De FilmBlog

Al sinds de release van Dog Soldiers (2002) ben ik een grote fan van het werk van horror-regisseur & scenarist Neil Marshall. Neen, ik wil niet zondigen aan goedkope name-dropping maar deze man weet echt wel hoe hij spanning moet opbouwen en met zijn background als editor weet hij ook wel hoe hij zijn actie in beeld moet brengen en verknippen.

The Descent (2005) is zelfs één van mijn favoriete films geworden. Uiteraard keek ik dan ook uit naar Doomsday (2008) die tegemoet komt aan de verzuchtingen van de liefhebbers van hardcore post-apocalyptische actie-avonturenfilms. En de film stelt niet teleur, ook al is het niet meteen een hoogvlieger. Doomsday zou je kunnen zien als een vrouwelijke versie van Mad Max (1979) in een 28 Days Later … (2002) kleedje. En het mag duidelijk zijn dat de adrenaline op hoge druk door ons lijf zal spuiten wat aan actie is hier geen gebrek.

Korte inhoud: Een dodelijk virus beëindigt voortijdig de levens van honderdduizenden mensen in Schotland, waarna het land door een grote muur hermetisch van de rest van de wereld wordt afgesloten. Mensen die proberen te ontsnappen worden doodgeschoten en de muur zelf herbergt allerhande wapens om vluchten van besmetten te voorkomen. 30 jaar later duikt het virus, The Reaper genaamd, plots opnieuw op, ditmaal in hartje London. Een elite-team onder leiding van Eden Sinclair (Rhona Mitra) wordt achter de muur in Schotland gestuurd om op zoek te gaan naar het werk van dokter Kane (Malcolm McDowell), die voor de uitbraak 30 jaar geleden dicht bij een doorbraak was om het virus te stoppen.

De film werd opgenomen in London, Schotland en Cape Town. Ook al doen er geen echte filmsterren mee, ik denk dan aan Bob Hoskins, Nora-Jane Noone en David O' Hara, was het toch de bedoeling op een mainstream film af te leveren. Maar wanneer je de prent uiteindelijk te zien krijgt heb je meteen het gevoel dat het bestemd is voor een specifieke groep horror-geeks, die verzot zijn op de 80'ties nostalgie (cf. Escape from New York, Aliens, Mad Max, ...).

Rhona Mitra is tevens perfect gecast voor de rol. Ze heeft niet alleen de fysiek (mooi uiterlijk + atletisch lichaam), maar is tevens geen slechte actrice. Je gelooft dat haar personage een leidinggevende functie heeft, niet alleen omdat ze geregeld een klap kan uitdelen, maar omdat ze ook heel gevat (en vaak sarcastisch) uit de hoek kan komen. En zeggen dat Mitra is begonnen als Lara Croft model. In Skinwalkers (2006) kreeg ze in ieder geval de smaak te pakken voor heftige filmrollen, ook al wordt de actrice nog niet gezien als een A-list actrice. Maar misschien komt daar verandering is, gezien ze tevens in Loft (2013) opduikt, de Amerikaanse remake van Erik Van Looy (...uhmmm).

Doomsday is onversneden popcorn vertier die meer tijd spendeert aan kinetische actie dan aan de karakter-ontwikkeling van zijn personages. En op zich is daar niets verkeerd aan, hoewel ik zelf meer te vinden ben voor actiefilms waar iets meer vlees zit aan het been. Het spijtige aan deze prent is dat het verhaal behoorlijk teleur stelt. Ook het einde hebben ze wel heel simpel ingeblikt. Het voelt aan als een enorme anti-climax. En het lichtvoetige verhaal is toch wel iets van een gigantische smet op een anderzijds ontspannende actieprent. Had Rob Marshall zijn script laten herschrijven door een bekwaam scenarist, die niet enkel dacht aan coole actie & gore shots maar ook nog een plot kon uitschrijven die de moeite was om verteld te worden, dan had deze prent een cultfilm kunnen zijn. Dat wat werkte in Mad Max werkt hier niet, en dat heeft minder te maken met de casting, maar wel met de tijdsgeest (met een veeleisend publiek) en de halfbakken plot.

Je kan een hommage brengen, maar wanneer je uw inspiratiebronnen niet 'herwerkt' of 'innoveert' dan zit je op het niveau van de imitatie en de clichés, en dat kan en mag de bedoeling toch niet zijn van de 7de Kunst. Memorabel kan je deze Doomsday in ieder geval niet noemen, maar het is bij momenten enorm ontspannend en opwindend om naar te kijken.

Ik was spijtig genoeg iets te laat thuis en heb dus net de visie van Urban Explorer (2010) gemist op het BIFFF, die geprogrammeerd stond om 18u. Nochtans stond deze film op mijn 'to see lijstje', maar goed, ik zal dan maar de trailer van de film bespreken – in afwachting van de filmrelease in de bioscoop.

Korte inhoud: Een groepje van vier onderzoekers huurt de lokale gids Kris (Max Riemelt) in, omdat ze nieuwsgierig zijn naar wat zich onder de stad Berlijn bevindt. Ze trekken door allerlei tunnels onder de stad, maar wanneer de gids een ongelukkige val maakt gaan er twee van hen op zoek naar hulp. Denis (Nick Eversman), een jonge Amerikaan blijft achter en Armin (Klaus Stiglmeier), een voormalig Duitse grenscontroleur verschijnt zomaar uit het niets. Uit wanhoop staat Denis hem toe hen terug te leiden naar de beschaafde wereld, maar dit blijkt een slechte keus te zijn.

Deze horror/thriller is van de hand van de Duitse cineast Andy Fetscher die met deze film zijn eerste grote langspeelfilm tekent. En de trailer laat vermoeden dat het er heftig aan toe gaat. Na het zien van de trailer had ik zoiets van, dit kan een geweldige horrorprent zijn in de stijl van The Descent (2005) of kan zwaar tegenvallen. Zeker de keuze om opnieuw Adolf Hitler van onder het stof te halen en van de killer in het verhaal een neo-nazi te maken, levert meestal teleurstellende films op. Tevens, ben ik van nature altijd heel sceptisch over films die niet langer duren dan 90 minuten. Maar laten we deze Urban Explorer het voordeel van de twijfel geven.

De film is gemaakt met een productiebudget van 3 miljoen dollar, wat zo ongeveer neerkomt op het budget van een Zaak Alzheimer. De film werd gefinancierd met Duits geld, maar de voertaal in de film is wel degelijk Engels. En ook niet alle acteurs zijn Duits, zoals Nick Eversman, Brenda Koo en Nathalie Kelley. De film heeft nog geen release bij ons, maar ik veronderstel dat hij wel zijn weg zal vinden naar een paar alternatieve bioscoop-zaaltjes. Dus als jullie verzot zijn op bloed, gore, angstaanjagende achtervolgingen en claustrofobische schok-taferelen, dan moeten jullie opzoek gaan naar deze prent.

Ik heb zitten geeuwen bij Prince of Persia: The Sands of Time (2010), vond Clash of the Titans (2010) maar een saaie bedoening, St. Trinian’s (2008) was ronduit slecht en Quantum of Solace (2008) was een grote teleurstelling. Wat hebben al die films gemeen, naast het feit dat ze allemaal zuigen als om het even welke Studio 100 productie? Actrice Gemma Arterton!

En toch vond ik The Disappearance of Alice Creed (2009) nog wel meevallen. Een leuke Britse misdaad thriller, met een verhaal vol intrige, plottwists, inhaligheid, machtspelletjes, humor, hypocrisie en een sexy femme fatale die zichtbaar beter wordt in haar acteerwerk wanneer het budget van de film naar Belgische normen is. Kortom, een low-budget film met een 'misdaad loont niet' uitgangspunt gegoten in een pienter script waar je "wow" kan tegen zeggen.

Korte inhoud: We zien hoe twee mannen een flat verbouwen, een bestelbus stelen en gereedschap verzamelen. Kalm vervolgen ze hun praktijken, maar al snel blijkt dat ze een sinister plan hebben. Gewapend en vermomd ontvoeren ze een jonge vrouw, de miljonairsdochter Alice Creed (Gemma Arterton), en binden haar vast op een bed in de flat. Haar ontvoerders, de koelbloedige Vic (Eddie Marsan) en zijn kompaan Danny (Martin Compston), hebben een nauwgezet plan uitgedokterd. Maar de mooie Alice is niet van plan het perfecte slachtoffer te spelen.

De regisseur van dienst is J. Blakeson die spijtig genoeg ook verantwoordelijk is voor die flauwe sequel The Descent: part 2. Maar hier heeft hij zich duidelijk herpakt met een origineel scenario, waar de clichés zo goed als een uitzondering zijn. En gezien hij deze film hetzelfde jaar heeft gedraaid als The Descent: Part 2, kan je deze beschouwen als zijn debuutfilm. Het is geen standaard ontvoeringsfilm. De ontvoering zelf kom trouwens niet in beeld. Het gaat hem om de karakters en hun onderlinge relatie. Kan een ontvoerder gevoelens krijgen voor zijn slachtoffer? Hoe reageren mensen in dergelijke extreme gevallen?

Let wel, The Disappearance of Alice Creed ziet er belabberd uit. Als jullie kicken op afgelikte fotografie dan zijn jullie aan het verkeerde adres. Ik heb de indruk dat ze zelfs geen moeite hebben gemaakt om een paar lampen meer te zetten voor wat tegenlicht. Het moet op de set iets geweest zijn van 'what you see is what you get'. Maar Blakeson houdt er wel de spanning in, en dat met een minimum aan middelen. Je zit van het begin tot het einde op het puntje van je stoel, en je vraagt je constant af wat er nu zal gebeuren en in de meeste gevallen zal je er compleet naast zitten. Het is een grauwe prent met overtuigende en complexe vertolkingen. Hier nog maar eens een staaltje van Less is More cinema. Ik denk niet dat jullie de film nog zullen aantreffen in de bios, maar kijk uit naar de dvd!

***Related Post***
24/04/2010: Gemma Arterton HQ picture gallery

Ik heb de laatste tijd al veel belabberde trailers gezien, maar deze Centurion (2010) trailer is in zijn soort toch de meest verderfelijke. En nochtans ben ik (was ik) een groot bewonderaar van regisseur Neil Marshall. Hij is niet alleen verantwoordelijk voor de huiveringwekkende The Descent (2005), maar tevens de enige regisseur die een geloofwaardige en charismatische actieheldin in beeld kon brengen. En na Doomsday (2008) brengt hij met deze film opnieuw een vrouw met ballen op het voorplan van deze peplum. Maar na het zien van deze trailer is mijn enthousiasme in ieder geval serieus bekoeld.

Korte inhoud: Groot Brittanië, het jaar 117. Quintus Dias (Michael Fassbender), de enige overlevende van een aanval van een guerilla groepering op zijn familie, trekt samen met Generaal Virilus' (Dominic West) legendarische 'Ninth Legion' leger door het land, om een aanval voor te bereiden op de groepering en om hun leider Gorlacon (Ulrich Thomsen) te vernietigen.

Het begin van de trailer lijkt wel op een samenraapsel van deleted scenes uit Gladiator (2000) en King Arthur (2004). Maar het is allemaal behoorlijk amateuristisch en het geheel ziet er behoorlijk inspiratieloos uit. Veel actie-sequenties maar bitter weinig dialoog-scènes of intrigerende karakters. Zelfs de vrouwelijke actieheldin (en ex-bondgirl) Olga Kurylenko komt niet bepaald overtuigend in beeld.

Maar het ligt misschien aan de foute trailer die een complete fout beeld weergeeft van de film. Laten we het in ieder geval hopen. Maar één ding is zeker, Neil Marshall is geen Ridley Scott en dus moeten we misschien onze verwachtingen laag houden. Laten we niet vergeten dat Gladiator de lat wel heel hoog heeft gelegd voor dergelijke prenten. Laten we ook niet vergeten dat er ook sterke acteurs in de film zitten. Het zal wachten worden op de nieuwe trailer, maar als het al een kleine troost mag zijn ziet deze film er toch beter uit dan The Last Legion (2007).

Horrorfilms zijn een beetje als snoepgoed, het is lekker, maar je vult er de maag niet mee en wanneer je er teveel van eet word je ziek. En zo is het misschien ook met de Saw-sequels. Ondertussen zitten we aan Saw IV (2007), dit jaar komt Saw V (2008) uit en in het vooruitzicht ligt er Saw VI (2009).

Ik ben verzot van horrorfilms, voor zover ze me kunnen verrassen. Onlangs heb ik Shutter (2008) gezien, de zoveelste remake van een Aziatische horrorfilm, en ik had zin om op de fast-forward button te duwen, omdat ik voortdurend het gevoel had alles al gezien te hebben. De horrorfilms van het niveau van The Descent (2005) zijn ver te zoeken. En dat was ook een beetje mijn vrees bij de zoveelste Saw film. Het risico om te vervallen in een te doorzichtige formule is bij dergelijke films vaak schering en inslag. En nu Tobin Bell de keel werd overgesneden was zowat alle hoop verloren voor de franchise.

Korte inhoud: Jigsaw (Tobin Bell) en zijn metgezellin Amanda (Shawnee Smith) zijn dood. Na het schokkende nieuws van de dood van detective Kerry (Dina Meyer), moeten twee FBI profilers Agent Strahm (Scott Patterson) en Agent Perez (Athena Karkanis) steun geven aan Detective Hoffman (Costas Mandylor) om de puzzelstukjes van de moord samen te stellen. Maar wanneer de SWAT Commandant Rigg (Lyriq Bent) plots ontvoerd wordt en blootgesteld aan de demente spelletjes van Jigsaw, behinnen Hofmann en zijn FBI collega’s sporen te vinden die leiden naar Jigsaw's ex-wife Jill (Betsy Russell). De plannen van de puppet-master zouden wel eens bekend kunnen worden, voor het verleden, het heden … en de toekomst.

Met de oplossing die is gevonden voor de dood van het hoofdpersonage, kunnen ze nu in principe nog een lange tijd verder, voor zolang de sequels geld in het laatje brengen, en tevens een beetje in navolging van horror-sequels zoals A Nightmare on Elm Street en Friday the 13th. Hoewel, er is toch een duidelijk verschil merkbaar: de Saw-sequels zijn GEEN standalone films. Er is een duidelijke, min-of-meer chronologische, verhaallijn doorheen de verschillende vervolgfilms gewoven, en er worden bochten, kronkels en bokkensprongen gemaakt om alle nieuwe personages aan elkaar te binden, ook al begint alles heel surrealistisch aan te voelen.

Maar de troeven van de Saw-franchise is de strakke regie – in tegenstelling tot de clonen als Captivity (2007). Ik ben zelf aangetrokken door hun oog voor detail en uiteraard de gruwelijke sequenties met ingenieuze foltertuigen. Bij het zien van het 4de deel heb ik me niet zozeer meer bekommerd om de onlogische plotwendingen, het heeft geen zin meer, maar mij gedwee aangesloten aan de adrenaline-pomp. De laatste 10 minuten van de film zijn in dat opzicht trouwens heel opmerkelijk, gezien Jigsaw op een gegeven moment op twee plaatsen tezelfdertijd moet zijn. Ofwel heeft hij de kunst van het klonen uitgevonden ofwel hebben we hier te maken met een tweelingbroer die eigenaardig genoeg ook stervende is aan kanker. We hebben zowaar een nieuw genre ontdekt, de absurde horror.

Saw IV van Darren Lynn Bousman kan ik niet echt aanraden, maar zal wel in de smaak vallen van een jong publiek, die in de plaats van de makers zelf aan het zoeken is naar logische verklaringen voor onlogische plotwendingen. Origineel kun je de film niet noemen, maar het blijft een degelijk gemaakte quilty pleasure horror voor de liefhebbers van het genre. Ik heb echter een idee voor de producers: "Stop ermee en kom misschien nog eens terug binnen een jaar of tien, want het begint 'afgezaagd' te worden."

***Related Posts***
06/07/2008: Tobin Bell blijft het gezicht van Saw
02/02/2008: Saw V in de startblokken
28/07/2007: Saw IV posters + korte inhoud
18/03/2007: JigSaw terug in Saw 4 en Saw 5
30/10/2006: Saw III scoort aan box-office
18/08/2006: Saw III trailer en nieuwe posters
02/07/2006: Saw III, welk lichaamsdeel kan men zo nog afzagen...?
13/10/2005: De eerste minuten van Saw II
30/03/2005: Saw II in de maak
12/08/2004: Saw review

Na mijn Top 10 Worst Movies Posters zijn vandaag de tien beste filmposters aan de beurt. Ook voor deze lijst heb ik me beperkt tot de filmposters van de laatste jaren. Mocht ik er een aantal over het hoofd hebben gezien, laat het weten in de reacties.

Films zijn trendgevoelig of zetten in bepaalde gevallen hun eigen mode-trend. De filmposters volgen deze logica volledig. Grafische vormgevers moeten niet alleen vertellen wat voor soort film het zal worden maar tevens ook een voorsmaakje geven van de filmstijl, en dit alles op een intrigerende, originele manier en met aandacht voor de kleurcodes. Het meest performante bedrijf wat betreft grafische vormgeving van filmposters blijft Intra Link Film, die zowat verantwoordelijk is voor bijna alle Warner Bros producties, en dat is een gigantische account die niet bezuinigt op marketing kosten. Soms heb ik wel het gevoel dat ze af en toe in herhaling vallen, neem nu de panoramic Batman Begins poster en de I Am Legend poster. Maar het blijven stuk voor stuk posters die indruk maken (Batman begins: 1, 2, 3 en I Am Legend: 4, 5)

Voor deze 13e BlogTalk hebben ook At The Movies en Popcorn hun top 10 samengesteld. Ga dus snel ook eens een kijken nemen op hun blogjes. Mijn top 10 kan je samenvatten met 2 kernwoorden: bloed en vintage. Enjoy!

10. Eastern Promises (2007)

Je had geen betere filmposter kunnen maken voor deze Eastern Promises van David Cronenberg. Het is een vrij eenvoudige one-sheet, maar zoals men wel vaker zegt Less is More, en dat is zeker van toepassing voor dit donkere exemplaar. Zowel de tag 'Every Sin Leaves A Mark' als de afbeelding laten je in het duister waarover de film gaat, maar des te groter wordt het verlangen om de film te zien. De handen op elkaar, het mooie polshorloge en het zwarte kostuum contrasteren met de vreemde hand-tattoos en maken duidelijk dat het hier om een Cronenbergfilm gaat. De headshots van de twee hoofdacteurs (Naomi Watts en Viggo Mortensen) had ik zelf weggelaten, maar ik begrijp volkomen waarom deze strip onderaan de poster hangt. De film kost veel geld en acteurs moeten nu eenmaal publiek naar de bioscoop trekken. Hadden de foto's er echter niet op gestaan had ik met veel overtuiging deze sheet in mijn top 3 gezet.

09. 300 (2007)

De meeste van de 300 filmposters vind ik niet zo geslaagd, maar deze sheet is een pareltje. De uitwerking is uiteraard met dank aan de mooie fotografie van Larry Fong, maar de filmposters weerspiegelt perfect de visie van Frank Miller. Ik vraag me zelfs af of de afbeelding niet afkomstig is uit de grafische comic. In ieder geval werd de toon gezet en werd 300 één van de meest succesvolle comic-adaptaties van de laatste jaren.

08. 30 Days of Night (2007)

Comic-adaptaties brengen meestal indrukwekkende filmposters, en ook deze 30 Days of Night mocht niet ontbreken aan mijn top 10. Mensen die verlangen naar gore zullen op hun wenken bediend worden met uiteenspattende bloedspetters en bloeddorstige vampieren. In tegenstelling tot het profiel-shot van de Skin Walkers poster of de Day of the Dead poster, vloeit het bloed hier rijkelijk, en daar gaat menig comic-liefhebber van schuimbekken.

07. The Orphanage (2007)

De filmposters van The Orphanage (El Orfanato) (zie ook poster 2 en poster 3), de low-budget thriller van Guillermo Del Toro, zijn al even indrukwekkend als de film zelf. Ze creëren intrige en zetten op een smaakvolle manier een akelige sfeer neer die beduidend is voor de film. En dit low-profile design is misschien wel de juiste aanpak in een periode waar het bloedvergieten van de comic-adaptaties hoogtij vieren. Deze Spaanse thriller – gemaakt met veel minder middelen – moest zich onderscheiden en deed dit dan ook. De Spaanse posters vind ik trouwens iets beter dan de Amerikaanse versie, en juist omwille van het feit dat ze zelfs geen gebruik maken van spoken om de juiste toon te zetten.

06. Sin City (2005)

Ik kon geen top 10 opmaken zonder de Sin City character-reeks te vermelden, die volgend jaar navolging zal krijgen met die andere Frank Miller films; The Spirit (2009) en de Sin City sequels. Het zijn stuk voor stuk indrukwekkende, sexy en stoere sheets die rechtstreeks uit de comics schijnen te komen. Maar het wow-effect komt voornamelijk door het feit dat die comic-personages worden geïncarneerd door echte acteurs. Frank Miller is trouwens ook diegene die de reeks heeft uitgewerkt, alsook deze van 300 en The Spirit.

05. Planet Terror (2007)

De posters van Planet Terror (zie ook deze sheet) hebben de Grindhouse-affiches nieuw leven ingeblazen en de trend gezet voor talrijke gelijkaardige filmposters zoals Zombie Strippers (2008) of Machete (2008). Maar regisseur Robert Rodriguez is, net zoals Quentin Tarantino, een echte trendsetter.

04. The Descent (2005)

De poster van The Descent blijft voor mij één van de betere horrorposters van de laatste 10 jaar. De inspiratie voor deze poster werd gezocht in de The Silence of the Lambs poster. Als je goed kijkt op de rug van de doodshoofdvlinder zie je de exacte formatie waarin de vrouwen liggen, maar dan wel zonder kleren, die met enige fantasie op het vooraanzicht van een menselijke schedel lijkt. Dit beeld werd dan weer gehaald van een foto van Salvator Dali die frequent werkte in zijn schilderijen met naakte vrouwen die een gezicht uitbeelden. De poster van The Descent is dus niet zomaar uit de lucht gegrepen en de uitwerking ervan is op zijn minst aangrijpend te noemen.

03. 28 Weeks Later (2008)

De poster van 28 Weeks Later (alsook de rode versie) passen perfect in de stijl van die Apocalyptische future-noir films en sluiten ook goed aan bij de eerste 28 days later. De plooien in de affiche geven aan de poster een soort vintage-karakter (cf. Grindhouse posters). En hoewel de fotografie van een man in een anti-contaminatie pak misschien niet het meest originele concept is voor een filmposter is de uitwerking dermate geslaagd dat het je interesse opwekt. De rode kleur, het profielshot, de ‘warning’ bovenaan de poster, de tag ‘deadly force will be used to protect this area’ zorgen voor een bedreigende sfeer.

02. Sweeney Todd: The Demon Barber of Fleet Street (2007)

Ik heb genoten van Sweeney Todd: The Demon Barber of Fleet Street, hoewel ik zoals zovele eigenlijk liever een non-musikale versie had willen zien. Maar eenmaal je in de musical treedt ben je meteen verkocht (ten minste als je een beetje van musicals houdt). De fotografie was sfeervol luguber en dat was zeker te verwachten van een Tim Burton prent die tevens ook nog eens een indrukwekkende serie filmposters uitbracht in monotone kleuren, periode kleren en unieke settings (zie ook poster 2, poster 3 en poster 4). Onder de planken zie je het rode bloed sijpelen en dat is uiteraard een hint naar datgene wat zich onder de barbierstoel bevindt. Johnny Depp is trouwens één van de weinige acteurs die echt meerwaarde brengt aan de posters en dus heb ik er niets op tegen dat hij prominent aanwezig is. De filmposters schreeuwen in ieder geval dat dit van de hand is van Tim Burton en daar kan ik gerust mee leven.

01. 3:10 to Yuma (2007)

Three Ten to Yuma mag dan misschien wel een beetje van een ontgoocheling zijn qua film. De poster is één van de beste one-sheets die ik de laatste jaren heb gezien. Het is indrukwekkend omdat de makers niet wil uitpakken met de headshots van Christian Bale en Russell Crowe, maar opteren voor de gestileerde aanpak. De donkere afbeelding maakt eveneens een knipoog maakt naar de traditionele westernfilms. De poster zelf lijkt getekend te zijn en ziet er ook stoffig uit alsof we hier met een vintage poster te doen hebben. Wanneer je naar deze poster kijkt heb je meteen een nostalgisch gevoel. Na het zien van deze affiche had ik meteen de hoogste verwachtingen voor de film, en dan is misschien het enige nadeel bij uitstekende filmposters.

***The Movie BlogTalk***
BlogTalk #1: Top 10 Beste Horror
BlogTalk #2: Top 10 Irritaties bij een Bioscoopbezoek
BlogTalk #3: De Meest Overgewaardeerde Films
BlogTalk #4: Het Beste & Slechtste uit 2005
BlogTalk #5: Top 10 Beste TV-Series
BlogTalk #6: Top 10 Favourite 80ties Movies
BlogTalk #7: Top 10 Favoriete FilmScores
BlogTalk #8: Top 10 Best Movie Kiss
BlogTalk #9: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
BlogTalk #10: Top 10 Killer Babes
BlogTalk #11: Het Beste & Slechtste uit 2007
BlogTalk #12: Top 10 Worst Movie Posters
BlogTalk #14: Top 10 Best Monster
BlogTalk #15: Top 10 Best & Worst Movies of 2008

Zin in een duistere, claustrofobische prent? Dan is The Descent (2005) uw ding. Regisseur Neil Marshall (Dog Soldiers) is één van die weinige cineasten die (tot nu toe) zich niet laat meeslepen door de remake/sequel-rage. Hij doorzoekt de onderbuik van de horror en vindt er de archaïsche vrouw die zichzelf verdedigt tegen het kwade.

Het is in wezen een soort exploratie van de seksualiteit en haar oneindige complexiteit ervan. De attente toeschouwer zal de 2de graad in deze film zeker wel voelen. De kracht van de film is dat hij trouwens oscilleert tussen obsceniteit en moraliteit, met een knipoog naar Bergman's Cries and Whispers (1972) en The Blair Witch Project (1999). De vrouw is een mengeling van krankzinnigheid, terreur, pijn en instincten. Een afdaling in de wereld van de primaire woede.

Korte inhoud: Na een tragisch ongeluk komen zes vriendinnen, die dezelfde hobby van speleologie delen, weer bij elkaar voor een nieuwe afdaling in een diepe en onherbergzame grot van de North Carolina Appalachians. Hun uitdaging loopt uit op een drama als ze vast komen te zitten en achtervolgd worden door de oorspronkelijke bewoners van de grot. Terwijl de adrenaline hen door het lijf jaagt en de karakters beginnen te botsen, leveren ze de ultieme doodstrijd met bloeddorstige wezens. Ze moeten alles in het werk stellen om weer levend uit de grot te geraken… Hier vinden jullie de trailer.

Naast veel bloed heeft The Descent ook een degelijk en beklemmend verhaal in de aanbieding en maakt van deze prent een soort instant classic. Ook Marshall bouwt zijn film heel langzaam op met ruimte voor karakter-ontwikkeling en wanneer de actrices in de smalle ruimtes van de grot kronkelen, zit de camera in schemerlicht dicht op de bezwete huid. En of de akelige omgeving van gitzwarte gangetjes nog niet zenuwslopend genoeg was, wordt alles nog een keertje opgestookt door een toenemende paranoia tussen de dames, die onraad voelen en hun angsten op elkaar uitwerken. De familiaire sfeer van een gehecht clubje schommelt snel om in een gespannen atmosfeer van egocentrische survivors.

Gekruid met gevatte humor, een vlotte regie en hier en daar een relativerende knipoog, maakte Marshall in 2002 zijn regiedebuut met een overheerlijke low budget weerwolven film (cf. Straw Dogs), Dog Soldiers (2002). Maar na een knappe debuutfilm zou dan de bevestiging van een getalenteerde regisseur moeten volgen, en dat is bij deze dan ook gebeurd. The Descent is als horrorprent zelfs een aanzienlijke stap voorwaarts. De humor laat Marshall grotendeels achterwege en openbaart een brute, degelijk gemaakte en beklemmende shocker die niet krampachtig in de lijntjes van de PG13 probeert te kleuren.

De film weeft moeiteloos de psychologische horror met de standaard horrorfilm, om uiteindelijk te ontaarden in een loeiharde en gore/spatter horrorfilm. Een genre-mengeling die verrassend goed werkt. Wat een heel voorspelbare film had kunnen zijn wordt, met de slimme regie en de knappe acteerprestaties van een anders compleet onbekende cast (Nora-Jane Noone, Saskia Mulder, Alex Reid, Natalie Jackson Mendoza, Shauna Macdonald, MyAnna Buring), een onvoorspelbare en schrikwekkende ervaring. Maar ook het vernuftige schaduw- en lichtspel, met rode flares, groene glowsticks en gele fakkels, drijft de dramatiek beduidend op. Als dit al omschreven kan worden als een B-film, dan is dit voor mij althans dé beste in zijn soort. Het is fijn om te zien dat er nog regisseurs rondlopen die beseffen dat echte horror ons de stuipen op het lijf moet jagen. Het is geen perfecte film, maar veel fouten maakt deze niet.

Hoe promoot je een film waarvan het scenario nauwelijks de moeite is om inkt en papier te verspillen. Wel, je gaat opzoek naar een popidool die het wil maken in de filmwereld. Eens dat achter de rug, heb je meteen genoeg budget om je film niet alleen te draaien met voldoende middelen maar ook nog eens een bioscoop-distributie te garanderen.

Spijtig genoeg gaat dit laatste niet geheel volgens plan voor Catacombs (2007), het regiedebuut van comic-book maker Tomm Coker en scenarist David Elliot met Alecia Moore (beter bekend als Pink of P!nk). De film werd niet alleen verschoven van 2006 naar 2007, maar de release in de States blijft uit tot 2008. En dat betekent meestal dat de film zelfs met de popster niet echt de moeite is.

Korte inhoud: Een jonge vrouw gaat samen met haar vrienden voor de eerste keer op reis naar het buitenland. Eenmaal in Parijs gaan ze naar een feestje, dat gehouden wordt in de Parijse ondergrondse catacomben van de 14de eeuw, waar de lichamen van 7 miljoen mensen opgeborgen zijn. Wanneer zij haar vrienden kwijtraakt en verdwaalt in het doolhof, krijgt ze het gevoel dat iets akeligs haar achtervolgt.

De trailer ziet er uit als een typische popcorn horrorfilm met een knappe Shannyn Sossamon (A Knights Tale) in de hoofdrol. Het deed me trouwens een beetje denken aan Creep (2004) met Franka Potente.

Horrorfilms die zich onder de grond afspelen zijn meestal wel leuk om te zien. Of deze film een aanrader zal zijn betwijfel ik. Het zal zeker niet beter worden dan The Descent (2005) van Neil Marshall.

Alecia Moore had reeds een heel klein rolletje in Charlie's Angels: Full Throttle (2003) en Rollerball (2003), maar niet echt iets van enig belang. We zullen zien wat ze ervan bakt in deze prent.

***Related Post***
04/03/2005: Pink krijgt een rol in Twisted Pictures film