De FilmBlog

George Clooney, voor veel vrouwen een reden om zonder te weten waar de film over gaat, naar een film van hem én door hem te gaan kijken. Ook zo voor mij eigenlijk. Al kan ik me zijn eerder werk als regisseur (Confessions of a Dangerous Mind, Good Night and Good Luck, Leatherheads) niet meer echt voor de geest halen, ik ben er steevast van overtuigd dat het geen weggesmeten geld zal zijn. Toen ik onlangs naar zijn nieuwste politieke thriller The Ides of March (2011) ging gaan zien, kwam ik niet bedrogen uit. En vandaag is nu ook de blu-ray beschikbaar.

Korte inhoud: "The Ides of March" is een interessante politieke thriller. We volgen de strijd tussen Pullman een republikein en de zittende gouverneur van Ohio, Morris (George Clooney) tijdens de primary. Voor iemand die niet thuis is in de wereld van de Amerikaanse verkiezingsstrijd, een primary is een soort van voorverkiezing, waarvan de uitslag blijkbaar bepalend is voor de eindstrijd. Het gaat er dus heftig aan toe, want beide kandidaten willen niet alleen staten winnen, ze willen ook zoveel mogelijk onafhankelijken binnenhalen. Centraal in de verkiezingscampagne van Morris zitten Paul Zara (Philip Seymour Hoffman) en Steven Meyers (Ryan Gosling). Stevie, is een uitermate getalenteerde jonge dertiger die aan de leiding van de campagne van de gouverneur staat. Niets kan hem deren, zijn enthousiasme en volhardendheid zijn typisch voor een jonge kerel die denkt dat hij de wereld aan kan.

Wanneer de jonge stagiarie Molly in beeld komt, (een ravissante Evan Rachel Wood, die ik jaren geleden zal tiener zag in het drama Thirteen) kan zijn wereld niet stuk.

Clooney zou Clooney niet zijn, als hij door het binnenhalen van deze antagoniste, niet een dramatische wending zou geven aan het verhaal. De politiek die aanvankelijk het onderwerp van de film is, wordt opeens de context waarbinnen zich een persoonlijk drama afspeelt. Een beetje atypisch, maar het komt zeker de film ten goede en ook voor mensen die eigenlijk lak hebben aan dialogen die bol staan van de soms clichématige tegenstellingen tussen republikeinen en democraten. In feite is dit een soort coming-to-age-film, waarbinnen het hoofdpersonage Steven een gedaanteverwisseling ondergaat. Cynisch als hij is, verbeeldt Clooney dit in een knap gearrangeerd stukje cinema. Al is het ergens ook beetje makkelijker gevonden.

Het is niet makkelijk een verkiezingsstrijd boeiend te verfilmen, maar zijn gepuzzel met abstracte politieke scènes en shots en persoonlijke verhalen van de personages, maakt het docu-gehalte spannend genoeg om de aandacht erbij te houden.

Het is een praatfilm, maar niet zo moraliserend als The Contender (2000), niet zo vergaand als The Manchurian Candidate (2004). The Ides of March is iets realistischer, cynischer en ja ons beeld van de politiek wordt er ook niet echt beter op.

En in deze acteurs-showreel treffen we ook nog een schitterende Paul Giamatti aan als campagne manager van Clooney’s rivaal, maar ook Oscar-winnares Marisa Tomei, "24"-acteur Gregory Itzin en de taletvolle Jeffrey Wright. De film is gebaseerd op het toneelstuk van Beau Willimon, met hier en daar een verwijzing naar Julius Caesar.

***Related Post***
17/08/2011: Ides of March verwijst naar Julius Caesar

Martin Scorsese gaat een biopic maken over acteur en zanger Frank Sinatra, bijgenaamd The Voice. Scorsese is normaal op zijn best in films over de maffia, en dus heeft het er alle schijn van dat Sinatra een voltreffer wordt. Het magazine Variety schreef het volgende:

De productie van de prent is in handen van Universal Pictures en Mandalay Pictures. Het scenario is van de hand van Phil Alden Robinson (Field of Dreams). De voorbereidingen van de film zijn al jaren aan de gang. Het duurde namelijk een tijdje vooraleer de familie eruit was, hoe het verhaal van Sinatra het beste verteld kon worden. Dat doet vermoeden dat het element georganiseerde misdaad behoorlijk op de achtergrond zal verzeilen. Voorts nam het verkrijgen bij de maatschappij Frank Sinatra Enterprises van de muziekrechten ook veel tijd in beslag.

Wie de rol van The Voice zal spelen, is nog niet bekend, maar er wordt gefluisterd dat Scorsese de taak zal toevertrouwen aan zijn huidige fetish-acteur, Leonardo DiCaprio. In zijn ruim een halve eeuw omspannende carrière won de zanger met de blauwe ogen 11 Grammy's; als acteur hield hij het bij één Oscar voor de (uiteraard) mannelijke bijrol als het heethoofd Private Angelo Maggio in het Pearl Harbor-drama From Here to Eternity (1953) van Fred Zinnemann. Sinatra trad op in 58 films, waaronder de baanbrekende prent over drugsverslaving The Man with the Golden Arm en het verbluffende The Manchurian Candidate van John Frankenheimer. Met onder andere Dean Martin en Sammy Davis Jr vormde hij de zogenaamde Rat Pack, entertainers die in de sixties de casino's en de vrouwen in Las Vegas onveilig maakten.

Sinatra overleed op 82 jarige leeftijd in 1998 aan een hartaanval. Zijn laatste woorden waren niet "And now the end is near, and so I face the final curtain" (uit My way), maar "I'm losing". De 66-jarige meervoudige Oscarwinnaar Martin Scorsese heeft in zijn vruchtbare carrière tot nu toe éénmaal een biopic gerealiseerd: 'Aviator', over het leven van de excentrieke miljardair Howard Hughes, en heeft voor het genre blijkbaar de smaak te pakken gekregen.

Er was reeds een film gemaakt over The Rat Pack (1998) van Rob Cohen met niemand minder dan Ray Liotta als Frank Sinatra, maar de film scheerde geen hoge toppen en werd meteen versluisd naar het kleine scherm. Uiteraard zal dit project wel meer succes boeken. Het wordt in ieder geval uitkijken naar wie uiteindelijk de rol zal krijgen. Een fascinerend verhaal wordt het zeker.

Het heeft meer dan 10 jaar geduurd sinds de release van Titanic (1997) dat het duo Leonardo DiCaprio en Kate Winslet nog eens samen in een film tezien waren. Maar met de opkomende Revolutionary Road (2008) zullen de wegen van die twee sterren zich opnieuw kruisen, en dit onder begeleiding van regisseur Sam Mendes (Jarhead, Road to Perdition, American Beauty), nota bene de echtgenoot van Kate Winslet.

Tot op heden bracht het romantische drama van James Cameron bijna 2 miljard dollar op wat nog steeds tot op de dag van vandaag een box-office record blijft, met The Lord of The Rings: The Return of the King (2003) die verderop volgt met 1,1 miljard dollar. Titanic blijft zelfs houder van het domestic box-office record in de States met 600 miljoen dollar, nog steeds met ruime voorsprong op The Dark Knight (2008) met 528 miljoen dollar. Of Revolutionary Road een gelijkaardige aardverschuiving zal teweeg brengen is zo goed als zeker uitgesloten, maar het blijft hoe dan ook nostalgisch om die twee weer tezamen te zien in een film. Zelfs Kathy Bates, die in Titanic de rol van Margaret Brown speelt, werd opgetrommeld voor dit weerzien van oude bekenden.

Korte inhoud: Connecticut, jaren vijftig. April (Kate Winslet) en Frank Wheeler (Leonardo DiCaprio) vormen een jong echtpaar met hun twee kinderen in een buitenwijk van Connecticut, dat op het oog alles goed voor elkaar lijkt te hebben. Maar schijn bedriegt. Hun huwelijk is inmiddels verworden tot een eindeloze sleur en beide treuren om hun gemiste carrièrekansen. Zij treurt nog altijd om haar verloren acteercarrière, terwijl hij gevangen zit in een dodelijk saaie kantoorbaan. In een wanhopige poging het vuur weer wat te doen oplaaien, nemen ze het radicale besluit om naar Frankrijk te verhuizen, in de hoop daar nieuw elan te vinden en hun artistieke ambities te kunnen waarmaken. Bovendien kunnen ze zich in Europa losweken van het kapitalistische Amerika. Maar of dat daadwerkelijk de oplossing is voor hun ongelukkige bestaan, valt nog te bezien.

Revolutionary Road is de verfilming van het gelijknamige boek van Richard Yates uit 1961, tevens genomineerd voor de National Book Award. De ietwat deprimerende novelle kreeg een ware cultstatus onder de literaire elite. Gedesillusioneerde families, gezinsleden die in de knoop liggen met zichzelf en met elkaar, het is een thema die al geregeld is uitgespit in diverse films (Far From Heaven, The Ice Storm, Before Sunset). Stuk voor stuk aangrijpende cinema, maar zelden een kassucces. De regisseur maakte een verpletterend debuut met American Beauty (1999), dat eveneens over een ontwricht gezin in de Amerikaanse suburbs gaat. Waar díe film sterk leunt op gitzwarte humor, is het in Revolutionary Road bittere ernst. Winslet merkte in een interview op dat het een bijzondere ervaring voor haar was om voor het oog van Mendes seksscènes met DiCaprio te doen. "Het is raar om de liefde te bedrijven met je beste vriend, terwijl je echtgenoot staat toe te kijken."

Het scenario werd geschreven door Justin Haythe, wiens enige andere wapenfeit het script van de zwak geregisseerde thriller The Clearing (2004) is. Schrijver Richard Yates bereikte gedurende zijn door alcoholisme en geestesziekten geteisterde leven nooit commerciële succes. Toen hij nog leefde was er ook al interesse om Revolutionary Road te verfilmen. Midden jaren 60 nam producent Albert S. Ruddy een optie op het verhaal, maar omdat hij drastische veranderingen gepland had, ging het feest niet door. Yates' eigen kortstondige carrière als scenarioschrijver werd door dezelfde Ruddy de kop ingedrukt. De rechten van Revolutionary Road werd in de jaren 70 uiteindelijk verkocht aan acteur Patrick O'Neal. Toen de schrijver het script las dat O'Neal van zijn verhaal gebrouwen had, vond hij het vreselijk slecht. Ook John Frankenheimer was ooit in de running om de film te maken, maar hij koos uiteindelijk voor The Manchurian Candidate (1962). Wat Haythe ervan gemaakt heeft, is nog afwachten aangezien de producenten niets kwijt wilden over hoe dicht de scenarist bij het origineel is gebleven. Yates zelf kon de verfilming in elk geval niet meer tegenhouden, nadat hij in 1992 berooid en verbitterd op 66-jarige leeftijd overleed.

Dus ook al wordt Revolutionary Road geen kassucces, omwille van de somberheid van het verhaal en het deprimerende karakter, zal het hoe dan ook een prent worden om naar uit te kijken. En misschien zelfs een potentiële Oscar-kandidaat, zoals ik al eerder aangaf in mijn Oscar-pronostiek voor 2009. In het leven is het niet alleen maar rozengeur en maneschijn met een sprookjesachtige romance, maar vaak ook een aaneenschakeling van conflicten, opwellingen en frustraties. De film komt bij ons uit op 21 januari 2009.

Quotering: **
Titel: The Manchurian Candidate
Regisseur: Jonathan Demme
Acteurs: Denzel Washington, Liev Schreiber, Meryl Streep, Jon Voight , Kimbery Elise, Vera Farmiga, Jeffrey Wright
Genre: Thriller, Science-Fiction
Duur: 129 min
Land: VS
Site: http://www.manchuriancandidatemovie.com
Extra: trailer
Release in België: 17 november 2004

Regisseur Jonathan Demme (Silence of the Lambs, Philadelphia) is terug met een remake van The Manchurian Candidate uit 1964 van regisseur John Frankenheimer. Een klassieker uit het "cold war"-genre. Het verhaal is een beetje ge-updated met o.a. materiaal uit het recente presidentschap. Het verhaal begint bij groep soldaten die in Koeweit hebben gevochten met iemand die tot vice-president werd gepromoveerd omwille van zijn heroïsch gedrag tijdens de oorlog. En daar precies wringt het schoentje, wanneer de soldaten Ben Marco (Denzel Washington) en Al Melvin (Jeffrey Wright) zich wel de feiten herinneren, maar uiteindelijk weer niet. Het is alsof ze telkens met dezelfde bewoordingen kunnen spreken over de daden van vice-president Raymond Shaw (Liev Schreiber), die blijkbaar banden heeft met een Manchurian Global Corporation. Marco denkt dat ze gebrainwashed zijn geweest en dat de presidents-kandidaat niet de man is die zij hadden leren kennen.

Het verschil met de vorige versie is dat het deze keer niet gaat over de infiltratie van communisten in het Witte Huis, maar wel over malifide organisaties die macht verwerven door bepaalde mensen te bewerken met bio-technologische ingrepen.

Goede regisseur, goede acteurs (Denzel, Merl Streep, Jon Voight,...) Toch wordt de film niet gepromoot als een politieke thriller, met heel wat science-fiction thriller trekjes. Wat toch enigszins vreemd is. Dat heeft misschien iets te maken met de verschillende referenties en gelijkenissen in de film naar personages als Sen. Hillary Clinton, Peggy Noonan, "Condi Rice" and Dick Cheney. Na Fahrenheit is er misschien al genoeg vuurwerk geweest aan het adres van de Republikeinen.