De FilmBlog

In de loop van de jaren 60, was er in de Verenigde Staten een wedloop aan de gang met Rusland om de eerste te zijn om een man op de Maan te brengen. Na verschillende min of meer geslaagde pogingen tijdens de Apollo 1 tot en met Apollo 10, was het Neil Armstrong die met zijn Apollo 11 de klus kon klaren. Iedereen herinnert zich zich nog zijn eerste woorden toen hij zijn voet op het maanoppervlak zette: "That's one small step for man, one giant leap for mankind." (wat semantisch gezien onzin is, aangezien man dan dezelfde betekenis heeft als mankind). Neil Armstrong zelf was verveeld met de situatie en zei dat hij echt wel 'a man' had gezegd, maar wanneer je luistert naar de originele geluidsopname kan je met de beste wil van de wereld die 'a' niet horen.

Maar dat ruimtereizen eigenlijk wel een bijzonder gevaarlijke onderneming was, werd meteen duidelijk met de lancering van Apollo 13. De bemanning van de Apollo 13-missie bestond uit commandant Jim Lovell (Tom Hanks), piloot van de commando-module Jack Swigert (Kevin Bacon) en piloot van de maanlander Fred Haise (Bill Paxton). Na een ongeval aan boord moest de geplande maanlanding worden afgelast. Een dramatische gebeurtenis maar een hels karwei voor regisseur Ron Howard om van Apollo 13 (1995) een film te maken. Een camera zetten in een minuscule ruimtecapsule in space met technisch geleuter met Houston is niet meteen iets waar je een publiek 140 minuten lang mee kan behagen. Maar Ron weet wel hoe hij een verhaal moet verpakken.

Korte inhoud: De film vertelt het waargebeurde verhaal van de 13e Apollo missie, op weg naar de maan. De astronauten Lovell, Haise en Swigert ondervinden dat er in 1970, na de landing op de maan, nog maar weinig interesse is in de missies naar de maan. Dit verandert echter als er een aantal dingen verkeerd gaan in de Apollo, en een terugkeer naar de Aarde onwaarschijnlijk wordt.

Ron Howard, die de laatste jaren een beetje van zijn magie heeft verloren met miserabele verfilmingen zoals The Da Vinci Code (2006) of Angels & Demons (2008), zet hier een puike regie-prestatie neer en slaagt erin om het verhaal open te trekken en het bigger than life te maken. Uiteraard is dit ook wel de verdienste van de speciale effecten afdeling Digital Domain, die ons echt wel de sfeer liet opsnuiven van een ruimtereis. Maar de film slaagde vooral ook in zijn opzet door de sterke vertolkingen van de drie hoofdacteurs, alsook van Gary Sinise en Ed Harris.

Je kan een kamer vol met de beste NASA-ingenieurs hebben, maar je hebt ook een portie geluk nodig, want er zijn zowat honderden zaken die op zo’n reis fout kunnen lopen. Bijgeloof is dan ook een belangrijk element in de film. Alles draait zowat rond het getal 13 (Apollo 13, lancering om 13u13 met maanlanding 2 dagen na lancering op 13 april 1970) maar ook de verloren trouwring van de vrouw van Jim Lovell laat uitschijnen dat deze missie gedoemd was om te mislukken. Het knappe aan het verhaal is dat Ron Howard niet is begonnen fantaseren en trouw is gebleven aan de feitelijke gebeurtenissen.

Dit is de Ron Howard die we kennen van films als Backdraft, Cocoon, Willow, Parenthood en A Beautiful Mind. Hij weet perfect zijn publiek te vinden. Hij slaagt er als geen ander in om licht-verteerbare popcorn om te zetten in zinderende cinema. En zoals vele andere meesterwerkjes zoas Saving Private Ryan of Shindlers’s List van Steven Spielberg, zullen we aan deze film terugdenken wanneer we spreken over de Apollo 13 reis of eender welke Apollo ruimtereis. Zijn beelden zullen op ons netvlies blijven plakken. Maar net zoals de ruimtereis vertoont deze prent ook wel een aantal zwakheden. Zo voelen we iets te weinig dat we ons in de ruimte bevinden. Er zijn heel veel shots genomen van binnen de capsule, maar ik mis dat gevoel van eenzaamheid in de ruimte. Dat moment van totale hulpeloosheid. Door constant op Houston te focussen had ik het gevoel dat alles, desondanks de chaos, onder controle was.

Universal heeft ondertussen de film gereleased op Blu-ray, met audio-commentaar van de regisseur, alsook met één van de helden van dit drama, Jim Lovell. Uiteraard zijn er ook heel wat reportages over die desbetreffende ruimtereis.

De comicbook fans kunnen weer uitkijken naar een nieuwe verfilming van een geweldig album over strijdende engelen. Volgend jaar komt Legion (2010) van Scott Stewart naar ons toe, en de eerste beelden laten een duistere en demonische indruk achter. Voor diegene die niet vertrouwd zijn met de comic zal binnenkort ook een prequel-miniserie worden uitgebracht, als voorbereiding op dit apocalyptisch epos.

Korte inhoud: Een groep mensen stopt ergens in het zuiden, om wat te eten in een truckersrestaurant. Ze komen er echter al snel achter dat ze hier geen tijd hebben om gewoon wat te eten, maar dat ze moeten vechten voor hun leven en zichzelf moeten verdedigen tegen engelen, gestuurd door God om de mensheid uit te roeien. Wat de groep niet weet, is dat deze bijbelse Apocalyps er voor zorgt dat zij misschien wel eens de laatste hoop van de mensheid kunnen zijn, omdat één van de serveersters zwanger is, van de Messias...

En de film maakt niet alleen indruk met zijn intrigerende plot, maar tevens ook met zijn cast. Zo zien we ondermeer Dennis Quaid, Kate Walsh, Paul Bettany, Lucas Black, Doug Jones en Tyrese Gibson opduiken. Dat Paul Bettany iets heeft met het Christendom mag in ieder geval duidelijk zijn. Eerder was hij nog te zien aan zelfkastijdende broeder in The Da Vinci Code, binnenkort is hij te zien in die andere film van Scott Stewart, genaamd Priest (2010). Wie is trouwens Scott Stewart? Wel, iemand die komt van de visuele effecten afdeling en met Legion zijn debuut zal maken. Gezien zijn achtergrond vrees ik wederom voor een overgewicht aan visueel verbluffende scènes die een inhoudelijke voor een groot stuk zullen overschaduwen. Wij moeten in ieder geval nog wachten tot 19 mei 2010 alvorens deze prent in de bioscoop is.

Hieronder vinden jullie de Red Band trailer. Nu niet liegen over jullie leeftijd, want God ziet alles!

Het is weer zover, het gepalaver over de vergelijkingen tussen het boek en de film kunnen opnieuw in alle hevigheid losbarsten. Conclusie na het zien van Angels & Demons (2009): het boek (Het Bernini Mysterie) was nogal houterig geschreven en niets bijzonders, maar ook de film is eigenlijk maar zwakjes. Was het boek dan beter dan de film? Hoe kan je nu een film gaan afrekenen met het boek. Hoe kan je een schilderwerk gebaseerd op een operastuk gelijk stellen met de opera zelf? Trouwens heeft Ron Howard het boek deze keer niet op de voet gevolgd. Meer nog, de regisseur heeft deze keer heel wat afstand genomen (naar mijn smaak spijtig genoeg niet genoeg). Maar ik wil de discussie niet voor de zoveelste keer opnieuw aansnijden op deze filmblog. Laat ik het dus voornamelijk hebben over de indrukken die ik had bij het zien van de verfilming.

Korte inhoud: Wanneer Langdon (Tom Hanks) erachter komt dat een eeuwenoud geheim broederschap bekend als de Illuminati, de machtigste ondergrondse organisatie uit de geschiedenis, weer actief is geworden, wordt hij geconfronteerd met een dreiging die de ondergang kan betekenen van de aartsvijand van deze geheime organisatie: de katholieke kerk. Als Langdon ontdekt dat de Illuminati een tijdbom hebben geactiveerd, vliegt hij naar Rome. Daar bundelen hij en Vittoria Vetra (Ayelet Zurer), een beeldschone en mysterieuze Italiaanse wetenschapster, hun krachten. Ze beginnen aan een ware jacht vol actie die hen door verzegelde grafkelders, gevaarlijke catacomben en verlaten kathedralen voert, en ze komen zelfs in het hart van de meest geheime kerker op aarde. Langdon en Vetra volgen een vierhonderd jaar oud symbolenspoor uit de oudheid dat voor het Vaticaan de enige hoop op redding is.

Met de film duiken we opnieuw de schouw van de Sixtijnse Kapel op zoek naar die witte rook die de nieuwe paus moet aankondigen. Deze keer zijn er vier 'preferiti', kardinalen van wie de aanhang zo groot is dat daar vrijwel zeker een nieuwe paus bij zit. Maar net deze vier ingewijden zijn ontvoerd door iemand die aankondigt dat hij om het uur steeds een van hen zal doden met ingang van acht uur 's avonds. Om klokslag middernacht zal hij vervolgens het hele Vaticaan naar de hel sturen. Verwacht jullie dus maar aan een Rooms bloedbad die nog nooit zo rood zag als tijdens de Inquisitie. Het had alle ingrediënten van een intelligente, spannende thriller. Spijtig genoeg blijven we ergens middenweg de schoorsteen steken en verstikken we in belachelijke plotwendingen, banale scènes waarin acteurs 'rondlopen' en teleurstellende actie-sequenties. Ron Howard is een uitstekende verteller, maar hij kan niet overtuigen met een zwak script en is niet behendig in het regisseren van adembenemende actie.

Op acteervlak valt deze keer wel niets aan te merken. Deze keer hebben we niet te maken met een Franse actrice die zichtbaar worstelt met haar Engels, zoals in die vorige Dan Brown verfilming The Da Vinci Code (2006). Niet alleen Tom Hanks (... wat een betere haarsnit zoal niet kan doen), maar ook Armin Mueller-Stahl, Ewan McGregor en het Scandinavische bataljon Stellan Skarsgard, Nikolaj Lie Kaas en Thure Lindhardt leggen hun volledige gewicht in de schaal. De honger naar macht en invloed laten ze heel subtiel doorschemeren en hun irritaties verbergen ze keurig onder een laagje beschaving. Maar gezien de kwaliteit van de film verwacht ik niet meteen een erkenning in hun richting of het zou al een zegen moeten zijn van de echte paus.

De muziek viel een beetje tegen. Enkel die viool-intermezzo's en de opzwepende percussie waren grandioos. Had het verhaal iets meer om het lijf had ik ze misschien nooit gehoord. Enkel spijtig van de Hans Zimmer synthesizers en de overdaad aan elektronische koor-klanken de klassieke kwaliteiten van de orkestratie ietwat overschaduwen, daar waar hij in The Da Vinci Code ons kon wegblazen met een klassiek orkest en een bevlogen koor.

Uiteindelijk is het de over-mediatisering die de teleurstelling bij het publiek in de hand werkt (of dat was toch bij mij het geval). Het is niet veel beter dan die National Treasure films. Angels & Demons is net zoals het boek een crowd pleaser voor mensen die weinig naar de bioscoop gaan of voor geeks die verzot zijn op camp (ook al was het niet de bedoeling van de makers). Maar het is in geen geval een hoogvlieger. Na een paar maanden zijn we deze Ron Howard film compleet vergeten en in tegenstelling tot Splash (1984) zal niemand ooit nog over deze prequel praten. Is de film dan slecht? Laat ik dit beantwoorden met een andere vraag: "Is fast-food slecht?" Wel het is slecht voor de gezondheid en je hebt er nadien wel spijt van, maar op het moment zelf kan je er wel van genieten. Het is beter dan de eerste film, maar dat is op zich al geen prestatie. Angels & Demons is sinds gisteren 13 mei 2009 in de zalen. Let wel, de film duurt meer dan 2 uur en het voelt aan alsof het 4 uur duurt. Op zich het enige mirakel dat zal blijven nazinderen.

***Related Posts***
22/04/2009: Angels & Demons trailer
02/11/2008: De eerste beelden uit Angels & Demons
16/12/2006: De Beste en Slechtste Films van 2006
30/11/2006: Angels & Demons, The Da Vinci Code sequel of prequel
18/05/2006: The Da Vinci Code review
08/04/2006: The Da Vinci Code geen plagiaat
17/12/2005: The Da Vinci Code trailer
18/03/2005: Een promotiestunt ?

Dan Brown heeft met zijn controversiële bestseller 'The Da Vinci Code' de wereld veroverd. Spijtig genoeg kon je niet hetzelfde zeggen van de film The Da Vinci Code (2006) van Ron Howard. Het werd verguisd in de media en vele filmrecensenten (alsook deze filmblog) heeft de film bestempeld als één van de grootste teleurstellingen van 2006.

De regisseur ontsnapte trouwens nipt aan een Razzie Award. Hopelijk is de verfilming van literaire voorganger Angels & Demons (2009) gebaseerd op Het Bernini Mysterie, een beter lot beschonken…

Korte inhoud: Wanneer Langdon (Tom Hanks) erachter komt dat een eeuwenoud geheim broederschap bekend als de Illuminati, de machtigste ondergrondse organisatie uit de geschiedenis, weer actief is geworden, wordt hij geconfronteerd met een dreiging die de ondergang kan betekenen van de aartsvijand van deze geheime organisatie: de katholieke kerk. Als Langdon ontdekt dat de Illuminati een tijdbom hebben geactiveerd, vliegt hij naar Rome. Daar bundelen hij en Vittoria Vetra (Ayelet Zurer), een beeldschone en mysterieuze Italiaanse wetenschapster, hun krachten. Ze beginnen aan een ware jacht vol actie die hen door verzegelde grafkelders, gevaarlijke catacomben en verlaten kathedralen voert, en ze komen zelfs in het hart van de meest geheime kerker op aarde. Langdon en Vetra volgen een vierhonderd jaar oud symbolenspoor uit de oudheid dat voor het Vaticaan de enige hoop op redding is.

Er is hier dus geen sprake meer van een Quest for the Holy Grail zoals in de eerste film dan wel in een opsporing van een geheime vennootschap dat een bom onder het Vaticaan zou gelegd hebben. En opnieuw zal hun kennis over de oudheid op de proef gesteld worden, willen ze ook maar in de buurt komen van de Illuminati orde. Van het boek Het Bernini Mysterie werden in eerste instantie nauwelijks tienduizend exemplaren verkocht, maar door het succes van De Da Vinci Code kreeg dit boek een nieuwe en succesvolle heruitgave. Brown wordt geprezen vanwege het vermengen van feiten en fictie, wat hij op een uitzonderlijke wijze doet. Zijn fictieve theorieën zijn vaak zo goed bedacht, dat de lezer, na de laatste bladzijde te hebben omgeslagen, in verwarring achterblijft in een doolhof van feiten en fictie. Door zijn unieke brij van fact fiction roert hij nog een fijne scheut spanning en dit is de succesformule.

Hoe dan ook, het zal wederom een film zijn waar de vergelijkingen met het boek niet zullen uitblijven. Voor mij maakt het niet uit of Ron Howard het boek op de voet volgt of niet. Ik ben geïnteresseerd in een goed verhaal met karakters van vlees en bloed, iets wat in de eerste film nauwelijks het geval was. Je kan trouwens onmogelijk een boek van meer dan 400 pagina’s vertalen in een film van 90 minuten. Hij zal noodgedwongen keuzes moeten maken, hopelijk maakt hij de juiste. En van keuzes gesproken, merk op dat hij het kapsel van Hanks heeft kort gewiekt. Een eerste juiste keuze als je het mij vraagt! Een andere juiste keuze is de casting van Ewan McGregor en Stellan Skarsgård. Voor de rest moeten we wachten tot 13 mei 2009.

En ondertussen zijn er plannen voor de verfilming van Dan Brown's gloednieuwe boek The Lost Symbol. Er zal wel nog wat gediscussieerd worden over de rechten want Sony bezit de rechten over het personage van Langdon en Columbia heeft de rechten van het nieuwe boek opgekocht. Het boek had in 2006 moeten uitkomen, maar de release werd uitgesteld (meerdere malen). Niemand weet dus waarover het boek gaat, enkel dat er Vrijmetselaars in zitten, het zich afspeelt in Washington DC en het cryptische beeld in het CIA. National Treasure, anyone?

***Related Posts***
02/11/2008: De eerste beelden uit Angels & Demons
16/12/2006: De Beste en Slechtste Films van 2006
30/11/2006: Angels & Demons, The Da Vinci Code sequel
18/05/2006: The Da Vinci Code review
08/04/2006: The Da Vinci Code geen plagiaat
17/12/2005: The Da Vinci Code trailer
18/03/2005: Een promotiestunt ?

Het was de scenarist en toneelschrijver Peter Morgan die op het idee kwam om een film te maken op basis van het indrukwekkende interview uit 1977 tussen journalist David Frost en ex-president Richard Nixon. De geroutineerde showman Frost had al meerdere belangrijke personen geïnterviewd en de afgetreden president Nixon had zich teruggetrokken van de mediatieke wereld. De clash tussen die twee tegenovergestelde individuen leverde in ieder geval bijzonder aantrekkelijke televisie. Maar niemand dacht hier eerder aan een film rond te maken, tot Morgan op het idee kwam hiervan een toneelstuk te schrijven. Hij bestudeerde beide personen grondig dus tot in de kleinste details voor zijn toneelstuk. Ook heeft hij met vele mensen gepraat die bij de originele interviews betrokken waren geweest, inclusief David Frost. Aangezien iedereen een andere versie van het verhaal vertelde, bracht Morgan voor een groot gedeelte zijn eigen verbeelding in het stuk. En dit is zeker ook te merken in de film Frost/Nixon (2008).

Korte inhoud: In 1977 zegt Richard Nixon (Frank Langella) de Britse televisiepresentator David Frost (Michael Sheen) een serie van vier televisie-interviews toe. Ooit wachtte de wereld op een bekentenis van de voormalig president, die zijn rol in de Watergate affaire uit 1972 nooit heeft toegegeven. Frost, die zich tot dan toe vooral profileerde als uitstekende entertainer, wordt niet in staat geacht Nixon het vuur aan de schenen te leggen en geen enkel Amerikaans televisiestation ziet er dan ook brood in. Frost zet door en schrijft met zijn interviews geschiedenis.

Het traject dat dit toneelstuk in een film zou veranderen begon toen twee bekende Amerikaanse filmmakers het stuk Frost/Nixon van Morgan op West End bezochten. Iedereen wilde er een film van maken maar Morgan geloofde dat dit stuk nooit een script kon worden. Hij had ook scripts geschreven en hij had dit stuk zo geschreven dat het niet aangepast kon worden. De filmmakers die het voorstel deden om er een film van te maken waren regisseur Ron Howard en producent Brian Grazer van Imagine Entertainment. Ze waren onder de indruk van de karakterstudie die alleen over de intensiteit van het conflict tussen Frost en Nixon ging.

De regisseur van de film maakte zich niet druk dat Frost/Nixon geschreven was voor het toneel. Ron Howard was ervan overtuigd dat dit vertaald kon worden naar een ander medium. De man heeft trouwens al genoeg ervaring en heeft toch al een aantal bijzondere films op zijn naam staan, zoals A Beautiful Mind die de Oscar kreeg voor Beste Film in 2002. Tijdens de discussies tussen Morgan en de Hollywoodmagnaten kregen de spelers van het stuk nog verschillende prijzen. Morgan sprak zijn vertrouwen in Ron Howard uit, omdat hij een film weet te maken voor een groot publiek.

Een film over een interview, is zoiets niet saai? Wel, niet op de manier hoe Ron Howard de film in elkaar heeft gestoken. Frank Langella probeert in deze film niet zijn beste karikaturale imitatie van Richard Nixon neer te zetten, maar vertelt wel een verhaal met karakters van vlees en bloed. De acteur brengt de oud-president tot leven met een levendige vanzelfsprekendheid en van die kleine opmerkingen die zo naturel uit zijn mond komen. Je verbaast je verder over zijn kortzichtigheid en hebt hem lief om zijn menselijkheid. Maar het meest fascinerende is, dat ons een Nixon wordt getoond die laat zien hoe dun de scheidlijn is tussen vechtlust, levenslust en de strijd om macht. Nixon houdt gewoon van een potje vechten en komt daar eerlijk voor uit. Het is die vechtlust die het verhaal tot leven brengt.

Als er één Hollywood regisseur is ZONDER stijl, dan moet dit toch wel Ron Howard zijn. De man is een echte kameleon die zowel traditionele films (Apollo 13) als goedkope pulp weet te verkopen (The Da Vinci Code. En dat is misschien maar goed ook voor deze prent gezien het de acteurs meer in de aandacht brengt en minder de mise-en-scène. De job van Rob Howard kan zich een beetje resumeren als: 'niet in de weg te lopen van de acteurs'. De stijl van de film doet in ieder geval een beetje denken aan dat intiem realisme uit All the President's Men (1976) van Alan J. Pakula. Het resultaat is een uniek kat- en muisspel tussen David en Goliath, een aangrijpende bokswedstrijd, een gevecht met een ster die denkt onaantastbaar te zijn en de underdog die terug vecht. Alles blijft spannend tot de laatste ronde.

De twee hoofdrolspelers worden geflankeerd door een uitstekend ensemble (met onder andere Kevin Bacon, Matthew Macfadyen, Oliver Platt en Sam Rockwell), die hun personages zo goed kennen, dat ze het gewoon zijn. Dit is Oscarmateriaal, zowel voor Ron Howard en Peter Morgan als voor Langella en misschien zelfs voor Michael Sheen. Buitengewoon indrukwekkende en suspensvolle cinema en spijtig genoeg had ik deze nog niet gezien bij het opstellen van mijn Top 10 lijst. De DVD wordt uitgegeven door Universal met Deleted Scenes, het echte interview met president Nixon en uiteraard de audio-commentaar van regisseur Ron Howard.

De man heeft een paar flauwe films geregisseerd, zoals Coma (1978), Looker (1981), The First Great Train Robbery (1979), Westworld (1973) en Runaway (1984), maar is voornamelijk bekend als bedenker van de ziekenhuisserie "ER" (1994), en door zijn 15 romans, waarvan The Andromeda Strain en Jurassic Park de bekendste zijn. Maar eergisteren in Los Angeles overleed Michel Crichton (66) aan de gevolgen van kanker, volgens de nieuwsgroep CNN.

Michael Crichton werd geboren in Chicago in 1942 en studeerde op Harvard summa cum laude af op de raciale geschiedenis van het oude Egypte. Na een docentschap antropologie aan Cambridge University werd hij arts in opleiding op Harvard Medical School, en begon hij geld bij te verdienen met het schrijven van thrillers onder een pseudoniem. Zijn eerste boek onder eigen naam, The Andromeda Strain, uitgebracht in 1972, over een dodelijke bacterie die door corrupte geleerden op de wereld wordt losgelaten, werd meteen aan Hollywood verkocht. Crichton verhuisde naar Los Angeles, schreef naast romans ook filmscripts en regisseerde zelf tussen de bedrijven door een aantal films. Vanaf 1994 schreef en produceerde hij de baanbrekende NBC-ziekenhuisserie E.R., die vijftien seizoenen en 350 afleveringen zou blijven lopen.

Crichton heeft wel nooit geen literaire erkenning verkregen; daarvoor lazen zijn boeken te veel als een uitgeschreven filmscript en was zijn stijl te plat, met veel dialoog en weinig beeldspraak. "Ik denk dat je als schrijver de verplichting hebt om je publiek wakker en geboeid te houden," zei hij aan Vanity Fair, om daarna te benadrukken dat zijn maatstaf niet het overgestileerde werk van Henry James was, die hij zelf omschreef als: "incredibly badly written. It looks like a first draft", maar eerder geïnspireerd was door de originaliteit en verhalende kracht van Edgar Allan Poe, of Arthur Conan Doyle.

Crichtons sterkte was de onheilspellende toekomst en de bijna griezelige actualiteit, van zijn oeuvre. De kloontechnologie in Jurassic Park, waarin onverantwoordelijke genetici met behulp van computers en biotechnologie dinosauriërs op de aarde zetten, bleek twee jaar na de publicatie in theorie mogelijk. De anti-Japanse teneur van het hi- tech-detectiveverhaal Rising Sun (1993) liep vooruit op een breed maatschappelijk debat in Amerika over Japanse investeringen en economische afhankelijkheid. In Disclosure (1994) keerde Crichton zich tegen de uitwassen van de processen wegens ongewenste intimiteiten, in de nog niet-verfilmde Prey uit 2002 ging hij tekeer tegen de nanotechnologie, en in zijn laatste boek Next uit 2006 van die van de biotechnologie en gentherapie. Crichton lag ook aan de bron van films als Congo (1995), Twister (1996) en Timeline (2003).

Hij nam ook controle over The 13th Warrior (1999) van regisseur John McTiernan, een film die gebaseerd was op het boek van Crichton over een nomadische krijger die zich aansluit bij een groep Noormannen in de strijd tegen een beestachtig volkje. Het resultaat bleef hoe dan ook slecht. Je bent een regisseur of je bent het niet, en Crichton had verschillende malen bewezen dat hij dat niet was.

Maar de auteur maakte zich niet echt populair nadat hij in 2004 zelfs het onderwerp was van controverse door zijn roman State of Fear, waarin hij onder meer tekeer ging tegen de milieubeweging, de ecologische beweging en de anti-globalisten. Hij beschouwde de milieubeweging als een soort religie. Zijn ontkrachting van het broeikaseffect maakte hem naar verluidt tot een van de moderne schrijvers die de goedkeuring van George W. Bush kunnen wegdragen. Maar de auteur kreeg heftige kritiek van de wetenschappelijke wereld omdat zijn "fictie" boek voetnoten had die verwezen naar bestaande cijfers die compleet uit de context werden gerukt en gebruikt om zijn theorie te staven en de schijn over te brengen van een wetenschappelijk werk. Maar het was duidelijk dat Crichton eigenlijk zelf geen flauw benul had van wat hij op papier had gezet, en eigenlijk niet beter was dan Dan Brown (The Da Vinci Code). En nadat de literaire wereld hem de rug toekeerde, kreeg hij het dan ook aan de stok met de wetenschappelijke wereld.

Zoals zijn grote literaire voorbeelden (Poe, Conan Doyle en Jules Verne) hun verhalen graag doorspekten met wetenschappelijke details en logische redeneringen, zo wisselde Michael Crichton zijn verrassende plotwendingen af met academische verhandelingen die soms wel een paar bladzijden achter elkaar beslaan. Wie Crichtons romans vanaf 1972 goed heeft gelezen kan dan ook een aardig mondje meepraten over uiteenlopende dingen als neurobiologie, het sociaal gedrag van mensapen, biofysica, internationale economie, tijdreizen, het ‘zogenaamde’ broeikaseffect, en niet te vergeten het klonen van dinosauriër. En van zijn werk zijn toch een paar knappe films afgeleverd.

Hier is dan uiteindelijk de trailer van Angels & Demons (2009), het vervolg op die afschuwelijk slechte The Da Vinci Code (2006). Regisseur Ron Howard besloot dan maar om twee sabbatjaren te nemen en blijkbaar heeft hij zich wat kunnen herbronnen, want op het eerste gezicht lijkt de sequel veelbelovend.

...Hoewel je dat evengoed kon zeggen van de trailer van de eerste film. Ik heb vorig jaar het Vaticaan bezocht en inderdaad, het is er echt wel indrukwekkend. Dit gebouw in de trailer steken maakt meteen indruk (cf. Mission: Impossible III).

Korte inhoud: In Angels & Demons moet hoofdrolspeler Robert Langdon (Tom Hanks) een moord op een wetenschapper oplossen, en komt hierbij tot de ontdekking dat de Illuminati, een doodgewaande, mysterieuze sekte, een bom onder het Vaticaan heeft gelegd, net tijdens een conclaaf. Ook zijn de vier kardinalen waarvan men verwacht dat ze de grootste kans hebben om tot paus verkozen te worden, de zogenaamde prescelti, gegijzeld. Elk uur zal er een sterven, met behulp van één van de vier elementen. Samen met de dochter van de vermoorde wetenschapper, Vittoria Vetra (Ayelet Zurer), volgt Langdon een eeuwenoud spoor dwars door Rome om de daders te pakken...

Wat betreft het boek, wel ik vond deze toch wel iets beter dan The Da Vinci Code. De aandacht voor detail en reseach blijft opmerkelijk. De personages, misschien wel 2-dimensionaal, zijn toch opnieuw specialisten die op de hoogte zijn van alles in hun vakdomein (let wel, ze verkopen soms ook de reinste onzin), de dialogen zijn slim en scherp en de plot-twists zijn behoorlijk fascinerend en zelfs scary. Maar daar blijft het allemaal bij. Ik vond dit boek iets beter, maar het blijft eigenlijk wel een middelmatig werk van een auteur die zelf geen specialist is en eigenlijk alles op papier zet van wat hij zopas heeft ontdekt. Ik bedoel, voor mensen die nooit hun humaniora hebben beëindigd in een deftige school, kunnen dit allemaal ervaren als schokkende "revelaties". Ikzelf ben enkel geïnteresseerd in een goed verhaal, en dat zit er maar half in. Maar uiteraard heb je dit niet nodig om een bestseller te krijgen, laat staan een blockbuster. Maar ga zeker het boek lezen. Je zou toch niet de enige aan de tafel met vrienden willen zijn die het werk van Dan Brown nog niet heeft gelezen.

Je kunt natuurlijk wel opperen dat het maar om een romannetje gaat en dat de accuraatheid van de stellingen eigenlijk bijzaak zijn. Juist, maar er is toch wel een serieus verschil tussen een boek en een film. Mensen zullen sneller de inhoud van een boek vertrouwen dan dat van een fictie film. Komt daar nog bij dat de auteur in kwestie duidelijke verwijzingen maakt naar bestaande terminologieën of namen. Ik ben dus wel een beetje verdeeld over de zaak, want wie is nu zo naïef om te denken dat ‘een boek’ geen invloed zou hebben op de samenleving of dat een boek geen instrument kan worden voor kritiek tegen filosofieën en instellingen. Recente rapporten wijzen er nu al op dat het kennisniveau van de scholieren er serieus op achteruit gaat. Als dergelijke films nu nog eens gemeengoed worden, dan ziet het er niet goed uit voor onze toekomst. Hopelijk blijft het bij misvattingen dat er een Mach 15 vliegtuig zou bestaan…

***Related Posts***
16/12/2006: De Beste en Slechtste Films van 2006
30/11/2006: Angels & Demons, The Da Vinci Code sequel
18/05/2006: The Da Vinci Code review
08/04/2006: The Da Vinci Code geen plagiaat
17/12/2005: The Da Vinci Code trailer
18/03/2005: Een promotiestunt ?

Laat ik meteen met de deur in huis vallen: de Bangkok Dangerous (2008) remake is een KLOTE FILM. Verspil jullie centen niet aan deze drek, maar ga naar de videotheek en huur de originele Bangkok Dangerous (1999). In de oorspronkelijke versie is de huurmoordenaar doofstom, waardoor hij volledig geïsoleerd van de buitenwereld is. Nu is de Thaise vrouw Fon (Charlie Young), waar huurmoordenaar Joe (Nicolas Cage) verliefd op wordt, doofstom. Een doofstomme Thaïse vrouw die nota bene werkzaam is in een apotheek (wie verzint het!?). Neen, het werkt niet! Zo zie je nog maar eens dat remakes door de oorspronkelijke regisseur(s), in dit geval Oxide Pang Chun en Danny Pang (beter bekend als de gebroeders Pang), niet altijd een meerwaarde hoeft te zijn.

Korte inhoud: Korte inhoud: De huurmoordenaar Joe (Nicolas Cage) is naar Bangkok gekomen om in opdracht van maffiabaas Surat vier vijanden om het leven te brengen. Als Joe in Bangkok is gearriveerd neemt hij een plaatselijke straatcrimineel Kong (Shahkrit Yamnarm) in dienst met de bedoeling om deze aan het einde van al zijn opdrachten eveneens te doden. Op die manier hoopt hij ervoor te zorgen dat al zijn sporen worden uitgewist. Het loopt alleen nu anders dan Joe in gedachten had. Joe wordt Kongs mentor, neem hem onder zijn hoede en leert hem de fijne kneepjes van het vak. Wat Joe echter niet had voorzien is dat hij verliefd zou worden op de doofstomme vrouw Fon (Charlie Young), met wie hij in een hartstochtelijke affaire belandt. Joe wordt ineens met zijn eigen geïsoleerde leven geconfronteerd en gaat twijfelen aan zijn bestaan. Dan besluit zijn opdrachtgever Surat dat het tijd wordt om iedereen uit de weg te ruimen.

De scène in de apotheek met Joe die probeert duidelijk te maken wat hij iets wil voor zijn kwetsuur tegen de doofstomme apotheek-bediende Fon, weerspiegelt hoe dom deze prent wel is. De personages zijn maar half uitgewerkt en bijgevolg ook half zo interessant. Nicolas Cage is vrijwel onopvallend als zogenaamd gewetenloze moordenaar, was het niet dat je vaak wordt afgeleid door zijn vreemde haardos die op onheilspellende manier deed denken aan die andere draak van een film.

Het cruciale keerpunt in de film komt wanneer Cage de opdracht krijgt om een politieke moord te plegen. Mede door een aantal aarzelende blikken en wat flash-backs van de moorden die hij gepleegd heeft, wordt zijn dilemma gevisualiseerd. Hoewel het duidelijk is dat de makers de innerlijke worsteling van de huurmoordenaar in beeld willen brengen, slagen zij er NIET in de kijker mee te slepen in zijn strijd. En dit is uiteindelijk het probleem van deze zwakke remake. Het lukt de makers niet om ons mee te nemen in de slopende fysieke tweestrijd van Joe, zoals ik al had gevreesd bij het zien van de trailer. Je zou denken dat de regisseur iets beter hun eigen hoofdpersonage zouden kennen. Niet dus. De Hong Kong Brothers zijn bij deze officieel van mijn lijstje geschrapt van regisseur wiens werk ik aandachtig moet volgen. Ze hebben zopas een flauwe karikatuur gemaakt van hun eigen film.

Kortom, Bangkok Dangerous is een domme en oersaaie actie-remake met veel debiele scènes, over-the-top explosies, saaie achtervolgingen, pijnlijke muziekscore en vervelende vuurgevechten, zonder de intrige, de realistische – grauwe fotografie en de essentiële dramatische innerlijke tweestrijd uit de originele versie. Uiteraard ontbreekt een vermakelijke achtervolging over het water door de beroemde floating market van Thailand niet, maar tegen die tijd is de ergernis dermate groot dat het je niet zo heel veel meer kan schelen. Ik begin zelf nu al te twijfelen of die originele prent uiteindelijk wel zo goed was, als toen ik deze voor het eerst zag (ondertussen al 8 jaar geleden). De Bangkok Dangerous remake is in ieder geval een pure verspilling van tijd en energie en had nooit het daglicht mogen zien. Ziehier de zoveelste Nicolas Cage flop. Niet zo slecht als The Wicker Man (2006), maar het komt in de buurt. Op naar Ghost Rider 2!

***Related Post***
15/08/2008: Bangkok Dangerous remake trailer

Een geslaagde prent is afhankelijk van enorm veel factoren en kan het mislukken van één element een gehele film om zeep helpen. Vaak zit het verkeerd met de vertolkingen van acteurs, maar onderschat zeker ook de waarde niet van knappe dialogen. Je zou gemakkelijk een boek kunnen schrijven met het aantal films dat geschonden werd door matig tot slechte dialogen. Meer nog, dialogen zijn vaak belangrijker dan pakweg muziek. Een film met een slechte soundtrack, zoals die van Scarface (1983) (remember: Push it to the Limit), kan nog steeds een voortreffelijke film opleveren. Maar slechte dialogen zijn onvergeeflijk. Entertainment Weekly heeft bij deze een lijstje opgemaakt met 15 verschrikkelijke dialoog-zinnen. Ze zijn niet gerangschikt in een welbepaalde volgorde. Ik vind ze niet allemaal geslaagd en had er graag ook nog een paar andere gezien (zie lijstje onderaan), maar als jullie er nog aan toe te voegen hebben, spreek in de reacties.

Top 15 worst lines of dialogue in a movie

Notting Hill - "I’m just a girl, standing in front of a boy, asking him to love her."

Star Wars: Revenge of the Sith - "Hold me, like you did by the lake on Naboo."

Jerry Maguire - "You complete me."

Ever After - "A bird may love a fish, signore, but where will they live?"

Twin Peaks: Fire Walk with Me - "I’m gone, like a turkey in the corn. Gobble gobble!"

X-Men - "You know what happens when a toad gets struck by lightning? The same thing that happens to everything else."

Sin City - "My warrior woman. My valkyrie. You’ll always be mine, always and never. Never. The Fire, baby. It’ll burn us both. It’ll kill us both. There’s no place in this world for our kind of fire."

Pretty Woman - "And she rescues him right back."

She’s All That - "I feel just like Julia Roberts in Pretty Woman. You know, except for the whole hooker thing"

Love Story - "Love means never having to say you’re sorry."

A Cry in the Dark - "A dingo ate my baby!"

As Good as it Gets - "You’re why cavemen chiseled on walls."

Four Weddings and a Funeral - "Is it still raining? I hadn’t noticed."

Dirty Dancing - "I carried a watermelon."

City of Angels - "We were made to fit together."

Wat hieraan nog ontbreekt zijn volgens mij de volgende:

Dirty Dancing - "Nobody puts Baby in the corner."

Top Gun - "You can be my wingman any time."

The Postman - "You're a godsend, a saviour." "No, I'm a postman."

The Da Vinci Code - "I have to get to a library, fast."

The Wicker Man (remake) - "Step away from the bike"

En samen met de Oscar-nominaties krijgen we ook het alter-ego van de Award ceremonies: de Razzie-nominaties. Het Slechtste van het Slechtste. En de spits wordt afgebeten door niemand minder dan Basic Instinct 2: Risk Addiction (2006), of beter bekend als Basically It Stinks, Too. Er werd gezegd dat de reden waarom er zoveel jaren tussen de eerste en de tweede Basic Instinct te maken had met Sharon Stone die wou wachten tot er een goed script werd afgeleverd. Had ze nog maar wat langer gewacht. Het werd de slechtste sequel sinds Stayin Alive (1983).

Op de voet gevolgd door een andere gedoodverfde winner van Razzies, Uwe Boll film, met Bloodrayne (2005). Ook Shyamalan, de Spielberg van de Razzies, is niet meer weg te denken uit dergelijke ‘worst movie’ lijstjes. Ik weet nog dat mensen mij van heilschennis verweten op deze blog omdat ik The Village (2004) als "waardeloos" bestempelde. Ik dacht dat hij zich zou herpakken met Lady in the Water (2006). De trailer zag er veelbelovend uit, maar dat was dus gezichtsbedrog.

Hier is de ABSOLUTE TOPPER en de waarschijnlijke winnaar uit deze categorie, de thriller The Wicker Man (2006), de remake van de cult klassieker met Christopher Lee. Bekijk het filmpje hieronder. Ik heb deze korte samenvatting al 6 keer bekeken en ik schiet telkens in een schatterlach. Wees gerust, de film zit boordevol met die nonsense en het is om van te brullen van het lachen. Ik heb The Wicker Man eergisteren op dvd gezien en jullie krijgen voor de lol nog een review van de film deze week. Had ik deze eerder gezien dan had hij zeker op #1 gestaan in mijn lijstje van Slechtste Films van 2006. Maar mijn #1 is zeker ook vertegenwoordigd met Ron Howard die genomineerd is voor de categorie Worst Director voor The Da Vinci Code (2006).

We zien ook nog dat Little Man (2006) een nominatie heeft gekregen, maar dat is nu net het soort films die eigenlijk wel tevreden is met zo’n Razzie en waarschijnlijk er alles voor doen om zo in de aandacht te komen. En de schattige Jessica Simpson zit e rook opnieuw tussen voor haar rolletje in Employee of the Month (2006). Vreemd genoeg ook Kate Bosworth voor Superman Returns (2006). Geniet in ieder geval van het lijstje. De 'winnaars' worden bekend gemaakt op zaterdag 24 februari, traditiegetrouw een dag voor de Oscaruitreikingen.

WORST PICTURE
"The Wicker Man"

"Lady in the Water"

"Basic Instinct 2"
"Bloodrayne"
"Little Man"

WORST ACTOR
Tim Allen voor "The Santa Clause 3: The Escape Clause" , "The Shaggy Dog"  en "Zoom"

Nicolas Cage voor "The Wicker Man"

Larry, The Cable Guy, Dan Whitney voor "Larry The Cable Guy: Heath Inspector"

Rob Schneider voor "The Benchwarmers" en "Little Man"  
Marlon Wayans & Shawn Wayans voor "Little Man"

WORST ACTRESS
Hilary Duff & Haylie Duff voor "Material Girls"

Lindsay Lohan voor "Just My Luck"

Kristinna Loken voor "Bloodrayne"

Jessica Simpson voor "Employee of the Month"  
Sharon Stone voor "Basic Instinct 2"

WORST SUPPORTING ACTOR
Ben Kingsley voor "Bloodrayne"

Danny DeVito voor "Deck the Halls"

M. Night Shyamalan voor "Lady in the Water"

Martin Short voor "The Santa Clause 3: The Escape Clause"
David Thewlis voor "Basic Instinct 2" en "The Omen"

WORST SUPPORTING ACTRESS
Michelle Rodriguez voor "Bloodrayne"

Kate Bosworth voor "Superman Returns"

Kristin Chenoweth voor "Deck the Halls", "Pink Panther" en "RV"

Carmen Electra voor "Date Movie" en  "Scary Movie 4"
Jenny McCarthy voor "John Tucker Must Die"

WORST SCREEN COUPLE
Tim Allen & Martin Short in "The Santa Clause 3: The Escape Clause"

Nicolas Cage & zijn beren pak in "The Wicker Man"

Sharon Stone & haar onevenwichtige borsten in "Basic Instinct 2"

Hilary Duff & Haylie Duff in "Material Girls"
Marlon Wayans & Shawn Wayans in "Little Man"

WORST DIRECTOR
Ron Howard voor "The Da Vinci Code"

M. Night Shyamalan voor "Lady in the Water"

Uwe Boll voor "Bloodrayne"

Michael Caton-Jones voor "Basic Instinct 2"

Keenan Ivory Wayans voor "Little Man"

WORST SCREENPLAY
M. Night Shyamalan voor "Lady in the Water"

Leora Barish & Henry Bean voor "Basic Instinct 2"

Guinevere Turner voor "Bloodrayne"

Neil Labute voor "The Wicker Man"

Keenan Ivory Wayans, Marlon Wayans & Shawn Wayans voor "Little Man"

WORST PREQUEL or SEQUEL
"Big Momma’s House 2"

"Garfield 2: A Tail of Two Kitties"

"Basic Instinct 2"
"Santa Claus 3"
"Texas Chainsaw Massacre: The Beginning"

WORST REMAKE or RIP-OFF
"Little Man"

"Pink Panther"

"Poseidon"
"The Shaggy Dog Story"
"The Wicker Man"

WORST EXCUSE for a FAMILY ENTERTAINMENT
"Deck The Halls"

"Garfield 2: A Tail of Two Kitties"