De FilmBlog

Regisseur Steven Soderbergh is iemand die de commerciële mainstream (Out of Sight) afwisselt met arthouse cinema (The Girlfriend Experience), en dit met wisselend succes.

Binnenkort mogen we het alternatieve Haywire (2011) verwachten met een waslijst aan bekende koppen; waaronder Gina Carano, Ewan McGregor en Michael Douglas. Ook aan de meer mainstream Magic Mike (2012) met de knappe Olivia Munn wordt gewerkt. Maar ondertussen is de science-fiction thriller Contagion (2011) op blu-ray uitgekomen.

Korte inhoud: In deze film volgen we de razendsnelle verspreiding van een dodelijk virus Een kleine, kortstondige aanraking, en een dodelijk virus wordt doorgegeven. Op een vliegveld neemt een reizigster iets uit een schaal met snacks voordat ze haar creditcard aan een ober geeft. Een zakelijke meeting begint met een rondje handen schudden. Een man hoest in een drukke bus. Beth Emhoff (Gwyneth Paltrow) is weer terug in Minneapolis, na een zakenreis naar Hong Kong. Ze voelt zich niet lekker, maar denkt dat het door de jetlag komt. Twee dagen later overlijdt ze op de afdeling spoedeisende hulp. De artsen vertellen haar ontroostbare echtgenoot (Matt Damon) dat ze voor een raadsel staan. Niet lang daarna vertonen meer mensen dezelfde symptomen: eerst hoesten en koorts, gevolgd door een toeval en een hersenbloeding en uiteindelijk de dood. Terwijl deze pandemie groeit, is de hele medische wereld in rep en roer om een geneesmiddel te vinden en om de paniek onder de mensen te bedwingen. Aan de andere kant zien we de mensen die voor hun overleving vechten en voor hun geliefden zorgen.

Iedereen wil met Soderbergh werken, en dus krijgen we opnieuw een waslijst aan bekende acteurs, gaande van Matt Damon, Kate Winslet, Marion Cotillard, Jude Law tot Gwyneth Paltrow en Laurence Fishburne. Weten al die acteurs dan niet dat Soderbergh eigenlijk iedereen voor de gek hield toen hei zei dat hij de filmwereld de rug wou toekeren? Zo zijn er tal van acteurs die hem al zijn voor geweest met dergelijke beweringen.

Contagion is een opgeblazen mozaïekfilm, een beetje in dezelfde lijn als zijn Traffic (2000). Het blijft een delicate oefening, want met verschillende verhaallijnen die door elkaar lopen word je sowieso geconfronteerd met interessante en minder interessante personages. En met een film van 106 minuten kan je ook niet al teveel gaan uitwijden of karakters beter gaan benaderen. Maar Soderbergh is verzot van uitdagingen, maar deze cocktail vind ik niet meteen een voltreffer. Deze schijnbare remake van Outbreak (1995) komt wat slordig over met verhaallijnen die nauwelijks worden uitgewerkt en vreemde karakters waar je geen vat op krijgt.

Het probleem met deze prent zijn echter niet het acteerwerk van de sterrencast. Stuk voor stuk zetten ze een geloofwaardige vertolking neer, op basis van het materiaal die ze aangereikt kregen van de scenarist. Scot Z. Burns. Op het einde van de rit heb je toch geen voeling met hun personages. Je bent niet emotioneel betrokken en bekijkt alle gebeurtenissen alsof het een documentaire is over een gevaarlijke bacterie. Het is geen goed drama, noch een geslaagde thriller of horrorfilm. Ik heb de indruk dat Contagion een veel beter project had geweest in de vorm van een middellange kortfilm in plaats van een langspeelfilm. Er is gewoon niet voldoende materiaal om ons 2 uur lang te boeien.

Maar ook de boodschap van de film vind ik wat vlakjes, alsof de Amerikaanse regering de enige verdediging is tegen een mogelijke virus-aanval, en noodzakelijk voor de overleving van het menselijke ras. Maar dit is uiteraard niet de eerste keer dat dergelijke propaganda in een blockbuster sluipt. Maar het verwondert me wel komende van een regisseur als Soderbergh.

*** Contagion trailer ***

Regisseur Steven Soderbergh heeft een zwak voor sterke vrouwen (cf. Erin Brockovich, Out of Sight), en ook in deze Haywire (2011) is dat niet anders. Mallory Kane (Gina Carano) is niet zomaar een mooie vrouw, ze is een gevaarlijke geheim agente én martial art specialiste, en dat komt al van bij het begin van de trailer aan bod tijdens een “onderonsje” tussen Carano en haar tegenspeler Channing Tatum.

Korte inhoud: De mooie freelance geheim agente Mallory Kane wordt door verschillende globale organisaties gevraagd om klussen uit te voeren die regeringen niet zelf kunnen en mogen goedkeuren. Na een gijzelaar bevrijdt te hebben in Barcelona, wordt Mallory snel op een missie gestuurd in Dublin. Als die missie fout gaat ontdekt ze dat ze bedrogen is en moet ze al haar vaardigheden, trucs en mogelijkheden aanwenden om een internationale klopjacht te ontlopen, en terug te keren naar Amerika.

De plot van deze spionage thriller blinkt niet meteen uit in originaliteit. We hebben opnieuw te maken met een 'agent going rogue'- verhaaltje, een soort Jason Bourne concept maar dan met een vrouw zonder het geheugenverlies. Heeft tevens iets weg van Salt (2010). Dit is tevens de eerste hoofdrol van Gina Carano, die twee jaar geleden nog een klein rolletje had in die andere vechtfilm Blood and Bone (2009). Soderbergh heeft trouwens geen schrik om iemand een hoofdrol te geven met weinig acteer-ervaring. Zo gebruikte hij ook de pornoster Sasha Grey voor The Girlfriend Experience, en dat werd met veel lof onthaald.

In het echte leven heeft deze 29-jarige Gina Carano tevens een indrukwekkende status opgebouwd in de MMA (Mixed Martial Arts) en zou ze gespecialiseerd zijn in Muay Thai (een soort kickboxen maar dan met kniestoten en elleboogwerk). Je zou het niet meteen zeggen met haar knap snoetje, maar de dame is met haar 65 kilo en 1m73 één brok geweld. Zo kan je haar via deze link aan het werk zien. Steven Soderbergh heeft haar dan ook aangetroffen in de ring (of in de kooi, want het was een cage-fight) en was meteen in de wolken van haar kunsten. Met haar laatste kamp in augustus van 2009 verloor ze haar titel tegen de gevaarlijke Cristiane Santos, die nog steeds op #1 staat. Hopelijk blijft Gina acteren, want het zou zonde zijn mocht haar gezicht/figuur (pic 1, 2, 3, 4, 5 en 6) compleet in mekaar getimmerd worden.

De carrière van Soderbergh ken evenveel up's als down's, en ik denk dat deze misschien een beetje tussen de twee zal bengelen. Het is niet de doorsnee actie-vechtfilm zoals er elk jaar honderden worden uitgebracht, maar van wat je kunt afleiden uit de trailer lijkt het script van scenarist Lem Dobbs te zijn samengevat op twee A4 blaadjes. Anderzijds zit het vol van bekende gezichten; zo is er Antonio Banderas, Michael Douglas, Bill Paxton, Mathieu Kassovitz en Ewan McGregor, naast acteurs als Michael Fassbender en Michael Angarano. Als Gina Carano een acteer-coach nodig heeft, dan is ze in ieder geval in goed gezelschap.

In tegenstelling tot de ballen kritiek die de tweede Jason Bourne film over zich heen kreeg, wordt Haywire geprezen voor zijn camerawerk, die grotendeels verzorgd werd door Soderbergh. Ook de mise-en-scene van de vechtscènes lijken zeer efficiënt in elkaar te steken. En of dat al niet genoeg was heeft ook Gina Carano veel lof ontvangen voor haar vertolking. Zoals we van de regisseur gewend zijn zal deze actieprent er heel afgelikt en visueel verfijnd uitzien, met welbepaalde kleurcodes (zoals in Traffic). Bestemd voor een publiek die zich wil ontspannen en niet al te diep hoeft na te denken over het verhaal. De film zou ergens in 2012 bij ons in de zalen moeten draaien.

***Related Post***
21/05/2012: Haywire filmbespreking

Ik denk dat dit zowat de eerste langspeelfilm was die ik zag die volledig is opgenomen op de nieuwe 4K Digitale Red Camera. Ik heb er zelf al een tv-spot mee gedraaid, maar uiteraard wist ik niet tot wat deze nieuwe camera in staat was. Vergelijk het een beetje met iemand die voor het eerst kennis maakt met Photoshop CS4. Hij zal meteen wel onder de indruk zijn met een aantal features maar nooit ten volle kunnen inschatten bij éénmalig gebruik tot wat het programma allemaal in staat is.

Terwijl de meeste regisseurs nog steeds zweren bij 35mm pellicule (maar ze worden met de dag kleiner) zien we dat regisseurs als Steven Soderbergh en Michael Mann niet bang zijn om zich te bekeren tot het (goedkopere) digitale formaat. Soderbergh is niet aan zijn proefstuk toe en filmde al met digitale camera’s met soms desastreuze en spuuglelijke prenten tot gevolg, maar met zijn laatste vehikel, The Girlfriend Experience (2009), maakt hij echt wel indruk. Maar misschien kan het ook zijn dat de drager hier van ondergeschikt belang. Soderbergh vertelt hier een sterk verhaal en we zijn mijlenver verwijderd van de Ocean’s frivoliteiten. De hoofdrol van zijn film is deze keer niet Julia Roberts (thank God!) maar wel een porno-ster, en wat voor één: het 21-jarige Amerikaanse Penthouse-model Sasha Grey.

Korte inhoud: Onthullende kijk op de wereld van de prostitutie, bekeken vanuit het gezichtspunt van een call girl uit Manhattan, Chelsea (Sasha Grey). Volgens haar zit het wel goed met haar toekomst. Ze verdient $2.000 per uur en heeft een vriend die helemaal achter haar ''levensstijl'' staat. Ze wordt niet alleen betaald voor de seks, maar speelt ook de rol van een perfecte vriendin, gedurende de periode van een dag. Maar, omdat ze in dit soort werk veel mensen ontmoet, weet ze nooit wie ze ontmoet en wat de uiteindelijke plannen zijn van deze persoon...

The Girlfriend Experience gaat uiteindelijk niet over seks (hoewel het voldoende aan bod komt) maar is wel een aangrijpend portret van een luxe prostitué die naast haar ondeugende activiteiten ook nog een relatie heeft. Je kunt het omschrijven als de opvolger van Sex, Lies and Videotape (1989) en omschrijven als Sex, Truth and Digital Video. Ik zal in ieder geval de niet-cinema-liefhebbers-en-porno-freaks waarschuwen dat er bijna geen naakt in de film zit en dat we ook geen ongecensureerde seks-scènes voorgeschoteld krijgen. Maar de relatie van Chelsea staat centraal, zeker wanneer deze op de helling komt te staan. Soderbergh heeft minder interesse in de daad dan wel in de job, en Chelsea ontpopt zich echt wel tot een meesteres in de kunst van de erotiek, terwijl haar vriend Chris (Chris Santos) in contrast iets meer moeite heeft om succesvol te zijn.

Het verhaal speelt zich af in 2008, tijdens de presidentverkiezing en de bankencrisis. En dit alles maakt het drama heel actueel. Tijdens een ontmoeting met een klant zien we hoe de man stemadvies geeft, terwijl hij zijn broek tot aan zijn enkels laat zakken, en de jonge vrouw vertelt dat ze voor McCain moet stemmen als ze de staat van Israel wil ondersteunen. En tijdens deze crisis moeten Chelsea en Chris op hun tellen letten om te overleven in Manhattan. Ze doet misschien de oudste job ter wereld, maar het blijft een job vol risico’s. De film komt over als iets vluchtigs, maar onder deze vernislaag steekt een film die het communisme en kapitalisme op de korrel neemt.

Grey is geen grote actrice maar ze heeft meer aanleg voor drama dan veel dames die we geregeld zien opduiken op het witte doek. Ze heeft bij momenten zelfs de uitstraling van een Greta Garbo, met een coole en zuivere schoonheid waarin we als kijker onze gevoelen in kunnen projecteren. Het had er alle schijn van dat deze prent voor haar was geschreven, want ze speelt haar rol met heel veel vertrouwen.

De film is misschien geen hoogvlieger, maar is een buitengewoon portret gemaakt met een minuscuul productiebudget (van 1,7 miljoen dollar ~ doorsnee Belgisch filmproductie budget) en gedraaid in een recordtijd van 16 dagen. En wat betreft de Red Cam, wel Soderbergh heeft vrijwel geen extra belichting moeten gebruiken want de lichtgevoelige camera benadrukt elke natuurlijke lichtbron. Het zorgt meteen voor een niet-artificiële, documentaire indruk, die de intimiteit tussen het koppel vergroot en een indruk achterlaat bij de toeschouwer éénmaal de aftiteling op het scherm verschijnt.