De FilmBlog

De Nieuw-Zeelandse acteur Karl Urban is beetje bij beetje Hollywood aan het veroveren. De man kennen we uit oa. The Lord of the Rings in de rol van Eomer en The Bourne Supremacy (2004) waar hij op de hielen zat van Jason Bourne, maar speelde ook in Star Trek (2009) en The Chronicles Of Riddick (2004). Hij is trouwens binnenkort ook te zien in de shoot'em-up film Red (2010).

Binnenkort zal hij in de voetsporen treden van Sylvester Stallone treden in de nieuwe comic-adaptatie Judge Dredd (2012), een remake van de miserabele versie uit 1995. Dit kan enkel maar een betere film worden. De nieuwe film zal geregisseerd worden door Pete Travis, bekend van het ietwat saaie Vantage Point (2008) en de zo goed als straight-to-dvd film Endgame (2009). Laten we onze verwachtingen dus niet al te hoog zetten, want Travis heeft nog niet bewezen dat hij mainstream-cinema aan kan.

Judge Dredd is een futuristische rechter, die de taken van zowel politie als rechter heeft. Hij en zijn mede-Judges mogen mensen ter plekke arresteren, veroordelen en zo nodig executeren voor misdaden. Judge Dredd is een van de bekendste Britse stripfiguren. De Judges patrouilleren dag en nacht de straten van de megalopolis Mega City One, een stad die zich uitstrekt langs de gehele oostkust van Amerika. Judge Dredd kan worden gezien als een personificatie van de wet. Zijn vaste uitspraak is dan ook "I am the Law!" Hij is echter niet geheel emotieloos zoals een Judge in theorie zou moeten zijn. Hij vertoon bijvoorbeeld vaak tekenen van woedde en ironie.

Net als alle Judges hanteerd Judge Dredd een groot arsenaal aan wapens. Hij heeft een gepantserd kostuum, met een helm die vrijwel zijn gehele gezicht bedekt. Derhalve krijgt men zijn gezicht vrijwel nooit goed te zien. Zijn primaire wapen is de Lawgiver handgun, welke gecodeerd is met zijn DNA zodat niemand anders het wapen kan gebruiken. Het wapen kan zes verschillende kogels afvuren. Andere wapens zijn een futuristische gummiknuppel en een mes. Dredd’s vervoermiddel is de computergestuurde en met kunstmatige intelligentie uitgeruste "Lawmaster" motorfiets. Deze motorfiets bevat een aantal kanonnen als wapens, evenals video- en communicatiesystemen.

Update 17/09/2010: Karl Urban is niet te spreken over de versie met Sylvester Stallone: "As soon as Stallone took his helmet off the enigma was blown. Our film is going to be darker in tone, and we've got the benefit of modern filmmaking and technology to help us. Alex Garland has done a fantastic job of writing a script that's faithful to the world Wagner created, yet completely fresh in its execution." Over tien weken beginnen de opnames van de film in Zuid-Afrika en de voorbereidingen zijn voor Urban al lang bezig. "You're taught as an actor that if you take away the eyes you have to think about what you're left with - there's the voice; there's body language. How a character does what he does speaks volumes. So those are the tools I will have to employ."

***Related Post***
23/12/2010: Judge Dredd remake

Regisseur David Twohy, bekend van ondermeer Pitch Black en The Chronicles of Riddick, heeft een nieuwe actie-thriller klaar met heel wat schoon volk. Zo zien we niet alleen Milla Jovovich, maar ook Timothy Olyphant, Chris Hemsworth, Kiele Sanchez en Steve Zahn. Wanneer je de trailer bekijkt met de schreeuwerige muziek van Nine Inch Nails, denk je meteen aan een straight-to-DVD popcornprent van geen belang, maar A Perfect Getaway (2009) heeft toch bij ons een bioscoop-release verkregen die valt op 26 augustus 2009.

Korte inhoud: Na hun trouwen, besluiten Cydney en Cliff (Milla Jovovich en Steve Zahn) op huwelijksreis te gaan naar Hawaï. Alles gaat goed en ze hebben de tijd van hun leven, totdat ze erachter komen dat ze in de gaten worden gehouden door een stel, die geen beste bedoelingen hebben met de twee...

Toch is het een typische zomerfilmpje in de stijl van The River Wild (1994) met Puerto Ricaanse vakantie-oorden. Je krijgt er meteen zin in, vooral wij Belgen die het gros van onze dagen moeten slijten in een grijs en bekakt regenweertje. We hebben hier desondanks de bedenkelijke kwaliteit van de film, toch te maken met een "volwassen" R-rated thriller die zich dus niet zal inhouden. En dat is op zich eigenlijk wel opmerkelijk, zeker in een periode waar studio’s het zekere voor het onzekere nemen en de rating van al hun horror/thriller films naar een PG-13 willen brengen om zo meer bezoekers aan te spreken.

Zoals ik al reeds heb laten uitschijnen in mijn recensie over The Chronicles of Riddick, zal de film eerst moeten overtuigen aan de box-office vooraleer er kan gespeculeerd worden van 2 vervolgfilms. En wat blijkt, Riddick haalt zijn quota niet...

The Chronicles of Riddick is het vervolg op de low-budget science-fiction thriller Pitch Black, hoewel de relatie tussen de films soms ver te zoeken is. David Twohy, de regisseur en schrijver van het personage, had plannen om van Riddick een echte trilogie te maken met nog 2 films, Pitch Black buiten beschouwing gelaten. In IMDB werd er zelfs even vermelding van gemaakt. Maar de dure Chronicles (110 miljoen euro) haalde maar een magere oogst binnen. De plannen zijn dus voor onbepaalde duur opgeschort.

De film, die zeker niet slechter is dan een Red Planet of een Mission to Mars had heel veel ambitie en potentie om het jonge publiek te verleiden. Maar de magie van de film blijft voor een stuk onvoorspelbaar. Toch begrijp ik regisseur Twohy niet. Waarom zonodig van Pitch Black een tweede Star Wars willen maken. Niet alleen was Vin Diesel minder interessant dan in Chronicles, maar Pitch Black had een eigen intrigerende stijl. Vin Diesel zal nu wel 2 keers nadenken vooraleer hij zijn goedkeuring zal geven voor het vervolg, want hij weet hoe Hollywood in elkaar zit. Als de film niet scoort, werpt dit ook een schaduw op de acteurs. En niemand wordt graag vergeleken met Sharon Stone.

Doet me eraan denken dat ik even de verschillende trilogieën in kaart zal brengen en eens de recettes van naderbij zal bekijken in een volgende post.

Quotering: ***
Titel: The Chronicles of Riddick
Regisseur: David Twohy
Acteurs: Colm Feore, Judi Dench, Thandie Newton en Vin Diesel
Genre: Science-Fiction
Duur: 115 min
Land: VS
Site: http://www.thechroniclesofriddick.com
Extra: trailer
Release in België: 18 augustus 2004

Ik ben verzot op science-fictionfilms, en met The Chronicles Of Riddick had ik speciaal een paar weken gewacht om hem in alle sereniteit te kunnen bewonderen in een lokale Brusselse multiplex. Een mooie plaats in het midden op kwart afstand van het scherm, zonder figurerende basketters voor mij of kwebbelende-nacho-vretende-gsm-teenagers achterin. Quasi alleen in de zaal, hoopvol wachtend op een scherpe projectie met een aanvaardbaar geluidsniveau.

The Chronicles Of Riddick is de opvolger van de zeer verdienstelijke low-budget productie Pitch Black uit 2000, eveneens met Vin Diesel. Toch kan je gerust genieten van Chronicles zonder deze voorgeschiedenis, gezien er niet meteen veel analogieën zijn, behalve dan de outlaw Riddick nog steeds met zijn speciale infra-rode ogen en zijn imposante voorkomen, maar dit keer iets braver. Verder zien we nog een karakter uit Pitch Black, namelijk de toen nog 12-jarige en nu spontaan volgroeide en rondborstige Kyra (gespeeld door Alexa Davalos) die een dubieuse (en vrijwel onbegrijpelijke) relatie heeft met Riddick. De film gaat van start bij de planeet Helion Prime, die niet door Darth Vader maar wel door Lord Marshal wordt geterroriseerd, met zijn fascistisch geleide, door de ruimte vliegende en alles op zijn baan verpulverende Necromongers. Riddick speelt in de film de laatst overgebleven Furiaan, die zoals het geschreven staat; de enige is die de Apocalypse kan omkeren. Maar Riddick staat niet meteen te wachten op een kruistocht, tot hij, opgejaagd door bounty hunters, in contact komt met de verderfelijke sekte. Hij komt ook te weten over het gevangenschap van Kyra op Crematoria, wat hem duidelijk meer motiveert dan de wereld te redden. De rest kan u zelf wel raden.

Laat ik beginnen bij het positieve. De film verbluft met zijn decors en wardrobe en werpt ons meteen in een nieuwe sfeervolle wereld, tot in de kleinste details uitgewerkt. Het onderkomen van de slechteriken is een schitterende mengeling van verschillende stijlen, met art-deco-achtige gotiek. De enorme zuilen vormen zich om, naar de goede traditie van de Transformers comic books, tot de wanden van een gigantisch ruimteschip. Uiteraard is Leni Riefenstahl niet ver weg, maar uiteindelijk wordt niets aan het toeval of de slechte smaak overgelaten, dit in tegenstelling tot andere SF-catastrofes zoals Battlefield Earth of Ghosts of Mars. De kledij van Thandie Newton (actrice uit M:I2) die de manipulatieve serpent Dame Vaako speelt, is betoverend sensueel, alsook de kleding van Judi Dench is Lord of the Rings waardig, en doet denken aan de lange gewaden uit de Star Wars episodes. En dit maakte voor mij althans de film. Ik kon met volle teugen genieten van die kunstmatige sfeerbelichting alsof het om een revival van Dune ging.

De visuele effecten in de film zijn op z’n minst indrukwekkend. Dat de atmosferische condities op verschillende planeten niet altijd aangenaam zijn, is duidelijk op de planeet Crematoria, waar om de 15 minuten een geweldige zonnestraal alles verkoolt op zijn pad. In de gevangenis op de planeet zien we ook een paar digitale wilde beesten die af en toe eens worden losgelaten en hun tanden mogen tonen aan de convicts en inmates. De gevechten die Lord Marshal voert, hebben die magische kwaliteit waarmee het Science-Fiction en het Fantasy-genre opnieuw bij elkaar worden gebracht. Maar dat is helaas niet altijd het geval.

De minpunten zijn echter talrijk, maar die konden voor mij de pret niet bederven. Toch kon alles veel beter. De actiescènes zijn niet altijd overtuigend. Op een bepaald moment krijgt men zelfs een gevechtsscène te zien waar de klank gedeeltelijk wordt weggehaald en vervangen door muziek. Dit ‘effect omwille van het effect’ is beneden het niveau van de film en werkt absoluut niet. Dit in tegenstelling tot Copland, waar de halfdove Sylvester op strooptocht gaat tegen een aantal corrupte agenten, of zelfs in Saving Private Ryan, waar je even de klank verliest na de inslag van een oorverdovende explosie. De mise-en-scenes zijn vaak onduidelijk en verwarrend. De flitsende montage geeft af en toe de indruk de slechte choreografie te willen maskeren.

Ik hou enorm veel van het charisma van Vin Diesel, een waardig alternatief op het Schwarzenegger icoon. Maar zijn macho one-liners beginnen ze stilaan op die van James Bond te trekken. Gelukkig zitten er veel grappige intermezzo’s in de film, zoals de schitterend gecaste premiejagers, die de zwaar geladen context een beetje in evenwicht kunnen brengen. Toch mankeert de film een aantal essentiële plotwendingen die het verhaal iets minder voorspelbaar maken dan een doorsnee aflevering van Stargate. De film speelt ook een beetje teveel met termen die compleet onduidelijk zijn, zoals, the Underverse of the Elemental race. Klink allemaal wel interessant, maar wat houden ze juist in? Ook het principe van de geloofs-conversie (convert or die) is mij niet helemaal klaar. Sommigen transformeren in een soort zombie, bij andere zoals bij Vaako en Dame Vaako zien we veel vrije wil, tot zelfs het complotteren om Lord Marshals plaats in te nemen.

En toch waren alle elementen aanwezig voor een nieuw ijkpunt in de filmgeschiedenis. De sub-tekst in de film was duidelijk en relevant en toont verschillende malen dat dit geen dwaas scenario is. Alles begint trouwens met een aanval van de oppressors op een Bagdad-achtige stadje. De bevolking zal zich moeten bekeren tot het superieure geloof van de Necromongers en een mind regression ondergaan, of sterven. En dit in een periode van presidents-verkiezingen. Vin Diesel lijkt hier in tegenstelling tot de rechtse Schwarzie wel de frontman van links-Amerika. En zo zit het scenario vol met sub-tekst, voor de fijnproevers en de die-hard fans.

Conclusie: Er ontbreekt heel veel in deze film, maar het laatste shot maakt duidelijk dat dit pas het begin is en dat we ons mogen verwachten aan een vervolg, met misschien iets meer verhaal-inhoud (met beter uitgewerkte sub-plots) en een sterke karakter ontwikkeling. Maar dan zal de film eerst moeten overtuigen aan de box-office, vooraleer er al kan gedroomd worden van een vervolg. Om van deze film te genieten moet je toch wel van science-fiction houden. De scenarist en regisseur David Twohy zou misschien zijn wonderkind eens aan een ander filmtalent kunnen geven, to name but a few: Bryan Singer, Jean-Pierre Jeunet (zijn Alien: Resurrection mocht dan wel iets onder zijn niveau zijn, maar deze man heeft talent), de Wachowski brothers of zelfs Alex Proyas. Ik ben natuurlijk ook altijd beschikbaar, maar dan moet ik er wel even mijn agenda bij halen. Hmm…

***Related Posts***
07/12/2006: Vin Diesel wordt dan toch geen Hitman
22/10/2005: Vin Diesel wordt Hitman
28/05/2005: Vin Diesel weigert xXx 3
11/03/2005: Vin Diesel aast op een 3de Riddick film