De FilmBlog

Ook al zullen de meningen uiteen liggen, één ding moet men toegeven, regisseur Zack Snyder heeft opnieuw een buitengewoon inspirerende film gemaakt. De man is erin geslaagd om de "onverfilmbare" comic van Alan Moore en David Gibbon, op een overtuigende manier naar het witte doek te brengen. Watchmen (2009) bewijst nog maar eens dat Hollywood – ondanks de reboot/remake/sequel –rage, een nieuwe adem heeft gevonden met de comic-adaptaties want elk jaar worden we opnieuw omver geblazen door geniale cinema.

Snyder heeft meer dan een adaptatie gemaakt. Het is niet zomaar een consecutieve reproductie van de prentjes in de comic, maar een vertaling van de geest en de emotie van Watchmen in een cinematografische context. Niet alleen de karakters maar ook de thematiek en de intenties van Alan Moore zijn op een slimme manier aangepakt. De creatieve en intelligente aanpak van deze Watchmen overstijgt zelfs op vele vlakken The Dark Knight (2008) en hebben we hier ontegensprekelijk te maken met een meesterwerkje. En misschien zelfs het eerste (echte) meesterwerk uit de comic-adaptatie wereld. Of je al dan niet van graphic novels houdt speelt geen enkele rol. Als je een echte filmfanaat bent is dit het neusje van de zalm. Uiteraard is er een drempel die je moet zetten, maar dit geldt voor heel wat meesterwerken. Maar eenmaal de stap gezet, kom je terecht in een fascinerende wereld, waar je niet bij het handje wordt gehouden. De film maakt ook geen compromis, zowel niet op vlak van verhaal als op vlak van duurtijd (163 minuten) en tijdsgeest. Na de rit kan je onmogelijk onberoerd blijven. Je zult het verafschuwen of er verzot op zijn. Iets wat typisch is voor baanbrekende cinema.

Het is niet mijn bedoeling om mensen te willen bekeren tot het geloof in de comic, maar me hebben hier te maken met een buitengewoon werk van dezelfde orde als films als The Godfather (ik kom hier nog op terug). Het zijn films die een stempel zullen zetten op de filmgeschiedenis en waar men nog veel zal over praten. En zeggen dat deze Watchmen door heel wat studio’s werd verworpen en het uiteindelijke meesterwerkje maandenlang gegijzeld werd door een bende advocaten in een rechten-dispuut tussen Warner en Fox. Moore zelf had trouwens geen beetje vertrouwen in de verschillende filmadaptatie-voorstellen van Darren Aronofsky, Paul Greengrass of zelfs Snyder. Het liefst zag hij de verfilming er helemaal niet komen.

Korte inhoud: De koude oorlog staat op nucleair springen, gemaskerde helden zijn vanwege een reeks schandalen verboden en de toekomst ziet er wel heel grauw uit. De groep van de Watchmen, die ooit het geboefte te lijf gingen, is uit elkaar gevallen. Dr. Manhattan/Jon Osterman (Billy Crudup), in een wetenschappelijk ongeluk getransformeerd tot supermens, werkt nu voor de overheid en Nite Owl II/Dan Dreiberg (Patrick Wilson), Ozymandias/Adrian Veidt (Matthew Goode) en Silk Spectre/Laurie Jupiter (Malin Akerman) hebben het bijltje er bij neergelegd. De geharde Rorschach/Walter Kovacs (Jackie Earle Haley) weigert echter van opgeven en ziet met de moord op een andere voormalige Watchman, de Comedian/Edward Blake (Jeffrey Dean Morgan), een complot tegen zichzelf en zijn oude maten. Iemand is bezig met het afslachten van alle superhelden. De Watchmen moeten het krachten bundelen wat de moorden zijn maar het tipje van de ijsberg.

Het eerste halfuur is van het beste van wat ik de laatste 10 jaar heb gezien. Na het eerste plotpunt valt de film wel in een méér klassieke narratieve structuur, maar Snyder onderschat zijn publiek niet. Integendeel, hij verheft de comic naar een hoger intellectueel niveau. De kijker krijgt heel wat informatie te verwerker en moet in het begin wel iets meer moeite doen dan de doorsnee film. Het zal me dus niet verbazen dat heel wat mensen Watchmen een tweede keer in de bioscoop zullen bekijken. Het is in ieder geval een prent die een tweede visie waard is. Maar ook al mis je wat details bij een eerste visie, kan je nog steeds het verhaal volgen. Vooral aan mensen die de graphic novel niet kennen geef ik de raad de vele details gewoon even over zich heen te laten waaien. De essentie van de film ligt elders. Maar als deze film je aanzet de comic ter hand te nemen, zal je nog meer onder de indruk zijn van de virtuositeit van deze adaptatie. En we moeten nog altijd de director's cut van de film zien, want ik had af en toe zelfs het gevoel dat bepaalde stukken nog iets meer speelduur nodig hadden.

Net zoals het meesterwerk van Francis Ford Coppola gaat deze film in tegen de stroming. Het vertelt een intelligent verhaal met stijl en lef die het comic-genre overstijgt, net zoals The Godfather dat deed met het misdaad-genre. We krijgen een eigenzinnig portret van het na-oorlogse machtsspel in Amerika. Deze keer gaat het niet over het bekomen van de macht (cf. The Godfather) dan wel hoe je ermee omgaat. Bij sommige trailers had je echt de indruk een speciale-effecten-spektakel te zien, maar niets is dus minder waar. Het script van David Hayter en Alex Tse overheerst het visuele vertier. De personages zijn niet de overbekende en uitgesproken superhelden, maar wél kwetsbare individuen met menselijke zwaktes en tekortkomingen. Maar wat belangrijker is, het verhaal blijft overeind. De actie wordt bijzonder knap in beeld gebracht, maar de visuele beeldkracht wordt nergens zo overheersend als in 300 (2006). Alles blijft in zijn context heel geloofwaardig, al moet je in het begin de drempel wel oversteken. Het is een comic-adaptatie waar je je even schrap moet voor zetten. De ideeën en de emoties komen hier op de voorgrond en op het einde van de rit besef je dat de beste momenten niet die scènes zijn waar individuen elkaar klappen verkopen, de één of andere explosieve stunt en vernuftige cgi-beelden.

Eén van de meest indrukwekkende scènes uit Watchmen vond ik de inleiding op het personage van Dr. Manhattan. Hij was geboren als een mens maar werd na een wetenschappelijk ongeluk getransformeerd in een Goddelijk wezen en begon de wereld rondom hem te ervaren op manieren waar wij niet mee vertrouwd zijn. Het geeft niet alleen een fascinerend beeld weer van het karakter maar zet meteen de toon en atmosfeer van de film. Elk shot zit vol van ideeën, gaande van kleine details die de comicbook-fan zal prikkelen tot grote plot-elementen die het verhaal onderbouwen. En boven dit horen we de stem van Billy Crudup die ons op een subtiele manier wegwijs brengt in de wereld van Watchmen. Manhattan denkt dat hij zijn menselijke emoties heeft verloren maar die zijn er nog altijd, verborgen achter een koud blauw harnas. Hij is dus niet zomaar een blauw mannetje. Het is het verhaal van een mens die heeft vergeten hoe hij zich als mens moet gedragen. Snyder heeft elk element uit de strip op een harmonieuze manier vertaald in meeslepende scènes.

Zack Snyder is één van die zeldzame visionaire cineasten in Hollywood. Ik was al onder de indruk van zijn eerste films, maar hier overtreft hij gewoon elke verwachting. Hij brengt geen actieprent of een overgestileerde pretentieuze adaptatie zoals The Spirit (2008) van Frank Miller, maar wel een emotioneel geladen film met echte karakters en een confronterend verhaal. Zoals ik al zei in het begin van mijn review probeert Snyder de comic niet beeld voor beeld te verwerken, maar beseft dat er wel degelijk een onderscheid bestaat tussen de twee media, die van de strip- en de filmwereld. En het was geen koud kunstje, want ambivalente en flamboyante superhelden in een realistisch kader onderbrengen en ze ook nog esthetisch-psychologisch uitkleden over hun kwelgeesten en seksleven is toch wel andere koek. Zack's gestileerde, grafisch-surrealistische aanpak doet ons duizelen, net als de verzorgde digitale hoogstandjes, de vele cinema-knipoogjes uit filmklassieker, de gitzwarte humor of het gore geweld.

Snyder snuift de overgestileerde sfeer van de comic op, de verschillende lagen van het verhaal en de karakters; en maakt een eigenzinnige, niet-commercieel, niet-mainstream, cinematografisch meesterwerk waar de verbluffende inhoud primeert op de impressionante vorm. Het is een triomf van de comic-adaptatie die sinds Spider-Man 2 (2004) de 7de Kunst nieuw leven inblaast op een visionaire en intellectuele manier. Watchmen serveert geen hapklare entertainment en brengt zelfs niet meteen datgene wat we verwachten. Het is zelfs confronterend. En is dat nu net de essentie van wat Kunst vertegenwoordigt.

Ik denk dat ik nog uren over de buitengewone karakters kan uitweiden of de confronterende seksualiteit die het het fetisjisme aan het heruitvinden is, maar ik veronderstel dat niemand dit allemaal nog zal lezen. Ga de film gewoon zien en trek je niet veel aan van die ongenuanceerde negatieve commentaren die je hier en daar wel zal aantreffen. Ik heb een paar dagen gewacht alvorens deze review te schrijven om een beetje afstand te nemen van mijn eerste indrukken. Deze Watchmen kan je gewoon niet ongenuanceerd benaderen. Tot slot: Duurt de film te lang? Neen, de film mocht wat mij betreft zelfs nog iets langer zijn.

Update 17/03/2009: Ik heb me niet willen mengen in de onderstaande discussie over de film gezien ik al eerder mijn mening in het lang en het breed heb uitgesmeerd. Maar onlangs vond ik een hilarische grafiek die de verschillende topics van de Watchmen-discussie in kaart bracht. Voor de mensen die de film hebben gezien zullen hier wel mee moeten lachen :)

***Related Posts***
18/01/2009: Warner gaat door de knieën in Watchmen-proces!
31/12/2008: Watchmen één van de meest verwachte films van 2009
29/12/2008: WB verliest Watchmen-proces van Fox
03/09/2008: Watchmen verbannen naar 2010 ?!
19/07/2008: Watchmen trailer
08/03/2008: Watchmen personages

Toch een beetje van een verrassing. Volgens het volkje van de Daily Press zou de Library of Congress 25 films gekozen voor opname in het US National Film Registry, het nationaal filmarchief van de VS. Bedoeling is dat "cultureel, historisch of esthetisch relevante prenten" voor de eeuwigheid worden bewaard. Met de opname van het nieuwe pakket telt het archief nu precies 500 titels. Het leuke is dat zowaar The Terminator (1984) van James Cameron tot de prestigieuze lijst is opgenomen.

One of Arnold Schwarzenegger's most famous one-liners will be back for generations to come, now that 1984's "The Terminator" has been selected for preservation in the nation's film archive. The low-budget film directed by James Cameron set a new standard for science-fiction and made Schwarzenegger, now California's governor, a star. The Library of Congress announced Tuesday morning that it's one of 25 films being added to the National Film Registry. The formal unveiling was scheduled for 8 a.m.

Al sinds 1989 wordt de keuze gemaakt uit nominaties van het publiek, alsook van leden van de National Film Preservation Board, waartoe onder andere topregisseur Martin Scorsese behoort, de director of photography Caleb Deschanel, de Mexicaanse regisseur Gregory Nava en de bekende filmcriticus Leonard Maltin. Dat er nood is om de levensduur van films te verlengen, moge blijken uit de vaststelling dat van alle Amerikaanse films gemaakt voor 1950 ongeveer de helft als 'verloren' mag worden beschouwd. Voor prenten uit de periode van de zwijgende film loopt dat verlies op tot 90 procent. Van de films die nieuw in het archief worden opgenomen, is Foolish Wives (1922) van Erich von Stroheim uit 1922 de oudste. Meer bekendere films zijn ondermeer en Deliverance (1972) van John Boorman, The Invisible Man (1933) van James Whale, In Cold Blood (1967) vanRichard Brooks en The Pawnbroker (1964) van Sidney Lumet. Hier is de volledige 2008 aanwinst.

Deze films zullen de reeds opmerkelijke lijst van filmklassiekers vervoegen zoals: 2001: A Space Odyssey, Alien, Apocalypse Now, Back to the Future, Badlands, Ben-Hur, Blade Runner, Blazing Saddles, Casablanca, Chinatown, Citizen Kane, Close Encounters of the Third Kind, The Conversation, Fargo, The Godfather I & II, Goodfellas, The Graduate, The Great Dictator, Manhattan, North by Northwest, Raiders of the Lost Ark, Rear Window, Schindler's List … en ga zomaar door. De lijst heeft dus ook heel wat populaire namen zoals Back to the Future, Halloween, Jaws en Rocky dus past The Terminator eigenlijk wel best in dit lijstje.

Deze films zullen niet enkel digitaal worden opgeslaan met de hoogst mogelijke resolutie, maar tevens zullen originele filmkopieën met diverse methoden worden beschermd. Spijtig dat Europa nog niet aan zo een instituut toe is, maar het zou er toch wel eens van moeten komen. Zeker gezien wij hier eigenlijk de filmkunst tot stand hebben gebracht met pioniers als Georges Méliès, Friedrich Wilhelm Murnau en Fritz Lang.

Tony Scott en zijn 7-jaar oudere broer Ridley Scott zijn twee totaal verschillende cineasten: Tony is een klein kind die met orgasmatische extase kickt op mooie beeldjes (af en toe met een niet onaardig resultaat), terwijl zijn broer Ridley altijd op zoek gaat naar een intens verhaal via een slimme beeldvorming en een uitgekiende acteursregie. Dit was echter de laatste jaren niet altijd het geval (cf. A Good Year, Kingdom of Heaven, …), maar de laatste Ridley Scott film, American Gangster (2007), is zowat het beste van wat ik van hem heb gezien sinds Gladiator (2000).

De film heeft iets weg van Heat (1995), met dit verschil dat er minder wordt gefocusseerd op nevenpersonages, dat alles zich afspeelt in de jaren '70 en gebaseerd is op waar gebeurde feiten. En met deze film heeft Ridley dan ook zijn eerste maffia-film op zijn curriculum staan. Het is niet van het kaliber van The Godfather (1972), maar het is zeker in de buurt van Goodfellas (1990). Deze keer is het hoofdpersonage geen Italiaan, maar wel een Afro-Amerikaan die de Italiaanse maffia voorbijstak in de verkoop van drugs.

Korte inhoud: Drugskoning Frank Lucas (Denzel Washington) profiteert van de aanwezigheid van het Amerikaans leger in Azië tijdens de Vietnamoorlog om goedkoop drugs de US in te smokkelen. Daarmee bouwt hij in snel tempo een groot imperium op die zelfs die van de Italiaanse maffia overstijgt, met name de maffiabaas Dominic Cattano (Armand Assante). Echter krijgt politieagent Richie Roberts (Russell Crowe) lucht van zijn handige zaakje, alsook de corrupte agent Trupo (Josh Brolin) die een manier ziet om snel rijk te worden. Hier vinden jullie de trailer.

Frank probeert, in tegenstelling tot andere opzichte gangsters, zo min mogelijk op te vallen, en naast het feit dat hij 'zwart' was, dacht niemand dat hij een criminal mastermind was. Maar iedereen heeft zijn grenzen. Frank probeert zich altijd deftig te kleden, maar op de nacht van een belangrijke boksmatch krijgt hij van zijn vrouw een dure bontjas, en deze 'ijdelheid' zal er uiteindelijk voor zorgen dat de aandacht van detective Richie Roberts getrokken zal worden. Frank is zo verbolgen dat hij kort daarna de bontjas laat verbranden in de open haard. Op het eerste zicht lijkt hij een kalme man, maar net zoals bij Michael Corleone, kan hij ook woeste uitspattingen hebben. Deze contradicties maken van hem een onvoorspelbaar en bijgevolg boeiend figuur.

De film stijgt boven de gemiddelde bioscoopfilm door zijn sterke vertolkingen. Scott neemt de tijd om zijn karakters uit te diepen, waardoor het conflict tussen 'goed en kwaad' niet wordt herleid tot een clichématige zwart-wit principes (zowel in figuurlijk als letterlijke zin). De gangster, Frank (Denzel) en de politieagent, Richie (Russell) volgen hun eigen weg, die steeds dichter bij elkaar komen. De eindconfrontatie van de twee is dan ook bijzonder treffend. Hoezeer Russell een schitterende acteur is, wordt de show toch opnieuw gestolen door Denzel die volgens mij zeker wel een enorme kans maakt op een Oscarnominatie.

De film geniet tevens van een knappe fotografie van Harris Savides die eerder bewees met Zodiac (2007), dat hij van alle 'tijden' thuis is. Alles ziet er bijzonder realistisch uit en de aangrijpende geweldscènes zijn behoorlijk schokkend. Los van de 70ties muziek die er af en toe net iets te dik op ligt, leidt de film niet af van zijn verhaal en is het 2u37min vingers aflikken aan deze verrukkelijke prent. Hier moeten we zeker ook scenarist Steven Zaillian (Shindler's List, Hannibal) voor bedanken.

Het enige minpuntje is dat American Gangster af en toe dramatisch véél beter kon. Ik denk dan aan de verhaallijn van Russell Crowe, die in deze film opvallend low-key speelt. Er is niets mis met zijn acteren, maar hij heeft te weinig materiaal om echt een intens personage neer te zetten in tegenstelling tot het karakter van Denzel (zijn attitudes, zijn relatie tot zijn moeder, zijn werkmethode, zijn kleding, …). Richie moet een rechtzaak aangaan met zijn vrouw Laurie (Carla Gugino) over het hoederecht van hun zoon, maar dit kon me echter geen moer schelen in de context van de maffia-verwikkelingen en de corrupte flikken. Nochtans waren de rechtzaak-scènes bedoeld om meer diepte te leggen in het personage van Richie. Helaas kwamen deze scènes over als een dood intermezzo. Het contrast tussen Frank en Richie verliest hierdoor tevens aan belang. De scènes zijn ook veel te onevenredig en we hebben soms de indruk naar twee totaal verschillende prenten te kijken die uiteindelijk naar het einde toe een aanknopingspunt vinden. Zowel Zaillian als Scott hebben hier steken laten vallen. Het had Ridley Scott zijn beste film kunnen worden, maar dat is het dus spijtig genoeg niet.

Op de 2-Disc Collectors Editie vind je niet alleen 18 minuten extra beeldmateriaal, maar tevens ook een alternatief einde en maar liefst 2 uur bonus-materiaal. Zeker de moeite waard. De dubbele dvd is momenteel verkrijgbaar aan de democratische prijs van 25 euro. Er is ook een HD-DVD versie te krijgen, voor de mensen met een X-Box 360 of HD-DVD player, aan ongeveer 28 euro. Voor meer info is er de Universal Pictures Benelux website.

***Related Posts***
21/11/2007: American Gangster met Denzel Washington
07/05/2007: American Gangster van Ridley Scott

Er steekt een gerucht de kop op dat Al Pacino aan het hoofd zou staan van de terroristische organisatie die James Bond (Daniel Craig) in Quantum of Solace wil ontmantelen. Het gerucht stond oa. te lezen op AICN:

Here’s part of what the scooper wrote in to AICN: "But the big news that he leaked was that Al Pacino would be taking part in filming. I was a little shocked as the cast has been revealed already, but he said Pacino would play the head of the terrorist group introduced in CASINO ROYALE and QUANTUM OF SOLACE. Al is said to come to Pinewood in April-May to film what is said to be a brief cameo."

Pacino is een filmicoon, maar om hem nu te casten als villain in een 007 film is toch wel bizar. Zeker na de fletse villain-rol in Ocean’s Thirteen (2007). Het is sinds The Godfather of Scarface dat Pacino nog eens echt overtuigend was als bad-guy. Pacino zou meer gewichtige karakterrollen moeten spelen, maar de man zal ook wel weten dat hij met deze commerciële blockbusters meer poen kan scheppen. Een nog onbekende rol casten als villain zorgt voor een zekere onvoorspelbaarheid, die nu mijns inziens niet meer mogelijk zal zijn. Pacino zal Pacino spelen, en dat zal het angstgevoel toch wel voor een stuk verminderen.

Maar misschien weet regisseur Marc Forster een 'andere' Pacino te kneden. Ik herinner me nog de metamorphose van Dustin Hoffman als gevreesde maffia-baas in Confidence (2003). Wat denken jullie van Pacino als Bond-villain?

***Related Posts***
03/11/2008: Quantum of Solace review
03/10/2008: Quantum of Solace videoclip Another Way to Die
30/09/2008: Quantum of Solace in voetsporen van Casino Royale
30/06/2008: Quantum of Solace trailer
08/02/2008: Nieuwe Bond poster
09/01/2008: Quantum of Solace met bondgirls Gemma Arterton en Olga Kurylenko
10/12/2007: Mathieu Amalric wordt nieuwe Bondschurk
20/11/2007: Bondgirl casting
14/09/2007: Een blik op Bond 22
25/05/2007: Worden de Olson Twins gecast in Bond 22?

American Gangster (2007) is de biopic van Frank Lucas, een geestdriftig Afro-Amerikaanse man die eind jaren 60 zijn geboorteland in het zuiden van de VS - waar de onderdrukking van de zwarten hoogtij vierde - achter zich liet om in Harlem een van de grootste drugsbaronnen van het land te worden. Lucas begon als een hulpje van een maffiabaas en leerde zodoende de fijne kneepjes van het vak. Na de dood van zijn baas greep Lucas de mogelijkheid om zijn eigen drugsimperium op te bouwen met beide handen aan. Hij smokkelt goedkope en zuivere heroïne in de doodskisten van in Vietnam gesneuvelde soldaten. De film American Gangster van Ridley Scott onderzoekt de parallellen tussen Lucas (Denzel Washington) en de politieagent die hem uiteindelijk te pakken kreeg, detective Richie Roberts (Russell Crowe). Beide mannen hielden vast aan hun eigen ethische code, ondanks de vele hebberige en corrupte lieden die hen proberen te dwarsbomen.

Frank Lucas was een veelzijdige figuur. Aan de ene kant was hij de hardvochtige drugsbaron, van wie de praktijken de levens van talloze mensen heeft verwoest. Om een idee te geven hoe machtig Lucas was: eind jaren 60, begin jaren 70 leefde de helft van alle heroïneverslaafden van de VS in New York en driekwart daarvan woonde in Harlem, waar Lucas hun grootste leverancier was. Om zijn zorgvuldig opgebouwde imperium te beschermen verzamelde Lucas een groep zware jongens - verenigd als The Country Boys - om zich heen, die iedereen die lastig was genadeloos uitschakelden. Aan de andere kant deed Lucas ook positieve dingen met zijn macht en geld. Terwijl zijn mannen op de hoek van de straat heroïne verkochten, was Lucas actief betrokken bij de samenleving van Harlem en het sociale welzijn van veel van haar burgers. Ook liet hij zich gelden in de strijd om gelijke rechten tussen blank en zwart. Hij hielp de arme bevolking door flinke bedragen te besteden aan het bouwen van betaalbare woningen en deelde regelmatig voedsel uit. Vanwege zijn macht had hij goede contacten met politici, agenten, rechters en andere invloedrijke personen. Die contacten gebruikte hij vooral om het leven van 'zijn volk' beter te maken.

Dat het verfilmen van het leven van deze Frank Lucas lastig was, bleek wel uit het feit dat de productie zeven jaar in beslag heeft genomen. In het voorjaar van 2000 kocht productiemaatschappij Universal de rechten van een artikel getiteld The Return of the Superfly, dat was gepubliceerd in een New Yorks tijdschrift. Steve Zaillian ('Schindler's List', 'Mission Impossible') werd ingehuurd om er een script van te schrijven. Er gingen jaren overheen voordat de crew rond was. Onder andere Brian de Palma ('Scarface') en Antoine Fuqua ('Training Day') werden gelinkt aan de film. Uiteindelijk was het Ridley Scott ('Gladiator') die het project definitief tot uitvoering bracht. Twee Oscarwinnende acteurs, Denzel Washington en Russell Crowe (die laatste werkt overigens alleen mee omdat Scott zo aandrong), tekenden voor de hoofdrollen. Om zich zo goed mogelijk voor te bereiden, trokken ze veel op met de echte Lucas en Roberts. Voor de bijrollen werden onder meer Chiwetel Ejiofor, Cuba Gooding Jr en Josh Brolin aangetrokken. Ook de rappers Common, TI en RZA kregen een rol.

Dat Frank Lucas een intrigerende persoon is, dat staat buiten kijf. Wat mag je van American Gangster verwachten? Een gangsterfilm in de traditie van de film noir, met korrelige sfeerbeelden van New York in de vroege jaren zeventig, toen in de groezelige cafés nog volop gerookt werd en echte mannen hoeden droegen. Een film ook in de traditie van Goodfellas en Scarface. Washington, die eerder een memorabele bad guy speelde in 'Training Day', zal zich als een vis in het water voelen in de rol van de charismatische Lucas. Met Ridley Scott aan het roer kan het vriezen of dooien, maar alles wijst erop dat dit weer eens een schot in de roos zou kunnen zijn voor de ervaren Britse regisseur. American Gangster is er, zeker voor de liefhebber van misdaadfilms, eentje om naar uit te kijken.

***Related Posts***
16/03/2008: American Gangster review
07/05/2007: American Gangster van Ridley Scott

Een hele batterij aan bekende acteurs is niet altijd een garantie op een geslaagde prent, denk maar aan de recente Bobby (2006) van Emilio Estevez. Het oogt als een Oscar-film, maar is uiteindelijk een holle, oninteressante en zinloze vertelling met emotioneel einde. De parade aan bekende acteurs kon niet meteen de film opkrikken naar een hoger niveau en kon de vertelling gemakkelijk ingeruild worden voor een aflevering van "The Love Boat". En neen, het is niet allemaal de schuld van Lindsay Lohan.

Robert Altman had eveneens een voorliefde om zijn films te bezetten met bekende koppen en dat was ook niet altijd raak. Ik denk dan maar aan het rampzalige Prêt-à-Porter (1994).

En nu is het aan de beurt met de toch wel wisselvallige regisseur Jon Avnet (The War, Red Corner, 88 Minutes) om ons te verblinden met een sterrencast in Righteous Kill (2008). Maar in tegenstelling tot zijn voorgangers heeft hij wél zijn handen kunnen leggen op een veelbelovend script, van één van de betere opkomende scenaristen in Hollywood, Russell Gewirtz (Inside Man).

Korte inhoud: Twee politieagenten moeten verplicht samen werken om een beruchte moordenaar op te sporen en vervolgens te stoppen. Hun karakters botsen echter voortdurend en de vele conflicten maken hun zoektocht niet eenvoudiger. Maar als een van hen de ware identiteit van de moordenaar ontdekt, lijkt het einde van de samenwerking in zicht.

Robert De Niro en Al Pacino vertolken de rol van de twee agenten. Het zal niemand ontgaan zijn dat die acteurs worden beschouwd als de twee beste acteurs van hun generatie en dus is hun samenwerking iets waar vele filmfreaks naar uitkijken. Pacino en De Niro deelden eerder al een film in The Godfather: part II (1974) waarin De Niro de jonge versie van de vader van Al Pacino's personage Michael Corleone speelde. Er was dus geen enkele scène waarin ze beide te zien waren. We moesten wachten tot Michael Mann kwam opdraven met Heat (1995) waarin Al Pacino, een gedreven agent vertolkt die op zoek gaat naar een al even gedreven crimineel, gespeeld door De Niro. Buiten een lange dialoogscène halverwege de film en de laatste scène van de film, is er geen enkel ander moment waarin ze beide te zien zijn. In deze film spelen ze collega's en zullen ze dus vaak samen te zien zijn.

En daarmee houdt het niet op, want ook John Leguizamo, Carla Gugino, Donnie Wahlberg, 50 Cent, Brian Dennehy en nieuwkomers Dan Futterman en Trilby Glover van de partij zijn. Zelfs regisseur Martin Scorsese zou een rol overwegen.

***Related Posts***
15/09/2008: Righteous Kill review
11/02/2008: Righteous Kill trailer en korte inhoud
22/05/2007: Righteous Kill brengt Pacino en De Niro samen

Francis Ford Coppola heeft het nog altijd moeilijk volgens Starpulse dat Paramount hem de kans ontnam om zijn Godfather-trilogie te voorzien van een 4de luik, zoals ik al eerder vermeld had. De studio was namelijk niet bereid om Mario Puzo, die ziek was en zijn sterfbed tegemoet ging, te betalen voor het script. Coppola zei het volgende:

"Mario en ik bedachten een verhaal voor The Godfather IV, gingen er mee naar Paramount en zeiden: ‘luister, het gaat niet goed met Mario. Huur hem in om The Godfather IV te schrijven en ik zal hem gratis helpen.’ Mario wilde zijn kinderen graag wat geld nalaten, maar de deal werd niet gemaakt. Toen stierf hij in juli 1999 en het was hartverscheurend."

Toch vreemd dat een studio zoals Paramount, die miljarden heeft verdiend aan The Godfather-films en er maar al te graag mee uitpakt, toch te gierig is om de scenarist en de regisseur van de film tegemoet te komen voor een 4de deel. De ironie van het verhaal is dat Coppola niet zinnens was een sequel te maken van The Godfather (1972), maar dat het Paramount was die hem kon overhalen om 2 en 3 te maken. Coppola was na de dood van Puzo eigenlijk lang niet meer te spreken over een 4de deel. Er kwam een nieuw boek op de markt, The Godfather Returns, van Mark Winegardner, maar dit kon de regisseur blijkbaar niet overhalen. Nu heeft hij het blijkbaar moeilijk.

Een 4de Godfather-film op basis van een script van Puzo zal er dus niet komen dankzij Paramount. Maar zou Coppola ondertussen al niet verder hebben gewerkt aan een script na zijn gesprek met de scenarist? Hij zou eventueel de hulp kunnen inroepen van een William Monahan om het verhaal uit te schrijven. We zullen moeten afwachten, maar zolang er over gepraat wordt is er een spankeltje hoop dat Coppola terug zal keren naar zijn roots. Binnenkort brengt Coppola zijn romance Youth Without Youth (2007) uit met Tim Roth en Alexandra Maria Lara in de hoofdrollen. Daarna zou hij plannen hebben een drama te maken getiteld Tetro (2009), over een Italiaanse migrantengezin met Matt Dillon.

***Related Post***
15/11/2004: The Godfather Returns

Filmlijstjes evolueren met zijn tijd en het is vaak moeilijk op Top lijstjes op te maken zonder de klassiekers te vernoemen, hoewel ze steeds meer worden overschaduwd met evenwaardige cinema-hoogtepunten. Was ik een paar decennia vroeger geboren, dan had ik zeker in mijn lijst van Best Movie Kiss de film Gone with the Wind (1993) vernoemd. De eerste kus tussen Rhett Butler (Clark Gable) en Scarlett O'Hara (Vivien Leigh) is van een geweldige schoonheid dat het je niet onberoerd laat. De film heb ik gezien toen ik 15 was en ondertussen sta ik nu een paar duizenden films en honderdduizenden filmkusjes verder. Hij staat niet in mijn top 10, maar is bij deze dan toch even vermeld.

De moeilijkheid is om geen films over het hoofd te zien. Het is zelfs een onmogelijkheid. Los van de subjectiviteit van de beoordeling is het aantal films zo overweldigend dat je door te kiezen andere films tekort doet. Maar goed, het zij zo, neem het lijstje voor wat het is. Het zijn 10 films die spontaan bij me opkwamen. De BlogTalk-leden die eveneens hun top 10 kenbaar zullen maken zijn deze keer Karen van popcorn en Petra van sinemetu. Hier is mijn Top 10:

10. The Island (2005) Michael Bay
Een mooie scène in een anders weinig bijzondere film is de kusscène tussen Ewan McGregor en Scarlett Johansson in The Island. De twee ontdekken het kussen nadat ze jarenlang zijn opgegroeid in een wereld zonder echt fysiek contact. Het zijn twee adolescenten die zich gedragen als tieners. De scène is zo grappig.

Lincoln Six-Echo: How come we never did this before?
Jordan Two-Delta: Shut up. [ze kussen opnieuw]
Lincoln Six-Echo: That tongue thing is amazing!

9. Splash (1984) Ron Howard
Op 9 komt de spontane kus van Daryl Hannah en Tom Hanks in Splash (1984). Allen Bauer, het personage van Hanks, had jarengeleden een duik gemaakt in de oceaan tijdens een cruise en had er een zeemeermin ontmoet. Diezelfde zeemeermin beslist uiteindelijk, nadat ze de portefeuille vindt van diezelfde Allen op de bodem van het water, om haar grote liefde op te zoeken aan land. Maar zeemeerminnen doen dat op een heel onorthodoxe manier. En in het politiecommissariaat geeft dit uiting tot een van de meest directe en grappige filmkussen die ik al heb gezien, tussen een smoorverliefde Madison (de rol van Hannah) en Allen die totaal niet weet wat er met hem gebeurt en wie deze bloedmooie halfnaakte vrouw is.

Allen: I don't understand. All my life I've been waiting for someone and when I find her, she's... she's a fish.

8. Mad Dog & Glory (1984) John McNaughton
Dat Robert De Niro een talentvol acteur is, daar valt niet over te twisten. Ook in minder bekende films komt hij verrassend uit de hoek. Een kus-scène die me is bijgebleven, vooral omdat ze soms zo pijnlijk echt lijkt, is die tussen De Niro en Uma Thurman in Mad Dog and Glory. De Niro vertolkt in de film de rol van Wayne 'Mad Dog' Dobie, een loser-flik die op een dag de gangster Frank Milo (Bill Murray) een dienst bewijst. Milo wil hem een wederdienst bewijzen door hem aan een lief te helpen – of toch voor één dag. Glory (Uma Thurman) is een knappe jonge vrouw en er zal iets groeien tussen beiden. Maar Mad Dog heeft in jaren geen vrouw meer gekust en dat is eraan te zien. Het mooie aan de scène is dat het geen karikatuur wordt, maar een grappig herkenbaar moment. Helaas voor het koppel eist Milo zijn eigendom terug.

Glory: Open your lips.
Mad Dog: I know how to kiss...(ze kussen) ...You know, I should do some sit-ups.
Glory: Right now?
Mad Dog: No, I mean in general

7. Vertigo (1984) Alfred Hitchcock
Vertigo vind ik zelf niet dé beste film van Hitchcock, maar is wel degelijk een van zijn meesterwerken. Sommige beelden uit de film hebben zo’n impact dat je die nooit meer kan vergeten, en dan denk ik bijvoorbeeld aan de dramatisch geladen kus-scène tussen Kim Novak en James Stewart nabij de zee, in parallel met de schilderachtige scène nabij de Golden Gate brug waar Stewart de blonde Novak uit het water haalt nadat ze zelfmoord wilde plegen (zie afbeelding).

Madeleine: Oh Scottie. I'm not mad. I'm not mad. I don't want to die. There's someone within me and she says I must die. Oh Scottie, don't let me go.
Scottie: I'm here. I've got you.
Madeleine: I'm so afraid. [Scottie and Madeleine kussen elkaar]
Madeleine: Don't leave me. Stay with me.
Scottie: All the time.

6. Romeo + Juliet (1996) Baz Luhrmann
Shakespeare mocht niet ontbreken uit die Top 10 en één van mijn favoriete Shakepeare films, en ik heb er een pak gezien, is Romeo + Juliet. De beste kusscène vind ik niet de balkon-kus, maar wel de kus op het einde van de film wanneer Romeo (Leonardo DiCaprio) bij het sterfbed komt van zijn geliefde Juliet (Claire Danes). Hij gaat naast haar liggen. Romeo wil zijn leven niet verder zetten zonder haar en kust haar met gif besprenkelde lippen.

Romeo: Thy drugs are quick. Thus with a kiss I die.

5. The English Patient (1996) Anthony Minghella
Een andere film uit 1996 is een van de meest klassieke van de moderne romantische drama’s; The English Patient. Eén van de beste kus-scenes is toch wel die tussen Ralph Fiennes en Kristin Scott Thomas op een kamertje ergens in Tunesië tijdens de Tweede Wereldoorlog. De scène begint met klappen en eindigt in hartstochtelijke en tezelfdertijd verboden passie die zijn sporen zal nalaten gedurende de ganse film. Uiteindelijk zal hun liefde even tragisch eindigen als die van Romeo + Juliet.

Almásy: Every night I cut out my heart. But in the morning it was full again.

4. From Here to Eternity (1996) Fred Zinnemann
De beste Pearl Harbour film wat mij betreft is toch wel From Here to Eternity, en de beste kus is uiteraard die tussen Burt Lancaster en Deborah Kerr. Moet ik de scène aan het strand nog beschrijven? Ik dacht van niet. In de film zitten trouwens nog een pak andere mooie kusscènes, waaronder ene in de gietende regen.

Karen Holmes: [Sgt. Warden staat in de gietende regen] Well, you'd better come inside.... you'll get wet.

3. Raiders of the Lost Ark (1981) Steven Spielberg
Indiana Jones weet niet alleen iets over archeologie, maar is eveneens een fantastisch goed kusser. Neen, ik spreek niet uit ervaring maar ik merk dat aan de reacties van zijn partners. Een mooie kus-scène vond ik die van Raiders of the Lost Ark tussen Harrison Ford en Karen Allen op een schip. Indiana heeft overal pijn en is een beetje humeurig en gedraagt zich als een kind. Marion (Karen Allen) probeert toenadering te zoeken, maar de pijn is te groot en Indiana laat dit merken. Wanneer ze hem vraagt waar het geen pijn doet toont hij haar zijn elleboog. Ze heeft hem op die plek een kus. Indiana toont daarna zijn kin … zijn wenkbrauw … zijn mond.

Marion: You're not the man I knew ten years ago.
Indiana: It's not the years, honey, it's the mileage.

2. The Godfather: part II (1974) Francis Ford Coppola
Dat een kus niet altijd wordt gegeven uit liefde maar soms gebruikt wordt voor verraad staat te lezen in de bijbel. Een kusscène die me zal bijblijven is die tussen Michael Corleone (Al Pacino) en zijn broer Fredo (John Cazale) op het eindejaarsbal in het Havana Hotel in Cuba tijdens de pre-revolutie van 1958 in The Godfather: part II. Michael is te weten gekomen dat zijn broer schuld draagt in de aanslag op zijn leven en samenspant met zijn aartsrivaal Roth. Wanneer de klok op twaalf slaat en iedereen elkaar omhelst staat Michael oog in oog met zijn broer en de geladen kus die volgt is pure cinema.

Michael Corleone: I know it was you Fredo. You broke my heart. You broke my heart!

1. E.T. the Extra-Terrestrial (1982) Steven Spielberg
En op nummer één staat een andere Spielberg film, E.T. the Extra-Terrestrial. De kus-scène die me vooral is bijgebleven is die waarin Elliott (Henry Thomas) voor de eerste keer een meisje kust in de klas, en dit terwijl er een invasie is van losgebroken kikkers tijdens een biologie les. E.T. heeft zich thuis ladderzat gedronken en deze dronken toestand heeft Elliott blijkbaar overgenomen. Wanneer E.T. ook nog eens een romantische kus-scène ziet op tv, is het moment aangebroken voor Elliott om in de klas het meisje van zijn dromen (gespeeld door de piepjonge Erika Eleniak) te kussen. Het meisje is wel een kop groter, maar Elliott kan op de rug staan van een medestudent. Classic! Ik heb er helaas geen foto van kunnen vinden, enkel die van Drew Barrymore en E.T. (zie afbeelding)

E.T.: Ouuuuch!

***The Movie BlogTalk***
BlogTalk #1: Top 10 Beste Horror
BlogTalk #2: Top 10 Irritaties bij een Bioscoopbezoek
BlogTalk #3: De Meest Overgewaardeerde Films
BlogTalk #4: Het Beste & Slechtste uit 2005
BlogTalk #5: Top 10 Beste TV-Series
BlogTalk #6: Top 10 Favourite 80ties Movies
BlogTalk #7: Top 10 Favoriete FilmScores
BlogTalk #9: Top 10 Beste & Slechtste films uit 2006
BlogTalk #10: Top 10 Killer Babes
BlogTalk #11: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
BlogTalk #12: Top 10 Worst Movie Posters
BlogTalk #13: Top 10 Best Movie Posters
BlogTalk #14: Top 10 Best Monster
BlogTalk #15: Top 10 Best & Worst Movies of 2008

***Related Top Lijstjes***
12/12/2006: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2006
27/08/2006: Top 10 Beste Slangen in films
07/08/2006: Top 10 Meest Verwachte Comic-Book Films
15/05/2006: Top 5 Duurste Film
06/01/2006: Top 10 Cult Classic
10/10/2005: Top 10 Best van de Beste Horror Films
03/10/2005: De ‘Hero’ Top 50
30/09/2005: De ‘Villain’ Top 50
29/09/2005: Top 25 Most Memorable Filmscores
10/07/2005: All Time Top 10
19/10/2004: Top 10 van de vlaamse filmcritici

Als jullie van filmlijstjes houden dan is hier een top 25 lijst van het American Film Institute (AIF) met de Meest Memorabele Filmscores aller tijden. Men spreekt hier dus niet van "de beste", maar daar ruikt het inderdaad wel een beetje naar.

Deze lijst werd samengesteld na ondervraging van 500 artiesten, componisten, muzikanten en critici of ‘mensen die het zouden MOETEN weten’. Het blijft een subjectieve appreciatie en uiteraard zijn ze de meest recente uitgaven compleet uit het oog verloren bijvoorbeeld een Gabriel Yared (The English Patient), een Danny Elfman (Batman, Edward Scissorhands), een Hans Zimmer (Gladiator),… maar het is zo leuk om eens te lezen dat Star Wars nog steeds aan de top staat in verschillende filmlijstjes.

Toch zou ik zo niet meteen weten met welke filmscores ik de meer recente versies zou willen inruimen. Wees eerlijk en vertel me even hoeveel filmscores jij uit deze lijst kan neuriën…

1 STAR WARS 1977 John Williams
2 GONE WITH THE WIND 1939 Max Steiner
3 LAWRENCE OF ARABIA 1962 Maurice Jarre
4 PSYCHO 1960 Bernard Herrmann
5 THE GODFATHER 1972 Nino Rota
6 JAWS 1975 John Williams
7 LAURA 1944 David Raksin
8 THE MAGNIFICENT SEVEN 1960 Elmer Bernstein
9 CHINATOWN 1974 Jerry Goldsmith
10 HIGH NOON 1952 Dimitri Tiomkin

11 THE ADVENTURES OF ROBIN HOOD 1938 Erich Wolfgang Korngold
12 VERTIGO 1958 Bernard Herrmann
13 KING KONG 1933 Max Steiner
14 E.T. THE EXTRA-TERRESTRIAL 1982 John Williams
15 OUT OF AFRICA 1985 John Barry
16 SUNSET BLVD. 1950 Franz Waxman
17 TO KILL A MOCKINGBIRD 1962 Elmer Bernstein
18 PLANET OF THE APES 1968 Jerry Goldsmith
19 A STREETCAR NAMED DESIRE 1951 Alex North
20 THE PINK PANTHER 1964 Henry Mancini
21 BEN-HUR 1959 Miklos Rozsa
22 ON THE WATERFRONT 1954 Leonard Bernstein
23 THE MISSION 1986 Ennio Morricone
24 ON GOLDEN POND 1981 Dave Grusin
25 HOW THE WEST WAS WON 1962 Alfred Newman

***The Movie BlogTalk***
BlogTalk #1: Top 10 Beste Horror
BlogTalk #2: Top 10 Irritaties bij een Bioscoopbezoek
BlogTalk #3: De Meest Overgewaardeerde Films
BlogTalk #4: Het Beste & Slechtste uit 2005
BlogTalk #5: Top 10 Beste TV-Series
BlogTalk #6: Top 10 Favourite 80ties Movies
BlogTalk #7: Top 10 Favoriete FilmScores
BlogTalk #8: Top 10 Best Movie Kiss

***Related Top Lijstjes***
05/04/2007: Top 10 Beste Folterscènes
19/03/2007: Top 10 Hollywood Models
27/12/2006: Top 10 Flops van 2006
14/12/2006: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2006
24/10/2006: Top 50 Biggest Hollywood Disaster
27/08/2006: Top 10 Beste Slangen in films
07/08/2006: Top 10 Meest Verwachte Comic-Book Films
15/05/2006: Top 5 Duurste Film
06/01/2006: Top 10 Cult Classic
10/10/2005: Top 10 Best van de Beste Horror Films
03/10/2005: De ‘Hero’ Top 50
30/09/2005: De ‘Villain’ Top 50
10/07/2005: All Time Top 10
19/10/2004: Top 10 van de vlaamse filmcritici

Ik ben geen spelfreak, maar nu en dan kan ik genieten van uitzinnig knappe videogames zoals Grand Theft Auto, Doom 3, Metal Gear Solid, Silent Hill, Splinter Cell, Max Payne. De filmpjes in deze games worden met de dag beter en beter. De animaties zijn steeds meet een bron van inspiratie voor filmmakers die zich dergelijke visuele effecten in hun films kunnen veroorloven. Ook het plot wordt vaak geschreven door bekwame scenaristen. De dialogen in Max Payne zijn gewoon zalig:

Games worden dus meer en meer het onderwerp van een verfilming, maar tot nu toe zijn er niet meteen veel pareltjes verschenen (Doom, Tomb Raider). Omgekeerd is het bijna een soort routine geworden. Knappe films met veel actie-elementen krijgen vaak ook een game. Twee games gebaseerd op twee klassiekers zullen binnenkort het daglicht zien; The Godfather (VG - 2005) en Scarface (VG - 2005). Toch even de moeite waard om te posten.

Maar ook al zijn het twee films van hoge kwaliteit, de games in kwestie zien er nogal fake uit, ook al doen de makers de moeite om de originele cast van de films bij elkaar te brengen. Op de The Godfather site van EA-Games zien we bijvoorbeeld James Caan (Santino) en Robert Duvall (Tom Hagen) die zowel stemopnames als face-recognition acteerwerk verrichten. Ook Marlon Brando heeft zijn steentje bijgedragen vlak voor hij stierf, maar de opnamen bleken nadien onbruikbaar te zijn wegens de vermoeide stem en het ademhalingstoestel die de acteur bij zich had. Toch vind ik de beelden van de scènes uit de film overbodig en een beetje gekunsteld. De stem van James Caan is trouwens niet meer wat het geweest was en het lijkt of ze van de film een pastiche aan het maken zijn. Oordeel zelf, je kan een paar video's bekijken op de site-link hierboven.

Het spel zelf ziet er veelbelovend uit. De bedoeling is om jezelf te bewijzen en je status te verhogen. In een criminele wereld is er uiteraard maar één manier om dat goed voor elkaar te krijgen: geweld. De game lijkt grotendeels te draaien om het verkrijgen van respect. En respect krijg je door tegenstanders uit de weg te ruimen. NLGaming heeft 3 knappe afbeeldingen van de game: 1, 2, 3, 4, 5, 6 en 7.

Al Pacino wou geen stemopname doen voor The Godfather game. Wat de redenen is voor zijn afwijzing is niet duidelijk, maar Pacino gaf wel zijn toestemming om het personage Tony Montana naar zijn beeltenis te animeren. Maar wou eveneens geen stemopnames afnemen. Volgens de makers zal wel de stem uit de film gebruikt worden voor bepaalde scènes. Hier is de link naar de Scarface site. Hoewel Grand Theft Auto reeds een aantal scènes had die verwezen naar Scarface is hier dan uiteindelijk het "echte" spel. Het spel wordt door Radical Entertainment ontwikkeld (bekend van The Simpsons, Hit & Run en The Hulk) en uitgegeven door Vivendi. In de game mag je als Tony je eigen maffiarijk opbouwen, wat natuurlijk gepaard gaat met het nodige geweld. Hier zijn een aantal screenshots 1, 2 en 3.

***Related Posts***
12/07/2007: Scarface-mansion omgebouwd tot kliniek
28/02/2006: Top 10 Favoriete 80'ties films

***Related Game Posts***
14/03/2006: Prince of Persia verfilmd
24/01/2006: Silent Hill trailer + pics
10/01/2006: Uwe Boll aast op Metal Gear Solid
03/12/2005: Guillermo del Toro regisseert Halo
26/11/2005: Tekken film met Jet Li ?
02/11/2005: Halo verfilmd
26/10/2005: Uwe Boll ontmaskerd
22/10/2005: Vin Diesel wordt Hitman
01/07/2005: Uwe Boll niet te stoppen
28/06/2005: Max Payne verfilmd
05/05/2005: Setfoto’s van Doom
13/04/2005: Grand Theft Auto
31/01/2005: Bloodrayne
29/01/2005: Alone in the Dark
17/12/2004: Splinter Cell verfilming
15/12/2004: Doom verfilming
03/12/2004: Het filmische Silent Hill