de glitter en de schandalen. Met deze prent stappen we uit de karikatuur en lijkt het erop dat we een waarheidsgetrouw beeld van de koningin van Groot-Brittannië krijgen voorgeschoteld. In The Queen wordt het instituut dat zijn uitstraling, bestaansrecht en aantrekkingskracht dankt aan eeuwenoude tradities, tot verantwoording geroepen door het volk. Een volk die verwacht dat dit eeuwenoude instituut zich gedraagt naar wat die tradities voorschrijven. En dat is meteen ook een moeilijke evenwichtsoefening, met blijkbaar een buitengewone film tot gevolg.

Het werd dan uiteindelijk, tot verbazing van velen, de film Still Life (2006) (Sanxia Haoren) van de Chinese regisseur Jia Zhang-Ke die zaterdagavond de Gouden Leeuw won voor de beste film op het 63ste filmfestival in Venetië. Sanxia Haoren is de ontroerende kroniek over het leven in een dorp dat overstroomd zal worden door de bouw van een stuwdam. Zhang-Ke, een 36-jarige onafhankelijke Chinese cineast, kwam pas gaandeweg in de officiële competitie met Sanxia Haoren, dé verrassingsfilm op de Mostra.

Zhang-Ke was voor de derde keer aanwezig op het filmfestival: in 2000 kwam hij met Platform (2000) (Zhantai) naar Venetië en in 2004 stelde hij The World (2004) (Shijie) voor. Dit jaar was van de regisseur ook Dong, een documentaire over de bouw van De Drie Kloven stuwdam geselecteerd in de categorie "Horizons", waarin documentaires en vernieuwende films ondergebracht worden.

De Amerikaanse acteur Ben Affleck mocht de prijs voor beste mannelijke vertolking in ontvangst nemen voor zijn rol in Hollywoodland (2006) van de Amerikaanse regisseur Allen Coulter. Affleck speelt in de film George Reeves, de acteur die Superman moet spelen en die in mysterieuze omstandigheden ogenschijnlijk zelfmoord pleegde in 1959.

Korte inhoud: Deze film is gebaseerd op de gebeurtenissen rondom één van meest beruchte waargebeurde mysteries van Hollywood. Het volgt een privé detective Louis Simo (Adrien Brody) in de jaren '50. Deze is bezig met een onderzoek naar de dood van de "superman" acteur Georges Reeves (Ben Affleck) die door een kogel werd geveld in zijn Hollywood Hills onderkomen. Hij liet hierbij zijn jonge starlet Leonore Lemmon (Robin Tunney) en miljoenen fans achter. Maar zijn rouwende moeder Helen Bessolo (Lois Smith) wou de vreemde omstandigheden van zijn dood niet zomaar over zich heen laten en wil dat de zaak wordt uitgepluisd en huurt de diensten van Simo voor $50 per dag. Simo denkt dat de sleutel van de moord te vinden is met de relatie die hij had met Toni Mannix (Diane Lane), de vrouw van MGM studio executive Eddie Mannix (Bob Hoskins). Het onderzoek wordt erg persoonlijk als hij diverse onverwachte verbindingen en overeenkomsten met zijn eigen leven tegenkomt… Hier vinden jullie de trailer, waarin Ben Affleck eigenlijk maar een kleine rol heeft. De film komt op 28 februari 2007 bij ons in de zalen.

Hier vinden jullie de lijst van de belangrijkste prijzen:
- Gouden Leeuw voor beste film: Sanxia Haoren van Jia Zhang-Ke
- Coupe Volpi voor beste acteur: Ben Affleck, in Hollywoodland van Allen Coulter
- Coupe Volpi voor beste actrice: Helen Mirren, in The Queen (2006) van Stephen Frears
- Zilveren Leeuw voor beste revelatie: Nuovomondo van Emanuele Crialese
- Zilveren Leeuw voor beste regie: Coeurs van Alain Resnais
- Speciale prijs van de jury: Jean-Marie Straub en Daniele Huillet voor hun hele oeuvre
- Speciale prijs van de jury: Daratt van Mahamat-Saleh Haroen
- Prijs Marcello Mastroianni voor beste jonge acteur: Isild Le Besco, in L'intouchable van Benoît Jacquot
- Prijs voor beste scenario: Peter Morgan voor The Queen
- Prijs Osella voor beste fotografie: Emmanuel Lubezki voor Children of Men (2006) van Alfonso Cuaron.