De FilmBlog

Na het zien van Jeremy Renner in The Hurt Locker (2008), The Town (2010), Mission: Impossible - Ghost Protocol (2011) en de trailer van The Avengers (2012), heb ik er geen twijfel over dat hij zijn mannetje zal staan in de Jason Bourne spin-off, The Bourne Legacy (2012).

En dit 4de deel van de Bourne franchise is geen reboot of prequel, maar wel degelijk een sequel met een nieuw karakter die hetzelfde programma heeft gevold als Jason Bourne. Bij gevolg krijgen we opnieuw te maken met Dr. Albert Hirsch (Albert Finney), Noah Vosen (David Strathairn), Ezra Kramer (Scott Glenn) en Pam Landy (Joan Allen) , naast nieuwe personages zoals Marta (Rachel Weisz), Byer (Edward Norton) en Nummer 3 (Oscar Isaac).

De trailer, die iets weg heeft van een Saul Bass montage, slaagt er in ieder geval in om onze interesse op te wekken. Het is Jason Bourne, maar dan zonder de geheugenstoornis. Renner kicks ass! Met een beetje Moby muziek en we zullen zelfs het verschil nauwelijks merken met pakweg The Bourne Ultimatum (2007) of The Bourne Supremacy (2007)

De regisseur van dienst is niet Greengrass, maar wel Tony Gilroy, regisseur van Duplicity (2009) en Michael Clayton (2007). Ik zou net meteen zeggen dat de man veel actie-ervaring heeft op zijn showreel, maar dat had Brad Bird ook niet toen hij begon aan M:I 4 – Ghost Protocol. Het zal dus afwachten zijn. Michael Clayton was een geslaagde thriller, en hopelijk is The Bourne Legacy dat evenzeer.

Nadat Jeremy Renner de Bourne franchise zal overnemen, zal hij waarschijnlijk ook de Mission: Impossible franchise verder zetten. Misschien iets teveel van het goede. Een conflict van belangen als je het mij vraagt. Misschien moeten de M:I franchise misschien maar zoeken naar een alternatief, gezien deze twee spionage-thrillers toch wel enorm op elkaar trekken.

***Related Post***
25/07/2011: The Bourne Legacy zonder Jason Bourne

Er valt eigenlijk niet veel te "vieren" op onze nationale feestdag (21 juli), maar misschien kunnen we ons wel tevreden stellen met de release van de blu-ray van The Adjustment Bureau (2011), de debuutfilm van George Nolfi, de man die het scenario schreef van ondermeer The Bourne Ultimatum (2007) en The Sentinel.

Korte inhoud: De ambitieuze David Norris (Matt Damon) staat op het punt een zetel te bemachtigen in de Amerikaanse senaat, maar als hij de bloedmooie Elise Sellas (Emily Blunt) ontmoet en een romantische affaire met haar krijgt, verandert zijn leven drastisch. David ontdekt al gauw dat ze gevolgd worden door mannen, waaronder Richardson (John Slattery) en Thompson (Terence Stamp), die in opdracht van het mysterieuze The Adjustment Bureau alles op alles zetten om te verhinderen dat ze samen zijn.

Het gebeurt niet vaak dat we Matt Damon zien in een romantische hoofdrol. Meestal zien we hem in komische of dramatische vertolkingen. The Adjustment Bureau is in ieder geval niet de typische actie-thriller die je zou kunnen vermoeden. Het acteursspel is een schot in de roos. Niet alleen van Matt Damon, maar zeker ook van Emily Blunt. Komt daar nog eens bij dat Nolfi zijn scenario heeft gebaseerd op een kortverhaal van science-fiction genie Philip K. Dick (Blade Runner, Total Recall, Minority Report). Dus ja, naast een dosis kinetische actie en een gezonde portie romantiek, zit er ook een vleugje science-fiction in de film en bij momenten zelfs een beetje humor. Met andere woorden een soort cocktail van verschillende emoties en gemoedstoestanden die zowel bestemd zijn voor jong en oud als voor mannen of vrouwen. En dat is misschien iets wat vele critici zal irriteren: het probeert iets teveel de massa te behagen zonder echt uit te blinken in één specifiek register.

Maar voor een debuutfilm blijft het opmerkelijk hoe goed de regisseur zijn verhaal weet uit te balanceren en hoe feilloos hij het koppel bij elkaar weet te brengen. Hij houdt ons ook niet voor onnozel kijkvee aan wie je alles met de paplepel moet uitleggen. Het is dus zeker een verfrissende verfilming, en niet de zoveelste pseudo-science-fiction-thriller zoals er 12 in een dozijn zitten. Het is misschien niet zo vernieuwend als Inception (2010), maar zeker een boeiende prent die je aandacht blijft trekken. Uiteraard is het verhaal niet altijd even logisch, maar de regisseur houdt er een stevig tempo op na dat je als kijker geen tijd hebt om bepaalde plotwendingen in vraag te stellen. Het hoofdthema draait rond de dynamiek tussen 'vrije wil' en 'het lot'. Zijn mensen in controle van hun eigen bestaan of werd hun levensweg al in kaart gebracht door een hogere macht en is vrije wil slechts een illusie. En ik kan me geen andere film voor de geest halen waar paranoïde zo mooi in beeld werd gebracht. Het idee op zich is niet nieuw (cf. The Matrix) maar de uitwerking ervan is wel anders. Enkel spijtig van het overhaaste en veel te evidente einde, maar daar kijk je wel overheen…hoewel, het is eigenlijk wel een zonde om een film zo af te sluiten.

Anderzijds is me de knappe fotografie van John Toll opgevallen, alsook de sfeervolle muziekscore van Thomas Newman. Als fan van The Daily Show was het ook even genieten van de leuke cameo van Jon Stewart, die uiteindelijk zichzelf speelt als host van zijn show. Hij maakt in de film wel een klein foutje door 'Kevin Norris' te zeggen in plaats van 'David Norris', maar dat vergeven we hem wel (... of misschien was het opzettelijk, maar dan heb ik de referentie toch niet meteen door). Leuk detail, het telefoonnummer die Emily aan Damon geeft is (212) 664-7665, wat het nummer is van Universal Studio's. Het nummer komt geregeld voor in films (als alternatief op de 555...). - Wie krijg je dan aan de lijn? - Niemand. De telefoon blijft gewoon rinkelen.

Op de blu-ray vinden jullie de essentiële audio-commentaar van de regisseur, alsook heel wat deleted scenes en making-off reportages. Dat een film staat of valt met acteurs, wordt met The Adjustment Bureau nog maar eens bevestigd. Het zijn de acteurs die ons over de schreef trekken en ons de kleine foutjes en iets te lange achtervolgingen vergeven. Het is in ieder geval een film die verrassend uit de hoek komt, en als het aan mij lag mogen ze nog meer van dergelijke films maken, in plaats van nog maar eens een prequel,sequel of remake.

Wie krijgt dit jaar de oscar voor Best Picture? Naar alle waarschijnlijkheid Avatar maar gezien The Academy dit jaar haar lijstje heeft uitgebreid met maar liefst 10 titels, koester ik de hoop dat ze ook afstand zullen nemen van hun principes en misschien voor een keertje de “enige echte beste film van het jaar” zullen uitpikken. Dat zou District 9 (2009) kunnen zijn, maar misschien ook The Hurt Locker (2009). Vorige oscar-edities kon ik zo de winners voorspellen, maar dit jaar zou ik het niet met quasi zekerheid kunnen zeggen.

Een film als District 9 (2009) had vorige edities nooit de nominatie gehaald voor de Beste Films, net zoals The Dark Knight (2008) ook over het hoofd werd gezien, of andere geweldige actieprenten als The Bourne Ultimatum (2007) of thrillers als Zodiac (2007). De stap die ze hebben gezegd om meer films toe te laten tot de categorie van Best Picture zet in ieder geval de deur op een kier voor films die niet meteen een Oscar-ettiquet dragen. Nog niet voor alle soorten films, maar toch voor een pak nieuwe contenders.

Hoewel, wanneer je naar de lijst van de 10 genomineerden kijkt heb je niet meteen de indruk dat ze hebben gekozen voor de 10 beste films, dan wel voor de 10 films uit 10 verschillende genres die elk op hun manier een invloedrijke stempel hebben gezet op het voorbije jaar. Elke film moet hoe dan ook “gewichtig” blijven, ofwel met de onderwerp-keuze ofwel met de dramatische uitwerking. Een komediefilm mag dus niet enkel bestaan uit grappen en grollen, maar moet ook een bittere ondertoon hebben. Het mag ook geen genre-film zijn (vooral geen comic-adaptatie of horrorfilm), tenzij het fel afwijkt van het uiteindelijke genre en het kan ook geen sequel, reboot of prequel zijn, daarom ook de onbegrijpelijke afwezigheid van de uitstekende Star Trek (2009) reboot.

De vraag die je nu kan stellen is of de kiezers, nu er meer films in de categorie zitten, zullen kiezen voor de beste film, dan wel voor de meest populaire. De Academy Awards zijn de MTV-Awards niet, maar nu het aanbod groter is zou er wel eens een andere wind kunnen waaien doorheen de Kodak Theatre. Welke film maakt hier dan het meeste kans, Avatar. Is dat de beste film? Nope, in geen geval. Maar de kans dat er een film wordt gekozen met minder nominaties in de andere categorieën, is wel een stuk groter geworden. Er zijn negen films met 2 nominaties en een stuk of 17 films met slechts één nominatie, en in de categorie van Beste Film zitten maar liefst 5 film met minder dan 6 nominaties. Wat denken jullie, tien beter dan vijf?

***Related Post***
02/02/2010: Oscarnominaties 2010

De meningen liggen verdeeld over de nieuwe weg die 007 heeft genomen, maar blijkbaar liggen de meningen iets minder uiteen wanneer het over Quantum of Solace (2008) gaat: de film was een teleurstelling, en daar lijkt het gros van de filmkenners het mee eens te zijn.

En dat heeft volgens mij ook niets te maken met Daniel Craig als Bond, want velen vonden Casino Royale (2006) van Martin Campbell een verademing. Craig is een godsgeschenk voor de franchise die na Die Another Day (2002) uitblonk in mediocriteit en kitsch.

Het probleem bij Quantum of Solace lag voornamelijk bij de regisseur Marc Forster die zich even waande over het talent van Paul Greengrass (The Bourne Ultimatum, United 93) te beschikken. Maar daar waar de actie-sequenties in The Bourne Ultimatum heel vakkundig in beeld waren gebracht met een efficiënte montage, waren hier de actie-sequenties een bron van ergernis. Je wist nauwelijks wat er aan het gebeuren was.

Maar er waren nog meer problemen met de film. Daar waar het pokerspel in Casino Royale boeiend werd verfilmd, blijft alles behoorlijk saai met een weinig indrukwekkend verhaaltje over wraak, met één van de zwakste Bond-villains sinds Dr. Kananga in Live and Let Die (1973). Misschien hadden ze toch maar beter de duurdere Sean Connery als Bond-villain gekozen, in compensatie voor wat minder Aston Martin's die ze toch in de prak reden.

Het scenario van Paul Haggis en Neal Purvis hangt met haken en ogen aaneen en is ontdaan van elke vorm van karakter-ontwikkeling of emotionele diepte. Met deze prent is in ieder geval het bewijs geleverd dat James Bond niet Jason Bourne is, en dat dit twee totaal verschillende films zijn met een totaal verschillende dynamiek. Ik herinner me nog Bond die in Casino Royale de barman afsnauwde omdat die hem vroeg welke martini hij wou drinken ("Do I look like I care?"), maar ook die donkere humor is zo goed als verdwenen. Als actiefilm is hij nog wel 'ok', maar als Bondfilm is hij blurred not stirred.

En de cijfers liegen er niet om. Casino Royale kostte 150 miljoen dollar om te maken maar bracht bijna 600 miljoen dollar op aan de box-office wereldwijd. Quantum of Solace met zijn productiekost van 200 miljoen dollar (de duurste Bondfilm ooit) moest zich tevreden stellen met 537 miljoen. Quantum zit trouwens ver onder zijn productiebudget in de States met nauwelijks 164 miljoen dollar. Laten we hopen dat Skyfall (2012) zijn lessen hieruit zal trekken.

***Related Posts***
04/11/2011: In Skyfall moet James Bond MI6 redden van de ondergang
12/07/2011: Javier Bardem en Ralph Fiennes in Bond 23
12/01/2011: Vakantie voor James Bond zit erop
03/11/2010: Bond 23 in de problemen
21/03/2010: Freida Pinto mogelijk nieuwe bondgirl
28/09/2009: MGM op de rand van het faillissement
30/12/2008: Casino Royale deed het beter dan Quantum of Solace
03/11/2008: Quantum of Solace review
30/09/2008: Quantum of Solace is en directe sequel op Casino Royale
23/11/2006: Casino Royale review

Wanneer er een game-adaptatie in de bioscoop draait, mag je er met een gerust geweten van uit gaan dat de prent zal zuigen als geen ander. De uitzonderingen op deze regel zijn dun gezaaid. Het aantal misbaksels is gewoon niet meer bij te houden (Double Dragon, Super Mario Brothers, Street Fighter, Mortal Kombat 1 & 2, Wing Commander, Pokemon, Tomb Raider 1 & 2, Final Fantasy, House of the Dead, Resident Evil 1-2-3, Alone in the Dark, Doom, Bloodrayne, Silent Hill, DOA, Hitman, In the Name of the King,...).

Je krijgt vaak te horen dat die ene film in aantocht alles zal veranderen, maar het blijft rotzooi. En toch blijf ik nog altijd hopen op een goede afloop van Max Payne (2008) en Prince of Persia: The Sands of Time (2010).

Maar deze storm van wansmaak belet in geen geval dat studio’s nog steeds zweren bij Game-adaptaties. En binnenkort is Army of Two aan de beurt en niemand minder dan Scott Z. Burns, co-scenarist van The Bourne Ultimatum, zal het script verzorgen. Hopelijk scheurt hij hier zijn broek niet aan. Het zijn de mensen van MovieWeb die met het nieuws komen:

Selling more than "1 million units since it launched in March" game is "a two-player action contest in which a pair of private military contractors fight their way through a web of intrigue. Because people experience the game in pairs, playing two guys who go against the world, Scott and I agreed this format presented an opportunity to make a great buddy film," Burns stated.

Een beloftevol scenarist is geen garantie op een geslaagde prent, maar het is een begin. Eén van de grote oorzaken van de teleurstellende kwaliteit van de game-adaptaties is dat ze geen scenario hebben die steek houdt. Dit heeft dan weer te maken met het ontbreken van een consistent verhaal in de games zelf.

Wat betreft dit game, ik heb hiervan nog nooit gehoord – en ik speel toch af en toe wel eens een game. Ik ben er zelfs niet zeker van dat hier iemand op zit te wachten, maar dat kan je ook zeggen van heel wat remakes. Nu maar hopen dat ze ook een doorgewinterde regisseur kunnen vinden. Mocht er onder jullie iemand zijn die Army if Two al gespeeld hebben, laat dan iets weten in de reacties wat jullie bevindingen zijn op het nieuws. Hieronder staat een filmpje over het spel.

Al wie Mathieu Kassovitz (La Haine, Assassin(s)) kent weet dat de man een aantal uitzinnig knappe films heeft geregisseerd en dat hij als acteur best wel zijn mannetje staat (Amen, Le Fabuleux Destin d’Amélie Poulain, Munich). Maar als regisseur van Amerikaanse blockbusters had hij toch wat meer moeite (remember Gothika). Nu heeft de Franse cineast 5 jaar lang al zijn energie gestoken in de Frans-Amerikaanse Babylon A.D. (2008), gebaseerd (en dus geen echte adaptatie) op de comic van Maurice G. Dantec (Babylon Babies).

Het bleek echter een zenuwslopende productie te worden want de geruchtenmolen dat Vin Diesel het niet gemakkelijk maakte voor de Franse regisseur, dat hij zijn budget nauwelijks in bedwang kon houden (Kassovitz was ook producent), dat hij tijdens de montage heel wat scènes heeft mogen wegknippen,… draaide op volle toeren. En hoewel Mathieu er alles aan deed om al deze geruchten de kop in te drukken, zie je gewoon het teleurstellende resultaat op het scherm.

Korte inhoud: Europa in de nabije toekomst. De wereld wordt geteisterd door oorlogen en andere narigheid. Oorlogsveteraan Toorop (Vin Diesel), nu huursoldaat, wordt geronseld voor een gevaarlijke klus. Hij moet een meisje en haar begeleider via Rusland naar New York loodsen, dwars door het geteisterde Azië. Toorop komt er al snel achter dat het meisje een geheim met zich meedraagt, een geheim waar de halve wereld achteraan zit. De huurling zal alles op alles moeten zetten om haar en haar geheim veilig en zonder al teveel kleerscheuren in New York te krijgen.

Net zoals in Alfonso Cuaron’s Children of Men (2006) zien we hier een post-apocalyptische wereld waarin een jong meisje naar een bestemming moet worden gebracht. Maar waar het in Children of Men om een zwanger meisje ging dat een volledig onvruchtbare wereld weer hoop moest geven, blijven in Babylon A.D. de herkomst en missie van het meisje lange tijd onbekend. En precies dit gegeven maakt Babylon A.D. in ieder geval een stuk meer intrigerend.

Helaas kan ik Babylon A.D. niet echt aanraden, gezien hij de bal op heel wat vlakken laat vallen. Het acteerwerk is troosteloos, Vin Diesel die binnenkort opnieuw te zien is in de Fast and Furious (2009) sequel, speelt op automatische piloot en zelfs de ervaren Michelle Yeoh en Gérard Depardieu liepen inspiratieloos in het rond en vreselijk out-of-place. De enige acteurs die min of meer overeind blijven zijn de jonge Franse actrice Mélanie Thierry en de altijd betrouwbare Charlotte Rampling. Maar zij kunnen het zinkende schip nauwelijks redden. De portrettering van de apocalyptische samenleving overtuigt evenmin. De wereld waarin iedereen leeft ziet er rijkgevuld uit, maar is gewoon "too far fetched" en een productiebudget van 60 miljoen dollar is gewoon tegenwoordig te krap om alles een futuristische touch te geven. Terwijl het universum van Blade Runner nog steeds herkenbare elementen bevat van onze huidige samenleving, is de visuele wereld in Babylon A.D. iets te artificieel. De bombastische muziek, samen met het constante geschreeuw en hysterie maakt alles nog erger.

Maar het grootste probleem, en dit bij tal van films, is de zwakte van het script. Terwijl de eerste act van de film veelbelovend is, valt de tweede act als een kaartenhuisje in elkaar. Charlotte Rampling mag dan wel één van de betere acterende mensen zijn op het scherm, haar personage is één van de pijnpunten in de film. Ook de eindsequentie is een gemiste kans die veel meer verdiende dan die overdaad aan slow-motions en visuele effecten. En ik begin het stilaan op mijn heupen te krijgen om in Franse actiefilms "jumpers" aan te treffen. Sinds Yamakasi (2001) loopt het de spijgaten uit met rondspringende klimmers. Zelfs nu al Amerikaanse producties (Casino Royale, The Bourne Ultimatum,...).

Toch moet Babylon A.D. het voornamelijk hebben van zijn actie-sequenties. Het eerste half uur is een langgerekte aaneenschakeling van grof geweld, uitzinnige gevechten en oogverblindende explosies. De fotografie van de film van Thierry Arbogast is bij momenten bijzonder knap, waardoor je nooit het gevoel krijgt dat de film langdradig is, hoewel veel actie-sequenties veel te donker waren dat je nauwelijks kon zien wat er precies gebeurde. Ook veel gevecht-scènes verliezen aan kracht omdat de camera de verkeerde hoeken uitkiest en alles iets te haastig gemonteerd is. Spijtig dat de film op veel vlakken hetzelfde pad bewandelt als Children of Men en dat deze laatste op vele vlakken de betere film is. Maar zet het verstand op nul, zak door in je bioscoopzetel, en geniet van de kinetische energie en de mooie plaatjes. De film is bij ons in de bioscoop vanaf 27 augustus 2008.

Er waren pakweg 4 grote verrassingen tijdens de 80e Academy Awards ceremonie, te beginnen met de Oscar voor Marion Cotillard, de derde Française die een Oscar won (hoewel ze met kop en schouders boven de andere kandidaten uitstak). De tweede verrassing was de Oscar voor Tilda Swinton. De derde schok, of Oscar-dwaling, was toen Transformers zijn Oscar voor visuele effecten verloor aan de kinderfilm The Golden Compass.

Maar de grootste verrassing was dat The Bourne Ultimatum erkend werd met maar liefst 3 (weliswaar "technische") oscars en hiermee de tweede grote winnaar van de avond werd. En met dit heugelijke nieuws zit Bourne 4 er aan te komen. Empire komt met het nieuws:

And now it looks like that may be the case, after Universal rather casually and sneakily announced plans for a fourth Bourne movie, with the director and star on board.

The announcement is tucked away in an article about Universal and its upcoming slate on Variety. 'More recently, [Universal's chairman, Marc] Shmuger and [co-chairman, David] Linde landed Paul Greengrass and Matt Damon for a fourth "Bourne" movie, even though the director and star seemed ready to wrap it up after three pics,' reads the sentence in question. And after that, nothing. No more news, or any indication of where a fourth Bourne might take us – or, crucially, when.

De vraag blijft of de vierde Bourne-film origineel en vernieuwend kan blijven. Ik herinner me bij het zien van The Bourne Ultimatum dat ik toch een aantal déjà-vu gevoel had bij bepaalde scènes. Dat is trouwens de reden waarom James Bond-films constant veranderen van regisseur. En een franchise zoals 007 is niet zoveel verschillend als die van Jason Bourne. Maar als we de eerste nieuwsberichten mogen geloven – in tegenstelling tot de fantasieën van MGM baas Harry Sloan over de 4 nieuwe Daniel Craig Bondfilms - zouden Matt Damon en Paul Greengrass terug van de partij zijn. Er zijn twee Bourne-boeken die klaar staan om verfilmd te worden, dus is er zeker genoeg bron-materiaal beschikbaar. Maar er is op dit ogenblik nog niets zeker of de filmmaker al dan niet zijn film wil baseren op een Ludlum boek.

Ondertussen werkt de tandem Greengrass-Damon lustig verder met Green Zone (2009), een spionage drama die zich afspeelt tijdens de Irak oorlog. Daarna zal Damon te zien zijn Steven Soderbergh’s The Informant (2009) en misschien ook The Human Factor (2009) van Clint Eastwood. Ook Greengrass heeft het druk met een Vietnam-drama They Marched into Sunlight (2008). Het zou dus best kunnen dat Bourne 4 pas in pre-productie zal gaan vanaf 2009.

***Related Posts***
25/07/2011: The Bourne Legacy zonder Jason Bourne
26/02/2008: Bourne 4 met Matt Damon en Paul Greengrass ?
01/04/2007: The Bourne Ultimatum van Paul Greengrass
15/03/2006: Greengrass regisseert The Bourne Ultimatum
20/02/2006: Nog meer Bourne films na de trilogie ?
16/03/2005: Matt Damon opnieuw in The Bourne Ultimatum
16/03/2005: The Bourne Supremacy review

Geen enorm grote verrassingen dit jaar bij de uitreiking van de 80e Academy Award Show, alles was zoals verwacht goed verdeeld en smaakvol gepresenteerd door Jon Stewart. Voor diegene die mijn Oscar-prognose en Oscar-tips op de voet hebben opgevolgd zullen het met mij eens zijn. De grote winnaar van de avond was zoals ik had verwacht No Country for Old Men met 4 belangrijke oscars (Best Picture, Best Director, Best Adapted Screenplay en Best Supporting Actor).

De Oscar voor Beste Actrice ging naar de Franse Marion Cotillard voor haar rol als Edith Piaf in La Môme (2007). "Bedankt Olivier Dahan, jij hebt mijn leven ondersteboven gehaald, ik ben sprakeloos", verklaarde de actrice vol emoties. Simone Signoret (Beste Actrice voor Room at the Top) en Juliette Binoche (Beste Bijrol voor The English Patient) waren tot op vandaag de enige twee Franse actrices die een Oscar hadden gewonnen. Dat was in 1960 voor 'Les chemins de la haute ville'. Marion Cotillard nam het in dezelfde categorie op tegen de Australische actrice Cate Blanchett (Elizabeth: the golden age), de Britse Julie Christie (Away from her) en de Canadese Ellen Page (Juno). Ik had wel nooit verwacht dat Tilda Swinton zou winnen voor Best Supporting Actress, maar bon, ik ben blij dat er toch iets onvoorspelbaars in zat. Trouwens ook opmerkelijk dat alle acteursprijzen zij gegaan naar Europeanen. Ook mooi dat The Bourne Ultimatum zomaar eventjes 3 oscars op zak mocht steken. De Franse film 'Le Mozart des pickpockets' versloeg in de categorie Beste Kortfilm de Belgische hoop voor de Oscars 'Tanghi Argentini' van regisseur Guido Thys. Hieronder het overzicht.

BEST MOTION PICTURE OF THE YEAR
* No Country for Old Men

There Will Be Blood
Atonement
Juno
Michael Clayton

ACHIEVEMENT IN DIRECTING
* Joel Coen and Ethan Coen - No Country for Old Men

Paul Thomas Anderson - There Will Be Blood
Jason Reitman - Juno
Julian Schnabel - The Diving Bell and the Butterfly
Tony Gilroy - Michael Clayton

PERFORMANCE BY AN ACTOR IN A LEADING ROLE
* Daniel Day-Lewis - There Will Be Blood

George Clooney - Michael Clayton
Johnny Depp - Sweeney Todd The Demon Barber of Fleet Street
Tommy Lee Jones - In the Valley of Elah
Viggo Mortensen - Eastern Promises

PERFORMANCE BY AN ACTRESS IN A LEADING ROLE
* Marion Cotillard - La Vie en Rose

Julie Christie - Away From Her
Cate Blanchett - Elizabeth: The Golden Age
Laura Linney - The Savages
Ellen Page – Juno

PERFORMANCE BY AN ACTOR IN A SUPPORTING ROLE
* Javier Bardem - No Country for Old Men

Tom Wilkinson - Michael Clayton
Casey Affleck - The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford
Philip Seymour Hoffman - Charlie Wilson’s War
Hal Holbrook - Into the Wild

PERFORMANCE BY AN ACTRESS IN A SUPPORTING ROLE
* Tilda Swinton - Michael Clayton

Amy Ryan - Gone Baby Gone
Cate Blanchett - I’m Not There
Ruby Dee - American Gangster
Saoirse Ronan - Atonement

ADAPTED SCREENPLAY
* Joel Coen & Ethan Coen - No Country for Old Men
Christopher Hampton - Atonement
Sarah Polley - Away From Her
Ronald Harwood - The Diving Bell and the Butterfly
Paul Thomas Anderson - There Will Be Blood

ORIGINAL SCREENPLAY
* Diablo Cody – Juno
Nancy Oliver - Lars and the Real Girl
Tony Gilroy - Michael Clayton
Brad Bird - Ratatouille
Tamara Jenkins - The Savages

BEST FOREIGN LANGUAGE FILM OF THE YEAR
* The Counterfeiters (Austria)
Katyn (Poland)
Beaufort (Israel)
Mongol (Kazakhstan)
12 (Russia)

BEST ANIMATED FEATURE FILM OF THE YEAR
* Ratatouille
Persepolis
Surf’s Up

ACHIEVEMENT IN ART DIRECTION
* Sweeney Todd The Demon Barber of Fleet Street - Dante Ferretti; Set Decoration: Francesca Lo Schiavo
American Gangster - Arthur Max; Set Decoration: Beth A. Rubino
Atonement - Sarah Greenwood; Set Decoration: Katie Spencer
The Golden Compass - Dennis Gassner; Set Decoration: Anna Pinnock
There Will Be Blood - Jack Fisk; Set Decoration: Jim Erickson

ACHIEVEMENT IN CINEMATOGRAPHY
* Robert Elswit - There Will Be Blood
Roger Deakins - The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford
Roger Deakins - No Country for Old Men
Seamus McGarvey - Atonement
Janusz Kaminski - The Diving Bell and the Butterfly

ACHIEVEMENT IN COSTUME DESIGN
* Alexandra Byrne - Elizabeth: The Golden Age
Albert Wolsky - Across the Universe
Jacqueline Durran - Atonement
Marit Allen - La Vie en Rose
Colleen Atwood - Sweeney Todd The Demon Barber of Fleet Street

BEST DOCUMENTARY FEATURE
* Taxi to the Dark Side
Sicko
No End in Sight
Operation Homecoming: Writing the Wartime Experience
War/Dance

ACHIEVEMENT IN FILM EDITING
* Christopher Rouse - The Bourne Ultimatum
Juliette Welfling - The Diving Bell and the Butterfly
Jay Cassidy - Into the Wild
Roderick Jaynes - No Country for Old Men
Dylan Tichenor - There Will Be Blood

ACHIEVEMENT IN MAKEUP
* Didier Lavergne and Jan Archibald - La Vie en Rose
Ve Neill and Martin Samuel - Pirates of the Caribbean: At World’s End
Rick Baker and Kazuhiro Tsuji – Norbit

ACHIEVEMENT IN MUSIC WRITTEN FOR MOTION PICTURES (ORIGINAL SCORE)
* Dario Marianelli – Atonement
Alberto Iglesias - The Kite Runner
James Newton Howard - Michael Clayton
Michael Giacchino - Ratatouille
Marco Beltrami - 3:10 to Yuma

ACHIEVEMENT IN MUSIC WRITTEN FOR MOTION PICTURES (ORIGINAL SONG)
* “Falling Slowly” – Once - Glen Hansard and: Marketa Irglova
“Raise It Up” - August Rush
“Happy Working Song” – Enchanted - Stephen Schwartz
“So Close” – Enchanted - Stephen Schwartz
“That’s How You Know” – Enchanted Alan Menken, Stephen Schwartz

ACHIEVEMENT IN SOUND MIXING
* Scott Millan, David Parker and Kirk Francis - The Bourne Ultimatum
Skip Lievsay, Craig Berkey, Greg Orloff and Peter Kurland - No Country for Old Men
Randy Thom, Michael Semanick and Doc Kane - Ratatouille
Paul Massey, David Giammarco and Jim Stuebe - 3:10 to Yuma
Kevin O’Connell, Greg P. Russell and Peter J. Devlin – Transformers

ACHIEVEMENT IN SOUND EDITING
* Karen Baker Landers and Per Hallberg - The Bourne Ultimatum
Randy Thom and Michael Silvers - Ratatouille
Skip Lievsay - No Country for Old Men
Matthew Wood - There Will Be Blood
Ethan Van der Ryn and Mike Hopkins – Transformers

ACHIEVEMENT IN VISUAL EFFECTS
* Michael Fink, Bill Westenhofer, Ben Morris and Trevor Wood - The Golden Compass
Scott Farrar, Scott Benza, Russell Earl and John Frazier - Transformers
John Knoll, Hal Hickel, Charles Gibson and John Frazier - Pirates of the Caribbean: At World’s End

En voor de meeste Vlamingen onder jullie die de show hebben gemist is hier de 60 seconden samenvatting, aslook een grappig filmpje waar Jennifer Garner wordt aangerand door de 64-jarige Gary Busey.

***Related Post***
22/01/2008: Mijn Oscar-Pronostiek

Er waren dit jaar heel wat films die noch super slecht nog super goed waren en die dus niet werden opgenomen in deze lijst. Ik denk dan maar aan films als My Blueberry Nights, The Hoax, Transformers, Spider-Man 3, The Host, Grindhouse, Live Free or Die Hard, Paranoid Park, Fracture, Ocean's Thirteen, I Am Not There, Beowulf, The Kingdom, A Mighty Heart, …

Veel films die echter genomineerd zullen worden voor de oscars zullen echter niet in deze lijst zitten, gezien veel van die films bij ons simpelweg nog geen release hebben gehad (Into the Wild, The Savages, No Country for Old Men, Juno, Charlie Wilson's War, Before the Devil Knows You're Dead, Atonement, There Will Be Blood,…).

Ik moet tevens bekennen dat ik Letters From Iwo Jima, Away From Her, We Own the Night en Le Scaphandre et le papillon nog steeds moet zien, dus vergeef me moest ik deze films over het hoofd hebben gezien in de Top 10 van Beste Films. Maar dit was zeker wel het jaar van de thrillers.

Deze BlogTalk wordt ook samengesteld door Timothy, Kenneth, Tagoean, Karen en een aantal andere filmbloggers (van zodra deze hun lijst on-line zetten, zal ik hier ook naar hun lijstjes linken). Ga dus ook maar even een kijkje nemen bij deze filmblogs en hun respectievelijke top 10. Hier is mijn Top 10, reacties zijn welkom in de commentaren:

10. The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford (2007) Andrew Dominik
The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford is niet meteen een titel waar je het grote publiek mee kan verleiden, maar misschien maar goed ook, want deze 160 minuten lange western is een beetje zoals luisteren naar muziek van Liszt of Chopin. Het voelt even lang als de titel. Maar als je in de mood geraakt, ga je meteen op in deze langzame en knap geregisseerde ballade met ingetogen acteurs die zich voortbewegen in prachtig uitgestrekte landschappen. Op narratief vlak laat de film voor mij zo af en toe een steek vallen. Het blijft vaak iets teveel op de vlakte dobberen alsof de makers het verwachtbare einde voor de kijker iets meer willen vermommen. Maar erg diep wordt er toch niet echt gegraven. Toch zeker een vermelding waard in de Top 10 Beste films van 2007.

9. Sunshine (2007) Danny Boyle
Het gebeurt niet vaak dat ik zo onder de indruk was van de spectaculaire en verblindende production design in een film. Het zou me niet verbazen dat we binnenkort horen: … and the Oscar goes to Mark Tildesley for Sunshine. Het is niet zozeer een vernieuwende science-fiction thriller, maar Sunshine deed mijn hart hevig kloppen, mijn trommelvlies trillen en mijn ademhaling stokken. De vertolkingen (Cillian Murphy, Cliff Curtis, Michelle Yeoh) en het intelligente, spirituele en metafysische plot van Alex Garland waren om van te smullen. Spijtig dat Danny Boyle iets teveel "pulp" gesnoven had bij de laatste 20 minuten, maar het bleef hoe dan ook fun om naar te kijken. Het was tevens ook een zuivere bioscoopfilm (om niet te zeggen een Imax-film), vooral omwille van de impact van die gigantische zon, de soms claustrofobische momenten en het oorverdovende geluid. Het is misschien een prent die slechts een kleine minderheid zal bekoren (vooral de SF-fans), maar het is voor mij nu al een classic.

8. American Gangster (2007) Ridley Scott
American Gangster heeft één zwakte; zo mocht het personage van Russell Crowe iets meer op de voorgrond treden. Maar de vertolking van Denzel Washinton deed ons dat gemis vaak vergeten. Het is een voortreffelijke vertelling over gangsters in een kapitalistische wereld, verfilmd door een meesterstilist. Scott neemt de tijd om zijn karakters uit te diepen, waardoor het conflict tussen 'goed en kwaad' niet wordt herleid tot een clichématige zwart-wit principes. Met deze film heeft Ridley dan ook zijn eerste maffia-film op zijn curriculum staan. Het is niet van het kaliber van The Godfather, maar het is zeker in de buurt van Goodfellas. De film zal in ieder geval de geschiedenis ingaan voor de chinchillabontjas van Denzel. Priceless! Meteen voor mij een contender voor de Oscar van Best Picture.

7. 300 (2007) Zack Snyder
En ja, ook dit jaar zit een comic-adaptatie in mijn top 10, en spijtig genoeg was dat dus niet Spider-Man 3, maar wel 300, naar een strip van Frank Miller. De verbluffende en vernieuwende visuele stijl laten bijna de Shakespeariaanse kwaliteiten vergeten in het verhaal. Het conflict is niet enkel extern, maar ook intern aanwezig, met op de voorgrond een koning die gedreven wordt door eer, liefde voor zijn land en nog meer door de liefde van zijn vrouw. Hoogmoed, egoïsme, arrogantie, schaamte, wreedheid en heldenmoed zijn de ingrediënten van dit epos - vol plotgaten die met genoeg testosteron worden opgevuld - maar in volledige overeenstemming met de verwachtingen na het zien van de trailer. Het moet trouwens de eerste geweldfilm zijn waar menig vrouwelijk schoon zich op heeft zitten vergapen. Zeg dat het niet zo is!

6. Michael Clayton (2007) Tony Gilroy
Het mag dan misschien een formulefilm zijn, maar deze Michael Clayton maakt de politieke-thriller-formule staalhard met een uitstekende downbeat vertolkingen en een aangrijpend verhaal. Je hebt wat tijd nodig om met de intrige mee te zijn, maar eenmaal zover ben je volledig gegrepen door de ingenieuze regie en de dramatische paranoïde. Ik denk niet dat Clooney dit jaar opnieuw een Oscar voor deze rol op zak zal steken hoezeer het verdiend zou zijn, maar mijn geld staat op de nevenrollen Tilda Swinton en Tom Wilkinson.

5. Das Leben Der Anderen (2006) Florian Henckel von Donnersmarck
De beklemmende spionage-thriller Das Leben Der Anderen is ongetwijfeld de sterkste Duitse film sinds Der Untergang (2004), en dat is voor een regiedebuut toch wel indrukwekkend. De regisseur distantieert zich van al te gemakkelijke karikaturen van totalitaire regimes, maar geeft toch op een indringende manier een beeld van een donkere bladzijde uit de Duitse geschiedenis. Er wordt veel geconverseerd, en er is bitter weinig fysieke actie – en dit in tegenstelling tot een film zoals Verhoeven’s Zwartboek (2006). Maar de acteurs zijn dermate sterk dat je bij aanvang van de film volledig in het verhaal wordt gezogen op de atmosferische muziek van Gabriel Yared en de efficiënte groen/grijze scope fotografie van Hagen Bogdanski.

4. Eastern Promises (2007) David Cronenberg
Eastern Promises is verre van de beste Cronenberg-film, ik vroeg me zelfs af of Cronenberg wel achter het verhaal stond, maar het resultaat mag er best wezen en bij nader inzien zit er toch heel wat Cronenberg-materiaal in verwerkt, zoals de homo-erotische spanningen en de voorliefde voor het vlees. Al van bij de eerste minuten wordt iemand’s keel overgesneden op een gruwelijk onhandige manier en de rest is al van een gelijkaardig allooi. Spijtig dat het scenario niet altijd waterdicht was, maar het zou niet de eerste keer zijn dat deze prent zijn geheimen pas prijsgeeft na een drietal kijkbeurten. Het is geen klassieke gangsterflick zoals American Gangster, maar een diep verontrustende beschouwing over de morele grenzen tussen 'goed' en 'kwaad', alsook over de lust naar agressie en seks.

3. The Bourne Ultimatum (2007) Paul Greengrass
The Bourne Ultimatum maakt de Bourne trilogie tot één van de beste trilogies ooit. Het sluitstuk is opnieuw een snelle en brutale prent met genoeg actie-sequenties om uw adrenalyne-te voelen pompen in uw aderen. Paul Greengrass heeft niet zomaar een sequel gecomponeerd maar eventjes de mood-board opgemaakt voor alle Bond, John McClane en Jack Ryan-films die nog mogen volgen. Dit is hands-off dé beste actiefilm van de laatste jaren. Als er nog sequels moeten volgen zal het haast onmogelijk zijn deze drie te overtreffen.

2. Ratatouille (2007) Brad Bird & Jan Pinkava
Dit zou wel eens Pixar’s beste film ooit zijn. Ratatouille is in ieder geval de meest indrukwekkende en postmoderne animatiefilms van de laatste jaren die voor een Disney-achtige animatieprent toch verbluffend realistisch is. Vreemd genoeg was John Lasseter niet tevreden met het werk van de Tsjech Jan Pinkava dat hij de regisseur na 3 jaar zwoegen de laan instuurde. De regisseur werd vervangen door Brad 'The Incredibles' Bird. Maar hoe dan ook is deze animatieprent veel beter dan The Incredibles. Je zit met wijd opengesperde mond en ogen te kijken naar geniale en superieur mooie animatie en een verhaal die veel rijker is dan bearnaise sause en verfrissender dan een Italiaanse sorbet met vers zomerfruit. Het stemmenwerk is voortreffelijk, het script is slim, de conflicten tussen de karakters en de achtervolging-scènes zijn om van te smullen. Misschien wordt het eens tijd om een animatieprent te nomineren voor Best Picture.

1. Zodiac (2007) David Fincher
Maar de film die voor mij het meeste indruk heeft gemaakt - waarschijnlijk ook omdat ik dit nooit had zien aankomen - is toch wel Zodiac. Na het zien van de film was de impact dermate groot dat ik toch even niet meer zo goed wist waar de uitgang van de cinema was. David Fincher brengt ons opnieuw een onversneden thriller, deze keer over één van de meest intrigerende en onopgeloste moordzaken van de VS, vertolkt door een stel talentvolle acteurs (Jake Gyllenhaal, Robert Downey jr., Mark Ruffalo). Fincher brengt met deze film niet alleen sfeer en ethetiek, maar bovenal een zeer intrigerende en existentiële thriller die geen portrettering wil maken van een gestoorde freak maar wel op het lijf zit van een detective en cartoonist en hun aartsmoeilijke speurtocht naar die kille serie-moordenaar. De 158 minuten lange film was trouwens essentieel om het gevoel van jarenlange frustratie van de speurders over te brengen. In Zodiac is er geen plaats voor achtervolgingen of shootouts, maar ligt de nadruk op het falende methodologische werkmethode van het politiewerk. Geen film over het monster, dan wel onze fascinatie ervoor. Laat het aan Fincher om de serial-killer-movie heruit te vinden.

10. Ghost Rider (2007) Mark Steven Johnson
Laten we de lat laag leggen voor deze worst movies Top 10, te beginnen met de comic Ghost Rider. Dat Nicolas Cage nog slechter kon presteren dan The Wicker Man (2006) had niemand durven denken. Nog meer over-acting van Cage zou zijn hoofd in vuur en vlam zetten, en kijk, we kunnen de vuurexplosie aanschouwen in Ghost Rider. Bij het zien van de trailer dacht ik nog een leuke rollercoaster comic te zien, maar de teleurstelling was groot toen ik deze troep voorgeschoteld kreeg. Voor de zoveelste keer een prent die maar geen keuze kan maken tussen thriller/horror en komedie, en dit heeft als gevolg dat je meestal lacht wanneer je niet hoort te lachen. Maar eerlijkheid gebiedt te zeggen dat de comic eigenlijk ook al niet zo goed was.

9. 4: Rise of the Silver Surfer (2007) Tim Story
Fantastic Four 2 is zo slecht dat je zou denken dat de studio nu wel door zouden hebben dat ze best de franchise stop zetten of de gehele filmploeg en cast ontslaan en nieuwe mensen aan het werk laten voor een REBOOT. Ik heb er niets op tegen dat een film is onderbouwd met simpele conflictjes tussen personages, maar dat deze geen enkele emotie uitstralen is onvergeeflijk. Voor een film die verondersteld is om rollercoaster-fun te brengen heb ik mij mateloos verveeld en geïrriteerd. Het scheelde niet veel of ik had net als 'The Thing' mijn zakdoek genomen om in tranen uit te barsten. Ik ben er zeker van dat er een veel betere film kan gemaakt worden met enkel en alleen de 'Silver Surfer'.

8. Balls of Fury (2007) Robert Ben Garant
Idiote komische films kunnen vaak heel goed bevallen, ik denk dan aan The ‘burbs (1989) of de films van de Farrelly Brothers of zelfs het verrukkelijke Hot Fuzz (2007). Maar te dwaas trekt ook op de ballen, en deze Balls of Fury spant op het gebied van flauwe en onnozele grappen toch wel de kroon. Was het niet voor Christopher Walken en Maggie Q had ik de film zelfs nooit uitgezien. De Razzies zullen voor deze ping-pong-slapstick niet uitblijven.

7. Rush Hour 3 (2007) Brett Ratner
Rush Hour 3, bestaande uit gerecycleerd materiaal van de twee vorige films, is de zoveelste aanslag op de goede smaak. En de zichtbaar verdikte Chris Tucker mocht dan nog 25 miljoen dollar gekregen hebben, zijn performance blijft op maat van een debutant die zijn typetje niet weet te overstijgen. Rush Hour mag dan nog een formule zijn die geld in het laatje brengt, dit derde luik is en blijft oersaaie en domme cinema. Ik hoop gewoon dat de makers met deze prent genoeg geld hebben verdiend om nooit meer terug te komen met een 4de deel. Waarom Roman Polanski zich voor deze vermoeiende buddy-movie heeft laten strikken blijft voor mij één groot raadsel.

6. I Know Who Killed Me (2007) Chris Sivertson
Torture porn blijkt 'in' te zijn. Terwijl Hostel II (2007) uiteindelijk nog meeviel, is I Know Who Killed Me gewoon veel te dom dat het bijna bezwaarlijk wordt. Dat Lindsay Lohan niet kon acteren wisten we al (ook voor haar zal dit jaar wel een Razzie klaar liggen), maar dat de makers met deze film de 'infantiele kitsch' in het leven hebben geroepen, tart alle verbeelding. Was de film nog maar een beetje spannend of schrikwekkend, maar zelfs dat kon er niet van af. Deze film is de reden waarom mensen oogleden hebben.

5. In the Name of the King: A Dungeon Siege Tale (2007) Uwe Boll
Oh ja, de film is slecht. Schrikwekkend slecht. Maar wat had je anders verwacht van 'The King of Bad Taste' Uwe Boll. In the Name of the King verscheen bij ons op het Bifff en zal nadien straight-to-dvd in de videotheek belanden. Neen, ik heb niet betaald om deze te zien, en maar goed ook. Ik had me anders op de koop toe nog slecht hebben gevoeld voor deze geldverspilling en voor de kleine financiële bijdrage aan een bedorven cinema.

4. Captivity (2007) Roland Joffé
Roland Joffé was ooit een beloftevolle filmmaker. Tegenwoordig staat hij garant voor ordinaire en vaak vulgaire platvloersheid, en met Captivity maakt hij geen uitzondering. Het is trouwens de zoveelste torture porn film uit 2007 die niet kan overtuigen. Als "24" fan keek ik vooral uit naar Elisha Cuthbert, maar het is allemaal zo saai en niet-plausibel dat zelfs dat niet meer kan bekoren. Het is in het beste geval een slechte Saw rip-off.

3. Epic Movie (2007) Jason Friedman & Aaron Seltzer
Inderdaad, er zijn twee regisseurs nodig geweest om deze drek te produceren. Het enige punt die de film maakt is dat een parodie maken van een parodie (Snakes On A Plane, Borat, Jack Sparrow) NIET WERKT. De film is allesbehalve een epische film, maar eerder een samenraapsel van grappen uit B-films die er tijdens de montage werden uitgeknipt omdat ze niet leuk waren. Kortom, er zit meer talent in de uitwerpselen van een straatkat, dan in deze Epic Movie.

2. Evan Almighty (2007) Tom Shadyac
Naast The Golden Compass (2007) zal Evan Almighty de geschiedenis ingaan als de grootste flops van 2007. Daar waar die eerste film nog min of meer indrukwekkende scènes kon afleveren alsook een paar leuke grappen, faalt de tweede film grandioos. Men kan zich zelfs afvragen waar die 175 miljoen dollar naar toe is. Evan Almighty is niets meer dan een oersaaie sitcom. Nochtans was er met de premisse veel meer mee aan te vangen, maar dan met een ander scenario, andere regisseur, andere acteur, andere … en trouwens met veel minder geld. Dat alle acteurs op het einde van de rit "Everybody Dance Now" staan te zingen en dansen, staat garant voor het puberale niveau van de prent.

1. Pirates of the Caribbean: At World's End (2007) Gore Verbinski
Vorig jaar stond The Da Vinci Code op nummer één van de Slechte Films uit 2006, dit jaar geef ik alle eer aan het zeemonster At World's End. Voor mij was het tevens dé grootste ontgoocheling, want de film had zich gemakkelijk bij de beste trilogies kunnen nestelen uit de filmgeschiedenis. Maar de regisseur verlaagde zijn niveau aan dat van Jack Sparrow en het aapje van Captain Barbossa met een onsamenhangend of onbestaand verhaal (maak uw keuze). Er werden in At World's End trouwens zoveel pacten gesloten en verbroken, onderhandeld over akkoorden en voorwaarden of nog van kamp verwisseld, dat het meer dan eens leek alsof wij naar een overkill-versie aan het kijken waren van onze regeringsonderhandelingen. Buiten de hallucinerende belevenissen van Jack Sparrow in Davy Jones' Locker en het scheeps-treffen in een woedende draaikolk, is het oeverloos staren naar zwaardgevechten tussen 'half-dode mannen', die niet eens van een zwaard kunnen sterven en lustig het plot proberen uit te leggen aan elkander. Na dit sluitstuk is het misschien tijd om de zeilen op te plooien, de luiken te schalmen en het anker uit te gooien, want ik betwijfel dat Jack Sparrow een betere scenarist en/of regisseur zal vinden nabij The Fountain of Youth.

***Related Posts***
29/12/2011: Top 10 Best & Worst Movies of 2011
30/08/2011: Top 10 Worst Movies of 2010
29/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010 (Karen)
23/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010
06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
26/12/2008: Top 10 Best & Worst Movies of 2008
22/12/2007: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
16/12/2006: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
23/12/2005: Top 10 Best & Worst Movies of 2005

Dat de Hollywoodster George Clooney meestal opduikt in knappe films (Syriana, Good Night and Good Luck, Intolerable Cruelty, Three Kings,... ) zal niemand ontgaan zijn. De acteur mocht zelfs in 2005 de Spirit of Independence Award op zak steken, naast een Oscar voor Beste Mannelijke Bijrol voor Syriana (2005). Clooneys nieuwste film is de spannende thriller Michael Clayton (2007), waarin hij niet alleen de hoofdrol speelt maar tevens als uitvoerend producent optreedt.

Korte inhoud: Michael Clayton (George Clooney) is van huis uit advocaat, maar werkt al vele jaren met veel succes als regelaar bij Kenner, Bach & Ledeen, een van de grootste advocatenkantoren in New York. Het kantoor biedt juridische bijstand aan de biochemische multinational U/North van Karen Crowder (Tilda Swinton) dat in een heftige strijd verwikkeld is met kleine boeren die een schadeclaim tegen het bedrijf hebben ingediend. Als de afwikkeling naar tevredenheid van U/North verloopt, zal het advocatenkantoor daar miljoenen mee verdienen. Maar dan krijgt zijn collega-advocaat en vriend Arthur Edens (Tom Wilkinson), de architect van de verdediging van U/North en dus sleutelfiguur in het proces, gewetensbezwaren. Clayton wordt ingezet om deze ramp te voorkomen. Na de (vermoedelijke) zelfmoord van Arthur ontdekt Clayton echter, dat de zaak niet is wat hij lijkt. Hij komt voor de grootste uitdaging van zijn carrière en zijn leven te staan. Bekijk hier de trailer.

En deze debuutfilm van Tony Gilroy, die het scenario direct schreef voor het witte doek, is meteen ook één van de beste films van het jaar. Tony werd vooral bekend als scenarioschrijver van internationaal vermaarde blockbusters als The Bourne Identity, The Bourne Supremacy en The Bourne Ultimatum en zijn samenwerking met regisseur Taylor Hackford, met wie hij drie films maakte waaronder het aan Michael Clayton gerelateerde The Devil’s Advocate (1997) met Al Pacino en Keanu Reeves in de hoofdrollen. Hij is een echte verhalenverteller die gefascineerd is door dilemma’s, verlangens en beslissingen. Hij voelt zich trouwens thuis in het wereldje van grote advocatenkantoren in New York, vooral van datgene wat zich achter de schermen afspeelt. Het zou dankzij collega-regisseur en vriend Steven Soderbergh zijn dat hij bij George Clooney is beland. Dat was meteen ook een geschenk uit de hemel, want Clooney speelt met zijn wereldse intelligente uitstraling de pannen van het dak.

Er zijn volgens mij twee categorieën van thrillers, je hebt de grafische thrillers (in het genre van Se7en, Silence of the Lambs, The Usual Suspects,…) die hoofdzakelijk steunen op actie en daarnaast heb je de intellectuele thrillers (in het genre van The Firm, The Client,…) die minder snel opbranden en het vooral moeten hebben van karakters-ontwikkelingen. Deze film behoort tot de laatste categorie. De prent gaat heel traag vooruit en laat zich niet verleiden door overbodig visueel vertier. Verwacht dus geen easy-to-digest film. Het vraagt een beetje moeite van de kijker om te weten wie de spelers zijn (tip: ga tijdens de voorstelling niet plassen). De film gaat in essentie over personages die zich bevinden in de grijze zone tussen moraliteit en immoraliteit, over mensen die leven volgens hun eigen op maat geschreven ethiek. Ze zijn niet noodzakelijk "goed" of "slecht", maar het resultaat van hun keuzes in een maatschappij waar geld en macht het voor het zeggen heeft. En dat is misschien het enige zwakke puntje aan de film; de personages lijken af en toe iets teveel de logica van het plot te volgen.

Michael Clayton is een film die het niet moet hebben van cgi of verrassende plotwendingen naar het einde toe. De film heeft een eigen ritme en blijft vastgesnoerd aan de echte wereld in plaats van een fictionele wereld die we kennen vanuit andere thrillers. Het maakt tevens een duidelijk argument tegen de 'winst-boven-alles' praktijk van multinationals. Maar de kracht van deze prent zit hem in de unieke karkaters in interessante situaties die zich door het oog van de storm begeven. Deze film heeft geen records gebroken aan de box-office, maar is een stevige thriller van superieure kwaliteit. **** / *****