De FilmBlog

Voor de fans van de Sam Peckinpah films is er (misschien wel) boeiend nieuws (het is een beetje hoe je het bekijkt), want de controversiële en gewelddadige cultklassieker Straw Dogs (1971) met Dustin Hoffman werd vanonder het stof gehaald en in de remake-machine gepropt voor een vrij remake die meer de intentie had om een horror te brengen dan wel een thriller.

Korte inhoud: David en Amy Summer (James Marsden en Kate Bosworth), zijn een echt Hollywood-koppel: hij schrijft scenario’s en zijn vrouw is actrice. Na de dood van haar vader keren ze terug naar hun geboortedorpje in het Zuiden om het ouderlijk huis te verkopen. Eenmaal aangekomen, lopen de spanningen tussen beide hoog op door oude conflicten en herinneringen. Vooral met de ex-vriend van Amy ontstaan er problemen, die leiden tot een gewelddadige confrontatie met… dodelijke gevolgen.

De nieuwe Straw Dogs (2011) werd geregisseerd worden door Rod Lurie en de hoofdrol wordt vertolkt worden door James Marsden die we nog kennen als Cyclops in de X-Men films. De film werd gebaseerd op The Siege at Trencher's Farm van Gordon Williams.

In de oorspronkelijke film zagen we Hoffman als de wiskundige pacifist David Sumner die met zijn vrouw naar een rustig dorpje in Engeland heeft verhuisd om de misdaad in de Verenigde Staten te ontvluchten. Maar daar worden ze voortdurend lastig gevallen, bedreigd en beledigd, totdat de stoppen doorslaan. Het was echt één van de betere Hoffman films en dit is dan ook een prachtige rol voor de nog vrij onbekende James Marsden. Uiteraard heeft het origineel in principe geen remake nodig, maar ik ben er zeker van dat heel wat mensen nog nooit gehoord hebben van Straw Dogs, dus misschien kan deze remake ook wel zijn licht werpen op het origineel.

Regisseur Rod Lurie is ook niet zomaar een hippe beeldenmaker, maar echt wel een filmmaker die weet hoe hij een verhaal moet vertellen, en één van de verdiensten is dat hij een nieuw leven heeft gegeven aan die klassieker die velen al hadden vergeten. Toch zijn er een aantal wijzigingen, maar ik vond dat hij toch wel dicht aanleunde bij het werk van Peckinpah (bijna scène na scène). Ook de fameuze verkrachtingsscène is niet voor doetjes en Kate Bosworth zet hier echt wel een geloofwaardige en intense vertolking neer. Toch is er een verschil met het origineel, waarin het hier duidelijk gaat om een daad van agressie en er geen mogelijke twijfel bestaat dat het personage van Kate er bij momenten heeft van genoten. De remake deed me zelfs een beetje denken aan The Last House on the Left (2009), die eigenlijk vrij trouw bleef aan het bron-materiaal, maar de gehele film een frisse nieuwe look gaf. Het vreemde was dat ik toch meer kon genieten van The Last House on the Left remake dan van deze film, en dit waarschijnlijk omdat de originele Straw Dogs eigenlijk nog steeds een enorm sterke film blijft.

Maar toch vond ik deze versie zeker verdienstelijk. Het is bij mijn weten ook de beste vertolking van James Marsden, en Alexander Skarsgard is gewoon geknipt voor die rol. Zijn relatie (in het echte leven) met Kate Bosworth is ondertussen spaak gelopen zo’n 5 maand geleden. Hopelijk heeft dit niets te maken met deze prent. Mensen die het origineel kennen zullen meteen opmerken dat deze film geen toegevoegde waarde heeft, en in principe hebben ze geen ongelijk. Maar indien de regisseur het gehele concept had herschreven, dan zouden diezelfde mensen nu misschien moord en brand hebben geschreeuwd. Het enige minpuntje aan deze prent is de vertolking Dominic Purcell die hier een troosteloze dorpsidioot heeft neergezet. Anderzijds is er dan weer een sterke vertolking van James Woods die alles weer goed maakt.

Kortom, de remake is niet beter dan het origineel, maar met dank aan de cast ook geen slechte remake. Het thema van de geciviliseerde man die tot op zijn breekpunt wordt geduwd en veranderd in een gewetenloze wraakengel zit er hier ook wel in. Zelfs de ambiguïteit in het personage van Marsden blijft present, want hij kan je niet zien als held of zelfs anti-held. Hij gedraagt zich een beetje als superieur wezen tegenover de dorpelingen, en zijn passief-agressief gedrag is wel de aanstoker van heel wat kwaad bloed. De filmgeschiedenis zal Sam Peckinpah's versie van Straw Dogs onthouden, maar regisseur Rod Lurie heeft hier toch een verdienstelijke remake neergezet. Spijtig dat hun poster niet meteen uitblinkt in originaliteit.

Op de blu-ray vinden jullie 4 documentaires over de originele prent en de nieuwe versie. Daarnaast vinden jullie ook de broodnodige audio-commentaar van de regisseur over de gehele film.

Vendetta-films zijn in opmars. Maar naast de recente Liam Neeson films, Taken (2008) & Taken 2 (2011) en Unknown (2011), kregen we ook heel wat vrouwen te zien als wraakengels of lady hitman.

Zo waren er ondermeer Salt (2010), The Brave One (2007), The Last House on the Left (2009) en I Spit On Your Grave (2010). Nu is er Colombiana (2011), opnieuw een revenge-film van producent Luc Besson en in regie van zijn pupil Olivier Megaton .

Korte inhoud: Op haar 10de zag Cataleya Restrepo (Zoe Saldana) hoe haar ouders in Colombia werden afgeslacht door drugsbaron Don Luis. Ze groeit op als keiharde huurmoordenaar voor haar oom Emilio in Chicago. Maar in haar vrije tijd is ze op zoek naar het enige dat haar drijft: het vinden van de moordenaars van haar ouders.

Saldana heeft al wat ervaring als actie-ster. Zo was ze eerder al te zien in The Losers (2010) en stond haar vrouwtje in de Star Trek (2008) remake. En het lijkt haar wel af te gaan. Ze is knap, ze is lenig maar toch gespierd en ziet er uit alsof ze niet bang is om haar tegenstander in de ballen te trappen. Zoe kan tevens ook wel goed acteren en dat is altijd een groot pluspunt. Toen ik de trailer zag was ik blij om nog eens iemand te zien in een mainstream-film die gewoon aan roken was. Met al die censuur zou je haast vergeten dat er nog wel mensen op de aardbol rondlopen die een sigaret opsteken.

Maar goed, we hebben hier te maken met een Besson film, ook al wordt deze gepromoot met 'from the writers of Taken'. Besson heeft deze film geschreven met de hulp van Robert Mark Kamen. Beide mannen hebben het verhaal vermoedelijk neergepend op een paar bierviltjes terwijl ze nog maar eens naar Nikita (1990) en Léon (1994) aan het zien waren. Het zal wel boordevol clichés steken en niet zo heel veel voorstellen op vlak van plot en karakter-ontwikkeling. Maar zoals we van de producer gewend zijn, blijft hij guilty pleasure films maken die er geweldig uitzien en vol adrenaline steken. Dus zeker een film die ik zou aanraden aan mensen die op zoek zijn naar wat kinetisch vertier.

De film wordt bij ons verwacht op 27 juli 2011.

***Related Post***
08/04/2011: Maggie Grace en Liam Neeson in Taken 2
13/03/2011: HQ pics van Zoe Saldana
12/04/2009: Taken review
22/03/2009: Holly Valance in Taken
04/12/2007: Hitman review
16/08/2005: Amber Valletta en Kate Nauta tussen de brokstukken van The Transporter 2
16/05/2005: The Transporter 2 met Kate Nauta
05/07/2004: Popcorn afwisselen met kwaliteit

De film waarmee Wes Craven zijn stempel had gezet op het horrorgenre was zonder enige twijfel The Last House on the Left (1972), waarin een 17 jarig meisje ten prooi valt aan een bende demente sadisten. Dit is ondertussen al meer dan 36 jaar geleden. Het was dus geen wereldschokkend nieuws dat een remake binnenkort in de zalen zal draaien, en dan nog wel een remake die geproduceerd is door Wes Craven zelf, die op zijn beurt een remake maakte van The Virgin Spring (1960) van het filmgenie Ingmar Bergman. Dit wordt dus een remake van een remake.

Na de niet onaardige remake van The Hills Have Eyes (2006), eveneens geproduceerd door Craven, ben ik echt wel benieuwd naar The Last House on the Left (2009), die volledig werd gedraaid in Cape Town (out of all places).

Korte inhoud: Nadat ze twee tieners, Mari (Sara Paxton) en Paige Martha MacIsaac, hebben ontvoerd en gemarteld, zoeken de twee schurken, Krug (Garret Dillahunt) en Francis (Aaron Paul), alsook de valse Sadie (Riki Lindhome), onderdak bij de ouders van Mari, één van hun slachtoffers. Wanneer die ouders, Emma Collingwood (Monica Potter) en John Collingwood (Tony Goldwyn), erachter komen wat ze hebben gedaan, barst de hel los.

Dat de nieuwe versie een aantal scriptwijzigingen heeft doorgevoerd zal meteen duidelijk worden bij het bekijken van de geslaagde trailer. Het lijkt minder gortig te zijn dan het origineel en iets meer story-driven, maar daarom niet minder beangstigend of gewelddadig. Ik heb in ieder geval de indruk dat de remake ook iets realistischer lijkt dan het origineel. Het is trouwens ook een verademing om nog eens Tony Goldwyn in actie te zien in een belangrijke hoofdrol.

Het project werd eerst aangeboden aan het Franse cineasten-duo David Moreau en Xavier Palud. Maar nadat de producenten het resultaat van hun verschrikkelijk slechte remake The Eye (2008) aanschouwden, hebben ze wijselijk van gedacht veranderd en voor de regie van deze remake de Griek Dennis Iliadis aangeduid. De scenaristen van dienst waren het groentje Adam Alleca en de ervaren Carl Ellsworth (Red Eye, Disturbia). Wanneer de film bij ons uitkomt is nog niet duidelijk maar deze wordt toch verwacht ergens in de zomer van 2009.

De invasie van Scandinavische films is al een tijdje aan de gang en wie hield van de Amerikaanse 70’ties films zullen tevreden zijn, want die Noorse typen hebben de 70’s Fever goed te pakken. En vooral het horrorgenre komt in Scandinavië steeds meer in trek. Ik denk dan aan films als Dark Woods (2003) (Villmark), Storm (2005), Next Door (2005) (Naboer), Cold Prey (2006) (Fritt Vilt), Midsommer (2003) of Frostbitten (2006). En gisteren heb ik mezelf geserveerd op een harde horror prent uit Noorwegen, trouwens een film waar ik al een tijdje op zat te wachten, Rovdyr (2008) van Patrik Syversen. Rovdyr vertaalt zich als ‘roofdier’ en gaat over een groep jongeren die zich verdwalen in een bos. Maar met deze prent zal je niet snel verdwalen tussen het bos van plotlines, voor de simpele reden dat er quasi geen plot te bespeuren valt. Oh ja, mijn teleurstelling was groot. Nochtans waren alle intenties aanwezig voor minstens 4 slapeloze nachten.

Korte inhoud: We bevinden ons in 1974. Vier jongeren - een dom blonde, haar abusief vriendje, een brunette en haar geestige broertje - maken een weekend-uitstap in de natuur. Met hun minivan rijden ze zowat verloren in het uitgestrekte Noorse woud. Ze nemen even de tijd om te picknicken en komen er een jonge vrouw tegen die smeekt voor een lift (rip*kuch*off). Het begint de jongeren door te dringen dat het meisje op de vlucht is, en ook zij worden meteen ook opgejaagd door 3 moordzuchtige demente rednecks. En na kort wordt het meisje vermoord alsook ‘het meest interessante personage uit de gehele film’ (… puik werk, jongens) en de rest slaat op de vlucht, of wat had je gedacht, van de achtervolgers die naar hun prooi ‘fluiten’. (fluiten? Een Noorse jachtmethode, zeker? I don’t know.) Hier is dan toch de geslaagde trailer die mij interesse deed aanwakkeren.

Inderdaad, dit is Wrong Turn (2003), meets The Tewas Chain Saw Massacre (1974), meets Deliverance (1972) meets The Last House on the Left (1972). In deze film is er geen plaats voor plotwendingen, uitbundige karakterschetsen of opwindende actie-scènes. Hier houdt de regisseur het op de eerste graad. Het was dus wel een beetje van een teleurstelling, maar werkt beter dan de recente Hollywood horrorfilms van hetzelfde genre. De film is duidelijk gemaakt door een paar cinefielen die voor weinig geld de productie in elkaar hebben gestoken en achteraf, met een doorgedreven post-productie (waarschijnlijk met behulp van Noorse subsidies, nadat Cold Prey een mega-succes bleek te zijn), de klank en kleur hebben aangepast voor een modern bioscooppubliek. Hoewel, je voelt dat de productiefase zeker een paar miljoentjes meer kon gebruiken want de fotografie is niet altijd overtuigend. Maar deze scènes zitten duidelijk niet in de trailer. Slim gezien van de distributeurs, die deze film perfect hebben gepromoot met weinig middelen. Belgische producties zouden hier beter een puntje aan zuigen.

De film zal denk ik niet veel grote prijzen in de wacht slepen (wel een paar kleinere, maar ELKE film haalt tegenwoordig ergens wel een prijs op een filmfestival – er zijn er trouwens genoeg), daarvoor mocht het scenario wel voorzien zijn van iets meer…eu, originaliteit en betere dialogen. Dialogen? Er waren bijna geen dialogen. Stilte kan soms heel efficiënt zijn in een horrorfilm, maar hier was er geen sprake van 'akelige-stilte', dan wel 'vervelende-stilte'. En dat was nog maar een klein zeer geweest indien de acteurs ook daadwerkelijk konden ACTEREN, maar nadat het meest sympathieke personage werd afgeslacht was het huilen met de pet op.

Deze horror-exploitation trend werd in gang gezet door regisseurs zoals Rob Zombie, Greg Mclean en Neil Marshall, die het horrorgenre serieus namen en het publiek niet voor achterlijke pubers namen. Het zijn films voor een adolescent cinefiel publiek, die zich volledig laat inspireren door de horrorfilms uit de jaren 70. Het centrale thema van al die nihilistische en escapistische films is: "overleven". En misschien sluit dit wel aan bij de gevoelens die we ondervinden bij de voortdurende oorlogen en het besef dat het milieu er niet goed aan toe is.

In tegenstelling tot films als Saw en Hostel is het hier niet om het grafisch geweld en de gore te doen, maar eerder om het geweld en de gevolgen van geweld in kaart te brengen op een eerder suggestieve manier. Er is ook bijzondere aandacht gegeven aan de muziek, verzorgd door componist Simon Boswell (Perdita Durango, The War Zone, Next Door) en de 70’ties look is enorm overtuigend, enkel de ’70 soundtracks had ikzelf achterwege gelaten (het werkt niet!). Door de gore-elementen kreeg de film wel een NC-17 rating, maar om eerlijk te zijn hadden ze misschien beter de gore-scènes eruit gelaten, want veel toegevoegde waarde biedt het de film niet. In het begin is de gore wel iets beter dan naar het einde toe, waar alles een campy-smaakje achterlaat. Kan ik de film aanraden? Wel, spijtig genoeg haalt de film het niveau niet van Cold Prey, en als u deze film nog niet had gezien is dat misschien een beter voorbeeld van Noorse horror. Rovdyr zal je moeten zien op filmfestivals, want deze film zal volgens mij nooit geen officiële release krijgen bij ons.