the pledge

  • The Pledge (2001) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Eén van de betere ingetogen rollen van Jack Nicholson is toch wel deze uit The Pledge (2001), een film in regie van Sean Penn. Jack speelt een uitgeleefde rechercheur die op de valreep van zijn pensioen nog even een gruwelijke moord op een 8-jarig meisje wil ontrafelen. Penn kreeg hiervoor trouwens een nominatie voor de Gouden Palm in het filmfestival van Cannes maar verloor van het weinig opmerkelijke The Son's Room (2001).

    the_pledge_2001_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: De gepensioneerde agent Jerry Black (Jack Nicholson) belooft tijdens zijn laatste klus de moeder (Patricia Clarkson) van een vermoord meisje de moordenaar te zullen vinden. Jerry denkt dat de politie de verkeerde heeft opgepakt, en ontdekt dat dit het derde incident is in korte tijd waarbij een jong, klein meisje het slachtoffer was. Hij koopt een oud tankstation in de buurt van de misdaden om zo naar een man te kunnen zoeken die in een zwarte stationwagon rijdt en maakt contact met Lori (Robin Wright), de moeder van een jonge dochter.

    De atmosfeer van deze grimmige thriller is geniaal in beeld gebracht door Chris Menges (The Mission, The Killing Fields) maar tevens ondersteund door een minimalistische score met sythesizergeluiden van Klaus Badelt, die toen nog onder de hoede stond van Hans Zimmer. Het script van Jerzy Kromolowski en Mary Olson-Kromolowski is gebaseerd op de roman van Friedrich Dürrenmatt.

    Het resultaat lijkt op een film uit de jaren 70, die heel traag vooruit slentert en ons verrast met een contemplatief, diepgravende karakterstudie die enigszins afwijkt van wat we standaard te zien krijgen in dergelijke hapklare cop-vs-serial-killer-thrillers. Penn filmt niet met het oog een publieksfilm te maken, of uit puur effectbejag of sensatiezucht. Verwacht dus geen plakkerige sentimentaliteit, oorverdovende schietpartijen of wilde achtervolgingen. Net als met Penn’s vorige films (The Indian Runner, The Crossing Guard), draait deze prent rond een man die langzaam aan zijn innerlijke kwetsuren ten onder gaat. Het is een laatste wapenfeit van een man die een loodzwaar kruis meezeult en er alles wil aan doen om zijn belofte te eren, en daarvoor denkt hij dat het doel ook de middelen heiligt.

    Kortom, The Pledge is een trage thriller met uitzonderlijk goede en genuanceerde vertolkingen en knap ingetogen camerawerk. Toch mist de film een degelijke 3de act met misschien net dat tikkeltje meer intrige en opwinding (***spoiler*** in plaats van een huilende en compleet ingestorte Jack Nicholson ***end spoiler***). Het einde van een Insomnia (2002), die zowat dezelfde toon aansnijdt met een detective die gebukt leeft onder schuldgevoelend, is zoveel efficiënter en meer aangrijpend. Anderzijds is het wel een einde die je niet verwacht en op zich is onvoorspelbaarheid ook een troef in het verzadigde cinema landschap.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 2 april 2018

     

    *** The Pledge trailer ***

  • Twixt (2011) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Zaterdagavond na een drukke dag vol vertier en een heerlijke portie sushi, zagen we op de klok dat de nacht nog jong was en de tijd geruststellend. We besloten dan maar eens langs de Sphinx-cinema te struinen en te kijken wat er zoal klokslag 22u30 speelde. Toen we de affiche zagen van Twixt (2011), waren we er niet meteen weg van. Ook de korte inhoud uit een krantenknipsel had het meer of de meester zelf dan over zijn laatste film. Die meester is dan ook niet van de minste: Francis Ford Coppola. Van een meester verwachten we veel.

    twixt_2012_blu-ray.jpg

    Twixt is niet de film die je verwacht, toch stelt hij niet teleur. Het lijkt een stijloefening te zijn, licht experimenteel, zonder veel diepgang, maar echt oppervlakkig kun je het ook niet noemen. Horror, nee, magisch-realistisch en surrealistisch dat wel ja. Een al tientallen keren herkauwd thema, maar het blijft werken zeker als je het in de handen geeft van Coppola die er zich duidelijk geamuseerd heeft met verschillende filmstijlen door mekaar te verweven.

    Korte Inhoud: Hall Baltimore (Val Kilmer), is een schrijver op leeftijd en op retour, met veel schulden en een boze echtgenote, waardoor hij maar vlucht in den drank en de eenzaamheid van het bestaan. Hopend om nog wat te verdienen aan zijn laatste bestseller belandt hij in een Swann Valley, een stadje waar de tijd stille bleef staan. Of liever waar de tijd de tijd niet is, als je de verhalen over de klokkentoren met de zeven klokken die elk een ander tijdstip aangeven, moet geloven. Als de plaatselijke sheriff Bobby Lagrange (Bruce Dern) als enige fan, dan nog een opdringerige kerel blijkt te zijn, die zelf ook schrijft, dan heb je het als schrijver wel gezien. Hall will het stadje dan ook zo vlug mogelijk achter zich laten. Hij installeert zich in een motel, bezint zich en gaat met een fles in de hand nog eens wandelen. Tijdens zijn nachtelijke wandeling wordt hij opgeschrikt door de plotse verschijning van Virginia (Elle Fanning), een jong meisje. die precies iets van hem wil. Een oud hotel blijkt plots weer bewoond, hij loopt ook Edgar Allen Poe (Ben Chaplin) tegen het lijf en dan de schreeuw om hulp van Virginia.

    Hall ontwaakt uit zijn droom, maar was het wel een droom? Het laat hem niet los en ook in het dorp zelf begint hij verhalen op te vangen over het oude hotel, het drama dat er gebeurde en de klokkentoren waar iedereen zo bang voor is. Bovendien betrekt Bobby Lagrange hem bij een geheimzinnige moord die hij in de schoenen van de mysterieuze commune aan de andere kant van het meer wil schuiven. Hall denkt eindelijk de plot gevonden te hebben voor een nieuw verhaal waardoor hij zijn schulden kan afbetalen en zijn vrouw en uitgever tevreden te stemmen en is vastberaden de fijne achter de wilde verhalen te zoeken. Het brengt hem verder dan hij ook verwacht zou hebben.

    Twixt begint als een sprookje. De vertelstem van Tom Waits -wat hier een leuke gimmick is – leidt ons in Swann Valley. Ander leuks is dat de film het ene moment een doordeweekse zaterdagavond film is, bv de momenten dat we Hall in zijn gewone doen zien en soms iets weg heeft van de komedies van Woody Allen: gedetailleerde shots, fijne dialogen met komische inslag. En wanneer Hall in de andere wereld terecht komt bij Edgar Allen Poe, is het een ware gothic novel. Niet alleen qua filmstijl, die doet denken aan Sin City en bepaalde scènes uit Paris Je t'aime (2006).

    Ik vind het prachtig. Het soort magisch-realisme waar ik fan van ben, ondanks het thema van de vermoorde onschuld, ook wel typisch voor zowel de gothic novel als het magisch-realisme, denk maar aan mijn meest favoriete boek ooit in die zin: "De Komst van Joachim Stiller" van Hubert Lampoo. De puzzel valt niet te moeilijk in mekaar, het verhaal is boeiend en licht verteerbaar. Sommigen vinden dit de meester niet waard, het kan me niet schelen. Ik hield er van. De personages acteren op meer dan degelijk niveau. Perfect geregisseerd en gecast. Hall als waardeloze drinkebroer met bierbuik, Ben Chaplin als Charlie Chaplin (ik bedoel Edgar Allen Poe) en de fotogenieke Elle Fanning. De typecasting en stereotypen ook, zonder banaal te worden. Twixt doet me denken aan The Pledge (2001) van Sean Penn: een op het eerste zicht kleine film, waarvan de kwaliteiten pas later naar boven komen.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 27 september 2012

    ***Related Posts***
    21/03/2012: John Cusack is Edgar Allen Poe in The Raven
    04/08/2011: Twixt van Francis Ford Coppola
    05/11/2007: The Tell-Tale Heart verfilmd

     

    *** Twixt trailer ***

  • The Wrestler van Darren Aronofsky wint Gouden Leeuw

    Pin it!

    Na een teleurstellende The Fountain (2006) heeft de 39-jarige Amerikaanse cineast Darren Aronofsky dan toch indruk gemaakt op de 65ste editie van het filmfestival van Venetië. Zijn film The Wrestler (2008) sleepte de Gouden Leeuw in de wacht. De film, met de intussen bijna 52-jarige Mickey Rourke in de hoofdrol, ontlokte zowel bij de critici als bij het publiek in Venetië heel enthousiaste reacties.

    the_wrestler_2008_poster.jpg

    Korte inhoud: The Wrestler vertelt het verhaal van Randy "The Ram" Robinson (Mickey Rourke), een professioneel worstelaar die inmiddels met pensioen is. Hij stapt opnieuw in de ring en baant zich een weg in het onafhankelijke circuit. Randy wil nog één keer een grote finale worstelen tegen zijn voormalige rivaal.

    Deze super 16mm film werd opgenomen in een recordtijd van 35 dagen met het strikte minimum aan middelen (7 miljoen dollar). Voor Rourke betekent The Wrestler een onverhoopte comeback. Toch kaapte de Amerikaan niet de prijs voor de beste acteur weg. Die onderscheiding ging naar de 51-jarige Italiaan Silvio Orlando, die een verscheurde vader vertolkte in Giovanna’s Father (2008) van Pupi Avati. De 46-jarige Franse actrice Dominique Blanc won de onderscheiding voor de beste vrouwelijke vertolking met haar prestatie in L’Autre (2008), een film van Patrick Mario Bernard en Pierre Trividic.

    Ben ik blij dat Nicolas Cage de rol van Randy niet heeft vertolkt, want hij kwam hiervoor eerst in aanmerking. Mickey Rourke straalt gewoon zoveel meer uit dan Cage. Ik herinner me nog The Pledge (2001) waarin hij misschien 2 minueten screentime had en gewoon zoveel indruk maakte als vader wiens dochter is verdwenen. Ik zal duimen dat de acteur een nominatie mag krijgen voor Beste Acteur bij de Oscars.

    In The Wrestler is ook een rol weggelegd voor de bloedmooie Marisa Tomei en de sensuele Evan Rachel Wood. Er is nog geen releasedatum bekend, maar we houden deze film wel in de gaten.

     

    *** The Wrestler trailer ***