De FilmBlog

Vreemd genoeg was ik deze Top 10 van de Slechtste films uit 2010 compleet vergeten, maar op aanvraag van een aantal bezoekers ga ik deze met wat vertraging dan toch publiceren. Zoals ik bij mijn Top 10 van de Beste Films al liet weten is 2010 mij niet zo goed bevallen. Voor mij zaten er meer teleurstellingen in dan leuke verrassingen. Het is dan ook niet simpel om een keuze te maken welke films nu al dan niet in deze ‘list of shame’ moeten komen. Er zijn namelijk veel potentiële kandidaten. Maar kiezen is verliezen en ik verwacht dan ook dat er hier en daar mensen zullen zijn die andere films liever hadden willen zien. Jullie kunnen deze in ieder geval kenbaar maken in de reacties. Maar veel van die films stonden al in mijn Films om te mijden in 2010.

Eén van de slechtste films van het voorbije jaar was Birdemic: Shock and Terror (2010). Maar ik heb de film echter niet opgenomen in deze lijst, om de simpele reden dat niemand iets had verwacht van de Vietnamese regisseur James Nguyen die misschien maar een paar honderd euro had om The Birds (1963) van Hitchcock te verkrachten. Ook een dwaze film als Furry Vengeance (2010) zit er niet in, omdat deze film uiteindelijk gemaakt is voor pubers en deze wel zijn publiek heeft bereikt. Zelfs Vampires Suck (2010) heb ik vermeden, omdat er nu films zijn die echt wel de bedoeling hebben om slecht te zijn. Wat mij meer interesseert voor deze Top 10, zijn films die de middelen hadden (acteurs, geld, talent, ...) om een sterke of ontspannende film te maken, maar uiteindelijk een beschamende prent hebben afgeleverd.

10. The Romantics (2010) Galt Niederhoffer

Met The Romantics probeert Katie Holmes hopeloos te bewijzen dat ze meer is dan gewoon de vrouw van Tom Cruise, maar met deze onaannemelijke vertolking heeft ze in ieder geval niemand kunnen overtuigen. Maar ook de rest van de cast staat er wat verloren bij. Anna Paquin, Candice Bergen, Malin Akerman, Josh Duhamel en Adam Brody zijn op zich geen slechte acteurs, maar je merkt dat ze hier geen bevlogen acteerprestatie opwekken. De personages waren compleet oninteressant en hun confrontaties zijn van een stuitende banaliteit. Met de bewegende schouder-camera en de snelle woordenwisseling wil de film de indruk wekken dat het in het indy circuit wil spelen, maar wijkt hiervoor te weinig af van de romcom formule.

9. Jonah Hex (2010) Jimmy Hayward

Regisseur Jimmy Hayward heeft van Jonah Hex één van de zwakste comic-adaptatie gemaakt van de laatste 10 jaar. Alles in deze film is verkeer op één uitzondering na, en dat is het acteerwerk van Josh Brolin die klaarblijkelijk geen aanwijzingen nodig had van een inspiratieloze pseudo-filmmaker die hier waarschijnlijk zijn natte droom heeft willen waar maken door Megan Fox te casten. De film duurt amper 82 minuten en dat is al een eeuwigheid.

8. Killers (2010) Robert Luketic

Killers is een Ashton Kutcher romcom. Need I say more? De film werd geregisseerd door Robert Luketic die het strakke 21 (2008) drama regisseerde, maar compleet de pedalen verloor met zijn The Ugly Truth (2009). De actrice uit die laatste film, Katherine Heigl moet wel een indruk hebben nagelaten, want hier dook ze opnieuw op in een gelijkaardige prent. En zoals ik eerder had verwacht heeft Tom Selleck de film niet kunnen redden van de ondergang. De film probeert grappig en cool te zijn, maar slaagt daar nooit in.

7. Saw 7 (2010) Kevin Greutert

Als je het mag geloven zou Saw 7 / Saw 3D de 'final chaper' zijn, maar zoiets hebben ze ons eerder verkocht met de The Final Destination die uiteindelijk verder werd gezet met Final Destination 5. Maar deze Saw franchise lijdt al een tijdje aan een ver gevorderd stadium van lethargie. Laten we hopen dat ze deze Jigsaw puzzle nooit meer in elkaar wordt gestoken.

6. My Soul to Take (2010) Wes Craven

My Soul to Take is meteen de zwakste Wes Craven film uit zijn gehele carrier, en het is me een stinker. Het is een verwarrende en verschrikkelijk saaie thriller, ook al was er materiaal genoeg om een deftige film te maken. Maar Craven weet niet wat hij met zijn karakters moet aanvangen en was waarschijnlijk gaandeweg de shooting bewust van de vele zwaktes van het script. Spijtig genoeg was het iets te laat om er nog veel aan te doen. Was dit gemaakt door een waardeloze debutant, dan had ik er niet zo heel veel ophef over gemaakt. Maar dit is Wes Craven begod!

5. Season of the Witch (2010) Dominic Sena

Jullie moeten niet zeggen dat jullie niet gewaarschuwd waren. Season of the Witch had alle ingrediënten van een potentieel treinongeluk. Om te beginnen was er de aanwezigheid van Nicolas Cage, die zowel verantwoordelijk is voor uitstekende films, maar nog meer van films die gewoon verwerpelijk zijn (vooral de laatste jaren). Hij wordt vergezeld door Ron Perlman die meteen de meest fijnzinnige acteur is. De regie van de film is in handen van de videoclip maker Dominic Sena, die voornamelijk bekend staat voor zijn visueel luchtige aanpak (Gone in Sixty Seconds, Swordfish) , maar op dramatisch vlak vaak het noorden verliest (Whiteout). En het fantastische genre met ridders en tovenaars heeft al meer miskleunen gebaard dan geslaagde films, en mocht je nog twijfelen aan de ver overschreden vervaldatumgeur van deze prent, was er nog de oerslechte trailer en het feit dat de film een slechte beurt maakte in de States .

4. Twelve (2010) Joel Schumacher

En Joel Schumacher lijkt hetzelfde pad op te gaan als Wes Craven, en brengt met Twelve een nieuw dieptepunt in zijn carrière. Misschien niet zijn meest verderfelijke film, maar Schumacher is dan ook al veel lager gevallen dan Craven. Het verschil met My Soul to Take is dat deze prent niet alleen verwerpelijk is, maar ook nog eens ten onder gaat aan zijn eigen opgeblazen pretenties. En wat is de bedoeling met die voice-over stem? Ok, Kiefer Sutherland creëerde een dreigende onzichtbare tegenspeler in Phone Booth (2002), maar hier werkt de stem gewoon op de zenuwen. Deze prent is nog geen 12 op 100 waard.

3. Dylan Dog: Dead of Night (2010) Kevin Munroe

Onze Superman Brandon Routh is laag gevallen met deze Dylan Dog: Dead of Night, de tweede comic-adaptatie uit 2010 die het bekijken nauwelijks waard is. Het is het soort film dat goed zou passen op het Studio 100 kanaal, maar is zeker niet bestemd voor diffusie in de bioscoop. Ook al moesten er geen vampieren / weerwolf films en series zijn gemaakt de laatste jaren, dan nog blijft deze prent oeverloos vervelend. De Canadees Kevin Munroe zal met deze flop waarschijnlijk een punt zetten achter zijn regie-carrière.

2. Grown Ups (2010) Dennis Dugan

Grown Ups is troep die waarschijnlijk werd bedacht door een paar mannen in hun mid-life crisis die op een zondagnamiddag uit verveling in-joke grapjes bedachten, en eens wilden zien of ze hier ook geld mee konden maken. Spijtig genoeg is dit flauw excuus voor een film nauwelijks grappig en allesbehalve voor 'grown ups'. Dit is een nieuw dieptepunt in de neerwaartse Adam Sandler spiraal, die samen met Eddie Murphy wil weten hoe laag je kan vallen in het komedie-genre.

1. The Last Airbender (2010) M. Night Shyamalan

The Last Airbender is zo slecht dat deze wel eens Battlefield Earth (2000) de troon kan stoten als meest verderfelijke big budget Hollywood prent van de laatste 25 jaar. Vroeger had je niet te klagen over het acteerwerk in de Shyamalan films. Het mocht er nauwelijks aan mankeren met ervaren rotten als Bruce Willis, Mel Gibson, Joaquin Phoenix, Adrien Brody, William Hurt,… Maar in deze The Last Airbender probeert de regisseur te bewijzen aan iedereen dat hij het ook kan met onervaren acteurs. Een enorme gok met een productiebudget van maar liefst 150 miljoen dollar. Spijtig genoeg blinkt de film uit met houterig acteerwerk. Komt daar nog bij het vreemde montagewerk, walgelijke speciale effecten met amateuristische 3D en een ridicuul en vervelend verhaaltje, en dit zou wel eens The Last Shyamalan kunnen worden…

***Related Posts***
29/12/2011: Top 10 Best & Worst Movies of 2011
30/08/2011: Top 10 Worst Movies of 2010
29/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010 (Karen)
23/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010
06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
26/12/2008: Top 10 Best & Worst Movies of 2008
22/12/2007: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
16/12/2006: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
23/12/2005: Top 10 Best & Worst Movies of 2005

Ik blijf het hier vaak herhalen maar casting’ is bijna de helft van de kwaliteit van een film. Je mag dan nog wel het beste scenario hebben, gebaseerd op de ultieme bestseller; als jouw casting zuigt, dan is het verloren moeite. Je mag dan nog een bekwaam regisseur hebben die al in het verleden heeft bewezen dat hij blockbusters kan maken, hij zal met een verkeerde casting niet ver komen. Als het scenario, wat de tweede grote factor van belang is, ook nog eens op de ballen trekt, dat is het hek helemaal van de dam.

Let op, ik spreek over casting, en ik heb het dus niet over het acteertalent van de desbetreffende acteur. Arnold Schwarzenegger is nooit een acteertalent geweest, maar zijn casting als barbaar in Conan the Barbarian zat er boenk op. Een geslaagde casting is de juiste acteur in de juiste rol steken’. Of de acteur in kwestie een acteurstalent moet zijn, is afhankelijk van de rol in kwestie. Uiteraard is een goed acteur altijd wel een pluspunt. Anderzijds zijn bepaalde acteurs altijd wel moeilijk om te casten (Keanu Reeves past perfect in zijn rol van Speed en The Matrix, maar in daar blijft het ook bij).

En aan foute castings is er geen gebrek. Sommige acteurs passen gewoon niet in een bepaalde rol (cf. zo goed als alle vrouwelijke rollen in de Christopher Nolan films), anderzijds zijn ze te jong of te oud. En tegenwoordig is er zelfs iets als "te wit". Een zwart personage die bijvoorbeeld vertolkt wordt door een blanke. Dit was tevens ook de kritiek op The Last Airbender (2010) van M. Night Shyamalan, die gebaseerd was op een animatie-serie waarin de personages uit verschillende etnische groepen kwamen, maar in de film allemaal werden vertolkt door blanke acteurs. En zo zijn er tientallen films die het niet zo nauw namen met de huidskleur van de acteurs.

En er staat een nieuwe Warner Bros filmproductie aan te komen met een 'witter dan wit' casting van een comic die zich afspeelt in Japan, met name de adaptatie van Akira. Kaneda is de leider van een Motorbende in Neo-Tokyo. Tetsuo is één van de bendeleden en is altijd de benjamin geweest, die onder bescherming van Kaneda staat. Als Tetsuo wordt gearresteerd, wordt hij als proefkonijn gebruikt voor een militair experiment, waardoor hij ongelooflijke krachten krijgt. Tetsuo kan zijn krachten niet in bedwang houden en slaat volledig door. Kaneda is de enige die hem nog kan tegenhouden.

Hoe ga je zoiets nu adapteren met blanke westerlingen? Vergeet dan maar Tokyo! Vergeet dan maar de namen van de personages! Vergeet dan maar de maatschappij-kritiek tegen de Japanse cultuur, die nu met de ramp meer dan ooit relevant is! Kortom, vergeet dan maar een accurate adaptatie te maken! De potentiële acteurs voor deze live-action adaptatie zijn ondermeer Robert Pattinson en Michael Fassbender. Waren er dan echt geen Amerikaans-Aziatische acteurs die goed genoeg waren om deze rollen te vertolken? Dat is toch een beetje een aanfluiting voor heel wat acteursgeweld, gaande van de Jet Li’s tot de Ian Anthony Dale. Het wordt dus een Neo-Manhattan verhaal. Sorry voor de die hard Akira fans.

Warner Bros is al een paar jaartjes bezig om deze film te maken, en ik herinner me nog dat ze de nobele onbekende regisseur Ruairi Robinson hadden benaderd om deze film te maken. Gelukkig zijn we dat stadium al lang voorbij. Toch denk ik dat er veel potentieel zit in de verfilming. De wereld van Akira kan je een beetje vergelijken met deze van Tron. Het kan een visueel verbluffende film worden. Hopelijk maken ze niet dezelfde fouten als bij Tron: Legacy (2011), en komen ze met een goed én NIEUW verhaal.

***Related Posts***
06/01/2012: Filmadaptatie van Akira stil gelegd
10/11/2007: Akira verfilming in de maak

Het is enorm teleurstellende maar de nieuwe M. Night Shyamalan (Unbreakable, Signs, The Sixth Sense), genaamd The Last Airbender (2010) is wederom een miskleun. Zijn afdaling naar mediocriteit is begonnen met The Village (2004), een prent die ik al van heel bedenkelijke kwaliteit vond, en dit in een periode waar Shyamalan nog op handen werd gedragen door heel wat fans. Maar zijn recente films hebben ondertussen uitgewezen dat de man de pedalen heeft verloren.

Korte inhoud: In een mystieke wereld leven verschillende stammen die één van de vier elementen beheersen: water, aarde, lucht en vuur. De enige persoon die alle vier elementen beheerst is de Avatar. Tijdens een aanval van de Vuurnatie verdwijnt de Avatar plotseling. Honderd jaar later ontdekken twee kinderen, Katara (Nicola Peltz) en Sokka van de Waterstam (Jackson Rathbone), een jongen genaamd Aang (Noah Ringer) die zit vastgevroren in een rots. Hij blijkt de nieuwe Avatar te zijn en hij moet het evenwicht in de wereld weer zien te herstellen. Maar dat is niet geheel zonder gevaar...

De film is zo slecht dat deze wel eens Battlefield Earth (2000) van de troon kan stoten als meest verderfelijke big budget Hollywood prent van de laatste 25 jaar. Vroeger had je niet te klagen over het acteerwerk in de Shyamalan films. Het mocht er nauwelijks aan mankeren met ervaren rotten als Bruce Willis, Mel Gibson, Joaquin Phoenix, Adrien Brody, William Hurt,… Maar in deze The Last Airbender probeert de regisseur te bewijzen aan iedereen dat hij het ook kan met onervaren acteurs. Een enorme gok met een productiebudget van maar liefst 150 miljoen dollar. Spijtig genoeg blinkt de film uit met houterig acteerwerk. Komt daar nog bij het vreemde montagewerk, walgelijke speciale effecten met amateuristische 3D en een ridicuul en vervelend verhaaltje, en dit zou wel eens The Last Shyamalan kunnen worden. Paramount Pictures hoopt in ieder geval nog op een break-even resultaat aan de box-office, maar met de eerste cijfers binnen verwacht men dat de film in de States zal blijven steken onder het productiebudget.

Shyamalan staat bekend voor zijn verrassende plotwendingen, maar de laatste jaren waren de twists serieus bij de haren getrokken. En na The Lady in the Water (2005) en The Happening (2008) is het opnieuw huilen van miserie. Het enige publiek dat nog wat plezier kan beleven aan deze troep zijn -12 jarigen en fans van de tv-serie "Avatar: The Last Airbender" (2005) (hoewel deze laatste misschien wel teleurgesteld zullen zijn). Nochtans ziet de film er anders visueel wel aantrekkelijk uit en is de muziekscore van James Newton Howard best te pruimen, maar de uitwerking is ronduit slecht. Paramount was van plan of hier een trilogie van te maken, maar dat zal er waarschijnlijk nooit van komen.

M. Night Shyamalan probeert kost wat kost een nieuwe thriller uit de grond te stampen voor het te laat is en had daarvoor Bruce Willis, Gwyneth Paltrow en Bradley Cooper gecontacteerd. Maar nu blijkt dat acteur Bradley Cooper het voor bekeken houdt en kiest voor The Hangover 2 (2011) van Todd Phillips. Zes jaar geleden had Bradley nog zitten smeken voor een mogelijk rolletje in een Shyamalan film. Vandaag zien we dat de kaarten anders liggen. Het valt trouwens nog af te wachten of Shyamalan zijn filmproject gefinancierd zal krijgen na de zoveelste teleurstelling. Volgende week, 28 juli 2010 komt de film in onze zalen.

De carrière van wonderboy M. Night Shyamalan zit een beetje in het slop. Na films als The Sixth Sense, Unbreakable en zelfs voor een stuk Signs was de cineast een ware revelatie geworden in het filmlandschap en zowaar bestempeld als de nieuwe Spielberg. Maar toen kwam The Village (2004) en dat was toch even een ontnuchtering. Alle hoop op ere-herstel moest dan maar komen van Lady in the Water (2006), maar Shyamalan had ondertussen zijn ego dermate laten opblazen dat hij in conflicten verzeilde met Disney die vond dat zijn scenario niet goed genoeg was en dat het tevens enorm rook naar zelfverheerlijking van de filmmaker.

Shyamalan ging dan maar naar Warner Bros en schreef zichzelf uit het scenario, maar het resultaat was een pretentieuze, triviale en saaie expositiefilm zonder spanning of griezelmomenten. Het 75 miljoen dollar sprookje kwam maar niet van de grond. Het had veel weg van een incoherent café-toog-verhaaltje van een bedwelmde zatlap die op het punt stond van zijn kruk te vallen. Het publiek bleef weg, de critici waren niet te spreken over de prent en Warner Bros scheurde er zijn broek aan. Voor zijn volgende prent moest Shyamalan op zoek gaan naar een nieuwe studio (20th Century Fox) het stellen met veel minder. De film deed het beter dan Lady in the Water maar niemand vond deze prent echt goed. Op Rotten Tomatoes kreeg hij nauwelijks 18%. Shyamalan’s comeback wasn’t happening.

Dus waarom niet terugkeren naar het superhero-genre die zijn carrière een boost heeft gegeven? En ja, de cineast zou gesprekken hebben over Unbreakable 2, een vervolg van wat eigenlijk zelfs een trilogie zou moeten zijn. Het was Samuel L. Jackson die het nieuws bracht op Latino Review:

"I tell you I get asked about it all the time, so it’s not an idea I ever forget", Shyamalan told MTV News. "I genuinely just asked this question the other day — should I make Unbreakable 2? I believe in that movie, I love that movie, and I should just go start writing the second one...I’ve still been thinking about it a lot and wonder if it’s too late...UNBREAKABLE is the comic book thing I should do — I keep coming back to that."

Samuel L. Jackson said "Every time I see Shyamalan, he says, 'I've written this thing for you', so I say, 'why are you always doing these movies I'm not in?'".

According to both Shyamalan and Jackson, Unbreakable was originally intended to be a trilogy, but a series of bad reviews as well as fan and film critic misconception of Shyamalan's work quickly tabled the idea of a possible franchise. As Jackson put it, "He was a victim of what Quentin Tarrantino was a victim of. Jackie Brown is a great movie, but it’s not Pulp Fiction 2. Unbreakable is a great movie, but it's not 'I see fucking dead people.'"

Het probleem met Shyamalan, die momenteel zijn energie wil steken in het fantasy-avontuur The Last Airbender (2010), is dat hij zelf Unbreakable als een minderwaardige film beschouwde (en dit omwille van de invloed van Disney op de film). Maar wil dit nu net een film zijn waar de fans op termijn steeds meer van gingen houden. Ook de critici lijken te komen tot de consensus dat The Sixth Sense misschien beter was, maar dat Unbreakable desondanks een goed-gemaakte en stevige actie-thriller was. Wat mij betreft blijft Unbreakable de beste Shyamalan film, dus een terugkeer naar het personage van David Dunn zou ik uiteraard toejuichen. Het zou trouwens de beste optie zijn voor de regisseur. De hype is ondertussen helemaal opgedroogd en binnenkort zijn we zijn naam vergeten. Maak de trilogie Skyamalan, NU!