the imitation game

  • The Theory of Everything (2014) ***½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Normaal ben ik zo geen grote fan van biopics, maar het verhaal van Stephen Hawkins verdiende wel een film. Neem daar nog een sterke vertolking bij van Eddie Redmayne en je krijgt wel een interessante film. Na A Beautiful Mind (2001) en The Imitation Game (2014) hebben we met The Theory of Everything (2014) een nieuwe beroemde wetenschapper met een ongewoon leventje.

    the_theory_of_everything_2014_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: De film vertelt het verhaal over de beroemde natuurkundige Stephen Hawking (Eddie Redmayne). Het verhaal centreert zich om Hawkings vroege jaren op de Universiteit van Cambridge waar hij verliefd wordt op de arts-studente Jane (Felicity Jones), waar hij later mee trouwt en 3 kinderen mee heeft. Net na het huwelijk wordt bij Hawking ALS, een ongeneeslijke spierziekte, gediagnosticeerd.

    Regisseur James Marsh (Man on Wire, Shadow Dancer) slaagt er bijzonder wel in om de dramatiek in balans te brengen met de romantiek in het verhaal, ook al legt scenarist Anthony McCarten vooral de klemtoon op het melige gedeelte van zijn leven. Toch zijn het die kleine scènes die ons in het verhaal sleuren zoals het moment waarin Stephen de trappen wil opklimmen of waarbij hij vast zit in zijn trui en doorheen de stof het vuur van de open haard ziet branden en meteen ook met zijn verbeelding een glimp opvangt van de gloed van de zon. Anderzijds leven we ook mee met de vrouw van Stephen die het altijd wel opneemt voor haar zieke man, en begrijpelijk gevoelens krijgt voor de koormeester Jonathan Hellyer Jones (Charlie Cox) die het gezin bijstaat met uitstapjes. De scenarist heeft zijn script ook gebaseerd op het boek van Jane Hawking en dus krijgen we vaal de dingen te zien vanuit haar perspectief.

    Hawkins probeert het universum te verklaren met een allesomvattende theorie, en ook deze film probeert het leven van Hawkins te vertellen met een eenduidige en familiaire plotwendingen op de klassieke muziek van Jóhann Jóhannsson. Het is allemaal mooi om te zien, maar als toeschouwer blijven we toch achter met heel wat vragen over hun huwelijk die zelden met veel oprechtheid worden beantwoord. Rond het feit dat Hawkins drie kinderen heeft kunnen verwekken met zijn vrouw, wordt met een grapje tussen vrienden aangeraakt. Ondanks het sterke acteerwerk van Redmayne is hij met dit script nooit in staat dieper te graven met zijn karakter. Wat er zich precies in het hoofd afspeelt van Hawkings hoofd afspeelt blijft voor ons een mysterie. Hetzelfde kan gezegd worden van Jane die de offers blijft opstapelen en er alle dagen staat voor haar man. Dit klinkt allemaal heel aardig en ontroerend, maar ik kan moeilijk geloven dat er nooit eens een moment is geweest van wanhoop of egoïsme. Dit heeft niets te maken met "de vuile was" willen uithangen, maar gewoon het verhaal wat menselijkheid geven, iets wat er voor mij te weinig in zat. Het leek allemaal net iets te gladgestreken. Vergelijk dat maar eens met Julian Schnabel's The Diving Bell and the Butterfly (2007), waar we een sterk drama krijgen met een personage die een verlamming krijgt en enkel nog maar zijn linkeroog kan bewegen.

    the_theory_of_everything_2014_blu-ray_pic01.jpgthe_theory_of_everything_2014_blu-ray_pic02.jpgthe_theory_of_everything_2014_blu-ray_pic03.jpg
    the_theory_of_everything_2014_blu-ray_pic04.jpgthe_theory_of_everything_2014_blu-ray_pic05.jpgthe_theory_of_everything_2014_blu-ray_pic06.jpg

    The Theory of Everything is verre van een slechte film, maar de verdienste ligt vooral bij de aanwezige cast die hier ondanks het flauwe script toch sterk staan te acteren. Met een andere regisseur aan het roer had deze film misschien iets meer ballen aan het lijf gehad. Het accent leggen op de driehoeksrelatie is misschien wel de meest foute beslissing in de geschiedenis van de biopics. En de scène waar Stephen een aanval krijgt tijdens een opera voorstelling terwijl zijn vrouw toenadering zoekt bij een andere man, komt regelrecht uit idiote tv-films en was zo bespottelijk dat je toch even de filmmakers een schop onder hun viool wou verkopen.

    The Theory of Everything komt vandaag 3 juni 2015 uit op DVD en Blu-ray met nog een aantal deleted scenes en een making of genaamd 'Becoming the Hawkings'. Spijtig genoeg geen audio-commentaar van de regisseur.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 3 juni 2015

     

    *** The Theory of Everything trailer ***

  • The Imitation Game (2014) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    De meningen van The Imitation Game (2014) lagen misschien uiteen, maar ik vond deze eigenlijk verre van een slechte biopic over een wel heel eigenaardige kerel. De film deed me wat denken aan A Beautiful Mind (2001), ook al gebaseerd op een mathematicus die echt had bestaan (John Nash is tevens vorige week overleden in een auto-ongeval).

    the_imitation_game_2014_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Film over het levensverhaal van Alan Turing (Benedict Cumberbatch), een Britse wiskundige en informaticus. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werkte hij voor de Britse crypto-analytische dienst, die als doel had onderschepte gecodeerde berichten van de Duitsers te ontcijferen. Turings grootste verwezenlijking bestond erin om als één van de eersten de Duitse Enigma-codes te breken waardoor de Geallieerden de controle over de Atlantische Oceaan kregen en uiteindelijk de oorlog zouden winnen. Tijdens zijn creatie werd hij bijgestaan door Joan Clarke (Keira Knightley) en de intellectuele rivaal Hugh Alexander (Matthew Goode). Na de oorlog , in 1952, werd hij echter veroordeeld voor homoseksualiteit.

    De fout waaraan de makers zich hebben bezondigd komt op het einde van de film, waarin ze een pancarte laten zien met de vermelding dat in Groot-Brittannië 49'000 homoseksuelen werden terechtgesteld. Alan Turing mag dan nog wel één van die homoseksuelen zijn, dat was allerminst het onderwerp van de film. Homoseksualiteit komt zelfs maar heel laat aan bod in de film. Maar het leek een beetje ingegeven door de ijver om met een maatschappelijk drama beter te kunnen scoren tijdens de Academy Awards. En met 8 nominaties hebben ze dat niet verkeerd gedaan, maar er werd er maar eentje verzilverd, en dat was die voor de Beste Scenario Adaptatie van Graham Moore.

    De naam van Alan Turing was me in ieder geval onbekend en bijgevolg was het voor mij meteen ook wel een aangrijpend verhaal. Deze wiskundige en geniale crypto-analyst, gestorven op 42 jarige leeftijd vermoedelijk door zelfmoord met cyanide, werd bekend voor het kraken van Hitler's Enigma code. Een code die werd gebruikt voor het versleutelen van alle berichten naar de troepen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Een doorbraak die er waarschijnlijk voor gezorgd heeft dat de oorlog 2 jaar korter heeft geduurd en onnoemelijk veel mensenlevens heeft gered. Hij ontwierp tevens een systeem die aan de wieg lag van onze huidige computers. Maar door de grote geheimhouding van zijn werk, werd hij ook in de gaten gehouden door de ordediensten en uiteindelijk veroordeeld voor homoseksualiteit. Pas op 24 december 2013 werd gratie verleend door de koningin van Engeland.

    De Noorse regisseur Morten Tyldum (Headhunters, Fallen Angels) heeft de beslissing genomen om verschillende facetten van het leven van Turing aan te kaarten en deze a-chronologisch te monteren, en het resultaat werkt. We beginnen in 1952 waarin Turing aan de tand wordt gevoeld door een politie-inspecteur, om nadien terug in de tijd te duiken waarin hij zich presenteert aan Commander Denniston (Charles Dance). Maar we gaan nog dieper in het verleden, tijdens de schoolgaande puberjaren waarin de jonge Turing gepest wordt op school. De film is dus deels biopic, deels romance en deels een spionage thriller. En de slimme montage zorgt ervoor dat het nooit vervelend wordt - iets wat bij biopics vaak het geval is.

    the_imitation_game_2014_blu-ray_pic01.jpgthe_imitation_game_2014_blu-ray_pic02.jpgthe_imitation_game_2014_blu-ray_pic03.jpg

    Wat we leren uit de adolescentie van Turing is dat hij al op vroege leeftijd werd afgewezen omdat hij "anders" was. En dit "anders" zijn werd hierdoor enkel maar versterkt en Turing keerde helemaal tot zichzelf en kon moeilijk samenwerken met andere mensen. Toch zal deze samenwerking uiteindelijk hem instaat stellen om een doorbraak te maken. Alex Lawther, de jonge acteur die Turing belichaamt in zijn jonge jaren zet hier meteen ook een sterke vertolking neer. Hij slaagt erin om die onderdrukte emotie tastbaar te maken. De machine die hij ontwierp was bijna een reflectie van de machine die hij doorheen de jaren was geworden, ontdaan van elke emotie en volledig overgeleverd aan de wetmatigheden van zijn intellectuele studie. Zelfs bij momenten beredeneerd emotieloos om het feit dat hij weigerende een schip met geallieerden te hulp te schieten en het risico lopen dat de Duitsers het vermoeden zouden hebben dat de Enigma code was gekraakt. De vraag die hij zich dan stelt is hoe je een onderscheid kan maken tussen mens en een machine. Ironisch genoeg was het net zijn homoseksuele gevoelens die hem nog het meest als "mens" karakteriseerde en net daarom werd hij ook vervolgd.

    Benedict Cumberbatch is perfect gecast voor de rol. Hij is zowel geloofwaardig als mathematicus (iets wat Russell Crowe een stuk minder was in A Beautiful Mind) en heeft zijn personage ook een zekere gravitas. Keira Knightley speelt haar rol naar behoren ook al had ze eigenlijk geen zo'n belangrijke rol. En de Stoker acteur Matthew Goode is altijd een plezier om hem aan het werk te zien. De knappe muziek komt van Alexandre Desplat en de sfeervolle fotografie werd verzorgd door Oscar Faura.

    Op de DVD en Blu-ray staan spijtig genoeg geen extraatjes, geen audio-commentaar van de regisseur noch making-off filmpjes. Toch wel een beetje van een teleurstelling.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 27 mei 2015

     

    *** The Imitation Game trailer ***

  • Birdman wint zoals verwacht de Oscar voor Beste Film

    Pin it!

    Vanavond hebben we de 87e Academy Award show en misschien ook de meest voorspelbare. Er zijn echter een aantal films, filmmakers en acteurs die over het hoofd werden gezien. Laten we beginnen met A Most Violent Year (2014) die NUL Oscar-nominaties kreeg, Gone Girl (2014) kreeg vreemd genoeg geen nominatie voor Beste Script Adaptatie, The Lego Movie (2014) kreeg geen nominatie voor Beste Animatiefilm, Selma (2014) genomineerd voor Beste Film maar geen enkele van de acteurs kreeg een nominatie - zelfs de regisseuse Ava DuVernay werd vergeten (wat evenveel wil zeggen als dat de film waarschijnlijk niet de Oscar voor Beste Film winnen). Birdman wint uiteindelijk 4 Oscars (Beste Film, Beste Originele Script, Beste filmregie en Beste Fotografie). Voor de rest was het de meest 'boring' Oscar show in jaren met een wat lullige musical presentatie van Neil Patrick Harris. Hier zijn alle genomineerden en winnaars en hier kan je de highlight filmpjes bekijken.

    De tv-kijkers met Telenet kunnen de show volgen, diegene met Belgacom kunnen de meest bekeken awardshow weer op hun buik schrijven, want zelfs on-line is het vrijwel onmogelijk om de show nog te volgen. En los van gewoon de resultaten is het altijd wel leuk om de show te volgen. Met een beetje geluk kan je misschien wel een torrent vinden met de show. Maar enkele uren voor de uiteindelijke show geven wij al onze pronostiek.

    De Oscar winnaars van 2015

    oscar_2015_jk_simmons.jpg
    genomineerden: Robert Duvall (The Judge), Ethan Hawke (Boyhood), Edward Norton (Birdman), Mark Ruffalo (Foxcatcher), J. K. Simmons (Whiplash)

    Voorspelling: J. K. Simmons wint de Oscar voor Beste Mannelijke Bijrol. Zijn vertolking is gewoon beter en meer intens dan de vertolkingen van de andere acteurs. Dit is dus eigenlijk een beetje van een giveaway. Mocht hij niet winnen gaan de Oscars wel heel fors uit de bocht. Maar ik vermoed dat hier wel het gezond verstand gaat zegevieren.
    Uitkomst: Die hadden we dus juist !

    oscar_2015_patricia_arquette.jpg
    genomineerden: Patricia Arquette (Boyhood), Laura Dern (Wild), Keira Knightley (The Imitation Game), Emma Stone (Birdman) en Meryl Streep (Into the Woods)

    Voorspelling: Voor de Oscar van Beste Vrouwelijke Bijrol gaat mijn keuze naar Patricia Arquette. Ook hier is er geen discussie mogelijk, zij is gewoon een veel betere vertolking dan haar concurrenten. Dit is een hands down slam dunk Oscar-winnaar.
    Uitkomst: Die hadden we dus juist !

    oscar_2015_eddie_redmayne.jpg
    genomineerden: Steve Carell (Foxcatcher), Bradley Cooper (American Sniper), Benedict Cumberbatch (The Imitation Game), Michael Keaton (Birdman) en Eddie Redmayne (The Theory of Everything)

    Voorspelling: Voor de Oscar voor Beste Acteur gaat mijn voorkeur naar Michael Keaton maar het zou me niet verbazen mocht The Academy hier kiezen voor Eddie Redmayne voor de film The Theory of Everything (2014). Een uitstekende acteur, die ook wel in staat is om te zondigen aan over-acting, zoals onlangs nog in Jupiter Ascending (2015).
    Uitkomst: Zoals we hadden gedacht ging de Oscar naar Eddie Redmayne, ook al hadden wij liever Keaton op het podium gezien.

    oscar_2015_julianne_moore.jpg
    genomineerden: Marion Cotillard (Two Days, One Night), Felicity Jones (The Theory of Everything), Julianne Moore (Still Alice), Rosamund Pike (Gone Girl) en Reese Witherspoon (Wild)

    Voorspelling: Ook al zou ik graag Rosamund Pike (pics) zien winnen, denk ik dat de Oscar van Beste Actrice dit jaar zal gaan naar Julianne Moore (pics). Moore heeft met deze haar 5de Oscar-nominatie binnen en het zou misschien eens beginnen tijd worden dat ze effectief een Oscar wint, en ik verwacht dat het uiteindelijk ook voor deze avond zal zijn.
    Uitkomst: Die hadden we dus juist !

    oscar_2015_alejandro_gonzalez_inarritu.jpg
    genomineerden: Wes Anderson (The Grand Budapest Hotel), Alejandro González Iñárritu (Birdman), Richard Linklater (Boyhood), Bennett Miller (Foxcatcher) en Morten Tyldum (The Imitation Game)

    Voorspelling: De Oscar voor Beste Regisseur had kunnen gaan naar Wes Anderson, maar de prestatie van Richard Linklater zal niemand spoedig herhalen. Zijn film is een mijlpaal in de filmgeschiedenis, ook al is de film op zich misschien niet het beste wat je vorig jaar hebt gezien.
    Uitkomst: Die hadden we verkeerd! Eigenlijk wel een spijtige zaak voor Boyhood, maar een Beste Film en Beste Regisseur zijn twee Oscars die eigenlijk wel samen horen.

    oscar_2015_birdman.jpg
    genomineerden: American Sniper, Birdman, Boyhood, The Grand Budapest Hotel, The Imitation Game, Selma, The Theory of Everything en Whiplash

    Voorspelling: En uiteindelijk, de Oscar voor Beste Film gaat volgens mij naar Birdman, ook al is dit een gok tussen deze prent en Boyhood, die in principe evenveel kans maakt om te winnen. De film van Linklater heeft wel iets van een momentum, maar Birdman heeft toch qua film een grote impact gehad.
    Uitkomst: Die hadden we dus juist ! Ook al was er twijfel met Birdman was het een logische keuze voor The Academy.

  • Top 10 Beste en Slechtste Films van 2014

    Pin it!

    Naar goede gewoonte pakken we hier op De FilmBlog uit met de Top 10 Beste Films van 2014, en net zoals elk jaar zit het neusje van de zalm weer in de staart. Ik denk dan maar aan het schitterende A Most Violent Year (2014) van J.C. Chandor, die ik al in persvisie mocht bekijken, maar pas op 31/12 in de States in de bioscoop zal komen en later op 4 februari 2015 bij ons in de bioscoop. En ook al vermoed ik dat deze film wel eens met een aantal Oscar-beeldjes zal lopen, zal ik hem vanwege zijn late release niet opnemen in de Top 10.

    inherent_vice_2014_poster2.jpgbirdman_2014_poster.jpgthe_imitation_game_2014_poster.jpga_most_violent_year_2014_poster.jpg

    Hetzelfde kan gezegd worden van het magnifieke The Imitation Game (2014) met Benedict Cumberbatch, die in de States op 25 december in de bioscoop komt en bij ons pas op 14 januari 2014. Ook de geniale Birdman (2014) kan ik niet opnemen in de Top 10, gezien deze film pas op 28 januari 2015 ons land aandoet met een ruime release. Ook Inherent Vice (2014) komt pas op 25 februari bij ons uit en Foxcatcher (2014) is voor 21 januari 2015. Ik had ook The Interview (2014) in de Top 10 willen opnemen, al was het maar uit pure solidariteit met Sony en met een dikke opgestoken middelvinger naar die Noord Koreaanse hackers. Maar gezien de plaatsen beperkt waren in onze Top 10 en we de film in kwestie zelfs nog niet hadden gezien in persvisie, staat de film er niet tussen.

    En net zoals elk jaar hebben we voor de Top Slechste films van 2014 niet alleen op zoek gegaan naar films die slecht gemaakt zijn, maar ook films die eigenlijk geen enkel excuus hadden om een teleurstellende film af te leveren en bijgevolg noodgedwongen in deze lijst moesten staan.

    The Best Movies of 2014

    10. Under the Skin (2013) Jonathan Glazer

    Under the Skin (2013) is zo een bizarre en originele prent dat ik zelfs moeite had om er een review over neer te pennen. Daar waar een Lost Highway (1997) nog op een psychologische manier te doorgronden was, is deze prent echt wel 'out there'. Na het zien ervan kan je het WTF-moment nauwelijks onderdrukken. Maar de beeldvoering, de muziek, de vertolkingen (die deels geacteerd waren en deels verborgen camera met niet-acteurs) is dermate fascinerend dat je er meer wil over te weten komen. Under the Skin kruipt werkelijk 'onder je huid'. En dan stoot je op het boek van Michel Faber, die echt wel de sleutel is om deze prent op een logische manier te doorgronden en te verklaren. Maar los van het boek blijft het een fascinerende film die mensen aanzet tot het bedenken van de meest uitzinnige theorieën, en dat is iets waar veel science-fiction films maar van kunnen dromen. Het is bij mijn weten zelfs de eerste "cinema-vérité-science-fiction" film ooit gemaakt en is in ieder geval iets wat ik nog nooit eerder heb gezien.

    Under the Skin

    9. The Drop (2014) Michaël R. Roskam

    Het was misschien niet het meest originele en verrassende verhaal dat Roskam kon vertellen, maar de manier waarop hij zijn acteurs opvoert en de beklemmende sfeer die hij installeert was om van te smullen. Het moet trouwens de eerste keer zijn dat een film gemaakt door een Belg, allesbehalve aanvoelde als een Belgische film. The Drop (2014) heeft wel zwaar geflopt in de States, maar het verwachtingspatroon van de gemiddelde Amerikaanse bioscoopbezoeker is anders dan wat wij verlangen van een film. Een Amerikaan wil actie zien om de zoveel minuten en hier moet je werkelijk kunnen genieten van de ontplooiing van het (trage) drama om dan op een andere manier te kunnen proeven van die harde conflict-momenten. The Drop werd ook niet echt gepromoot - te wijten aan het beperkte productiebudget - en dat betaal je cash aan de box-office. Het is geen sensationele prent en er komt geen echt onthutsende finale, maar het fascinerende zit hem in de ontwikkeling van die complexe personages. En uiteraard heb je ook nog eens briljante vertolkingen van Tom Hardy, James Gandolfini, Noomi Rapace en Matthias Schoenaerts.

    The Drop

    8. Interstellar (2014) Christopher Nolan

    Ook al blijft Interstellar (2014) wat nazinderen, hebben we hier - gezien de reputatie van de talentvolle Nolan - veel meer van verwacht. Het is niet dat je er met volle teugen van zal genieten, en toch is het iets van een evenement wat ongetwijfeld de moeite waard is. Er zijn ongetwijfeld veel zaken die niet werken, maar deze film is en blijft episch - en niet alleen omwille van de beeldvoering. Mijn grootste probleem met de film is dat hij net iets teveel de zaken verbaal wou uitleggen, terwijl alles al visueel duidelijk genoeg was. Desondanks was de ambitie van Nolan's visie zo verfrissend in dit tijdperk van films die op 'safe' spelen, voorspelbare sequels en spin-offs.

    Interstellar

    7. Fury (2014) David Ayer

    Los van de historische kanttekening die je moet maken bij het zien van Fury (2014) en het overdreven patriottisme is het een indrukwekkende en aangrijpende oorlogsprent die heel wat interessante bokkensprongen maakt. Net zoals een rollende tank is Fury zowel lomp als compromisloos, en tussen de modder en de kanonnenvuurwerk voelen we die kleine momenten van menselijkheid toch doorwegen.

    Fury

    6. Locke (2013) Steven Knight

    Een andere film met Tom Hardy die niet mocht ontbreken aan deze Top 10 is Locke (2013). We hadden al veel gelijkaardige filmprojecten gezien waarin we slechts één personage zien op één locatie gedurende 90 minuten (Brake en Buried), maar deze is wel de meest geslaagde prent van de drie. En dat zal ook wel te maken hebben met de meesterlijke vertolking van de hoofdacteur. Zelden was een film over een man die van Birmingham naar Londen rijdt zo fascinerend.

    Locke

    5. Nightcrawler (2014) Dan Gilroy

    Nightcrawler (2014) moet de meest boeiende debuutfilm zijn van het jaar met een onherkenbare maar steengoede Jake Gyllenhaal, die met zijn ingevallen wangen en diepe oogkassen bij momenten lijkt op een griezelige vampier. Een intens en heerlijk ongepast personage waar je spontaan verliefd op zal worden ... of misschien van zal walgen. Nightcrawler ontrolt zich in een gruwelijke en zwartgallige satire op de journalistiek, de arbeidsmarkt en de cultuur van het 'ik'. Het werk van de reporters is smerig. De redactrice van een lokaal tv-station zegt meteen waar het op staat: 'Het publiek wil bloed zien'. Ik heb vooral een uitstekende film gezien.

    Nightcrawler

    4. Edge of Tomorrow (2014) Doug Liman

    Mijn verwachtingen waren in het begin niet al te hoog, maar deze Edge of Tomorrow (2014) heeft me van begin tot eind op de 'rand' van mijn stoel doen zitten. Het is het soort film die gemakkelijk gaat vervelen, wanneer je weet dat alles zichzelf zal herhalen met personages die telkens iets aan de loop der zaken willen veranderen. Maar het script is voldoende bij de pinken om de kijker telkens een stapje voor te zijn. En met twee klasbakken als Cruise en Blunt ga je volledig mee met hun klaarblijkelijk onmogelijke strijd. Je zou het kunnen zien als een science-fiction adaptatie van D-Day tijdens de Tweede Wereldoorlog, maar het heeft bij momenten ook een middeleeuws karakter met ridders die door de modder ploeteren in veel te zware harnassen. Gezien het gewaagde plot waarin personages terugkeren in de tijd, al dan niet met behoud van geheugen, is er al heel wat inkt gevloeid over de mogelijke plotholes, maar die zijn er bijna niet. Je kunt bijna alles op een logische manier verklaren. In ieder geval is Edge of Tomorrow een film waar je urenlang kan over discussiëren.

    Edge of Tomorrow

    3. Guardians of the Galaxy (2014) James Gunn

    Tegen alle verwachtingen in is dé science-fiction film van het jaar is zonder twijfel Guardians of the Galaxy (2014), met zijn offbeat en soms clevere humor op melige 70'ties muziek komende van een mix cassette-tape. De kracht van deze prent zit hem niet in het verhaal, maar wel de toon waarop het verhaal wordt verteld. Je moet immers al ver terug in de tijd gaan om een science-fiction film te zien waarmee je echt kunt lachen. Het is een plezier om B-list underdogs te zien opboksen tegen serieuze en zwaarwichtige villains. Het was meteen duidelijk dat je James Gunn niets van humor moet aanleren. Guardians of the Galaxy is zeker een geslaagd experiment, met een goeie balans tussen knetterende actie en zwarte humor. Tevens de enige comic adaptatie die de moeite was te vernoemen in 2014.

    Guardians of the Galaxy

    2. Gone Girl (2014) David Fincher

    Als grote fan van het werk van David Fincher, heb ik ook genoten van deze Gone Girl (2014) met zijn a-typische serial killer. De geraffineerde wijze waarmee de regisseur zijn verhaal vertelt is simpelweg betoverend, onthutsend en aangrijpend. Het resultaat is een gewiekste psychologische thriller waar de subtiele humor nu en dan de sombere sfeer doorprikt, met een Rosamund Pike hier een intense en verrassende vertolking neerzet. Wat centraal staat in Gone Girl is de grens tussen perceptie en realiteit, slogans en feiten. Datgene wat we zien is niet altijd datgene wat is, en zo krijgen we hiervan honderden voorbeelden uitgewerkt op verschillende niveaus. Het lijkt op een 12-in-een-dozijn thriller, maar dat is het allesbehalve.

    Gone Girl

    1. Boyhood (2014) Richard Linklater

    Maar je kunt er moeilijk om heen dat dé film van het jaar toch wel Boyhood (2014) is van Richard Linklater. De film werd opgenomen in stukken over een tijdspanne van maar liefst 12 jaar met het hoofdpersonage dat opgroeide van puber tot volwassene. De eerste draaidag vond plaats in de zomer van 2002 en werd afgewerkt in oktober van 2013, met een productiebudget van slechts 2,4 miljoen dollar. Het resultaat is een fascinerende coming-to-age film. Maar mede door de subtiele regie zonder melodrama of overdreven pathos en de overtuigende acteerprestaties, komt het nooit gekunsteld over en worden we meegezogen in dit herkenbaar verhaal. Het is als het ware een soort statement over het leven die voorbij vliegt en waarvan wij getuige mogen zijn. En gezien de aard van het beestje gaan we niet zo snel gelijkaardige films te zien krijgen.

    Boyhood

    The Worst Movies of 2014

    10. Exodus: Gods and Kings (2014) Ridley Scott

    Net zoals in 2013 hebben we dit jaar opnieuw een Ridley Scott prent op de 10de plaats van de slechtste films. Exodus: Gods and Kings (2014) komt nauwelijks goed op gang, halverwege dommel je bijna in slaap, en het einde is misschien het meest troosteloze wat ik ooit in een 140 miljoen dollar film heb gezien. Het grootste probleem met deze Bijbelverfilming is dat Ridley alles heeft benaderd alsof het ging om historisch accurate feiten. Alle poëzie uit het verhaal werd met de scalpel uit het script gesneden ten voordele van een min-of-meer "plausibel" relaas van een man die zijn volk uit de slavernij haalde. We krijgen dan ook van de pot gerukte theorieën voorgeschoteld; zoals reuze krokodillen die vissers in stukken bijten om zo de zee rood te kleuren of een komeet die de terugtrekking van de zee zou verklaren. Komt daar nog bij de witter-dan-wit casting (met meer "gekleurde" en authentieke acteurs onderaan de sociale ladder), dialogen die vertalingen van het Oude Testament mixen met hedendaagse replieken, buitengewoon slecht acteerwerk en een saaiheid die in 2014 nauwelijks overtroffen werd.

    Exodus: Gods and Kings

    9. Transformers: Age of Extinction (2014) Michael Bay

    En naar goede gewoonte hebben we ook een Michael Bay film, en dit jaar is dat Transformers: Age of Extinction (2014), een langgerekte showreel van het visuele effectenhuis Industrial Light & Magic. En hun expositie van hun kunnen, opgenomen met echte 3D technologie, duurt zelfs 2u45 minuten! Voor mij volstond de trailer van dit dolgedraaid pandemonium van explosies en cgi-vuurwerk.

    Transformers: Age of Extinction

    8. Teenage Mutant Ninja Turtles (2014) Jonathan Liebesman

    En van Michael Bay gesproken, kon je dit jaar ook niet omheen Teenage Mutant Ninja Turtles (2014), popcorn-vertier van de domste soort. Bay nam de productie op zich, maar net zoals de Transformers draait alles rond actie, visuele effecten, Victoria Secret product placement en bimbo's. Het is allemaal net niet dom genoeg of grappig om hier plezier aan te beleven.

    Teenage Mutant Ninja Turtles

    7. The Expendables 3 (2014) Patrick Hughes

    Ze hadden het bij die ene film moeten laten maar de geur van dollars heeft er voor gezorgd dat we ondertussen The Expendables 3 (2014) hebben, en het is alweer een onbegrijpelijk en veel te lange cocktail van testosteron en buskruit met een gezelschap van has-been actiesterren én Jason Statham. De nieuwigheid van de eerste film is eraf en zelfs het zelfbewuste campy kantje uit de sequel zijn weg, en we blijven over met een levenloos script die zichzelf net iets te ernstig neemt, ook al krijgen we een spervuur aan onnozele one-liners en tenenkrullende overacting van Mel Gibson en Wesley Snipes. Persoonlijk denk ik dat ijs zien smelten aan de Noordpool veel boeiender is dan deze catwalk van actie-veteranen.

    The Expendables 3

    6. Deliver Us from Evil (2014) Patrick Hughes

    Een mode-trend van de laatste jaren zijn de hybride films waarbij verschillende filmgenres worden gemixt (cf. Shaun of the Dead, Kill Bill, Guardians of the Galaxy, ... ), maar deze excorcist / politiefilm is allesbehalve een geslaagde mix. Nochtans waren alle ingrediënten aanwezig voor een spannende thriller. Een monsterfilm is pas goed wanneer je als kijker gelooft in het monster, net zoals exorcisme werkt wanneer je als kijker begint te geloven in wat je voorgeschoteld krijgt - hoe absurd het op papier ook moge klinken. Deze Deliver Us from Evil (2014) slaat de bal volledig verkeerd. Hier is er NUL angst of spanning, en dat heeft dan weer te maken met het feit dat het verhaal nergens op slaat en je ook geen voeling hebt met de karakters. Deliver Us from Evil bestaat hoofdzakelijk uit een samenraapsels van clichés en getelefoneerde schrik-momenten. Op de koop toe worden we opgezadeld met goedkope Jesus Christ propaganda, die je gezien de context nauwelijks serieus kan nemen. Zelfs de nummers van The Doors worden er bij de haren bijgetrokken in een poging alles nog wat diepte te geven.

    Deliver Us from Evil

    5. Left Behind (2014) Vic Armstrong

    Het zou geen Top 10 Worst Movies zijn zonder een Nicolas Cage film, en hier hebben we Left Behind (2014), misschien wel de meest amateuristische end of time/disaster film aller tijden, en we hebben al heel wat rampzalige prenten gehad. De speciale effecten lijken hier wel gemaakt met Microsoft Paint en het scenario geschreven door een groepje apen met een VDAB-getuigschrift scenarioschrijven. Het is onbedoeld lachwekkend, maar laat dit een steun zijn voor alle talentloze regisseurs in de wereld. Er is ook hoop voor jullie in Hollywood voor een langspeelfilm debuut. Maar de professionele stuntman Vic Armstrong heeft toch wel eventjes met Nic Cage kunnen draaien, en de acteur heeft hier zowat zijn meest tenenkrullende rol neergezet uit zijn gehele carrière. Proficiat aan al diegene die betrokken waren in dit treinongeluk.

    Left Behind

    4. Sex Tape (2014) Jake Kasdan

    De slechtste komedie van het jaar is toch wel Sex Tape (2014). Het ontbreekt deze prent niet alleen aan geslaagde grappen, maar ook aan een basis-kennis van moderne technologieën. Het had misschien grappig geweest zo'n 5 jaar geleden, maar wie kan er nog lachen over het functioneren van i-Pads en Clouds, los van de mensen van Apple die er gratis reclame in zien? In ieder geval niet het doelpubliek die deze prent wil aanspreken. Laat staan dat deze gehele 'seks tape' onzin, gewoon al zo versleten is als 'found footage' films. Het pijnlijke is dat deze prent eigenlijk meer wil zijn dan een domme komedie, maar heeft geen flauw benul van hoe ze dit moet verwezenlijken. Het blijft dan ook steken bij onnozele slapstick humor, karikaturale figuren (een nieuw dieptepunt voor Rob Lowe) en overgehaalde karakters uit andere films en series, zoals Comedy Central-acteur Rob Corddry en The Office-actrice Ellie Kemper. En zoals bij elke van die tapes is het leuker voor diegene die het hebben gemaakt, dan voor diegene die er naar moeten kijken.

    Sex Tape

    3. Grace of Monaco (2014) Olivier Dahan

    En voor wie dacht dat ze met Diana (2013) het dieptepunt hadden bereikt van de royal biopics, komen ze met Grace of Monaco (2014) aandraven. Je zou denken dat Harvey Weinstein na Diana zijn lesje had geleerd maar de uitschuiver is bij deze prent zowaar nog groter. Het zag er allemaal zo veelbelovend uit, maar het resultaat is beschamend. Nicole Kidman zet hier tevens één van heer slechtste vertolkingen neer ooit, maar ook hier is de regisseur echt wel de grote verantwoordelijke. De Franse cineast Olivier Dahan maakt (naar eigen zeggen) geen biopics, hij maakt fictie gebaseerd op echte personages. En daar wringt het schoentje op vele vlakken want het resultaat is bespottelijk, met een regisseur die historische feiten vermengd met eigen verzinsels omdat hij denkt dat een welbepaalde scène nood heeft aan een bepaald personage of context. Het acteerwerk is rotslecht, het script is absurd, de mise-en-scenes zijn gruwelijk, de fotografie met zijn extreme close-ups is puberaal en de grondgedachte van de film is ... wait for it ... hoe nobel het is om belastingen te ontduiken. WTF?!

    Grace of Monaco

    2. 47 Ronin (2014) Carl Rinsch

    Ook Keanu Reeves kon niet uit deze lijst blijven en met Ronin 47 (2014) maakt hij meteen indruk. Maar in alle eerlijkheid is de grote verantwoordelijke van deze audio-visuele drek niemand minder dan de regisseur, Carl Rinsch. Hij is net iets teveel opgewonden door visuele effecten, dat hij zijn karakters vergat. OK, er zijn 47 samurai en nog heel wat nevenpersonages, maar als regisseur moet je keuzes maken en voldoende het vuur aanwakker bij de acteurs zodat ze dieper gaan graven in hun personages. Het resultaat is dat je eigenlijk niet echt gaat meevoelen met de karakters. Je weet trouwens niet wie hier uiteindelijk het hoofdpersonage is, Keanu Reeves of Hiroyuki Sanada. Met een script dat bestaat uit goedkope en houterige one-liners en vertolkingen is dit misschien de grootste gemiste kans op een uitstekende fantasy-samurai film. Hopelijk krijgt dit verhaal snel een nieuwe reboot, want hier was veel meer mee te doen.

    47 Ronin

    1. I, Frankenstein (2014) Stuart Beattie

    Maar de grootste stinker van 2014 is hands-off deze I, Frankenstein (2014). De roman van Mary Shelley wordt hier door het slijk gehaald en onderworpen aan een wel heel afstotelijke adaptatie. Meer nog: I, Frankenstein is zonder enige twijfel één van de zwakste monster-films die er de laatste jaren is uitgebracht. De horror zit hem niet in de karakters, de sfeer en het verhaal, maar wel in de manier waarop alles werd uitgewerkt. Het acteerwerk is beschamend, de personages ééndimensionaal, het plot is een lachertje met ongezien veel plotgaten en de CGI hopeloos gedateerd. Hoe Eckhart zijn naam aan een dergelijk project kan verbinden blijft voor mij een torenhoog mysterie. Je kan bijna spreken van een so-bad-that-it’s-good film, die altijd een hogere quotering verdient omwille van zijn herbekijkbare waarde vanwege de onbedoelde hilariteit... ware het niet dat de film zo onmenselijk saai en lusteloos is. Hoe zoiets de weg heeft gevonden naar de bioscoop is voor mij een torenhoog raadsel.

    I Frankenstein

    ***Related Posts***
    23/12/2013: Top 10 Best & Worst Movies of 2013
    17/12/2012: Top 10 Best & Worst Movies of 2012
    29/12/2011: Top 10 Best & Worst Movies of 2011
    30/08/2011: Top 10 Worst Movies of 2010
    29/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010 (Karen)
    23/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010
    06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
    26/12/2008: Top 10 Best & Worst Movies of 2008
    22/12/2007: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
    16/12/2006: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
    23/12/2005: Top 10 Best & Worst Movies of 2005