the fountain

  • Mother! (2017) *** recensie

    Pin it!

    Ik ben een enorme fan van het werk van Darren Aronofsky. Het is één van de meest tallentvolle filmmakers in Hollywood, ook al zijn het vaak films waar je niet meteen opgewekt van wordt. Het lijkt wel de bedoeling van de man om ons te brengen aan de rand van de afgrond om ons vervolgens een duwtje in de rug te geven op het einde. Van ontspanning kan je niet meteen spreken, maar het is en blijft fascinerende cinema.

    mother_2017_poster02.jpg

    Met zijn debuutfilm Pi (1998) kregen we een soort Lynchiaanse thriller in de claustrofobische wereld van het hoofdpersonage. Met Requiem for a Dream (2000) daalden we af in de hel van de verslaving. In The Wrestler (2008) zagen we een masochistische en existentiële exploratie van een man op de rand van de zelfdestructie en in Black Swan (2010) zien we een gedreven vrouw die zichzelf wegcijfert in de obsessie van haar kunst. Uiteraard waren het niet allemaal meesterwerkjes, zoals het teleurstellende Noah (2014) of het melo-drama The Fountain (2006). En ik had goede hoop dat Mother! (2017) een geniale prent zou zijn, zeker na de vele positieve reacties in de States. Spijtig genoeg was het voor mij toch wel iets van een teleurstelling, zeker met de hoge verwachtingen en de Rosemary's Baby referenties.

    Korte inhoud: 'Mother' volgt een stel (Jennifer Lawrence en Javier Bardem) dat een rustig bestaan leidt. Als er op een dag onuitgenodigde gasten hun huis binnenkomen, wordt dat bestaan ernstig verstoord. Het gevolg is dat de relatie van het stel danig op de proef wordt gesteld.

    Het probleem met Aronofsky is dat hij soms blijft vaststeken op een idee en eigenlijk niet meteen de noodzaak ziet om dat idee beter uit te werken. Daar waar Nolan graag speelt met een a-chronologische structuur om het publiek op het puntje van zijn stoel te houden, zien we dat Aronofsky meer kiest voor de crescendo-methode. Een karakter is kwaad, meer kwaad, nog kwader, wordt woest, hysterie en ontploft uiteindelijk (vandaar waarschijnlijk de reden van het uitroepteken in de titel). Dat is zowat de dramatische curve van de personages. In principe verandert er niet zo gek veel met hun intenties en gevoelens, het is gewoon de temperatuur die stijgt. En op zich hoeft dit niet slecht te zijn indien de karakters ons dermate kunnen boeien, en dat is nu net het probleem van Mother!. Ik weet NIKS over Mother. De originele titel was Day 6 - wel dàt is voor mij al een heel stuk logischer.

    De film begint met de close-up van het gezicht van een vrouw. Ze staat in brand en haar vel begint van haar gezicht weg te smelten en haar ogen staan op springen. Daarna bevinden we ons in een slaapkamer waarin Mother (Lawrence) ontwaakt. Op dit ogenblik weten we niet of ze dit heeft gedroomd, of dat het een gebeurtenis is uit het verleden of de toekomst. Mother gaat naar beneden en zoekt naar Hem (Bardem). Blijkbaar was hij gaan wandelen voor wat frisse lucht om zo zijn creatieve schrijversgeest aan te scherpen. Later komen we te weten dat hij alles heeft verloren in een brand, en dat Mother er alles heeft voor gedaan om zijn huis opnieuw op te knappen zoals het was en voor hem te zorgen. Het enige wat is overgebleven is een kristal, die hij bewaart in zijn bureau, en die voor Hem van immense emotionele waarde is.

    Ondertussen zit de 16mm camera (een formaat waar de regisseur verzot op is) constant in close-up mode op Mother zodat we niets missen van haar acteerwerk in elk korrelig detail, ook al zien we uiteindelijk niet zo heel veel variatie in haar vertolking. Soms raakt ze emotioneel wanneer ze een kloppend hart voelt in de muren, of vindt ze een geheime doorgang in de kelder die ze niet verder inspecteert. Het enige acteerwerk van belang komt van de nevenpersonages, en dan denk ik aan het koppel, Man (Ed Harris) en Vrouw (Michelle Pfeiffer) die iets meer reliëf brengen. Het acteerwerk voor de rest komt niet altijd even overtuigend over, maar misschien heeft dit ook voor een groot stuk te maken met de magere en repetitieve dialogen of het feit dat je al snel het gevoel krijgt naar een toneelstuk te kijken die verre van de realiteit staat. In de film wordt de moeder ook niet gezien als "een moeder", maar eerder als een "bron van inspiratie", een volgzaam wezen die naar de pijpen van haar man danst.

    mother_2017_pic01.jpgmother_2017_pic02.jpgmother_2017_pic03.jpg
    © 2017 Sony Pictures Releasing Belgium

    Ik kan deze review niet verder vertellen zonder *** spoilers*** dus jullie kunnen misschien hier stoppen met lezen. Halverwege het verhaal begint alles steeds meer hectisch te worden met een uit de hand gelopen familiedrama met een broedermoord (Brian Gleeson en Domhnall Gleeson) die lichtelijk geïnspireerd lijkt op het Cain en Abel verhaal uit het Genesis bijbelboek, om nadien de schrijver te zien ontpoppen als een soort Messias die het rouwende gezin opvangt. Op dit moment verliest je als kijker een beetje de band met het verhaal, want je voelt aan dat deze film uiteindelijk niet draait rond de ‘moeder’ dan wel rond de schrijver, of nog de artiest, of nog … de filmmaker Aronofsky, die zijn kunst maakt onbaatzuchtig, meedogenloos en los van de bekommernissen van zijn omgeving of zelfs zijn zwangere vrouw. Wanneer de rust een beetje terugkeert is deze van korte duur want blijkbaar heeft zijn werk de wereld beroerd en het volk stroomt toe als dieren naar de Ark van Noah. En dan komen we uiteindelijk terecht in de apocalyptische climax waarin het huis een soort universum is van menselijke lusten, agressie en offers. Toegeven, enkel deze scène is zijn ticketprijs al waard. *** end spoilers ***.

    Mother! is geen slechte film, ook al blijf ik achter met leegte. Daar waar je met een film als Black Swan een dieper inzicht krijgt in de offers die een danseres moet maken om uit te blinken in haar kunst, heb je hier een film die uiteindelijk een soort zelfverheerlijking en tezelfdertijd zelfkritiek is van een kunstenaar, volgepakt met religieuze symboliek, om alles meer gewicht te geven. Een theoretische en bij momenten steriele benadering van iets wat een boeiend drama had kunnen zijn met ‘echte’ personages. Een film bestemd voor de film recensenten, voor zij die "iets nieuws" willen zien en getrouwde koppels wiens relatie in een sleur zit. Eigenlijk moet je deze film zien als een gitzwarte komedies met een overdosis aan religieuze en cinematografische referenties. Het is compleet geschift, en misschien zal deze prent met de tijd wel blijven nazinderen. Mother! komt volgende week 13 september 2017 uit in de bioscoop.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 9 september 2017

     

    *** Mother! trailer ***

  • Aronofsky in de clinch met Paramount over Noah

    Pin it!

    Het stond in de sterren geschreven dat regisseur Darren Aronofsky in de clinch zou geraken met Paramount Pictures tijdens de productie van de mainstream blockbusterfilm Noah (2014). Aronofsky is geen mainstream-regisseur en een studio die zijn lessen niet heeft geleerd na de hobbelige productie van The Fountain (2006) moet nu maar op de blaren gaan zitten.

    noah,darren aronofsky,jennifer connelly,russell crowe,Douglas Booth,Logan Lerman,Black Swan,the fountain,Anthony Hopkins,Ray Winstone,paramount

    Korte inhoud: Volgens het verhaal over de zondvloed in het boek Genesis, is Noah (Russell Crowe) de stamvader van alle huidige mensen, omdat hij met zijn vrouw Naameh (Jennifer Connelly), zijn zonen Shem (Douglas Booth) en Ham (Logan Lerman) en hun vrouwen, als enige de vloed overleefde. In de Bijbel wordt verteld hoe God aan Noah de opdracht gaf een ark te bouwen. Want er zou een grote vloed komen die alle leven zou vernietigen, omdat er groot onrecht en ongeloof onder de mensen was ontstaan. Van elke reine diersoort moest Noah zeven mannetjes en vrouwtjes - en van elke onreine diersoort één mannetje en één vrouwtje meenemen aan boord van de ark. De ark ongeveer 150 meter lang, 25 meter breed en 15 meter hoog, telde drie verdiepingen en was gebouwd van hout. Van binnen en van buiten moest de ark met pek worden bestreken. En zoals voorspeld begon het nadien veertig dagen en veertig nachten zeer hevig te regenen en ontstond er een grote vloed die alles vernietigde. Alles wat leefde kwam om, behalve Noah en zijn familie, en de dieren die bij hen in de ark waren. Honderdvijftig dagen lang werd de aarde door water bedekt. Toen begon het water te zakken en kwam de ark op de berg Ararat vast te zitten. Langzaam aan werden ook de toppen van andere bergen zichtbaar.

    De film is gedraaid maar na een wat tegenvallende testscreening lijkt het erop dat Paramount belangrijke aanpassingen wil aan de montage, iets wat voor de regisseur heel moeilijk ligt. Dat Aronofsky een bekwaam regisseur is, daar gaat niemand over discussiëren, zeker niet in het licht van zijn Black Swan (2011). Maar los van deze film is hij niet meteen de regisseur die de grote massa naar de bioscoop kan trekken, en wil nu net dat de studio graag zijn 260 miljoen dollar (productie + promotie) wil recupereren tijdens zijn bioscooprelease, en als het nog even kan dit bedrag zelfs verdubbelen. Iets wat hen waarschijnlijk wel gaat lukken met een Russell Crowe, Jennifer Connelly, Ray Winstone en Anthony Hopkins in de hoofdrollen.

    De vicevoorzitter van Paramount, Rob Moore, zegt dat de aanpassingen een normale fase zijn in de afwerking. Een niet nader benoemde persagent van een van de partijen beweert evenwel dat Aronofsky niet geschikt is voor het maken van studiofilms. "Hij is zeer eigenwijs en geeft niets om de mening van Paramount." De films van Aronofsky zijn meestal intiem, grimmig en choquerend met sterk acteerwerk, en hier wordt van hem een spektakelfilm gevraagd met CG zondvloed en dieren.

    Wat ik me afvraag is in hoeverre Aronofsky het Bijbelverhaal heeft gevolgd. In het bijbelhoofdstuk Genesis overleven Noah en de zijnen de zondvloed, maar ik ben niet zeker of hij die ark niet ergens zal laten tegen kletsen en of er in tussentijd geen paardenkop onthoofd zal worden. De Bijbel op de voet volgen zou misschien maar een saaie film opleveren. Anderzijds zal hij ook niet te veel mogen afwijken, anders zal het publiek hier misschien niet meteen mee weg zijn en het geheel misschien als belachelijk gaan bestempelen. De film zou ergens volgend jaar in april in de zalen moeten draaien.

    *** Behind the scenes pics ***

    ***Related Posts***
    10/04/2014: Noah review
    15/11/2013: Noah wordt geen gewone Bijbelfilm
    12/03/2013: Emma Watson kiest de Bijbel boven het sprookje
    01/11/2012: Noah-film stil gelegd vanwege storm Sandy
    21/06/2012: Heel wat bijbelverhalen in de maak

  • Requiem for a Dream (2000) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Regisseur Darren Aronofsky heeft met deze Requiem for a Dream (2000) zijn stempel gezet als regisseur waar rekening mee moet gehouden worden. Niet al zijn films waren voltreffers - cf. The Fountain (2006) -, maar van zijn vijf langspeelfilms die hij heeft gemaakt zijn vier films absolute toppers; met name Pi (1998), Requiem for a Dream, The Wrestler (2008) en Black Swan (2010).

    Requiem for a Dream,darren aronofsky,jennifer connelly,Jared Leto,Marlon Wayans,trainspotting,Ellen Burstyn,pi,Black Swan,the wrestler,the fountain,Marlon Wayans,Hubert Selby Jr,Clint Mansell,Matthew Libatique

    Korte inhoud: De weduwe Sara Goldfarb (Ellen Burstyn) krijgt te horen dat ze uitgekozen is om in een spelshow mee te doen. Aangezien ze niet meer in haar favoriete jurk past, begint ze met dieetpillen, waar ze al snel aan verslaafd raakt. Sara’s zoon Harry (Jared Leto) en zijn vriend Tyrone (Marlon Wayans) zitten in de illegale drugshandel. Ze hoeven nog maar even door te gaan om genoeg geld te hebben verdiend om hun leven weer op orde te krijgen, maar dan wordt de aanvoer stopgezet en raken ze zelf steeds meer afhankelijk van hun product. Harry’s vriendin Marion (Jennifer Connelly) wil graag een eigen kledingwinkel waarin ze haar ontwerpen kan laten zien, maar haar drugsverslaving beheerst haar volledig. Alle vier personages hebben een beter leven voor ogen, maar uiteindelijk ontsporen hun levens op tragische wijze en verzeilen ze in een neerwaartse spiraal van angst, drugsgebruik, misdaad, prostitutie en uitzichtloosheid.

    Als er één film is die de paranoia op een treffend manier in beeld weet te brengen is het toch wel deze film. Niet alleen de donkere en grauwe visuele stijl, de close-up schouder-camera's van de personages met groothoeklens (a.k.a. snorricam), de afwisseling van schreeuwerige kleuren, de versnelde, bloedstollende jump-cut en time-laps montage, de 2000 cuts (wat drie keer zoveel is in vergelijking met een gemiddelde film) maar ook de uitstekende vertolkingen van de acteurs blijven nazinderen. Uiteraard is ook veel te danken aan het uitstekende bronmateriaal van Hubert Selby Jr. (boek: Last Exit to Brooklyn). In tegenstelling tot Trainspotting (1996), die ook draait rond het gegeven van drugs, is in Requiem niet veel ruimte voor humor. Het is een film die naar de keel grijp en waar je niet vrolijk van zal worden. Je krijgt een ferme dreun te verwerken en wie weet, heeft deze prent al heel wat jongeren kunnen wakker schudden en alert gemaakt van de mogelijke gevolgen van drugverslaving. Tevens ook een sterke poster met close-up van Jared Leto's oog met grote pupil, wat dan weer verwijst naar het druggebruik.

    Maar naast de schokkende hip hop montage maakt ook de onthutsende muziek van Clint Mansell van deze prent een overdonderend meesterwerkje. Het is net zoals het drama op het scherm niet meteen muziek die je vrolijk zal maken, en bepaalde nummers zijn zelfs ongelofelijk irriterend, maar het werkt perfect voor het verhaal. Geen plaats voor vrolijke pop-muziek zoals in Trainspotting maar wel lugubere klanken en psychedelische, minimalistische synthesizer muziek die volledig in de lijn liggen van een requiem, een gebed voor de zielenrust van de overledene. En met de personages die steeds dieper wegzakken in hun doffe ellende, wordt ook de muziek steeds killer en beangstigend.

    Requiem for a Dream,darren aronofsky,jennifer connelly,Jared Leto,Marlon Wayans,trainspotting,Ellen Burstyn,pi,Black Swan,the wrestler,the fountain,Marlon Wayans,Hubert Selby Jr,Clint Mansell,Matthew LibatiqueRequiem for a Dream,darren aronofsky,jennifer connelly,Jared Leto,Marlon Wayans,trainspotting,Ellen Burstyn,pi,Black Swan,the wrestler,the fountain,Marlon Wayans,Hubert Selby Jr,Clint Mansell,Matthew LibatiqueRequiem for a Dream,darren aronofsky,jennifer connelly,Jared Leto,Marlon Wayans,trainspotting,Ellen Burstyn,pi,Black Swan,the wrestler,the fountain,Marlon Wayans,Hubert Selby Jr,Clint Mansell,Matthew Libatique

    De grenzen tussen realiteit en hallucinatie vervagen en Aronofsky sleurt ons in de ultieme nachtmerrie. Goede voornemens leiden naar foute plannen, die dan uiteindelijk uitmonden in ontsporingen en onherroepelijke fysieke en emotionele schade. En naarmate we het einde naderen is de film nog nauwelijks om aan te zien met electroshok-therapie, amputatie en seksploitation scènes. Je wordt verpletterd door de botte miserie, de agressieve muziek en montage, maar je blijft wel gekluisterd aan al die fascinerende beelden van Matthew Libatique. De film had meer nominaties moeten krijgen dan slechts die van Beste Actrice voor Ellen Burstyn, maar de concurrentie was dit jaar moordend met films van Steven Soderbergh, Ridley Scott, Ang Lee en Stephen Daldry.

    Het is dus met veel enthousiasme dat Universal al gezorgd heeft voor een Requiem for a Dream blu-ray versie. Een film die zeker niet mag ontbreken in jullie collectie. Het is niet alleen een visueel knap staaltje cinema, maar het is vooral een film die lang na het zien ervan blijft nazinderen.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 21 september 2011

     

    *** Requiem for a Dream trailer ***

  • Black Swan van Darren Aronofsky

    Pin it!

    Ik blijf de films van Darren Aronofsky op de voet volgen. Hij is een regisseur die me blijft verbazen met aangrijpende drama’s, zoals Requiem for a Dream (2000) of The Wrestler (2008), en zijn minder goede films zoals The Fountain (2006), bewijzen dat de man risico’s durft nemen en niet kiest voor de voorgekauwde popcorn flick.

    black_swan_natalie_portman.jpg

    Zijn laatste film heet Black Swan (2010) en de trailer ziet er intrigerend uit. Dit trouwens met een bescheiden productiebudget van 17 miljoen dollar.

    Korte inhoud: Balletdanseres Nina (Natalie Portman) maakt deel uit van een balletgezelschap waarbinnen hevige concurentie heerst. De belangrijkste danseres van dat moment, Beth (Winona Ryder), staat op het punt om te vertrekken en iedereen wil haar plaats innemen, te meer daar zij tot dan toe een hoofdrol vertolkte in het populaire Swan Lake ballet van Tsjaikovski. Volgens artistiek leider Yevna (Vincent Cassel) heeft ze zeker talent, maar mist ze het één en ander op het mentale vlak. Ook moet ze afrekenen met haar speelzieke rivale Lily (Mila Kunis) wil zij een kans maken om de hoofdrol te gaan vertolken.

    Aronofsky maakt niet meteen opbeurende films, maar je blijft wel gekluisterd aan het beeld met zijn doorgedreven visuele stijl en zijn vaak aangrijpende verhalen. Hij mag dan wel een Amerikaan zijn, de films voelen om één of andere reden heel Europees aan. En zijn laatste project lijkt wel iets weg te hebben van een Roman Polanski prent. Wat ook in het oog springt zijn de kostuumdesigns die er uitzien alsof ze rechtstreeks uit de Opera van Milaan komen.

    Het is wel even wennen aan het idee een thriller te zien met balletdansers, maar waarom ook niet? De trailer is op z’n minst geslaagd en de sfeer is absoluut niet frivool of cheesy, maar kil en dreigend. Natalie Portman ziet er trouwens geweldig uit, zeker wanneer ze begint te stretchen, en wie weet gaat zij dezelfde triomfantelijke toer op als Mickey Rourke in The Wrestler. Ook de Russische Mila Kunis is een streling voor het oog. Vincent Cassel is een degelijke acteur en één van de uitschieters in Frankrijk die Hollywoodfilms aan kan. Met zijn laatste halfbakken "tv-film" Mesrine: Killer Instinct + Public Enemy No 1 (2008) bewijst hij trouwens dat hij te groot is geworden voor de Franse cinema. Black Swan zou bij ons eind 2010 in de zalen moeten draaien.

    ***Black Swan trailer***

  • The Wrestler van Darren Aronofsky wint Gouden Leeuw

    Pin it!

    Na een teleurstellende The Fountain (2006) heeft de 39-jarige Amerikaanse cineast Darren Aronofsky dan toch indruk gemaakt op de 65ste editie van het filmfestival van Venetië. Zijn film The Wrestler (2008) sleepte de Gouden Leeuw in de wacht. De film, met de intussen bijna 52-jarige Mickey Rourke in de hoofdrol, ontlokte zowel bij de critici als bij het publiek in Venetië heel enthousiaste reacties.

    the_wrestler_2008_poster.jpg

    Korte inhoud: The Wrestler vertelt het verhaal van Randy "The Ram" Robinson (Mickey Rourke), een professioneel worstelaar die inmiddels met pensioen is. Hij stapt opnieuw in de ring en baant zich een weg in het onafhankelijke circuit. Randy wil nog één keer een grote finale worstelen tegen zijn voormalige rivaal.

    Deze super 16mm film werd opgenomen in een recordtijd van 35 dagen met het strikte minimum aan middelen (7 miljoen dollar). Voor Rourke betekent The Wrestler een onverhoopte comeback. Toch kaapte de Amerikaan niet de prijs voor de beste acteur weg. Die onderscheiding ging naar de 51-jarige Italiaan Silvio Orlando, die een verscheurde vader vertolkte in Giovanna’s Father (2008) van Pupi Avati. De 46-jarige Franse actrice Dominique Blanc won de onderscheiding voor de beste vrouwelijke vertolking met haar prestatie in L’Autre (2008), een film van Patrick Mario Bernard en Pierre Trividic.

    Ben ik blij dat Nicolas Cage de rol van Randy niet heeft vertolkt, want hij kwam hiervoor eerst in aanmerking. Mickey Rourke straalt gewoon zoveel meer uit dan Cage. Ik herinner me nog The Pledge (2001) waarin hij misschien 2 minueten screentime had en gewoon zoveel indruk maakte als vader wiens dochter is verdwenen. Ik zal duimen dat de acteur een nominatie mag krijgen voor Beste Acteur bij de Oscars.

    In The Wrestler is ook een rol weggelegd voor de bloedmooie Marisa Tomei en de sensuele Evan Rachel Wood. Er is nog geen releasedatum bekend, maar we houden deze film wel in de gaten.

     

    *** The Wrestler trailer ***

  • Darren Aronofsky en Brad Pitt werken aan The Fighter

    Pin it!

    Het ziet er naar uit dat regisseur Darren Aronofsky (Pi, Requiem for a Dream) en Brad Pitt dan toch zullen samenwerken. Dit had eerder al kunnen gebeuren met The Fountain (2006), maar de acteur verliet het project door de welbekende – en waarschijnlijk niet geheel onterechte - creatieve meningsverschillen. Pitt en Kate Blanchett gingen dan maar samenwerken in Babel (2006) en Aronofsky bracht Hugh Jackman en Rachel Weisz op de voorgrond. Maar vandaag werd bekend dat Pitt interesse heeft om op te duiken in Aronofsky's volgende film: The Fighter (2009).

    Het drama vertelt het verhaal over de bokser 'Irish' Micky Ward, die met behulp van zijn halfbroer Dicky wereldkampioen lichtgewicht werd. Mark Wahlberg werd al gecast voor de hoofdrol, Pitt is in gesprek voor de rol van Dicky, die ooit zelf bokser was maar op het verkeerde pad raakte en uiteindelijk in de gevangenis belandde. Daar besloot hij het roer om te gooien en zijn broer te helpen met zijn tocht naar succes. En de cast wordt nog aangedikt met de komst van Matt Damon, die eigenlijk eerst de rol van Dicky had moeten spelen.

    This smells Hollywood to me. Enerzijds vind ik dit toch wel spijtig gezien de regisseur eigenlijk veel beter alternatieve films kan maken in plaats van opgeblazen Hollywoodfilms. Heel zelden kan een regisseur beide formats aan en sommige regisseur blijven zelfs een levenlang werken in een format die ze nooit meester zullen zijn. Denk dan maar aan Joel Schumacher, een desalnietemin talentvol regisseur die maar niet tot besef komt dat hij best Hollywood laat voor wat het is en wat "authentiek" drama kan regisseren in stijl van Tigerland (2000). Maar goed, laten we zien of Aronofsky ondertussen iets heeft geleerd uit zijn vorige prent.

    Het blijft echter een feit dat zowel Damon als Pitt over het algemeen in knappe films opduiken. De mannen zijn niet enkel gezegend met een goede fysiek, een charismatische uitstraling en acteertalent, maar ze maken ook voortreffelijke keuzes. Het scenario voor de film werd geschreven door Paul Attanasio (Quiz Show, Donnie Brasco, The Sum of All Fears, The Good German) en Lewis Colick (Domestic Disturbance, Ladder 49). Benieuwd naar de eerste trailer.