De FilmBlog

Acteur Andy Kaufman was iets van een rare vogel. Je wist nooit precies of hij ernstig was of hij een komedie-stunt aan het bekokstoven was. Het ging zelfs zo ver dat hij zijn eigen dood in scène had gezet toen hij te weten kwam dat hij longkanker had. Jim Carrey vertolkte hem in de biopic Man on the Moon (1999) van Milos Forman. Nu blijkt dat Joaquin Phoenix zijn inspiratie heeft gehaald bij Kaufman, en ons twee jaar aan een stuk voor de gek hield met zijn "I quit acting, I wanna be a rapper." En dit allemaal voor de documentaire I'm Still Here (2010).

Korte inhoud: We volgen Joaquin Phoenix vanaf het moment dat hij aankondigt te zullen stoppen met acteren om zichzelf opnieuw uit te vinden als hip hop muzikant. De film is een grappig, soms schokkend en fascinerend portret van een artiest die een nieuwe weg inslaat. We zien wat een creatieve moed er voor nodig is om deze keuze te maken, met de gevolgen die het leven in de schijnwerpers met zich meebrengt.

Nu de première steeds dichterbij komt, zien we dat Phoenix binnenkort verschillende filmrollen zal gaan vertolken. Zo gaat er het gerucht dat Joaquin een rol gaat spelen als schoen fetishist en ontwerper in de nieuwe Steven Shainberg film, Big Shoe. Hij zou misschien ook aan naast Jeremy Renner en Tom Cruise opduiken in Mission: Impossible 4 (2011). Het lijkt er dus sterk op dat Joaquin Phoenix nooit is gestopt met acteren.

Deze mockumentary I’m Still Here was de debuutfilm van Casey Affleck, die onlangs nog te zien was in de hoofdrol van The Killer Inside Me (2010), en hij moet waarschijnlijk op het idee zijn gekomen na die schertsvertoningen van acteurs als Steven Seagal, Keanu Reeves of Russell Crowe die een zangcarrière ambieerden. En misschien nog meer Billy Bob Thornton met zijn Boxmasters. Maar Affleck vond ook wel zijn inspiratie in I’m Not There (2007) van Todd Haynes. De film zou eind dit jaar bij ons in de zalen moeten draaien.

The Killer Inside Me (2010) is een verfilming van een van de bekendste boeken van Jim Thompson, de schrijver, niet de even beruchte CIA-agent van de nog steeds wereldberoemde zijde uit het vroegere Indochina. De trailer van The Killer Inside Me had ik gezien toen ik naar het abominabele Inception (2010) ging kijken.

Regisseur Michael Winterbottom is ook niet de eerste de beste en verhaaltjes over een moordenaar, verteld vanuit het perspectief van die moordenaar, spreken me altijd aan. Ik was dan ook eens benieuwd of het werkelijk zo lekker sadistisch zou zijn als ik had gelezen in een artikel over een van de festivals waar hij werd vertoond. Toen liep blijkbaar een aantal gedegouteerde journalisten walgend de zaal uit. Dan bedenk ik, mij even in de plaats van de moordenaar plaatsend, tjah, what's the buzz.

Korte inhoud. We zitten ergens in de fifties in een godvergeten stoffig stadje, gedomineerd door de een of andere betonboer en waar de orde gehandhaafd wordt door een op zijn laatste benen lopende sheriff met zijn jonge assistent Lou Fox. Lou Fox (een kille afstandelijke Cassey Affleck), lijkt een minzame wat in zichzelf gekeerde rustige jongeman met weinig ambities. Die ambities lijken gewoon het leven te pakken zoals het komt en zorgen dat je uit de problemen blijft. Meer moet je niet doen in zo'n slapend stadje als waar hij gedoemd is zijn hele leven te blijven. Niettemin al snel merkt Lou dat 'm nogal eens de neiging moet onderdrukken om geen geweld te plegen. En dit zonder de minste aanleiding of diepere liggende reden. Aanvankelijk ziet er het er nogal goed uit. Lou beleeft tegen alle verwachtingen in en ondanks zijn vriendin (Kate Hudson) een zwoele romance met Joyce (Jessica Alba). Samen smeden ze een complot tegen de zoon van de betonboer.

Maar dan vallen er doden. Het zijn die scènes die zogezegd niet voor gevoelige kijkers zijn. De dader lijkt nogal snel duidelijk maar zijn collega Howard stelt al gauw enkele vervelende vragen en Lou vervalt steeds sneller in zijn plots opduikende moordlust.

Michael Winterbottom kennen we vooral van zij originele invalshoeken. Hier is dat niet minder. Het hoofdpersonage vertelt vanuit het ik-perspectief. Het is een koelbloedige killer, wiens persoonlijkheid je niet leert kennen. Je weet niet wat hem drijft of waarom hij het doet. Hij lijkt gewoon de nood te hebben om af en toe eens lekker door te slaan. OP die manier blijf je wat op je honger zitten. Je vereenzelvigd je niet met de killer. En dat probleem heb ik ook met de andere personages. De cast lijkt nochtans heel aantrekkelijk, maar het zijn vooralsnog redelijk tweederangsauteurs uit blockbusters. Jessica Alba heeft nog nooit een intelligente rol gespeeld, maar hier is ze wel bijzonder sexy. Kate Hudson, ziet er verrukkelijk uit in haar fifties look, maar kan me niet overtuigen en doet echt te veel denken aan het soort feel-good romantische komedies waar ze zich duidelijk veel meer thuis voelt.

Simon Baker, die zijn carrière startte in Home and Away en ondertussen veel te zien is in series op tv (The Mentalist) waar ik niet naar kijk, lijkt wel aan een steile opmars bezig. In zijn kleine rol overtuigt hij wel, maar het script laat hem te weinig aan bod komen vind ik. De ontknoping is dan ook eerder ontgoochelend.

De film doet je niettemin denken en zindert een beetje na, want ja, wat moet je nu hier van denken Michael Winterbottom? Als afstandelijk coole film vanuit het ik-perspectief van een moordenaar is dit bijzonder origineel maar of de oefening helemaal geslaagd is, dat durf ik niet beweren. En ik heb al gruwelijker scènes gezien zoals in Casino (1995) of zelfs het sprookje El Labyrinto del Fausto (2006), dus daarvoor moet je ook niet gaan. Maar het geweld is niet gratuit, zeker niet. Alleen een normaal mens zoekt altijd naar een reden, maar in de geest van een psychopaat is die er niet altijd. Soms doodt je gewoon, omdat je daar nu opeens zin hebt of omdat het moet.

***Related Post***
12/11/2009: The Killer Inside Me met Jessica Alba

The Killer Inside Me (2010) is een remake van een film uit 1976, gebaseerd op de roman uit 1952 van de Amerikaanse schrijver Jim Thompson. Het vertelt het verhaal van Lou Ford, een 29 jaar oude sheriff uit een klein dorp in West-Texas.

Op het eerste gezicht ziet hij er uit als een doorsnee man die een vrij onopvallend leven leidt, maar achter deze façade schuilt een sluwe, corrupte en schizofrene flik die zelfs tot moord in staat is uit verveling. Maar na een tijdje zal hij noodgedwongen moet moorden om zo niet gevat te worden.

Lou Ford wordt in de nieuwe film vertolkt door Cassey Affleck die een relatie heeft met Amy Stanton (Kate Hudson) maar ook een sadomasochistische relatie heeft met het hoertje Joyce Lakeland (Jessica Alba). Ford zelf beschrijft deze affaire als therapie voor de “ziekte” waarmee hij als tiener werd geplaagd: hij heeft een jong meisje seksueel aangerand, een misdaad die zijn oudere broer voor zijn rekening heeft genomen om Lou te sparen van de gevangenis. Zijn broer stier kort na zijn vrijlating op een bouwwerf. Lou beschuldigde de eigenaar van de werf (Ned Beatty) van moord. In een poging om wraak te nemen proberen Lou en Joyce de magnaat af te persen door de seks-relatie van zijn zoon in het daglicht te brengen met Joyce. Maar Lou heeft andere plannen.

Op wat eerst leek op een afpersing ontaard in een moord-spel waarin Lou alle schuld doorschuift in andermans schoenen. Maar beetje bij beetje beginnen de mensen de ware aard van Lou te zien en niet alles verloopt zoals Lou het zelf had gewild. Regisseur Stanley Kubrick, die samen met Thompson aan het script van The Killing (1956) heeft gewerkt, zei dat dit één van de meest geloofwaardige en ijzingwekkende thrillers was van een moordenaar met psychopate geest.

De film werd geregisseerd door de Brit Michael Winterbottom (A Mighty Heart, The Road to Guantanamo, In this World) en gezien de reputatie van de man denk ik wel dat dit film noir verhaal wel in goede handen zit. Het zal waarschijnlijk geen tweede L.A. Confidential of Chinatown worden, maar misschien wel stukken beter dan The Black Dahlia (2006). Let wel, de onderstaande 5 minuten trailer toont wel iets teveel naar mijn smaak, maar als jullie niet kunnen wachten om Jessica Alba te zien als hoertje die een stevige spanking krijgt, go crazy. Voor de filmliefhebbers die de film uit 1976 nog niet hebben gezien raad ik hen aan om niet naar de trailer te kijken en gewoon wachten op de release begin 2010.

***Related Post***
22/40/2011: The Black Dahlia review