the curious case of benjamin button

  • The Social Network (2010) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    In The Social Network (2010) speelt Jesse Eisenberg Mark Zuckerberg, in de verfilming van het succesverhaal achter een niets betekenende computernerd die in 2003 met de hulp van enkele medestudenten een online netwerk uitbouwt dat de wereld ging veranderen: Facebook.

    the_social_network.jpg

    Columbia Pictures haalde voor dit project grote naam David Fincher (Fight club, Seven, Zodiac, The Curious Case of Benjamin Button) aan boord als regisseur. Kwestie van op zeker te spelen. Deze getalenteerde cineast heeft al een hele resem topfilms gemaakt en is een meester in het vertellen van lang uitgesponnen verhalen, die haast nooit saai worden en waarbij de ene verrassende wending na de andere om de hoek schuilt.

    Bij de Facebook verfilming was dit laatste zeer moeilijk. Het is niet evident om een boeiende film te maken over een asociale nerd die op zijn studentenflat bijna eigenhandig de meest succesvolle website ooit in elkaar flanst. Wat in het voordeel van topscenarist Aaron Sorkin (A Few Good Men, The West Wing) speelde, was het boek waarop de facebook-film werd gebaseerd: "The Accidental Billionaires" van Ben Mezrich. Deze redelijk accurate en uitgebreide materie was een grote troef.

    Al weerlegt Mark Zuckerberg veel van de pikante passages uit het boek, toch kan er gesteld worden dat het boek een bij vlagen scherp en realistisch beeld schept rond de opgang van Zuckerberg en al zijn persoonlijke perikelen daarrond. Om commerciële redenen gaf Facebook corp. enkel toestemming voor een verfilming als Zuckerberg niet werd afgeschilderd als een geldhongerige eenzaat die iedereen zou belazerd hebben op zijn weg naar de top - wat in het boek wel zo was -. Hier en daar wat verbloeming en ophemeling zou dus opportuun zijn vond de commerciële achterban van Zuckerberg.

    Deze eis bleek een grote uitdaging voor Sorkin, die uiteindelijk een kritisch doch positief beeld schetste van de asociale Zuckerberg en van hem een harde, soms meedogenloze egoist maakte die alles deed om de top te bereiken. Echter gaf hij het personage toch een hart en ziel.

    Het is en blijft een FILM, Het moet dus aanvaardbaar zijn dat het echte succesverhaal van Zuckerberg wat op smaak werd gebracht met fictieve elementen. Hoofdpunt: de inmenging van de oprichter van Napster, Sean Parker. Zijn impact op de gang van zaken bij Facebook was in realiteit vele malen kleiner dan in de film. Ook blijkt Zuckerberg in de film veel socialer en boeiender dan zijn saai en wereldvreemd evenbeeld in de realiteit.

    Ondanks de weinig opvallende aanpak (voor het mainstream-publiek) met een haast onbegrijpelijk kleinschalige mediacampagne gaat hier zeker een publiek voor zijn. Logisch, daar er een half miljard (!) mensen een profiel hebben op Facebook en er toch nieuwsgierigheid moet zijn naar Zuckerbergs razendsnelle klim naar de roem. Zijn bedrijf is nu namelijk meer dan 33 miljard dollar waard en bestaat pas sinds 2004… Dat is al reden genoeg om bij een gewone sterveling curiositeit op te wekken. Commercie heeft de film dus niet broodnodig om publiek te lokken naar de zalen, we lezen tegenwoordig zo veel over de groei en hype van deze sociale netwerksite.

    andrew_garfield_the_social_network.jpgjesse_eisenberg_the_social_network_pic.jpg

    Korte inhoud: op een winternacht in 2003, in een Harvard studentenflat, begint computerprogrammeur in wording, Mark Zuckerberg (Jesse Eisenberg), aan zijn PC te broeden op een nieuw idee. In een vlaag van woede, na de breuk met zijn vriendin eerder die avond, begint Mark heel de online studentenbio’s van alle Harvardstudenten te bundelen in één website genaamd facemash: een soort online spel waarbij elke bezoeker een ranking kan maken van de mooiste studenten op de campus. Al snel geraakt de Harvard-server overbelast door de vele bezoekers en mag Mark zich gaan verantwoorden bij de directie.

    De gebroeders Winkelvoss, allebei gespeeld door Armie Hammer, willen echter van dit computergenie gebruik maken om voor hen een online profielen-databank aan te maken voor de campus, waarbij iedereen kan communiceren en persoonlijke info over zichzelf publiek kan maken. Mark gaat in op die vraag maar ziet al snel het potentieel van dergelijke sociale netwerksite. Hij gaat samen met enkele medestudenten, 2 programmeurs en één geldschieter, Eduardo Savarin, gespeeld door Andrew Garfield, aan de slag om een website te bouwen waar veel potentieel in zit. Zuckerberg ziet het groots, heel groots…

    Facebook ziet het licht en de website slaagt in als een bom. Als een virus zaait Facebook razendsnel uit over Harvard University en in nog geen 3 maanden tijd over de rest van de wereld. Mark en zijn kompanen worden rijker en rijker, het geluk kan niet op. Echter is er een keerzijde van de medaille: interne perikelen met voormalig geldschieter Eduardo laaien op waarna Mark hem zonder een greintje emotie op straat zet, met de hulp van zijn nieuwe zakenpartner Sean Parker, gespeeld door een uitstekende Justin Timberlake.

    justin_timberlake_the_social_network_pic.jpgthe_social_network_pic.jpg

    Maar ook de Winkelvoss broers zorgen voor problemen: deze zijn woedend op Mark omdat hij hun idee op sluwe wijze heeft gestolen zonder de broers enig deel van het succes te gunnen. Wat volgt is een kluwen van grote rechtzaken tussen Mark en de Winkelvossen en Eduardo Savarin, die alledrie een groot stuk van de koek willen… The Social Network werd een zeer interessante en geloofwaardige dialoog-film over één van de grootste succesverhalen van dit decennium.

    De film is een potentiële oscarwinnaar, en dan spreek ik met name over de puike prestatie van Jesse Eisenberg. Hij speelt zijn rol met verve. Een groot talent bloeit hier open. Deze jongen heeft niet de looks, maar wel het charisma en rauw talent om een groot acteur te worden. Maar niet enkel hij biedt de film een meerwaarde. Vrijwel de hele cast weet te overtuigen, Justin Timberlake incluis. Ik was bang dat hij de rotte appel in een mooie film ging worden, maar het tegendeel is waar. Justin acteert alsof hij al jaren in het vak zit.

    Ook Armie Hammer, die de tweelingsbroers Winkelvoss voor zijn rekening neemt acteert uitstekend. Andrew Garfield - gecast als de nieuwe Spiderman - doet het ook zeer goed als de gedupeerde Eduardo Savarin. Kortom, niets als lof voor de jonge, frisse cast. Ik vind het prachtig dat Fincher het erop waagt om dergelijk jong talent op te trommelen zonder inmenging van grote namen. Hij weet steeds waar hij mee bezig is. Het scenario zat goed en David voelde zich als een vis in het water bij het maken van deze film.

    Critici overal ter wereld noemen dit de beste film van 2010 en ik ben het daar mee eens. Samen met Inception (2010) is dit de film van het jaar. Wel even bemerken dat True Grit (2010) van de Coen Brothers eind december gaat uitkomen, deze zal naar alle waarschijnlijkheid de top 3 aanvullen. The Social Network is een absolute aanrader en is vanaf vandaag te zien in de zalen.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 28 oktober 2010

    ***Related Post***
    16/02/2010: Het verhaal van Mark Zuckerberg

     

    *** The Social Network trailer ***

  • Nieuwe TRON Legacy trailer

    Pin it!

    Mijn verwachtingen zijn misschien wat aan de hoge kant maar ik kijk toch halsreikend uit naar de release van TRON: Legacy (2010) en verwacht dat dit de film van het jaar zal worden, naast Kick-Ass (2010) en Inception (2010). Deze sequel op TRON (1982) wordt geregisseerd op Joseph Kosinski, een nobele onbekende die met deze film zijn debuut zal maken.

    Korte inhoud: Wanneer Kevin Flynn (Jeff Bridges), de vader van Sam Flynn (Garrett Hedlund) op mysterieuze wijze verdwijnt, probeert Sam zijn vader op te sporen. Sam bevindt zich al snel in de digitale wereld waar zijn vader de afgelopen 25 jaar in heeft geleefd. Samen met een goede vriendin (Olivia Wilde), gaat Sam op een levensgevaarlijke reis, door het 'cyberheelal' om zijn vader op te sporen.

    tron_legacy_poster.jpg

    Het scenario van deze sequel komt dan weer van twee ervaren rotten, de Lost scenaristen Adam Horowitz en Edward Kitsis. Laten we hopen dat ze met deze film een scenario hebben afgeleverd met een einde die minder lachwekkend is als de tv-serie. De nieuwe trailer bevestigt in ieder geval onze vermoedens dat dit een visueel verbluffend kick-ass science-fiction prent zal worden met voldoende nostalgie om nu en dan als een echte sissy een traan weg te pinken. Verwacht hier geen ingewikkeld plot om grijze haren van te krijgen, maar wel een degelijk onderbouwde rollercoaster op muziek van Daft Punk voor de fans van het SF-genre. Misschien is het wel interessant om de ‘80ties film nog eens herop te vissen alvorens jullie deze gaan zien in de bioscoop.

    Wat uiteraard opvalt in de nieuwe trailer is het gebruik van de contour-camera-techniek die werd toegepast in The Curious Case of Benjamin Button (2008) en waarbij Brad Pitt zowel werd verouderd als verjongt. Het is in ieder geval wat wennen aan de jonge Jeff Bridges, maar ik blijft het fascinerend vinden. En kijk eens wie de Director of Photography is, niemand minder dan de Chileen Claudio Miranda, de DoP van The Curious Case. Maar naast Bridget is de hoofdrol toch weggelegd aan de visuele effecten. Dit wordt nog maar eens een film waar de 3D-projectie zeker wel een toegevoegde waarde zal hebben. Ook al ben ik niet meteen een voorstander voor die brilletjes, voor deze prent wil ik ze nog maar eens opzetten.

    *** TRON: Legacy trailer ***

    ***Related Posts***
    26/10/2010: Daft Punk goes Tron Legacy met "Derezzed" videoclip
    12/12/2009: Tron Legacy met Jeff Bridges
    13/01/2005: Tron krijgt waarschijnlijk een sequel

  • Kong: King of Skull Island in de maak

    Pin it!

    Ik ben geen grote fan van de King Kong (2005) versie van Peter Jackson. Het was allemaal iets te afgelikt en de karakters konden me nauwelijks boeien, laat staan dat ik werd aangetrokken door het verhaal. De film leek trouwens langer te duren dan de extended version van The Lord of the Rings trilogie.

    King Kong pic

    Geef mij maar de originele versie uit de jaren 30 of die ietwat lichtere King Kong (1976) versie van Dino De Laurentiis. Maar er zit alweer een nieuwe King Kong film aan te komen. Variety schreef het volgende:

    De producenten van Spirit Pictures hebben de rechten verkregen van het boek Kong: King of Skull Island (2010), dat is geschreven door Joe DeVito en Brad Strickland. Het boek werd gelijktijdig met de productie van Peter Jackson’s King Kong gepubliceerd.

    Het verhaal draait om de ontstaansgeschiedenis van Skull Island en hoe de grote gorilla uiteindelijk de koning van het eiland werd. De prequel van King Kong zal volzitten met gorilla's en dinosaurussen die in de eerdere films nauwelijks in beeld kwamen.

    De makers zijn van plan een soort motion-capture film af te leveren in de stijl van Beowulf (2007) en The Polar Express (2005). Hopelijk wordt het stukken beter dan deze twee voorbeelden. Indien alles realistisch genoeg blijft, een beetje in de stijl van The Curious Case of Benjamin Button (2008) met zijn contour-camera techniek, denk ik wel dat deze techniek zijn vruchten kan afwerpen. Peter Jackson heeft trouwens ook gebruik gemaakt van motion capture voor zijn gorilla, en deze zag er bijzonder realistisch uit.

    Toen ik een paar maanden geleden aan een Amerikaanse filmproducer vroeg welk soort film het moeilijkste was om te produceren, antwoordde hij mij enigszins laconiek: "een originele film". En daar heb je het. Het is voor Hollywood veel simpeler om een remake, prequel, sequel uit te brengen, dan een origineel scenario onder de arm te nemen en dit met genoeg middelen te ondersteunen. Het bioscooppubliek ‘moet moeite doen’ om de film te ontdekken en je hebt zelden te maken met een instant blockbuster. Originele verhalen moeten een rijpingsproces ondergaan en zullen pas na een aantal jaren erkend worden als klassieker of zelfs meesterwerk.

    Zijn jullie al klaar voor alweer een nieuwe King Kong film?

    ***Related Posts***
    04/06/2009: King Kong van producer Dino De Laurentiis
    18/12/2005: King Kong van Peter Jackson

  • The Curious Case of Benjamin Button (2008) ***½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Het is altijd een plezier om een film te herontdekken met de commentaar van de filmregisseur, en zoals we dit van David Fincher gewoon zijn becommentarieert hij ook uitvoerig zijn nieuwste pareltje, The Curious Case of Benjamin Button (2008) op de Blu-ray release. Fincher is zo één van die zeldzame filmmakers die het visuele aspect even hoog stelt als het inhoudelijke, en dat levert meestal bijzonder cinema op. Spijtig genoeg vertoonde deze 166 minuten durende film, gebaseerd op het werk van F. Scott Fitzgerald, iets te weinig drama, zeker gezien het intrigerende plot. Maar het is zeker een indrukwekkende film die de grenzen van de cgi nog maar eens verlegt, sinds films als Forrest Gump.

    CuriousCaseOfBenjaminButton pic

    Korte inhoud: Terwijl de orkaan Katrina op New Orleans afstormt, ligt de bejaarde Daisy (Cate Blanchett) op haar sterfbed. Ze vraagt haar dochter om voor te lezen uit een oud dagboek. Het dagboek vertelt het bijzondere verhaal van Benjamin Button (Brad Pitt). Benjamin wordt geboren als bejaarde man, en wordt vervolgens met de dag jonger. Halverwege hun levens worden Daisy en Benjamin verliefd. Maar wat zal de toekomst brengen wanneer Benjamin steeds jonger, en Daisy steeds ouder wordt?

    De film ontving dertien Oscarnominaties en maar was uiteindelijk de grote verliezer tijdens de ceremonie met slechts 3 "technische" Academy Awards voor visuele effecten, de make-up en de art-direction. Zowel de scenarist, cameraman, regisseur, als de acteurs grepen naast de erkenning. En toch zat er meer. Mocht het script van Eric Roth iets meer de karakter hebben uitgewerkt en iets meer het accent had gelegd op de conflict-situaties, had het mijn inziens een meesterwerkje kunnen zijn.

    Maar ook al zijn het technische awards, ze zijn zeker verdiend. We maken een reis doorheen verschillende decennia en de decors en kleding geven tot in het kleinste detail deze tijdsgeest mee. Maar uiteraard ook het verjongings- en verouderingsproces is buitengewoon opmerkelijk. Meestal komt het verouderen van acteurs heel 'fake' over, maar hier – door middel van de contour camera-techniek - ga je volledig mee met de personages. Benjamin beweegt onhandig, oogt kwetsbaar en stelt zich in zijn opvallendheid toch bijna onzichtbaar op. Hij kijkt, neemt op en leert. Benjamin groeit, helemaal op zijn eigen manier. Hij is aandoenlijk, ook op latere leeftijd - wanneer hij jonger wordt. Hij blijft moeite hebben met zich in te passen in de wereld. Pitt speelt deze rol op bijzonder subtiele wijze. Nergens stapt hij in de valkuil van de over-acting en nooit verliest hij zijn kwetsbare karakter. Noem het misschien ingetogen, maar voor liefhebbers van het iets minder dik aangezette sentiment is dat toch op z’n minst een verademing.

    Maar zeker ook de andere acteurs zetten hun stempel op dit oeuvre. Blanchett doet het als de grote liefde van Benjamin voortreffelijk. Ze groeit op als een gewoon kind, doet wel wat 'normale' mensen doen, maar bevindt zich door haar liefde voor Benjamin tussen twee verschillende werelden. Haar onzekerheden, wensen en teleurstellingen bestaan als ogenschijnlijk eenvoudige expressies, waardoor Blanchett zich goed meet aan haar tegenspeler. Ook Tilda Swinton die als Britse vrouw van middelbare leeftijd een relatie begint met de oude Benjamin, zet een sterke rol neer.

    Benjamin 002 Benjamin 003 Benjamin 001

    David Fincher heeft in ieder geval de keuze gemaakt om met zijn beide voeten op de grond te blijven en zich niet te laten meeslepen door al te Hollywoodiaanse scènes. Hij kiest voor een relatief nuchter schouwspel waarbij de aandacht voor de schoonheid en vergankelijkheid van de dingen op de voorgrond treedt. De film is uiteraard groots en pakkend, maar met weinig zeemzoete momenten of goedkoop effectbejag. En de nostalgie waarmee de film is doordrenkt, dringt zich dan ook snel aan de kijker op. Alles is veranderlijk. Schoonheid blijft niet en tijden veranderen. Het ene moment heb je het naar wens en het volgende moment is dat alweer vervlogen. Het verjongingsproces is uiteindelijk maar een filter die ons op een bevreemdende manier laat zien hoe het levensproces in elkaar steekt, een portret van de de menselijke natuur. Ik had zelf de hoop dat we nog iets dieper konden kijken in de ziel van het menselijke bestaan, maar ik ben al heel tevreden met het uiteindelijke resultaat.

    De film wordt uitgegeven door Warner Home Video.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 9 juni 2009

    ***Related Posts***
    19/11/2008: Contour-camera techniek
    18/11/2008: The Curious Case of Benjamin Button trailer
    28/07/2006: Een verjongingskuur voor Brad Pitt

  • Top 10 Best & Worst Movies of 2008

    Pin it!

    The Movie Blog TalkHet einde van het jaar nadert en we zullen om de oren worden geslagen met allerhande eindejaarslijstjes. De filmliefhebbers kijken dan ook uit naar de Top 10 lijstjes van de Beste en de Slechtste Films uit 2008. Het zorgt ieder jaar in ieder geval voor heftige discussies, gezien deze lijstjes voornamelijk gebaseerd zijn op 'smaak'.

    Wat mij betreft was 2008 een teleurstellend jaar met weinig uitschieters. De Arthouse en independent films als Hunger (2008), Gomorra (2008) of Entre Les Murs (2008) staan er niet tussen, voor de simpele reden dat ik deze in de komende dagen/weken zal zien en we deze deadline al een tijdje hadden vastgelegd met het BlogTalk team. Films die vorig jaar net tussen de mazen van het net vielen, en op brutale wijze door mezelf over het hoofd werden gezien, waren: No Country For Old Men (2007) en There Will Be Blood (2007). Twee uitstekende films uit 2007 die pas in 2008 bij ons zijn uitgekomen. Maar gezien ik deze prenten al had vermeld in mijn voorwoord in de lijst van 2007, ga ik deze niet opnemen in deze lijst. Kwestie om misschien ook eens een licht te werpen op andere waardige kandidaten.

    Slachtoffers die in de States al uit zijn maar nog niet bij ons (en dus niet in deze lijst voorkomen), zijn The Curious Case of Benjamin Button (2008) van David Fincher, Revolutionary Road (2008) van Sam Mendes, Milk (2008) van Gus Van Sant en Doubt (2008) van John Patrick Shanley. Het lijken mij in ieder geval 4 typische oscarfilms.

    Deze BlogTalk wordt ook samengesteld door Mike, Timothy, Richard en Karen. Ga dus ook maar even een kijkje nemen op de blogs van deze die hard filmgeeks. Hier is mijn Top 10, reacties zijn welkom in de commentaren:

    The Best of 2008

    10. Iron Man (2008) Jon Favreau
    The Dark Knight en Iron Man zijn twee comic-adaptaties die af en toe wel eens een loopje nemen met de wetten van de fysica, maar hoe dan ook trachten ze een min of meer realistische prent te maken. Het verschil tussen de twee is dat Iron Man geen serieus drama voor ogen had, maar eerder een ontspannende prent wou maken met de nodige dosis ironie en sarcasme. En daar is de film volkomen in geslaagd. Ook in deze comic steelt een acteur de show, en in dit geval is dat Robert Downey Jr., die het op het eerste gezicht vlakke karakter van Iron Man omvormt in een uiterst aantrekkelijk personage. Ook regisseur Jon Favreau deed een puike prestatie met zijn eerste actiefilm. De tweede beste comic-adaptatie van het jaar en mogen nog vele sequels volgens.

    Iron-Man

    9. Definitely, Maybe (2008) Adam Brooks
    OK, dit is quilty pleasure, maar ik heb hier werkelijk van genoten. Eindelijk nog eens een geslaagde romantische komedie. Definitely, Maybe is grappig en heeft een hart op de juiste plaats. De film is eigenlijk bestemd voor vrouwen, maar als man kan je er zeker ook wel van genieten, gezien het verhaal uiteindelijk verteld wordt vanuit het standpunt van Ryan Reynolds. De film vertoond wel een aantal zwaktes, maar het schittert hoe dan ook met een intelligent script en charmeert ons met uitstekende vertolkingen.

    Definitely-Maybe

    8. In Bruges (2008) Martin McDonagh
    Laten we hier ook eens chauvinistisch doen, ook al is het een zuivere Britse film. Qua verhaal valt In Bruges al bij al nog mee, maar dit is een karakterfilm, en waarschijnlijk wel één van de beste karakterfilms die ik de laatste maanden heb gezien. De dialogen zijn zalig en het acteerwerk is verbluffend. Brendan Gleeson is fantastisch en Fiennes is wederom verbluffend. Er zitten heel wat interessante plotwendingen in en het einde is best wel een verrassend stukje cinema. Met een stortvloed aan dialogen worden verschillende relaties op virtuose manier ontbloot en uitgewerkt. We worden meegesleurd met vijanden die vrienden worden en vrienden die zich tot gezworen vijanden bekeren, en dit alles gekruid met intrige en humor.

    In-Bruges

    7. Burn After Reading (2008) Ethan CoenJoel Coen
    Burn After Reading begint met een Google Earth-achtige inzoom van ver boven de aarde tot diep in het hoofdkwartier van de CIA in Langley. En meteen is de toon gezet voor wat komen zal. Met een low-angle camerabeweging volgen we een paar glimmende schoenen onder een zwarte broek door de lange gangen. Niemand zal immers kunnen ontkennen dat Ethan Coen en Joel Coen achter de camera zitten en ook het scenario hebben geschreven van dit nihilistisch screwball festival met vertolkingen waar je nog lang mee zal moeten lachen. Hun Country For Old Men heeft net de Top 10 niet gehaald in 2007 (wegens release-delays) maar deze heb ik zeker niet over het hoofd willen zien.

    Burn-After-Reading

    6. Cloverfield (2008) Matt Reeves
    Toen ik de promo-campagne en de teaser zag van Cloverfield van producer J.J. Abrams en regisseur Matt Reeves, had ik het gevoel een mislukte nakomeling te zien van Godzilla en The Blair Witch. Tot mijn grote verbazing kreeg ik een zenuwslopende en originele thriller te zien. Het bezeten camera-geschud en het popcorn-plot moet je er echter wel bijnemen, maar het is plezier verzekerd van begin tot eind. Cloverfield is zo één van die films die je ‘nog eens’ zou willen zien voor de eerste keer om die rush nogmaals te voelen, want bij een tweede visie (laat staan een sequel) zal het nooit meer hetzelfde zijn.

    Cloverfield

    5. Wall•E (2008) Andrew Stanton
    Misschien niet zo sterk als The Incredibles (2004) van Brad Bird, maar deze Wall•E kan - ondanks de iets zwakkere tweede helft - een beter verhaal vertellen zonder één woord te zeggen dan heel wat films volgepropt met dialogen. Het is een ode aan de stille film en een zoveelste bewijs van de genialiteit van de mensen van Pixar. We komen terecht in een post-apocalyptische wereld, een immense grauwe stortplaats, waar de mensen zijn vertrokken en de enig overlevende machine op aarde een ijverige opruimrobot Wall•E is. De gecreëerde wereld leunt dicht tegen het fotorealisme en is bij vlagen van een onwerkelijke schoonheid. Het contrast tussen de stortplaats en het spierwitte en reflecterende ruimteschip is al zo treffend als het desolate landschap en de energieke, plichtsgetrouwe robotje. Omdat we door de ogen van robots de menselijke verwoesting bekijken, is dit deel meteen het meest confronterend. Waar Finding Nemo de ecologische tragedie in de verf zette, drukt Wall•E je met de neus in de verf. Ontegensprekelijk een artistieke voltreffer.

    walle

    4. The Wrestler (2008) Darren Aronofsky
    The Wrestler werd opgenomen op super 16mm film in een recordtijd van 35 dagen met het strikte minimum aan middelen (7 miljoen dollar) en het resultaat is op z’n minst opmerkelijk te noemen. Het is tevens ook een film die een ander facet van Mickey Rourke laat zien. In The Wrestler is ook een rol weggelegd voor de bedwelmend mooie Marisa Tomei en de sensuele Evan Rachel Wood die elk bijzonder veel indruk maken. Het is een typisch Amerikaanse prent over de wereld van de roem, maar ook nog één die je niet onberoerd zal laten. Het is dus zeker niet alleen een film voor pro-wrestling fans. Misschien zelfs dé beste worstelaren film ooit, en hier worden de slagen niet ingehouden..

    the-Wrestler

    3. Slumdog Millionaire (2008) Danny Boyle & Loveleen Tandan
    Slumdog Millionaire is één van de grootste verrassingen uit 2008. Het vertelt het verhaal van Jamal Malik, een jong weeskind dat besluit deel te nemen aan de Hindi versie van het programma 'Who Wants to be a Millionaire'. Het hele land kijkt toe terwijl Jamal nog maar één vraag verwijderd is van de hoofdprijs. Tijdens de pauze van het programma gebeurt er echter iets waar Jamal niet op had gerekend; hij wordt gearresteerd, omdat de politie zeker weet dat hij de boel aan het oplichten is. Ze kunnen het niet geloven dat een straatjongen zoals hij zoveel kennis heeft. Als fan van regisseur Danny Boyle heb ik deze low-budget prent gaan zien op het festival van Londen zo’n 3 maanden geleden en nu nog blijft de film (en vooral zijn emotionele conclusie) nazinderen, met briljante vertolkingen van een cast vol nobele niet-westerse onbekenden en een efficiënte melodramatische, suspensvolle regie. Warner Bros geloofde niet in het project, maar de slimmere Fox Searchlight pikte het op met het indrukwekkende resultaat als gevolg. Deze film is op dit moment nog totaal onbekend, maar hierover zal nog wel gepraat worden begin 2009 tijdens een prestigieuze awardshow.

    slumdog

    2. Boy A (2008) John Crowley
    Diegene die het filmfestival van Gent hebben bezocht hadden de mogelijkheid om deze Boy A te bewonderen. De officiële release van deze film is bij ons gepland op 11 maart 2009, maar het is zeker een film die jullie moeten meepikken. Een jonge man komt vrij uit de gevangenis nadat hij een straf heeft uitgezeten voor de moord op een meisje tijdens zijn kinderjaren. De aanklager meende dat hij het pure kwaad belichaamde. Jack hoopt op een nieuw leven en krijgt een baantje bij een transportbedrijf. Zijn begeleider Terry, een warme vaderfiguur, is trots op hem. Alles verloopt naar wens: Jack maakt vrienden en wint het hart van een niet onaardige secretaresse. Tot zijn dekmantel in gevaar komt, juist omdat hij een heldendaad verricht. Een Britse film die prangende vragen stelt over hoe je met schuld moet leven, zonder ooit maar te vervallen in platvloers exploitatie, met een indrukwekkende vertolking van Andrew Garfield en een voortreffelijke regie van John Crowley. Het is het soort film waarna je niet gezwind uit je stoel kan wippen.

    Boy-A

    1. The Dark Knight (2008) Christopher Nolan
    De film die dit jaar bij mij het meeste indruk heeft gemaakt is The Dark Knight. De film is een bijna meesterwerkje, maar vertoonde toch iets teveel overbodige zwaktes. Ik denk dan maar aan de soms lachwekkende geforceerde stem van Christian Bale, de grote verdwijntruuk van Batman, de soms lullige mise-en-scène van de vechtsequenties of nog het scenario die het zo nodig vond om alles met de paplepel te willen uitleggen. Een rewrite van het script door iemand anders dan de regisseur zelf en zijn broer, had misschien wel geen overbodige luxe geweest. Desondanks is The Dark Knight superieur aan ALLE andere film die in 2008 zijn uitgekomen. Heath Ledger zet hier een kippenvel-inducerende vertolking neer, de muziek van Hans Zimmer en James Newton Howard is duister, experimenteel en bijzonder efficiënt, maar ook de visuele wereld die Nolan hier schildert met behulp van zijn talentvolle DoP Wally Pfister is verbluffend. Nolan slaagt er trouwens in om het comic-genre op het niveau te brengen van een intelligent drama en legt de lat nu wel erg hoog voor de komende comic-adaptaties.

    The-Dark-Knight

    The Worst of 2008

    10. Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull (2008) Steven Spielberg
    Ik had deze film hoger willen zetten in de lijst maar gezien de concurrentie dit jaar voor 'slechtste film' zo hevig was, moet deze George Lucas prent het doen met de 10de plaats. Maar wees gerust dat het een vuile, vieze en vettige 10de plaats is! Indy 4 is een praatbarak met tussenin wat versleten stuntwerk en opgekalefaterd met cgi diarree. Het is nog net geen schande te noemen - daarvoor ziet Harrison Ford er eigenlijk nog behoorlijk goed uit – maar het is ver beneden het peil van de vorige Indy films. Het is niet alleen een wegwerpproduct die je snel vergeet, maar wat mij nog meer stoorde is de oeverloze 'saaiheid'! Hoe kan een Indiana Jones film ‘saai’ zijn?! Deze sequel was in ieder geval niet geregisseerd door die Steven Spielberg van Jaws, ET, Munich en Shindler's List maar wel door die Steven Spielberg die flagrant over de schreef van het fatsoen strompelde met films als War of the Worlds en The Lost World. Die zou gewoon moeten stoppen met films maken, want het is niet meer om aan te zien. De film genoot van een unieke set-up, maar de pay-off’s waren om van te huilen. Ze hebben 19 jaar tijd gehad om hieraan te werken; het is bij deze een ode aan de verspilling van tijd, geld en energie.

    Indy-4

    9. Saw V (2007) David Hackl
    Ik denk dat de makers zowat alle hoofdpersonages van de Saw franchise hebben vermoord, en toch blijven ze sequels uit hun duim zuigen. Het is pathetiek van de meest verwerpelijke soort met heel wat onbedoeld hilarische momenten. Saw V blijft in ieder geval verkopen, maar elk jaar een beetje minder. En als er geen geld meer binnen komt zullen ze er spoedig wel mee stoppen (ze hebben volgens mij nog net genoeg voor één sequel). Probeer niet te zoeken naar een verhaal in deze 5de Saw prent want het is al even nuttig als een interview in de Playboy. Ik heb hoe dan ook een idee voor een nieuwe perverse foltering in Saw VI, laat het slachtoffer kiezen tussen het bekijken van Saw V en Disaster Movie.

    Saw-V

    8. The Women (2008) Diane English
    The Women is niet beter of slechter dan die XX-chromosoom films The Hottie and the Nottie of Over Her Dead Body, maar deze film wordt bezet door een leger "talentvolle actrices" (in tegenstelling tot typetjes als Paris Hilton of Eva Longoria) die hier elk hun meest platvloerse kant etaleren. Eva Mendes zien we rondhuppelen in jartelles, Meg Ryan plagieert haar vertolking van When Harry Met Sally en Annette Bening speelt op automatische piloot. Het melige mode-marathon Sex and the City (2008) is een meesterwerk vergeleken met deze troep. Regisseuse Diane English heeft ervoor gezorgd dat het origineel uit 1939 een hippere film is. Proficiat!

    The-Women

    7. Fool's Gold (2008) Andy Tennant
    Fool's Gold had nochtans een geslaagde romantische komedie kunnen zijn, maar toen kwam Andy Tennant en hij verneukte zowat elke scène. De regisseur schreef niet alleen aan het script. Hij werd bijgestaan door het duo Daniel Zelman en John Caflin die al eerder hadden bewezen met Anacondas: The Hunt for the Blood Orchid dat hun enige verdienste was dat ze een scenario 'zonder schrijffouten' konden opmaken. Het resultaat is niet schokkerend, stout of gewaagd, het is gewoon dom en bezwijkt onder een stortvloed van clichés. En toen Tennant begon te twijfelen aan zijn prestatie, schakelde hij op het einde van zijn film in een andere versnelling, maar reed vast in platte gewelddadigheid. Je moet al echt verzot zijn op het lichaam van Matthew McConaughey om hier nog van te kunnen genieten.

    fools-gold

    6. The Mummy: Tomb of the Dragon Emperor (2007) Rob Cohen
    The Mummy 3 gaat lachwekkend genoeg niet over mummies, maar is wel al zo dood als een mummie en heeft vrijwel hetzelfde verhaal als de vorige films met dat verschil dat het zich nu allemaal afspeelt in China. Rob Cohen (xXx, Stealth) is een barslechte regisseur die er niet in slaagt, ondanks al die middelen die voorhanden waren (145 miljoen dollar), om maar één memorabele actie-scène in beeld te brengen. Maar dat het script van Smallville scenaristen Alfred Gough en Miles Millar zo’n productiebudget kreeg is onbegrijpelijk. Het is trouwens beschamend hoe deze twee mannen het publiek aanzien als een kudde schapen die tevreden zijn met slapstick en infantiliteiten. Razzies, here they come!

    mummy

    5. You Don't Mess with the Love Guru (2008) Dennis Dugan & Marco Schnabel
    You Don't Mess with the Zohan en The Love Guru zijn aan elkaar gewaagd en verdienen beide een plaatsje op de 8ste plaats van deze Top 10. Ik heb niets tegen wacko komedies maar dan moet er tenminste een beetje humor in zitten voor mensen die de puberteit voorbij zijn. En dan nog, er zit meer intelligentie in de dikke teen van een puber dan in deze twee films samen. Adam Sandler en Mike Myers zijn ervan overtuigd dat ze gewoon hun typetje moeten spelen om het publiek aan het lachen te brengen. Spijtig genoeg voor hen is die tijd al lang voorbij. Het materiaal van deze twee films is misschien net genoeg voor een 20 minuten lange stand-up comedy act.

    mess

    4. The Spirit (2007) Frank Miller
    Nog maar pas gezien en ik vond het meteen nodig om Righteous Kill van zijn 10e plaats te wippen om zo ruimte te maken voor The Spirit. De film komt eind februari bij ons in de zalen en bij deze zijn jullie gewaarschuwd voor het treinongeluk die een waarschijnlijk strontbezopen Frank Miller hier in beeld heeft gezet. Je zou het kunnen beschouwen als zijn debuutfilm, gezien hij hier geen steun kreeg van Robert Rodriguez, maar het is een debuut om snel te vergeten (ook al zal dit na het zien van deze rotzooi spijtig genoeg niet mogelijk zijn). De acteursregie in deze prent is beschamend slecht met een Samuel L. Jackson die hier zelfs een nieuw laagterecord neerzet (laten we voor hem hopen dat ie er genoeg geld voor heeft gekregen). Maar Gabriel Macht spant hier de kroon en zal binnenkort beslist de Razzie van Worst Actor in ontvangst mogen nemen. De slimme manager van Macht heeft in ieder geval de acteur nog kunnen verkopen, met The Spirit als verkoops-argument, aan vier nietsvermoedende producties. Wacht tot de filmmakers en het publiek deze amateur te zien krijgen. Na deze film heb ik trouwens immens veel respect gekregen voor de acteurs van 'Thuis' en 'Familie'. Ik snap niet waarom de 3 executive producers hier niet hebben ingegrepen met de aanstelling van een acteurs-coach. Dit is gewoon krankzinnig! Je zou trouwens denken dat met zo veel talentvolle en aantrekkelijke femmes fatales (Eva Mendes, Jaime King, Scarlett Johansson) je niets verkeerd kan doen. Vraag mij dus niet hoe Frank Miller er toch in slaagt om de goede smaak met de voeten te betreden. De wereld van Sin City wordt hier zonder gêne gerecycleerd en het resultaat is een 2 uur lange verkrachting waar je achteraf met een bedrogen en compleet verloren gevoel naar huis strompelt. Maar als je de film gaat bekijken met vrienden zal je toch urenlang kunnen lachen met de vreselijke outfits die in deze film te zien zijn, of de onbegrijpelijke sequenties en de geforceerde stijl. Ik bekeek onlangs de promotie-campagne van The Spirit waar ze uitpakken met woorden als: Heart Pounding, Eye Popping, Mind Blowing, Wild Fun. Welke journalist wordt hier gequote!? Blijkbaar niemand! Het was gewoon het promotie-team die haar eigen film heeft opgeblazen met leugens. Foei, foei!

    The-Spirit

    3. One Missed Call (2008) Eric Valette
    De horror-remakes zijn tegenwoordig niet meer om aan te zien. One Missed Call, Shutter, Prom Night zijn stuk voor stuk miskleunen, maar One Missed Call leek wel in elkaar gestoken door een stelletje bavianen. Ik vraag me soms af wat erger is: dat ze in Azië dergelijke troep blijven maken of dat Hollywood die troep blijft reproduceren met een nog meer verderfelijk resultaat tot gevolg. One Missed Opportunity to NOT make a remake. Ben ik blij dat ze nauwelijks hun productiebudget hebben teruggewonnen bij hun bioscoop release in de States. Je zou denken dat het doelpubliek voor deze troep er ook genoeg van heeft. Halleluja!

    one-missed-call

    2. Meet The Spartans in a Disaster Movie (2008) Aaron Seltzer & Jason Friedberg
    Zowel Meet the Spartans als Disaster Movie zijn zo slecht dat ik zelfs geen woorden aan deze stompzinnigheid vuil wil maken. Laten we samen hopen dat Jason Friedberg en Aaron Seltzer het nieuwe jaar niet zullen halen. Please, please, please!

    disaster

    1. Star Wars: The Clone Wars (2008) Dave Filoni
    Ik ben begonnen met een George Lucas film, ik zal er ook mee eindigen, en dan nog wel met een visueel niet-onaardige maar totaal verderfelijke snoozefest als The Clone Wars. Wie dacht dat met Star Wars: Episode II - Attack of the Clones het absolute dieptepunt was bereikt voor de Star Wars franchise, moet nog bekomen van deze aberratie. De Star Wars mythologie wordt hier met de voeten betreed door een onbenullig regisseur die waarschijnlijk nog nooit van een Star Wars film heeft gehoord. Het resultaat is een irritant spektakel van lawaaierige cliché actie-sequenties en puberale dialogen en synthetiseert ALLES wat verkeerd is gelopen met Star Wars sinds The Phantom Menace met uitzondering van Jar Jar Binks. Als de tv-serie dezelfde kwaliteit heeft als dit afkooksel zal het een kort leven beschoren zijn, dat zeg ik nu al. Zelfs het eerste beste Star Wars game heeft een beter plot. De zoon van Jabba The Hut is ontvoerd (zonder zever) en The Republic stelt alles in het werk om de verloren zoon terug te vinden. WTF!? Wie willen ze hiermee bereiken?! En of dat allemaal nog niet genoeg was wordt Anakin Skywalker (Matt Lanter) vergezeld door de vreselijk ergerlijke teen-sidekick Ahsoka Tano (Ashley Eckstein) die Anakin aanspreek met 'Sky Guy' of R2-D2 met 'D-Twooey'. Ik had bij momenten zin om met een Darth Vader wurggreep dat irritant mormel het zwijgen op te leggen. Lucas heeft na hevig protest Jar Jar Binks uit de film gehaald, maar bij wijze van ironie een al even tergend equivalent ge-excrementeerd op de Star Wars saga. Dank u wel Lucas, je hebt in 2008 je best gedaan, ga nu maar snel genieten van je miljoenen dollars en stop met 'uw eigen fans' nog langer te kwellen.

    clone-wars

    ***Related Posts***
    17/12/2012: Top 10 Best & Worst Movies of 2012
    29/12/2011: Top 10 Best & Worst Movies of 2011
    30/08/2011: Top 10 Worst Movies of 2010
    29/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010 (Karen)
    23/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010
    06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
    26/12/2008: Top 10 Best & Worst Movies of 2008
    22/12/2007: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
    16/12/2006: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
    23/12/2005: Top 10 Best & Worst Movies of 2005

  • De contour camera-techniek bij Benjamin Button

    Pin it!

    In mijn vorige artikel over The Curious Case of Benjamin Button (2008) had ik het even over die revolutionaire camera-techniek genaamd Contour waarbij een gezicht in 3D kon worden omgezet tot op de kleinste rimpel. Sta me toe om in deze post nog iets meer over deze techniek te vertellen, want het moet gezegd worden, na het zien van de beelden, vind ik dit toch al even baanbrekend als de bullet time in The Matrix (1999).

    Contour make up en camera-opstelling

    De camera-techniek werd uitgevonden door de voormalige Apple-computer ingenieur Steve Perlman, die opzoek was om de techniek van motion capture drastisch te verbeteren. De acteur moet hiervoor op de set rondlopen met groene, fluorescerende make-up die niet zichtbaar is met gewoon licht. Deze make-up laag zal toelaten om het gezicht beter te capteren met een grotere precisie, om achteraf te bewerken met digitale effecten. Het voordeel van deze techniek, in vergelijking met het klassieke motion capture systeem, waarbij oa. een speciaal masker/outfit werd gebruikt met tracking points (cf. Kevin Bacon in Hollow Man (2000)), is dat je zowat alle gelaatsuitdrukkingen van de acteur kan bewaren en zo een quasi perfect digitaal gezicht kan creëren.

    Met het motion capture systeem, die al een verbetering was op de techniek van de rotoscopie waar een beweging 2-dimensionaal werd opgenomen via verschillende stilstaande beelden om achteraf bewerkt te worden, kon je al een basis 3D model maken aan de hand van tracking points op een suit. Het nadeel van deze techniek was het kostenplaatje (niet enkel voor het pak, het gebruik van blue/green-key, de software en de ingenieurs) en de animatie-beperkingen die het systeem kende. Het systeem was ook zo complex dat je bijna geen correcties kon aanbrengen en indien er iets fout was gelopen, kon je maar beter alles opnieuw gaan opnemen.

    Perfect 3D gezicht

    Met het nieuwe systeem heb je heel wat meer informatie die meteen wordt omgezet in een 3D model met een resolutie van zowat 200'000 pixels. De term 'contour' slaat op de (goedkope video-)camera's die in een halve cirkel rond de acteur moeten staan om op hetzelfde moment de verschillende hoeken van het gezicht te kunnen capteren voor een perfecte 3D modeling van het gezicht. Het opnemen van de beelden gebeurt via lichtflitsen met een speciale lichtbron.

    Er zijn echter nog beperkingen aan het systeem, want je kunt geen make-up leggen op de ogen, in de mondholte of op elk haartje. Maar het zal hoe dan ook niet lang meer duren om een perfecte 3D-acteur te creëren waarbij je het verschil niet meer zal merken tussen het echte en het digitale exemplaar? Kan men dan Heath Ledger terugbrengen als The Joker in een volgende Batmanfilm? Neen, want deze techniek verreist dat de acteur moet acteren met make-up voor de contour-camera’s. Maar er wordt niet uitgesloten dat nu nog levende acteurs zich geen zorgen meer moeten maken voor hun rimpels. De mogelijkheden zijn op dat gebied verbluffend.