the exorcist

  • From a House on Willow Street (2016) *½ recensie

    Pin it!

    Soms is de trailer beter dan de film en dat kan wel gezegd worden van deze From a House on Willow Street (2016). De film werd geregisseerd door de Zuid-Afrikaan Alastair Orr, die hiervoor zijn inspiratie heeft gezocht in The Thing (1982), The Exorcist (1973) en nog een hele boel andere haunted house films.

    from_a_house_on_willow_street_2016_poster.jpg

    Korte inhoud: Een groepje criminelen kidnapt in Kaapstad de dochter van een welgestelde diamanthandelaar. Ze sluiten haar op in hun schuilplaats en bedenken hoe ze de ontvoering gaan afhandelen. Al snel doen de ontvoerders de verschrikkelijke ontdekking dat de vrouw bezeten is door een zeer krachtige demon.

    De film kan je een beetje gaan vergelijken met Don't Breathe (2016). Hier gaan boeven ook inbreken in het verkeerde huis, ook al hebben we hier toch twee totaal verschillende kalibers van horrorfilms. From a House on Willow Street heeft geen eigen filmstijl of een interessante narratieve insteek. Het is een horror die werd geschreven door iemand die veel films en tv-series heeft gezien en er zowat een Jackson-Pollock-mengelmoes van heeft gemaakt, ook al blijft er niets steken. Tot overmaat van ramp zijn de dialogen van Catherine Blackman en Jonathan Jordaan ronduit lamentabel te noemen en heb je tevens geen enkele voeling met de karakters. Het zijn stuk voor stuk randdebielen en hun daden zijn verstandelijk niet te vatten.

    In de hoofdrol zien we de Home and Away actrice Sharni Vinson, die hier geen onaardige vertolking neerzet. Het meisje dat ontvoerd wordt, is dan weer gespeeld door Carlyn Burchell, die eerder al een kleine rol had in RoboCop (2014). Daarnaast zien we nog Zino Ventura en Steven John Ward met een toch wel heel bizar blond kapsel.

    Al bij al duurt deze prent maar 90 minuten en is de ellende snel voorbij. Vreemd genoeg vond ik het einde nog zo slecht niet, maar mijn verwachtingen lagen ondertussen wel heel laag na de overdosis aan clichés. Ik heb het zowat gehad met horrorfilms waar de lichten uitgaan om dan weer aan te springen en plots duikt er iets of iemand op in de achtergrond. Het is een beetje als de kast die met een ruk open gaat en wij als kijker weten dat er niets in de kast zit, wel achter de deur wanneer deze terug gesloten wordt. Ik mis daarom wel een beetje Wes Craven en zijn Scream films die het publiek altijd wel een stap voor waren.

    Willen jullie deze echter nog een kans geven, dan spelen ze From a House on Willow Street donderdag 6 april 2017 op het BIFFF om 14u in Cine 2 Bozar.

    rating

    Beoordeling: 1,5 / 5
    Recensie door op 5 april 2017

     

    *** From a House on Willow Street trailer ***

  • Deliver Us from Evil (2014) * Blu-ray recensie

    Pin it!

    Tegenwoordig zie je het vaak gebeuren dat filmmakers genres met elkaar gaan mixen. Dit soort hybride cinema heeft soms knappe resultaten voortgebracht, zoals de zombie komedie Shaun of the Dead (2004) of de western martial arts film Kill Bill (2003). Maar de voorbeelden van gefaalde experimenten zijn spijtig genoeg legio (Cowboys vs. Aliens, Pathfinder, Season Of The Witch, Dead Snow, ...). En met de exorcist politie thriller Deliver Us from Evil (2014) mogen ze een nieuw fiasco aan de lijst toevoegen.

    deliver_us_from_evil_2013_poster.jpg

    Korte inhoud: De film is gebaseerd op de waargebeurde "feiten" in het leven van Ralph Sarchie (Eric Bana), een New Yorkse politieagent wiens routine bestaat uit het vinden van dode baby-lijkjes en helpen van vrouwen die door hun man worden geslaan. Op een dag ontmoet hij een Castiliaans priester die interesse heeft in het onderzoek die hij voert. Volgens de priester heeft de zaak een demonisch karakter, iets wat tegenin de religieuze overtuiging is van de nuchtere flik. Maar stilaan raakt hij zelf onder de invloed van de duivelse invloeden. De twee bundelen dan maar hun krachten en komen te weten dat de drie betrokken hoofdverdachten allemaal iets hebben ontdekt in een grot in Irak die hun leven heeft veranderd. Wanneer de familie van Sarchie plots ook een doelwit worden van de demon, beginnen de stoppen door te slaan en is de enige uitweg een exorcisme uit te voeren op de nog enige overlevende veteraan Santino (Sean Harris).

    Dit moet één van de slechtste films zijn van 2014, en nochtans waren alle ingrediënten aanwezig voor een spannende thriller. Het productiebudget van 30 miljoen dollar was evenveel als dat van die andere politie-thriller Se7en (1995) (een film die duidelijk als inspiratiebron heeft gediend), maar het verschil tussen beide films - op vlak van verhaal, karakter-uitwerking, sfeer, regie, fotografie, montage, spanning - kunnen haast niet verder uit mekaar liggen. Meer nog, de productie van Deliver Us from Evil was in handen van mega-producer Jerry Bruckheimer die ALLE wensen van een regisseur kan inwilligen met een vingerknip. Regisseur Scott Derrickson heeft dus geen enkel excuus voor zijn B-film creatie met een A-List cast.

    Een monsterfilm is pas goed wanneer je als kijker gelooft in het monster, net zoals exorcisme werkt wanneer je als kijker begint te geloven in wat je voorgeschoteld krijgt - hoe absurd het op papier ook moge klinken. Neem nu The Exorcist (1973), nog steeds dé beste duiveluitdrijvings-prent tot op heden. Wat deze film zo sterk maakt is dat je als kijker gelooft in de personages en in de wereld die werd neergezet. Bijgevolg zit je te huiveren wanneer Linda Blair ook maar een beetje met haar hoofd begint te draaien. In deze prent is er NUL angst of spanning, en dat heeft dan weer te maken met het feit dat het verhaal nergens op slaat en je ook geen voeling hebt met de karakters. De cast, bestaande uit bekende koppen, hangt ook nauwelijks samen. Daar waar de ene getypecast is, zien we dat de andere gewoon niet in het plaatje past.

    Neem nu de keuze om de bloedmooie Olivia Munn (pics) te kiezen als vrouw van de grijs-wordende 46-jarige Eric Bana. Munn is 34 jaar maar ze ziet er eerder 28 uit, en het koppel Bane-Munn is op geen enkel ogenblik geloofwaardig. Je bent op een geven moment zelfs wat afgeleid door de aanwezigheid van Munn. Ze is net iets teveel van een zonnestraal in en prent waar je iets meer grimmigheid verwacht. Aan de andere kant is de casting van Olivia Horton als geflipte bezetene echt wel spot-on.

     Deliver Us from Evil 2013 animated picture Deliver Us from Evil 2013 animated picture Deliver Us from Evil 2013 animated picture

    Het is allemaal 'overkill' wat de klok slaat. De film is luidruchtig en om de haverklap is er een effect: als het regent is het gietende regen, bij de eerste aanblik van een leeuw krijg je er meteen twee te zien, in elke scène moeten er flashlights aan te pas komen, als er al een lijk gevonden moet worden dat moet het in een ver stadium van ontbinding zijn met een nest vliegen die uit rotte buikholte komen gevlogen,... Maar geen enkel effect was vernieuwend of efficiënt. Daarnaast zaten er heel wat continuïteitsfouten in de prent (let bijvoorbeeld maar op de wonde aan de arm die Bana oploopt in het begin van het verhaal). Ook het centrale geluidselement van lachende kinderen is een sample die op alle stock-sound cd's te vinden is. Iets wat je zelfs hoort in allerhande commercials en die je meteen herkent. Hoe LAME kan een regisseur zijn om het cruciale geluidje, die om de 15 minuten wordt gehoord, van een stock-cd te rippen voor 50 dollar (all rights included), in plaats van een originele klank op te nemen van lachende kinderen. Maar zo waren er nog beslissingen die genomen werden uit gemakzucht in plaats vanuit een creatieve overweging, alsof het publiek toch te dom is om te helpen donderen.

    deliver_us_from_evil_2013_pic01.jpgdeliver_us_from_evil_2013_pic02.jpgdeliver_us_from_evil_2013_pic03.jpg

    Deliver Us from Evil bestaat hoofdzakelijk uit een samenraapsels van clichés en getelefoneerde schrik-momenten. Op de koop toe worden we opgezadeld met goedkope Jesus Christ propaganda, die je gezien de context nauwelijks serieus kan nemen. Zelfs de nummers van The Doors worden er bij de haren bijgetrokken in een poging alles nog wat diepte te geven. Gelukkig zal Jim Morrison nooit te weten komen dat zijn muziek werd misbruikt als een gateway-muziek voor demonen. En ik zal hier nog zwijgen over die climax eindscène, die er al zo schokkend uitzag als lachwekkend. Misschien moeten ze maar de tagline 'gebaseerd op een waar gebeurd verhaal' wijzigen door 'gebaseerd op een goed idee'. Spijtig genoeg is de uitwerking ervan allesbehalve geslaagd.

    Deliver Us from Evil komt bij ons uit op DVD en Blu-ray op 23 januari 2015. En hierop vinden jullie een pak extraatjes, beginnend bij het audio-commentaar van de regisseur over de gehele film, naast een resem making-off filmpjes.

    rating

    Beoordeling: 1 / 5
    Recensie door op 16 januari 2015

    ***Related Post***
    09/03/2014: Deliver Us from Evil lijkt veelbelovend

     

    *** Deliver Us from Evil trailer ***

  • The Conjuring (2013) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Qua old-school-hauted-house-horror is deze The Conjuring (2013) toch wel één van de betere in zijn soort, zo niet de meest efficiënte spookhuis prent. Niet te verbazen dat achter de camera een zekere James Wan staat, die zijn doorbraak realiseerde met Saw (2004) , maar nadien maakte hij bij mij toch wel indruk met zijn Insidious (2010).

    the conjuring,james wan,insidious,vera farmiga,patrick wilson,lili taylor,ron livingston,chad hayes,carey hayes,house of wax,the reaping,shanley caswell,hayley mcfarland,joey king,mackenzie foy,kyla deaver,joseph bishara,The Exorcist,The Innocents,Poltergeist

    Korte inhoud: Ed (Patrick Wilson) en Lorraine Warren (Vera Farmiga) zijn twee beruchte paranormale onderzoekers die het land doorkruisen met hun verhalen over verschillende spookhuizen waar ze over de vloer zijn geweest. Op een dag wordt hun hulp ingeroepen door het koppel Carolyn Perron (Lili Taylor) en Roger Perron (Ron Livingston), die geterroriseerd worden op hun afgelegen boerderij door een duistere en kwaadaardige geest. Niets kan hun echter voorbereiden op de duivelse gruwel die ze er zullen aantreffen.

    Daar waar de Maleisische regisseur James Wan met de Insidious films het moet stellen met een PG-13, mocht hij voor deze The Conjuring voluit gaan met een R-rating. Maar toch kiest de regisseur wederom niet voor de gore, maar perfectioneert hij datgene waarin hij uitblikt: het brengen van Hitchockiaanse suspens met Aziatische roots. Het is veel gemakkelijker voor een regisseur om terreur te zaaien in het slasher of torture porn genre, waarin het bloed rijkelijk mag vloeien, dan ons de stuipen op het lijf te jagen met een kleerkast en een muziekdoos. Het resultaat is ook veel angstwekkender! En het feit dat The Conjuring ook nog eens gebaseerd is op een waar gebeurd relaas afkomstig van de paranormale onderzoekers Edward Warren Miney en Lorraine Warren - die sinds de jaren 50 actief op zoek waren naar spoken – maakt alles nog een stuk intenser. Uiteraard moet je die 'true story' context wel met een 'pakje zout' nemen. Ja, die mensen bestaan echt en er was effectief exorcisme mee gemoeid, maar dat is zowat het enige wat bevestigd werd met feiten. Hier hebben de filmmakers voluit de kaart getrokken van de spoken met al de resulterende demonische taferelen. Maar ga deze prent niet zien om te weten wat echt of wat pure fantasie is, geniet gewoon van dit overheerlijk demonisch verhaaltje zonder hierbij al teveel vragen te stellen.

    De tweeling broers Chad Hayes en Carey Hayes, die in het verleden stinkende rotzooi op papier hebben gezet met films als House of Wax (2005) of The Reaping (2007), hebben hier een scenario geschreven die zijn tijd neemt. En niet in de zin dat het verhaal traag op gang komt, dan wel dat we elk van de personages beter leren kennen, aan de ene kant de paranormale onderzoekers en anderzijds het herkenbare Amerikaanse gezin. En onze exorcisten zijn geen oude priesters, dan wel twee slimme en aantrekkelijke personages die nooit hun charme verliezen. Zij vertegenwoordigen het gezonde verstand, maar worden geconfronteerd met het onverklaarbare. De vertolkingen zijn dan ook van een niveau wat we niet gewend zijn van dergelijke spooky films. De 5 dochters Andrea (Shanley Caswell), Nancy (Hayley McFarland), Christine (Joey King), Cindy (Mackenzie Foy) en April (Kyla Deaver) zijn misschien moeilijk uit elkaar te houden, maar ze brengen hun A-game naar boven.

     The Conjuring review animated picture The Conjuring review animated picture The Conjuring review animated picture
     The Conjuring review animated picture The Conjuring review animated picture The Conjuring review animated picture

    Wan is hier niet enkel een briljant verhalen-verteller en meester manipulator, maar hij haalt ook al zijn trukendoos boven om deze horrorprent net dat tikkeltje specialer te maken dan de andere haunted hause flicks. Zo is er een knap point-of-view shot van het meisje die onder het bed kijkt om dan met een twist haar blik te volgen naar de kast boven het bed. Knap en creepy shot! Wan pakt ook niet meteen uit met zijn spoken, maar zet alles in op de suggestie, om nadien uit te pakken met datgene waar het publiek op zit te wachten: het gezicht van terreur. De muziek van Joseph Bishara, ook iemand die in het verleden niet meteen indruk heeft gemaakt, levert hier ook voldoende creepiness om het geheel om te toveren tot één van de beste horrorfilms van de laatste 10 jaar. The Conjuring is dé verrassing van 2013, zelfs box-office gewijs. De film haalt met zijn 20 miljoen dollar productiebudget zo'n 140 miljoen dollar op, en dat is nog maar het begin.

    De reden waarom ik deze film net geen 4,5 of zelfs een 5 op 5 geef is omdat ik toch een tikkeltje teleurgesteld was door het einde, dat misschien net iets meer verbluffend kon zijn. En als echte horrorfan zal je misschien vinden dat het allemaal wel iets te mainstream is en weinig origineel (James Wan vindt hier niets nieuws uit), maar het overgrote deel van de bioscoopbezoeker zal hiervan gegarandeerd rillingen krijgen, en weggedoken in hun stoel zitten tot de eindcredits verschijnen, die overigens heel knap in elkaar zijn gestoken. Van mijn part mochten ze gerust als begincredits fungeren, maar de keuze van Wan om de generiek achter de film te plaatsen is uiteraard een slimme keuze. Deze prent voelt in het begin aan als een drama, en geen horror, en net deze graad van realisme zorgt ervoor dat ook maar het simpelste handengeklap ons de stuipen op het lijf jaagt.

    the conjuring,james wan,insidious,vera farmiga,patrick wilson,lili taylor,ron livingston,chad hayes,carey hayes,house of wax,the reaping,shanley caswell,hayley mcfarland,joey king,mackenzie foy,kyla deaver,joseph bishara,the exorcist,the innocents,poltergeist

    Volgendeweek op 18 december 2013 komt The Conjuring op Blu-ray. Op de schijf staan interessante documentaires over het echte koppel, maar ook een making-off filmpje. Spijtig genoeg geen audio-commentaar van de regisseur, maar al bij al toch een exemplaar die niet mag ontbreken aan de collectie. The Conjurong is niet alleen één van de beste bovennatuurlijke horrorfilms van de afgelopen jaren - het mag gerust naast films als The Innocents (1973), The Exorcist (1973) en Poltergeist (1973) staan als één van de meer memorabele filmische uitstapjes in de paranormale wereld.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 15 december 2013

    ***Related Posts***
    07/07/2013: The Conjuring trailer
    02/04/2011: Insidious review
    12/08/2004: Saw review

  • The Devil Inside nu al slechtste film van 2012

    Pin it!

    Je moet al met stevig materiaal uitpakken wil je enigszins nog een originele horrorprent maken rond exorcisme. Het is allemaal begonnen met The Exorcist (1973) van William Friedkin, en sindsdien duiken er geregeld gelijkaardige projecten op; zoals Exorcist: The Beginning (2004), The Exorcism of Emily Rose (2005), Constantine (2005), [Rec]² (2009) en onlangs nog The Rite (2011). En nu is er The Devil Inside (2012) van William Brent Bell.

    The Devil Inside,William Brent Bell,Suzan Crowley,Simon Quarterman,Evan Helmuth,horror,found footage,the exorcism of emily rose,the exorcist,paramount,The Human Centipede,the blair witch project,cloverfield,stay alive,Fernanda Andrade,the rite

    Korte inhoud: Op 30 oktober, 1989, heeft Maria Rossi (Suzan Crowley) een drievoudige moord gepleegd tijdens een duivelsuitdrijving die op haard werd uitgevoerd. De katholieke kerk raakte betrokken, en ze is sindsdien opgesloten in een katholiek psychiatrisch ziekenhuis in Rome. In 2009, twintig jaar later, probeert haar dochter Isabella (Fernanda Andrade) en een filmploeg om een priesters/wetenschappers (Simon Quarterman and Evan Helmuth) te vinden die Maria kan helpen. Isabella begint zich tevens af te vragen of deze duivelse trek niet in de familie loopt, omdat ze zelf vreest op een dag bezeten te worden door de duivel. De toestand van Maria is in ieder geval uniek in de geschiedenis van het christendom. Een reeks van ongeautoriseerde duiveluitdrijvingen volgen, waarin alles vreselijk mis gaat. Het enige bewijsstuk zijn de beelden die de filmploeg heeft kunnen maken.

    Het is dus nog maar eens een found footage film (een film gebaseerd op gefilmd materiaal die men ergens vindt -> cf. Blair Witch, Cloverfield,...), maar de trailer jaagt ons toch wel de stuipen op het lijf. Maar dat is de trailer. Als we de eerste reviews mogen geloven zou dit de grote kanshebber zijn voor worst movie of 2012, en het jaar is nog maar net begonnen. De film haalt met moeite 8% op RT en de commentaren zijn niet mals. De grootste kritiek is dat de film nauwelijks een verhaal heeft. De film duurt ook maar 87 minuten (waarvan 7 minuten end-credits) en dat ligt toch wel een stuk onder de gemiddelde duurtijd van een film. Het tweede punt van kritiek is de afschuwelijk slechte regie alsof het gemaakt werd door een amateur-cineast, maar dat had Paramount al kunnen weten na het zien van Stay Alive (2006). En uiteindelijk is het grootste verwijt dat de film gewoon ‘dom’ is. In de trailer lezen we dat de Katholieke Kerk afstand heeft genomen van deze prent; zo te zien is de boodschap dat we dat beter allemaal doen.

    Paramount had blijkbaar al een tijdje in de mot dat hun film de ballen waard was, gezien ze uitzonderlijk de film niet hebben laten zien aan de journalisten, en zoiets wekt altijd wel wat wrevel op. Ze dachten toch voldoende mensen te kunnen misleiden met een agressieve media-campagne, en het werkt, want er wordt over de The Devil Inside gepraat. En er hiervoor altijd wel een publiek te vinden (cf. fans van The Human Centipede 1 & 2, Saw 2-3-4-5-6-7,…) wiens smaakpapillen geheel zijn versleten door jarenlange blootstelling aan troep. En het enige schrikwekkende aan dit project, is dat ze er wel eens een sequel van kunnen maken. Het productiebudget (1 miljoen dollar) is zo laag dat deze film sowieso winst zal maken. Valt nog af te wachten of hij even succesvol zal worden als Paranormal Activity (2007) (budget: 15'000 dollar - box-office: 193 miljoen wereldwijd). De film komt bij ons uit op 1 februari 2012, jullie zijn bij deze gewaarschuwd.

    *** The Devil Inside trailer ***

  • Insidious (2010) **½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Het Brussels Internationaal Filmfestival van de Fantastische Film staat voor de deur, en wat beter om ons op te warmen met een bovennatuurlijke low-budget horrorprent van de maker van de eerste Saw (2004) film, de Maleisisch cineast James Wan. De film is gemaakt met een budget van 1,5 miljoen dollar, dat is zowat het gemiddelde budget van een Belgische langspeelfilm, maar ik vermoed dat deze horrorpent zijn productiebudget wel eens x 100 zou kunnen worden aan de box-office.

    insidious_2010_blu-ray.jpg

    Ik was zelfs toen niet echt onder de indruk van James Wan vorige films, en nog minder van die ontelbare Saw vervolgfilms, maar het blijft wel guilty pleasure. En dat kan waarschijnlijk ook gezegd worden van Insidious (2004), maar dan wel heel knap gemaakt. Had de tweede helft van de film zo sterk geweest als zijn eerste helft, dan hadden we hier te maken met een instant klassieker.

    Korte inhoud: Josh (Patrick Wilson) en Renai (Rose Byrne) zijn een gelukkig koppel met kinderen dat verhuist naar een nieuwe woning. Maar zo te zien is het huis niet meteen opgezet met de komst van de nieuwe familie, en er gebeuren vreemde en angstaanjagende dingen die allemaal betrekking schijnen te hebben met hun jonge zoon Dalton (Ty Simpkins).

    Het verhaal begint zich te ontrollen wanneer op een goede morgen het zoontje van het jonge koppel niet meer uit zijn coma geraakt. De dokters hebben geen flauw idee hoe deze jongen in een coma is geraakt. Maar de moeder vermoed dat het iets te maken heeft met de bizarre zaken die er gebeuren in het huis. En wat volgt is een angstaanjagend poltergeist-verhaaltje waarin het koppel wordt opgejaagd door demonische geesten, geheel in de sfeer van The Exorcist en The Evil Dead. Ik weet het, qua verhaal hebben we hier te maken met een standaard haunted house film, maar wat deze film anders maakt dan al die andere films, is dat Wan zijn publiek op een heel doeltreffende manier weer te benaderen. De film moet het niet hebben van goedkoope gore elementen, maar bouwt alles heel natuurlijk op zodat we ons ongemakkelijk beginnen te voelen bij het eerste gekraak van de houten vloer.

    Wan is niet een regisseur zoals William Friedkin die ons de stuipen op het lijf kan jagen met non-stop terreur, of een Sam Raimi die het genre nog kan heruitvinden, maar James Wan kent het genre binnenstebuiten. Het blijft misschien allemaal wel wat tam en oppervlakkig, maar het is beloftevol voor de toekomst. Wan probeert net zoals een Raimi de humor te mixen met de horror, maar is hierin een stuk minder succesvol. Je weet bij momenten niet of je nu moet gruwelen of lachen, en dat is meestal een slecht teken bij een dergelijke film.

    Insidious heeft zijn momenten. Er zitten voldoende schrikmomenten in om hier toch wel plezier aan te beleven, en dit zelfs voor een PG-13 prent. De film komt bij ons uit op 4 mei 2011, hoewel je deze eigenlijk evengoed kan zien op dvd, op een nachtelijk uurtje wel te verstaan.

    rating

    Beoordeling: 2,5 / 5
    Recensie door op 2 april 2011

     

    *** Insidious trailer ***

  • Eli Roth brengt The Last Exorcism

    Pin it!

    The Last Exorcism posterHet wordt niet verkocht als sequel of prequel, noch als remake, maar The Last Exorcism (2010) doet met zijn affiche wel wat denken aan The Exorcist (1973) van William Friedkin.

    Het is de tweede langspeelfilm van de Duitser Daniel Stamm. De film wordt trouwens geproduceerd door Hostel-regisseur Eli Roth, die ondertussen ook alles in het werk zet voor zijn Hostel: Part III (2010). We mogen dus zeker zijn dat deze nieuwe Exorcist-film niet voor doetjes zal zijn.

    Korte inhoud: Nadat hij jarenlang geld afhandig gemaakt heeft van gelovigen, besluit de evangelische priester Cotton Marcus (Patrick Fabian) zijn naam te zuiveren, door een documentaire te schieten. Hij ontvangt een brief van Louis (Louis Herthum), een arme boer, die Cotton vraagt hem te helpen de duivel weg te jagen van zijn land. Dit komt hem goed uit, hij kan dit immers gebruiken voor zijn documentaire. Maar dan ontmoet Cotton Nell (Ashley Bell), de dochter van Louis. En Nell is nogal ontspoord...

    Het lijkt opnieuw een 'film in film' project, waar we halverwege een filmband zullen vinden met gruwelijk materiaal (cf. Blair Witch, Cloverfield, Super 8, Paranormal Activity …). Ook al klinkt het wat afgezaagd beweren de makers dat het "scary as hell" wordt. Ik heb het gevoel dat het een soort Paranormal Activity zal worden, maar dan met een groter budget. Een soort docu-achtige film, een beetje in de stijl van de eerste langspeelfilm van Daniel Stamm, A Necessary Death (2008), over een film-crew die een man volgt die zelfmoord wil plegen.

    The Last Exorcism werd geschreven door Huck Botko en Andrew Gurland. Deze twee mannen zullen trouwens binnenkort hun eigen film maken, de thriller The Other Woman (2011), over een maîtresse die een filmpje maakt voor haar ex-vriend. The Last Exorcism heeft bij ons nog geen release-datum gekregen.

    *** The Last Exorcism trailer ***