De FilmBlog

Terwijl bijna elke min-of-meer geslaagde film een facelift heeft gekregen - zij het een remake, prequel of sequel - zien we dat een paar prenten gespaard blijven van deze nevenwerking. Zo is er Blade Runner (1982) van Ridley Scott, gebaseerd op de roman van Philip K. Dick. Niet meteen een eenvoudig en goedkoop vehikel, dat je zomaar niet kan heruitvinden. Komt daar nog bij dat deze science-fiction thriller in de bioscoop alles behalve een goede beurt heeft gemaakt, maar pas veel later werd aanzien als een meesterwerkje.

Korte inhoud: Los Angeles, 2019: Rick Deckard (Harrison Ford) is een 'Blade Runner': een politieagent die ingezet wordt om 'replicants' uit te schakelen, omdat onze planeet na een gewelddadige opstand verboden terrein is voor hen. Hij wil eigenlijk stoppen, maar moet z'n baantje weer oppakken wanneer vijf replicants een ruimteschip kapen en terugkeren naar de Aarde.

De donkere 'cyberpunk' stijl was van grote invloed op heel wat sciencefictionfilms (gaande van The Matrix tot Artificial Intelligence), maar Blade Runner heeft op zijn beurt zijn inspiratie gezocht in de 'film noir'. Dat nieuwe film noir genre wordt ook wel neo noir genoemd. Ik raad trouwens aan elke filmgeek het boek aan over de making off van de film, geschreven door Paul M. Sammon. Een kleine bijbel die de productie van een film volledig uit de doeken doet, met de leuke en minder leuke kantjes.

Maar ook deze film zal misschien nog een staartje krijgen in de vorm van een prequel of sequel. De mensen van Alcon Entertainment hebben volgens Variety hebben de tv- en filmrechten van Blade Runner gekocht. Ze mogen er alleen maar geen remake van maken… misschien maar goed ook. De science-fiction heeft trouwens een aantal versies en ik ben zelf niet zeker of ik nu uiteindelijk de 'director’s cut' heb gezien of de 'final cut' of nog de 'international cut'.

Alcon topmensen Andrew Kosove en Broderick Johnson hebben tegen Variety gezegd dat ze nog niet precies weten hoe ze het project zullen aanpakken en of Ridley Scott al dan niet betrokken zal worden: "We're at a very preliminary stage where we're still formulating strategy as to whether we'll hire a filmmaker or a writer first and whether we'll do a prequel or a sequel," zei Kosove. "The one thing for sure is that neither Broderick nor I will direct."

Ik vond het een geweldig boek en een uitstekende verfilming. Dat ze nu van plan zijn om er een vervolg aan te breien of een soort prequel, vind ik op zich wel interessant. Veel interessanter trouwens dan de alien prequels die ondertussen naar de prullenmand zijn verwezen. De wereld is zo complex dat je er alle kanten mee uit kan. De film verschilt wel wat van het boek, dus weet ik niet precies of ze zullen terugkeren naar het bron-materiaal of gewoon zullen freewheelen op het materiaal die reeds beschikbaar is in de film. In het boek is er immers sprake van een grote kernramp die de genetische code van de mensen heeft gewijzigd. Er wordt ook meer ingegaan op het personage van Deckard, enz…

Persoonlijk zou ik iets meer willen zien over de 'replicants' en of zij nu werkelijk in opstand zullen komen (…dus eerder een soort sequel in plaats van prequel). Er is voldoende informatie aanwezig om een boeiend en fascinerend verhaal te vertellen. Ik hoop alleen dat ze niet in de val zullen trappen van veel andere sequels, die eigenlijk een soort remake zijn met een paar kleine wijzigingen. Ze moeten afstappen van het plot van Blade Runner en nieuwe paden bewandelen. Een tweede mogelijke vergissing is dat ze er een domme science-fiction actiefilm van maken. De fan-base van Blade Runner zijn mensen die zowel filmgeeks als mensen die af en toe eens een science-fiction boek lezen (of op z’n minst interesse hebben in het genre). Als ze een sequel of prequel in gedachten hebben, zal het er één moeten zijn van het niveau van Philip K. Dick…

***Related Posts***
28/02/2006: Top 10 Favoriete 80’ties Film
27/08/2004: Top 10 Beste Science Fiction Film volgens wetenschappers

Wat als Kevin Smith de Superman vs Batman film had gemaakt, dan zou het misschien wel trekken op het filmpje van de mannen van How It Should Have Ended. Deze filmgeeks hebben trouwens nog heel wat films geparodieerd, zoals Star Wars, Lord of the Rings, The Matrix, Braveheart, The Blair Witch, zelfs Se7en mocht er aan geloven. Enjoy!

Het heeft er alle schijn van dat de nieuwe Tim Burton film Alice in Wonderland (2010) alle kleine kindjes én volwassenen de stuipen op het lijf zal jagen. Net zoals clowns wel eens akelige figuren kunnen zijn (cf. It of House of 1000 Corpses (2003)) kunnen ook sprookjes een duistere kant hebben. En dat wordt meteen duidelijk bij het zien van de eerste afbeelding uit de film.

Korte inhoud: Alice (Mia Wasikowska), zit met haar oudere zus aan de oever van een meertje, wanneer er een pratend, wit konijn langs rent. Terwijl ze het konijn achterna zit, valt ze in een diep gat. Na een lange val blijkt ze zich in de vreemde, maar wonderlijke wereld 'Wonderland' te bevinden. Hier ontmoet ze verschillende wezens en beleeft ze de mooiste en spannendste avonturen, maar hoe moet ze terugkeren naar huis?

Ik heb altijd al Alice in Wonderland van Lewis Carroll een akelig verhaaltje gevonden. Het verbaasde mij dan ook niet dat Marilyn Manson eveneens plannen heeft om het boek te verfilmen (Phantasmagoria: The Visions of Lewis Carroll (2010)). Het boek verschilt ook van heel wat andere "kinderboeken" in die zin dat er relatief weinig actie in steekt maar voornamelijk draait rond de dialogen en principes van identiteit en de zin en onzin der dingen.

Hoewel er wel onverklaarbare dingen gebeuren, is het bovennatuurlijke eigenlijk afwezig in het boek; het wordt voornamelijk bevolkt door dieren en normaal levenloze objecten als speelkaarten. Lewis Carroll steekt hier de draak met al die andere sprookjes die heel moralistisch van nature zijn. Maar om dit te ontdekken moet je het boek lezen in plaats van de Disney film te bekijken.

In de afbeelding zien we kameleon Johnny Depp in de rol van The Mad Hatter. Het witte konijn wordt vertolkt door Michael Sheen, Anne Hathaway speelt de rol van de Witte Koningin, Helena Bonham Carter vertolkt de Rode Koningin. In de film zien we ook nog vertolkingen door Alan Rickman, Christopher Lee, Stephen Fry en Crispin Glover. Het script is van de hand van Linda Woolverton (The Lion King, Beauty and the Beast). Om te weten hoe diep de konijnenpijp reikt, om The Matrix (1999) te citeren, zullen we moeten wachten tot 2010. En uiteraard zullen we ook deze Burtonesque film kunnen zien in 3D in de zalen die uitgerust zijn met het nieuwe projectiesysteem.

De makers van Crank 2: High Voltage (2009), Mark Neveldine en Brian Taylor, hebben dit jaar een tweede prent afgewerkt, de science-fiction thriller Gamer (2009) met Gerard Butler in de hoofdrol.

Korte inhoud: Het verhaal speelt zich af in een toekomst waar mensen met hun spelconsole andere mensen kunnen controleren in een gewelddadig game. Eén van die ‘avatars’ Kable (Gerard Butler) heeft er zowat genoeg van om gestuurd te worden door de teenager Simon (Logan Lerman) om te doden en probeert het op te nemen tegen het mastermind achter het spel, Ken Castle (Michael C. Hall).

Het plot op zich heeft wel iets weg van The Matrix (1999) meets Sleep Dealer (2008) maar gezien de reputatie van de twee regisseurs denk ik dat we ons kunnen verwachten aan een ultra-gewelddadige prent in de stijl van The Running Man (1978). In de casting duiken ook heel wat bekende namen op zoals: John Leguizamo, Six Feet Under/Dexter acteur Michael C. Hall, Heroes acteur Milo Ventimiglia, Terry Crews en rapper Ludacris. De vrouwen zijn vertegenwoordigd door Alison Lohman, Zoe Bell en Amber Valletta.

Verwacht je maar aan een soort hypernerveuze in your face explosie die eigenlijk nergens op slaat maar heel plezierig is om naar te kijken. De ex-reclame-makers leggen er zo genadeloos de zweep op dat je geen tijd hebt om over futiliteiten na te denken als een coherent verhaal of uitgewerkte karakters.

Dit is quilty pleasure op z’n best. Weinig moraliteit en een overdosis van opgespoten testosteron. En ja, het lijkt eigenlijk niet veel verschillend van Crank of Crank 2. Het is hun filmstijl, maar dan wel een stijl die je niet voor 5 films zal kunnen aanhouden. Hun volgende project is de comic-adaptatie Jonah Hex (2010) met Megan Fox en hopelijk dimmen ze iets op de explosies en zetten ze iets meer in op de karakters.

Gamer zou op 9 september 2009 bij ons in de zalen moeten draaien.

***Related Posts***
15/01/2009: Crank 2: High Voltage, kinderen niet toegelaten
23/04/2008: Bai Ling in Crank 2 High Voltage

Voor diegene bij wie The Matrix (1999) en het game 'Pong' nog fris in het geheugen zitten is hier een grappige cartoon van de hand van Randall Munroe op zijn beruchte xkcd site. En als je door zijn webcomic blader komt je nog heel wat hilarische en knettergekke prentjes tegen. Enjoy!

In mijn vorige artikel over The Curious Case of Benjamin Button (2008) had ik het even over die revolutionaire camera-techniek genaamd Contour waarbij een gezicht in 3D kon worden omgezet tot op de kleinste rimpel. Sta me toe om in deze post nog iets meer over deze techniek te vertellen, want het moet gezegd worden, na het zien van de beelden, vind ik dit toch al even baanbrekend als de bullet time in The Matrix (1999).

De camera-techniek werd uitgevonden door de voormalige Apple-computer ingenieur Steve Perlman, die opzoek was om de techniek van motion capture drastisch te verbeteren. De acteur moet hiervoor op de set rondlopen met groene, fluorescerende make-up die niet zichtbaar is met gewoon licht. Deze make-up laag zal toelaten om het gezicht beter te capteren met een grotere precisie, om achteraf te bewerken met digitale effecten. Het voordeel van deze techniek, in vergelijking met het klassieke motion capture systeem, waarbij oa. een speciaal masker/outfit werd gebruikt met tracking points (cf. Kevin Bacon in Hollow Man (2000)), is dat je zowat alle gelaatsuitdrukkingen van de acteur kan bewaren en zo een quasi perfect digitaal gezicht kan creëren.

Met het motion capture systeem, die al een verbetering was op de techniek van de rotoscopie waar een beweging 2-dimensionaal werd opgenomen via verschillende stilstaande beelden om achteraf bewerkt te worden, kon je al een basis 3D model maken aan de hand van tracking points op een suit. Het nadeel van deze techniek was het kostenplaatje (niet enkel voor het pak, het gebruik van blue/green-key, de software en de ingenieurs) en de animatie-beperkingen die het systeem kende. Het systeem was ook zo complex dat je bijna geen correcties kon aanbrengen en indien er iets fout was gelopen, kon je maar beter alles opnieuw gaan opnemen.

Met het nieuwe systeem heb je heel wat meer informatie die meteen wordt omgezet in een 3D model met een resolutie van zowat 200'000 pixels. De term 'contour' slaat op de (goedkope video-)camera's die in een halve cirkel rond de acteur moeten staan om op hetzelfde moment de verschillende hoeken van het gezicht te kunnen capteren voor een perfecte 3D modeling van het gezicht. Het opnemen van de beelden gebeurt via lichtflitsen met een speciale lichtbron.

Er zijn echter nog beperkingen aan het systeem, want je kunt geen make-up leggen op de ogen, in de mondholte of op elk haartje. Maar het zal hoe dan ook niet lang meer duren om een perfecte 3D-acteur te creëren waarbij je het verschil niet meer zal merken tussen het echte en het digitale exemplaar? Kan men dan Heath Ledger terugbrengen als The Joker in een volgende Batmanfilm? Neen, want deze techniek verreist dat de acteur moet acteren met make-up voor de contour-camera’s. Maar er wordt niet uitgesloten dat nu nog levende acteurs zich geen zorgen meer moeten maken voor hun rimpels. De mogelijkheden zijn op dat gebied verbluffend.

Een tijdje geleden heb ik mijn Top 10 Worst Actress lijstje vrij gegeven, nu is het de beurt aan de Top 10 Worst Actor. Het zijn stuk voor stuk acteurs die niet beschikken over genoeg dramatisch vermogen om verschillende emoties over te brengen. Het kan gebeuren dat elk van hen op een gegeven moment wel genoeg charisma en uitstraling had om een rol te dragen, maar over de gehele lijn blijven het acteurs die er niet zijn gekomen omwille van hun acteer-talent. Ik heb er ook voor gekozen om Arnold Schwarzenegger bewust niet in de lijst te zetten, juist omwille van het charisma en de overtuigingskracht die de man uitstraalt. Tot op heden is er nog geen enkele bodybuilder in geslaagd om te presteren wat hij deed. Hij is geen groot acteur, maar net zoals een Jean-Claude Van Damme kunnen zij heel overtuigend uit de hoek komen onder begeleiding van een talentvolle regisseur. Daarnaast kan je bij hen weinig tot geen films opnoemen waar ze 'slecht acteren'. Schwarzie was zelf heel overtuigend als barbaar in Conan, één van zijn eerste rollen.

Voor dit lijstje heb ik me onthouden van al die pop-idolen/rappers (50 cent, Mos Def, Usher,…) die de laatste tijd in elke film schijnen op te duiken. Ik dacht, laat ik het houden bij artiesten die hun brood verdienen met acteren. Dit zorgt meteen dat ik mijn gehele lijstje niet moet vol proppen met rappers, want het is gewoon niet om aan te zien.

10. Nicolas Cage
Bekijk dit clipje van Nicolas Cage uit de remake The Wicker Man (2006), en jullie zullen meteen begrijpen dat er een reden is waarom mensen niet naar Nic Cage films willen kijken. Ik heb onlangs de Bangkok Dangerous (2008) remake bekeken in de hoop een acteur te zien die zich volledig kon geven in deze getourmenteerde rol, maar ik was eraan voor de moeite. Maar Cage heeft zeker zijn momenten en heel af en toe weet hij ons te verbazen (Leaving Las Vegas, Adaptation, Matchstick Men), maar dat gebeurt de laatste tijd steeds minder.

9. Keanu Reeves
Er waren momenten in The Matrix (1999) en Constantine (2005) waar ik echt wel onder de indruk was, maar voor de rest blijft Keanu Reeves een droge, expressieloze vis. En wat mij zorgen baart is dat er geen evolutie in zijn vertolking zit. Je zou gemakkelijk zijn gezichtje in Street Kings (2008) kunnen uitknippen en plakken over al zijn scènes in die film, veel verschil zou het niet uitmaken. Nochtans blijft de man in schitterende projecten opduiken.

8. Adam Sandler
Adam Sandler is grappig, maar heeft dus weinig bereik als acteur wanneer hij niet verondersteld is om belachelijk over te komen. Soms doet hij mij een beetje denken aan Tim Allen, maar die laatste heeft nog de verdienste om af en toe te kunnen overtuigen met een iets meer ernstige scène. Punch-Drunk Love (2002) was zijn meest memorabele film en The Wedding Singer (1998) misschien zijn meest grappige film, maar over het algemeen is het huilen met de pet op. Zelfs als komiek is hij niet meer grappig, dat werd duidelijk met You Don’t Mess With the Zohan (2008).

7. Rob Schneider
Ik moet er eigenlijk niets van weten, want Rob Schneider werkt meer op mijn zenuwen dan op mijn lachspieren. Komt daar nog bij dat zijn films oerdom zijn (Deuce Bigalow 1 & 2, The Animal, The Hot Chick, The Benchwarmers, …) en dat hebben de mensen van South Park ook opgemerkt (cf. South Park clip). Hij is vaak te zien in een side-kick achtige rol met Adam Sandler, maar die twee deugen niet afzonderlijk en nog minder met elkaar.

6. Steven Seagal, Vin Diesel & Jason Statham
In tegenstelling tot Van Damme en Schwarzie hebben zij nog niet veel van hun “acteertalent” laten zien. Het zijn actiehelden die met veel overtuiging iemand in elkaar kunnen kloppen, maar wanneer ze emoties onder controle moeten houden, valt hun vertolking als een kaartenhuisje in elkaar. Ik heb ze niet onderverdeeld want ze zijn aan elkander gewaagd. Ze komen wel weg met algemene uitdrukkingen die geheel in hun register van actie-held zit (kwaad, stoer of verrast kijken), maar vraag hen bijvoorbeeld niet om te huilen want dan zou het publiek in een lach kunnen schieten. Steven Seagal is een houten plank, Jason Statham is een uitvinding van Guy Ritchie die op automatische piloot speelt en Vin Diesel heeft tot vervelens toe bewezen dat hij moeite heeft om iets anders te spelen dan de gewelddadige bullebak.

5. Will Ferrell
Typetjes doen het goed in de States, en Will Ferrell is er zo eentje die al een lange weg heeft afgelegd. Het zijn stuk voor stuk pijnlijke films om te zien, maar het publiek is er blijkbaar dol op. Dat blijkt althans uit de box-office cijfers. Maar Will Ferrell is enorm beperkt in zijn acteerwerk. Nochtans zijn de films vaak enorm grappig (Old School, Anchorman), maar dit is niet altijd te wijten aan Will Ferrell. Elf (2003) van Iron Man regisseur Jon Favreau, Blades of Glory (2007) en Semi-Pro (2008) beginnen aan te tonen dat hij dringend zijn parodiërende formule van de onbenullige sufferd zal moeten herzien, want het is niet meer grappig.

4. Zac Efron
Ik snap nog steeds niet waarom bepaalde studio’s, tegen beter weten in, deze Zac Efron willen casten in hun filmprojecten. De man acteert niet beter dan een snotneus van 8 jaar. Hij steelt waarschijnlijk wel de hartjes van heel wat tienermeisjes, maar die kerel bakt er dus op dramatisch vlak niets van en is een beetje het mannelijke equivalent van worst actress Hilary Duff. Hij werd bekend door de Disney prent High School Musical (2006) die nauwelijks de moeite waard is om te bekijken, ook al ben je een die hard musical fan. Maar Zac Efron vertolkt met brio elke simplistische platitude in de film. Spijtig genoeg is hij verder niet bekwaam om iets anders te spelen dan een kartonnen bord, maar dat zal de teenage-fanclub van Efron worst wezen.

3. Mike Myers
Nog zo’n typetje die aan vervanging toe is, is dat van Mike Myers. Ik wil best geloven dat hij een komisch talent is, maar wat hij de laatste tijden laat zien is op zijn zachts uitgedrukt beschamend. Zijn humor is van het niveau ‘pipi-kaka’ en hij recycleert vaak de Austin Powers grappen ad nauseum. En wanneer Love Guru Myers geen synoniemen meer heeft voor geslachtsdelen, begint hij oeverloos te zeveren over winden laten en diarree. Niemand van onder de 10 jaar zou dit moeten ondergaan, en wat dat betreft, eigenlijk ook niemand die ouder is dan 10.

2. Dwayne "The Rock" Johnson
Met een naam als The Rock kan je niet meteen serieus genomen worden, daarom heeft de wrestling-champion zijn geboortenaam heropgevist. Spijtig genoeg had dit zo goed als geen invloed op zijn acterend vermogen. Walking Tall (2004), waar de acteur een slordige 15 miljoen dollar opstreek, had zijn doorbraak moeten betekenen. Maar het was een pijnlijke vertoning die gelukkig slechts een 72 minuten duurde. De bedoeling was dat het publiek zou meevoelen met het hoofdpersonage, maar wie wil zich nu gaan identificeren met een dwaze bruut? En met Doom (2005) deed hij zowaar nog erger.

1. Ashton Kutcher
Ashton Kutcher speelt net iets beter dan de gemiddelde Vlaamse acteur, maar het scheelt maar een haartje. Bekijk hem in films als The Guardian (2006), What Happens in Vegas… (2008) of My Boss's Daughter (2003) en je zal weten wat ik bedoel. In die laatste film wordt hij trouwens vergezeld door Tara Reid, en in plaats van vonken te geven op het scherm doven ze elk komisch-moment met hun vacuüm-vertolkingen. In de meeste gevallen acteert Kutcher zelfs niet, maar loopt hij rond als goofy leeghoofd. Enkel spijtig voor de anders niet onaardige rollen die hij aangeboden krijgt, die met een beter acteur ook betere films hadden geweest.

***Related Post***
27/09/2008: Top 10 Worst Actress

Never Change a Winning Team zullen ze bij DreamWorks hebben gezegd, want na het succesnummer Disturbia (2007), half geïnspireerd op de Hitchcock-thriller Rear Window (1954), die zijn productiebudget van 20 miljoen dollar tijdens zijn openingsweekend al terug won, heeft Steven Spielberg opnieuw acteur Shia LaBeouf en regisseur D.J. Caruso opgetrommeld voor de kinetische actiethriller Eagle Eye (2008), en het ziet er allemaal best spannend uit. En dat is dan weer te danken aan het schrijftalent van John Glenn en Travis Wright, die tevens volop bezig zijn met de Tony Scott remake The Warriors (2010).

Korte inhoud: Wanneer Jerry Shaw (Shia LaBeouf) en Rachel Holloman (Michelle Monaghan) allebei een mysterieus telefoontje krijgen van een onbekende vrouw, komen ze door dit toeval met elkaar in aanraking. De vrouw bedreigt hen en hun familie met de dood en brengt Jerry en Rachel in verschillende levensgevaarlijke omstandigheden. Hierbij gebruikt ze de hedendaagse technologie om elke stap die ze doen te controleren. Uiteindelijk escaleert de situatie en worden deze twee gewone mensen de meest gezochte voortvluchtigen. In een race tegen de klok proberen ze er samen achter te komen wat er werkelijk gaande is en waarom hen dit overkomt.

Net als in The Matrix en recentelijk Wanted (2008), wordt het hoofdpersonage, dat weinig opwinding kent in zijn bestaan uit zijn dagelijkse routine weggeplukt door een anonieme beller die hem ineens in een wereld van angstwekkende achtervolgingen en complete chaos stort. En schijnbaar allemaal in scène gezet door die ene beller. Het zijn in ieder geval het soort verhalen die wel eens een loopje van de waarschijnlijkheid nemen. Maar als alles maar past binnen de logica van het gecreëerde kader, heb ik daar niet meteen iets op tegen.

Een onderwerp dat op de voorgrond treedt in Eagle Eye, alsook in Spielbergs Minority Report en D.J. Caruso's Disturbia, is het gegeven van de allesbeheersende en regulerende technologie, en daarbij aansluitend ook de inbreuk op privacy. In de film zal een enkeling alle elektronica in de stad naar zijn hand zetten en voor slechte doeleinden manipuleren, en dat doet dan weer denken aan Die Hard 4 (2007). Alles draagt uiteindelijk bij tot de boodschap dat die innoverende technologie, slechte gevolgen kan hebben en averechts kan werken. Dat zelfs de communicatie en de maatschappij er niet efficiënter en veiliger van worden en dat we best beroep doen op ons gezonde verstand. Diepzinnig en origineel lijkt het allemaal niet, maar dit levert vast wel 2 uur buitensporig vermaak op.

In de film is ook een rol weggelegd voor. Billy Bob Thornton die de meest snedige one-liners moet spuien. We zien ook de M:I 3 babe Michelle Monaghan en de exotische vlam Rosario Dawson opduiken, twee actrices die best wel kunnen acteren en het niet alleen moeten hebben van hun uiterlijk. Verwacht hier dus een lekker vlotte en vermakelijke prent met leuke personages, heftige actiescènes, opzwepende muziek, en hier en daar wat pogingen tot diepgang en maatschappijkritiek. De film is bij ons in de zalen vanaf 1 oktober 2008.

Er zijn maar een handvol regisseur uit het buitenland die succes hebben in Amerika. Het valt dus af te wachten op de Kazachstaanse cineast Timur Bekmambetov (Night Watch, Day Watch) een uitzondering op de regel zal worden. Zijn eerste Amerikaanse productie, Wanted, heeft zeker flair, flitsend en overtuigingskracht. Zijn creativiteit en ongebreidelde verbeeldingskracht hebben niets of nauwelijks aan kracht ingeboet met zijn oversteek naar Amerika. Wanted (2008) is een heerlijke comic-adaptatie gebaseerd op het werk van Mark Millar. De actieprent is soms behoorlijk meedogenloos, maar neemt zichzelf gelukkig niet al te serieus en gooit gewoon alle riemen los voor een overheerlijke actiespektakel.

Korte inhoud: Als de 25-jarige Wesley Gibson (James McAvoy) eindelijk ontdekt wie zijn vader is, blijkt die een huurmoordenaar te zijn. Als zijn vader niet lang daarna gedood wordt, wordt Wesley geacht om hem op te volgen. Van een ander lid van zijn vaders organisatie krijgt hij de benodigde training. Wesley blijkt bovendien over gaven te beschikken die hij nooit had verwacht. Wes groeit uit, onder de hoede van de Fraternity’s leider Sloan (Morgan Freeman) en zijn sexy sponsor Fox (Angelina Jolie), tot een gevaarlijk moordwapen.

James McAvoy is eigenlijk een newbie in het actiegenre maar hij is overtuigend in deze rol en zeker iemand waarmee de kijker zich mee kan identificeren. Het feit dat McAvoy liever ingewikkelde dramatische rollen wil vertolken zorgt meteen voor een boeiende vertolking in dit anders lijnrecht personage. Als toeschouwer geloof je zijn ontwikkeling. Je kunt je inleven in zijn hoedanigheid als ‘gewone man’ met een 9 to 5 job, met als gevolg dat wanneer hij halsoverkop in een andere, intimiderende wereld terechtkomt, de kijker met hem meeleeft en zich net zo onwennig en verbaast voelt als hij. Dit lijkt evident maar veel films vergeten dit vaak en transformeren gewone mannen in superhelden zonder zich daarbij vragen te stellen.

De film heeft veel weg van The Matrix (1999), voornamelijk het grafische aspect. De afgezaagde bullet time, die we binnenkort nogmaals zullen zien in de Max Payne (2008) verfilming, wordt hier eigenlijk heruitgevonden. Ook hier blijkt de eenvoudige jongen speciale krachten te hebben en wordt hij vanuit zijn kantoor weggeplukt door een organisatie die hem zal gaan rekruteren en klaarstomen om zijn ware potentieel te bereiken. Ook hier is het een stoere babe die hem het eerst benadert, net zoals in The Matrix (je weet wel, follow the rabbit).

Dit keer is het geen Carrie-Anne Moss in een strak zwartlatex pakje maar Angelina Jolie in een sexy witte jurk en met een fancy pistool. Het is maar een kwestie van smaak. Nog meer dan in The Matrix worden hier de traditionele gender-rollen op zijn kop gezet. McAvoy is nu de gillende babe in nood, terwijl Jolie de kick-ass superheldin is die hem uit de klauwen van de misdadigers moet zien te houden. Fox ligt al schietend op de motorkap terwijl Wesley de auto rijdende probeert te houden, en de over-the-top climax van de sequentie, waarbij een op zijn kant gebeukte vrachtwagen betrokken is, is zowel creatief als lachwekkend. Het is te zien dat Bekmambetov zijn film met een grote knipoog en veel lol regisseert. Hij moedigt de kijker op deze manier aan om zijn bak popcorn erbij te pakken en lekker onderuit te gaan zitten zonder veel na te denken. Laat de critici maar hun hoofd pijnigen aan het gebrek aan structuur, geloofwaardigheid en karakterontwikkeling.

Het Wanted lijkt een efficiënte mix van drie andere films. Net zoals in 'The Matrix' een onderscheid gemaakt wordt tussen verschillende soorten werelden, wordt hier ook een beetje met hetzelfde mosterd gekookt. Wesley heeft veel weg van Neo, die ook in deze film herboren moet worden. Maar de scenaristen, Michael Brandt en Derek Haas, vonden ook hun inspiratie in Fight Club (1999). In Wanted ziet McAvoy pas echt het licht wanneer hij eerst tot een bloedende pulp is geslagen, aan het einde van een rigoureuze "training". En ook hier wordt er af en toe een voice-over ingezet om de gedachten van McAvoy te verwoorden. In Wanted heeft hij alleen geen last van slapeloosheid maar van stress. De gelijkenis is niet meer toevallig wanneer in de voice-over in Wanted zelfs terloops een IKEA-tafeltje wordt genoemd, net als Edward Norton dat deed in Fight Club. Hier werkt de voice-over helaas een stuk minder goed, maar gelukkig wordt deze slechts sporadisch, en vooral in het begin van de film, ingezet. En of dit allemaal nog niet genoeg was zit er ook een vleugje Minority Report (2002) in Wanted in de vorm van het voorspellende of almachtige weefgetouw dat via een hogere macht codes achterlaat in de weefsels, waaruit namen van criminelen of toekomstige criminelen zijn te ontcijferen, die gedood moeten worden. Op een gelijksoortige manier gaven in Minority Report de inscripties in houten ballen aan wie er in de toekomst een misdaad zou begaan. En in beide films wordt dit systeem geacht onfeilbaar te zijn. En in beide gevallen zorgt deze gedachte voor complicaties.

Met andere woorden, als deze film tien tot vijftien jaar eerder zou zijn uitgekomen, zou het verhaal ongetwijfeld als innoverend gezien worden, terwijl dit nu door eerdergenoemde films niet meer het geval is. Niet dat dit meteen een slechte film maakt, maar het maakt de film zeker niet bijzonder. Het zorgt er voor dat het allemaal wat minder overdonderend of verrassend is dan het ooit had kunnen zijn. Het déjà-vu gevoel is dus zeker reëel.

Maar een film valt of staat met zijn acteurs en dat in bij deze prent zeker het geval. Morgan Freeman tilt iedere film naar een hoger niveau, hoe cliché of oppervlakkig het verhaal ook is. Hij is charismatisch als leider Sloan, die een speciaal plan voor de uitverkoren Wesley in petto heeft en geeft de film de benodigde statuur. Jolie doet haar pittige rol in Mr. and Mrs. Smith (2005) dunnetjes over, maar nu met donkere oogschaduw en nog verder geavanceerde wapens en vechttechnieken. De grootste verrassing is uiteraard McAvoy, die al heeft laten zien goed uit de weg te kunnen met drama - met uitstekende vertolkingen in films als Atonement (2007) en The Last King Of Scotland (2006) - maar die geen voor de hand liggende kandidaat is voor dit soort films. Toch overtuigt de acteur als actieheld. Hij maakt zijn personage ook menselijk en injecteert een gezonde dosis sarcasme in zijn vertolking - soms te midden van harde vechtscènes - wat het geheel levendig houdt. Een mooie prestatie. Ook de leuke chemie tussen McAvoy en Jolie werkt perfect. Maar eigenlijk is dit niet zo gek, want Wanted bevat als geheel gewoonweg erg veel chemie. Moet je de film nu gaan in de bioscoop? Ja, de actie-sequenties zijn echt wel de moeite waard op een groot wit doek. De film draait al sinds 16 juli 2008 in onze zalen.

***Related Posts***
08/05/2008: Wanted 2 in het vooruitzicht
03/11/2007: Angelina Jolie schietend in Wanted

Een manier om een film in een positief daglicht te zetten aan de vooravond van de première, is om met veel overtuiging te spreken over een sequel, alsof de prent een winstgevende toekomst te wachten staat en dat een vervolgfilm een logisch gevolg is. Niets is uiteraard minder waar. Vlak voor Eragon (2006) in de zalen kwam werd e rook gepraat over een sequel (The Eldest), maar 20th Century Fox heeft zich bedacht nadat ze de teleurstellende box-office cijfers te zien kregen en heel wat negatieve commentaren te horen kregen.

Vandaag horen we dat Wanted (2008) van Timur Bekmambetov opgevold zal worden met een vervolgfilm. Het zijn de mensen van MovieHole die met het nieuws komen:

"We’re just finishing up a book adaptation for Universal of the James Siegel novel 'Deceit'. We’ve been hired to write the sequel to ‘Wanted’ by the same studio,” Haas tells Pajiba . "And we’ve got a few more things in the hopper that it’s a little premature to talk about."

"Wanted has been terrific. We first started working on it when only the first issue of the comic came out, and as the book became crazier and crazier, we tried to keep the script grounded. Timur Bekmambetov is directing and has been interesting and gratifying to work with. The movie is going to be a gigantic, hard-R action movie that we hope will satisfy the comic fans."

Of de comic-adaptatie zoveel bijval zal kennen als Iron Man (2008), die met zijn openingsweek zomaar eventjes 100 miljoen dollar opbracht, valt nog af te wachten. De film zou daadwerkelijk kunnen inslaan als een bom, zeker met een bloedmooie Angelina Jolie op de cover een een trailer die The Matrix lijkt heruit te vinden. Het zou me niet verbazen dat de film meer dan 40 miljoen dollar in zijn openingsweekend binnen haalt. De toekomst zal het uitwijzen.

Ik ben in ieder geval benieuwd wat het zal geven om een comic-held te zien met een vuurwapen. Meestal zijn we gewend aan super-natuurlijke krachten of speciaal ontworpen wapens. We zullen afwachten wat het zal worden en of er al dan niet een vervolgfilm zal komen, en of Angelina Jolie nog steeds bankable is. Vanaf 16 juli 2008 is de film in onze zalen.

Update 04/09/2008: Ik had gemengde gevoelens over Wanted (2008). Was de film 15 jaar eerder gemaakt konden we nog spreken van een revolutionaire actieprent, maar de Matrix bullet-time is ondertussen al zo oud als de straat en het verhaal van de snul die ontdekt dat hij over speciale gaven bezit tergend déjà-vu. Maar er zaten hoe dan ook momenten in de film die op z’n minst opmerkelijk waren. Wel, als we de mensen van Coming Soon mogen geloven komt er daadwerkelijk een vervolg.

"What I will be doing is providing them with a very small amount of stuff for a story, and that will be used as a basic story that they can build from. It will be a small outline that can possibly be picked apart and not used – but it will be something exclusively for the second film, and no one will ever really see it." Given that the film version of the story differs from the comic book version in a number of ways (some quite substantial) Millar’s outline will be set in the film’s continuity, but will reach back to the comics. "It will be some of the stuff that we didn’t utilize from the first book for the movie – like chapters three and four – there will be some stuff from that, so in the loosest sense it will be based on the book, but only very little," Millar said.

Het is een goede zaak dat Mark Millar opnieuw van de partij zal zijn. Nu maar hopen dat ze misschien een andere regisseur kunnen aanspreken voor de verfilming. Timur Bekmambetov heeft het voor mij voor een groot stuk verknoeit dus; 'ander en beter'.

***Related Posts***
31/07/2008: Wanted review
03/11/2007: Angelina Jolie schietend in Wanted trailer