De FilmBlog

De gouden regel bij sequels is dat 'zolang de film geld in het laatje brengt, komen er vervolgfilms. En met de belachelijk lage kosten en hoge opkomst van de Paranormal Activity films, zullen er nog wel vervolgfilms komen. Maar, hoe origineel kunnen die familie videodagboeken nog worden? Gelukkig voor hen is 'het zoeken naar originele verhalen' niet altijd een must voor de box-office. En toch blijft deze minimalistische horrorfilm ons prikkelen, ook al werkt deze franchise beduidend beter in een bioscoopzaal dan op het tv-scherm. En dat zeker omwille van een arsenaal aan kleine geluidjes, stille zuchtjes en die schaarse visuele effecten die in de bioscoop véél beter aankomen. Maar voor diegene die thuis met een uitstekend surround-systeem en een grote flatscreen zit, zou dit toch bijna te benaderen zijn.

Korte inhoud: Achttien jaar voor de gebeurtenissen van deel 1 en 2 volgen we Katie (Chloe Csengery) en haar zus Kristi (Jessica Tyler Brown) in het huis van hun ouders. Na verloop van tijd merkt Dennis dat Kristi zich raar begint te gedragen nadat ze heeft beweerd een onzichtbare vriend te hebben, genaamd Toby. Op aanraden van Randy plaatst Dennis (Christopher Nicholas Smith) een aantal camera's in het huis om te zien of er ook echt iets rondspookt. Ze doen een schokkende ontdekking...

Als je van de eerste twee films hebt gehouden, dan bestaat de kans erin dat je ook van deze Paranormal Activity 3 (2011) zal genieten. Anderzijds word je in het eerste uur bediend met alle truukjes-van-de-foor uit de vorige films, iets wat voor mij toch enigszins teleurstellend was. Hier en daar zit wel een nieuw ideetje. De camera die ze aan de ventilator hebben gehangen is wel leuk, maar het blijft toch allemaal heel dunnetjes. Komt daar nog bij dat de spanning en angst wat moet inboeten omwille van de humor die in deze prequel is binnengeslopen.

Het tweede deel van de film is iets beter, ook al moest ik nooit echt in mijn stoel wegkruipen van de angst. Ook het einde van de film slaat nergens op en je blijft achter met nog meer vragen dan voorheen. Deze films moeten het hebben van de creepy atmosfeer, en hier hebben regisseurs Henry Joost en Ariel Schulman toch wel wat steken laten vallen. Hopelijk leren ze uit hun fouten in de volgende film, Paranormal Activity 4 (2012). Inderdaad, we zijn er nog niet helemaal van verlost.

De Paranormal Activity franchise blijft één van de meest succesvolle films als je startkapitaal en opbrengst gaat vergelijken. Als je op zoek bent naar diepgaande verhalen, dat ben je uiteraard aan het verkeerde adres. Dit zijn films die spelen op het gemoed en net zoals een Blair Witch film, ingebakken zijn in het voyeuristische reality-tv concept en het less-is-more paradigma. Het nummertje achter de titel wijst er alleen maar op dat het eigenlijk dezelfde film is maar met een nieuwe twist, en hier duiken we ver in de tijd, waar alle onheil is begonnen. De karakters worden behoorlijk vertolkt en de weinige effecten die gebruikt worden zijn ook doelmatig. Fans van ghost stories zullen hier echter meer van genieten dan de doorsnee horrorfan.

Je moet al met stevig materiaal uitpakken wil je enigszins nog een originele horrorprent maken rond exorcisme. Het is allemaal begonnen met The Exorcist (1973) van William Friedkin, en sindsdien duiken er geregeld gelijkaardige projecten op; zoals Exorcist: The Beginning (2004), The Exorcism of Emily Rose (2005), Constantine (2005), [Rec]² (2009) en onlangs nog The Rite (2011). En nu is er The Devil Inside (2012) van William Brent Bell.

Korte inhoud: Op 30 oktober, 1989, heeft Maria Rossi (Suzan Crowley) een drievoudige moord gepleegd tijdens een duivelsuitdrijving die op haard werd uitgevoerd. De katholieke kerk raakte betrokken, en ze is sindsdien opgesloten in een katholiek psychiatrisch ziekenhuis in Rome. In 2009, twintig jaar later, probeert haar dochter Isabella (Fernanda Andrade) en een filmploeg om een priesters/wetenschappers (Simon Quarterman and Evan Helmuth) te vinden die Maria kan helpen. Isabella begint zich tevens af te vragen of deze duivelse trek niet in de familie loopt, omdat ze zelf vreest op een dag bezeten te worden door de duivel. De toestand van Maria is in ieder geval uniek in de geschiedenis van het christendom. Een reeks van ongeautoriseerde duiveluitdrijvingen volgen, waarin alles vreselijk mis gaat. Het enige bewijsstuk zijn de beelden die de filmploeg heeft kunnen maken.

Het is dus nog maar eens een found footage film (een film gebaseerd op gefilmd materiaal die men ergens vindt -> cf. Blair Witch, Cloverfield,...), maar de trailer jaagt ons toch wel de stuipen op het lijf. Maar dat is de trailer. Als we de eerste reviews mogen geloven zou dit de grote kanshebber zijn voor worst movie of 2012, en het jaar is nog maar net begonnen. De film haalt met moeite 8% op RT en de commentaren zijn niet mals. De grootste kritiek is dat de film nauwelijks een verhaal heeft. De film duurt ook maar 87 minuten (waarvan 7 minuten end-credits) en dat ligt toch wel een stuk onder de gemiddelde duurtijd van een film. Het tweede punt van kritiek is de afschuwelijk slechte regie alsof het gemaakt werd door een amateur-cineast, maar dat had Paramount al kunnen weten na het zien van Stay Alive (2006). En uiteindelijk is het grootste verwijt dat de film gewoon ‘dom’ is. In de trailer lezen we dat de Katholieke Kerk afstand heeft genomen van deze prent; zo te zien is de boodschap dat we dat beter allemaal doen.

Paramount had blijkbaar al een tijdje in de mot dat hun film de ballen waard was, gezien ze uitzonderlijk de film niet hebben laten zien aan de journalisten, en zoiets wekt altijd wel wat wrevel op. Ze dachten toch voldoende mensen te kunnen misleiden met een agressieve media-campagne, en het werkt, want er wordt over de The Devil Inside gepraat. En er hiervoor altijd wel een publiek te vinden (cf. fans van The Human Centipede 1 & 2, Saw 2-3-4-5-6-7,…) wiens smaakpapillen geheel zijn versleten door jarenlange blootstelling aan troep. En het enige schrikwekkende aan dit project, is dat ze er wel eens een sequel van kunnen maken. Het productiebudget (1 miljoen dollar) is zo laag dat deze film sowieso winst zal maken. Valt nog af te wachten of hij even succesvol zal worden als Paranormal Activity (2007) (budget: 15'000 dollar - box-office: 193 miljoen wereldwijd). De film komt bij ons uit op 1 februari 2012, jullie zijn bij deze gewaarschuwd.

"With great power, comes great responsibility" dit is niet alleen het devies van heel wat Marvel Comics, maar deze lijfspreuk wordt in Chronicle (2012), de debuutfilm van Josh Trank, pas echt concreet. Net zoals films als The Blair Witch Project en Cloverfield gaat het opnieuw om een 'found footage' film, m.a.w. een film die is samengesteld door beelden die door de personages werd gemaakt, om dan uiteindelijk gemonteerd te worden tot een film.

Korte inhoud: Drie doodnormale middelbare scholieren (Michael B. Jordan, Dane DeHaan, Alex Russell) doen een ongelooflijke ontdekking. Ze vinden in het bos een mysterieuze substantie waar ze aan bloot gesteld worden en waardoor ze superkrachten ontwikkelen. Als ze leren om de superkrachten onder controle te houden en ze te gebruiken in hun voordeel, beginnen hun levens uit de hand te lopen en hun duistere kanten naar boven te komen.

Ik had het verhaaltje met het bos er misschien wel uitgelaten, maar de premisse van jongeren die plots superkrachten ontwikkelen en niet kunnen inschatten wat de gevolgen zijn, vind ik wel een leuk concept voor een film. Het is tevens niet de typische Hollywood blockbuster, wat mooi meegenomen is. Er kan dus ruimte zijn voor alternatieve verhaallijnen en situaties, wat alles minder voorspelbaar zal maken.

Cannibal Holocaust (1980) heeft het 'found footage' genre ingeluid op een vrij experimentele manier, C’est Arrivé Près de Chez Vous (1992) gebruikte de techniek op een uiterst efficiënte manier in de zwarte komedie, The Blair Witch Project (1999) introduceerde de techniek in het horror-genre, Paranormal Activity (2007) ging de home-video toer op en Cloverfield (2008) ging dan weer spelen met de monster-film. Deze Chronicle verkent dan weer een compleet nieuw terrein, met name de superhero-film.

Ik kijk in ieder geval uit naar deze prent. Hopelijk ondervinden ze niet al teveel hinder van die andere Chronicle (2012) van Jay Alaimo met niemand minder dan Milla Jovovich, Ben Foster, Ryan Phillippe, Justin Long en Vincent D'Onofrio. Dit wordt een misdaad thriller die waarschijnlijk met evenveel middelen is gemaakt (een kleine 10 miljoen dollar). Het meest idiote van het gehele zaakje is dat beide Chronicle films nog eens op dezelfde datum worden uitgebracht in de States, op 3 februari 2012. Ofwel hebben ze zich hier vreselijk in vergist, ofwel zal dit voor heel wat verwarring zorgen aan de kassa.

Een paar maanden gelden werd duidelijk waarom er geen maanlandingen waren geweest sinds Apollo 17 in 1972. Volgens NASA zou het te wijten zijn aan gebrek aan fondsen en diverse besparingen van de Amerikaanse regering op de ruimtevaart. Maar is dat werkelijk zo, of zou er een andere reden zijn waarom het al langer is dan 40 jaar dat de mens zich waagde op het dichtstbijzijnde ruimte-object ? De science-fiction horrorfilm Apollo 18 (2011) denkt er in ieder geval anders over.

Korte inhoud: Apollo 18 is een film in documentaire-stijl over het "waargebeurde" verhaal van NASA's geheime achttiende vlucht met een Apollo raket naar de maan. De astronauten zijn geschokt wanneer ze buitenaards leven ontdekken tijdens hun missie. Hierna besluit de Amerikaanse overheid de missie geheim te houden voor de buitenwereld.

Net zoals in Blair Witch gaat het over een found-footage film waarbij filmmateriaal wordt gevonden over deze geheime missie…en rarara, wat staat er op die beelden? De bemanning zou er in aanvaring zijn gekomen met een agressief buitenaards wezen. Heeft de regering dat jarenlang in de doofpot gestoken? Je zou kunnen zeggen dat dit misschien effectief zo is gebeurd, maar de realiteit ziet er spijtig genoeg iets minder dramatisch uit. Maar dit wil nog niet zeggen dat je niet zou kunnen genieten van deze prent.

En het promotieteam speelt in ieder geval volledig het spel en wakkert de complotgevoelens nog een beetje aan. De productie is in handen van visueel-effecten wizard Timur Bekmambetov (regisseur van Night Watch en Wanted) en werd geregisseerd door Gonzalo López-Gallego. Om de geruchten over de missie nog wat aan te dikken, zouden er zelfs verschillende affiches zijn gemaakt. De Russische suggereren een Amerikaans complot, Engelse posters wijzen de vinger dan weer naar de Sovjets.

Maar ja, het probleem met deze 5 miljoen dollar filmproductie, is dat het steunt op een versleten premisse van het ‘gevonden beeldmateriaal die uiteindelijk verschrikkelijke zaken onthult’. De makers willen echter alles iets uitvergroten, en in plaats van een lokaal drama gaan ze het nu zoeken in de ruimte, en dit als volgt koppelen aan bepaalde feiten. Ondertussen worden websites en sociale media voortdurend gebombardeerd om geruchten over de prent te verspreiden. MTV trapte erin, en ging de trailer scene voor scene analyseren. Wat meteen het succes van deze marketingmethode in de verf zet.

Films als Cloverfield (2008) en Paranormal Activity (2007) moesten het voor een groot stuk hebben van een internethype, en dit kijkt ook hier het geval te zijn. De trailer van Apollo 18 werd in de eerste zes dagen 4,3 miljoen keer bekeken op You Tube. Complot-theorieën zijn nu eenmaal in trek, dat bewezen ook al die docu’s over 9/11. Toch denk ik niet dat er nog veel mensen zijn die denken dat de maanlanding ook iets verzonnen was.

Volgens de studio zullen er nog meer geheimen worden onthuld in aanloop naar de release-datum; die overigens al een aantal keer is gewijzigd. Als je hier van wakker ligt, kan je altijd de officiële site gaan consulteren. Op 5 oktober 2011 draait Apollo 18 in onze zalen.

***Related Posts***
28/06/2010: Apollo 13 filmbespreking
13/04/2009: Moon met Sam Rockwell

Wanneer hebben jullie onlangs nog eens een Zwitserse film gezien? De laatste prent die ik me kan herinneren was de ietwat slaapverwekkende science-fiction thriller Cargo (2009) op het BIFFF een paar jaar geleden. En we blijven in het genre met de slasher One Way Trip 3D (2011) van Markus Welter.

De man komt uit de montage-sector en daar moet hij het blijkbaar duidelijk van hebben, want zijn vorige films waren niet meteen strak geregisseerde werkjes. Het is dan ook niet te verwonderen dat de teaser wel 'iets anders' gemonteerd is. Maar het is vooral de sfeer die me aanspreekt, die iets weg van een Blair Witch film. En hopelijk overstijgen de verhaal-elementen de montage-spielerei. Tegenwoordig kom je er niet meer met enkel en alleen maar scream queens en rituele slachtingen. Enkel het publiek van het BIFFF krijgt hier nog een orgasme van, maar het bredere publiek verwacht toch wel iets meer van zijn slasher.

Korte inhoud: Een groepje van acht jongeren reist af naar de Jura, een gebergte in Zwitserland. Het is herfst en ze zijn op zoek naar een magische paddenstoel die in het gebied groeit. Na enkele problemen komen ze aan in het bos. De tenten worden opgezet en al snel vinden ze de paddenstoelen. Wanneer het donker wordt begint het feest, maar wanneer één van hen in elkaar geslagen terugkeert, komen ze erachter dat er iets goed mis is.

Geheel origineel is het concept niet, want ik heb ooit nog iets gelijkaardigs gezien met Shrooms (2007), met dit verschil dat het zich nu in het Zwitserland van H.R. Giger afspeelt en de film ook iets beter lijkt dan die andere prent. En wat opvalt is dat ze in Switserland niet moeder onderdoen voor de eye-candy uit de States. Zo speelt 'Miss Zwiterland 1996' Melanie Winiger één van de hoofdrollen. Zij wordt bijgestaan de Oostenrijkse scream queen Sabrina Reiter (Dead in 3 Days). Beide dames hebben tevens al voldoende acteer-ervaring om op overtuigende wijze de longen uit hun lijf te schreeuwen.

Het is uiteindelijk een klassieke horror-slasher met de nodige dosis moraliteit die het genre typeert. Maar in plaats dat jongeren worden afgeslacht omwille van hun seksuele escapades, worden ze nu slachtoffer ten gevolge van hun gebruik van hallucinatoire middelen. En de filmposter windt er in ieder geval geen doekjes om: er zal bloed vloeien. Dus kids: Don't use drugs!

Het enige spijtige aan de film is dat ze zo nodig ook op de 3D-kar willen springen en zo dreigen te vervallen in de goedkope effecten in plaats van ons de stuipen op het lijf te jagen met een angstaanjagend script. Maar in de teaser heb ik gelukkig geen voorwerpen gezien die in de richting van de camera werden gesmeten. Er is dus nog altijd een sprankeltje hoop dat het nog goed komt met deze One Way Trip 3D.

Er is op dit ogenblik nog geen releasedatum bekend, maar normaal zou deze film toch op één of andere manier tot bij ons moeten komen.

Het wordt niet verkocht als sequel of prequel, noch als remake, maar The Last Exorcism (2010) doet met zijn affiche wel wat denken aan The Exorcist (1973) van William Friedkin.

Het is de tweede langspeelfilm van de Duitser Daniel Stamm. De film wordt trouwens geproduceerd door Hostel-regisseur Eli Roth, die ondertussen ook alles in het werk zet voor zijn Hostel: Part III (2010). We mogen dus zeker zijn dat deze nieuwe Exorcist-film niet voor doetjes zal zijn.

Korte inhoud: Nadat hij jarenlang geld afhandig gemaakt heeft van gelovigen, besluit de evangelische priester Cotton Marcus (Patrick Fabian) zijn naam te zuiveren, door een documentaire te schieten. Hij ontvangt een brief van Louis (Louis Herthum), een arme boer, die Cotton vraagt hem te helpen de duivel weg te jagen van zijn land. Dit komt hem goed uit, hij kan dit immers gebruiken voor zijn documentaire. Maar dan ontmoet Cotton Nell (Ashley Bell), de dochter van Louis. En Nell is nogal ontspoord...

Het lijkt opnieuw een 'film in film' project, waar we halverwege een filmband zullen vinden met gruwelijk materiaal (cf. Blair Witch, Cloverfield, Super 8, Paranormal Activity …). Ook al klinkt het wat afgezaagd beweren de makers dat het "scary as hell" wordt. Ik heb het gevoel dat het een soort Paranormal Activity zal worden, maar dan met een groter budget. Een soort docu-achtige film, een beetje in de stijl van de eerste langspeelfilm van Daniel Stamm, A Necessary Death (2008), over een film-crew die een man volgt die zelfmoord wil plegen.

The Last Exorcism werd geschreven door Huck Botko en Andrew Gurland. Deze twee mannen zullen trouwens binnenkort hun eigen film maken, de thriller The Other Woman (2011), over een maîtresse die een filmpje maakt voor haar ex-vriend. The Last Exorcism heeft bij ons nog geen release-datum gekregen.

Zo een beetje in hetzelfde vaarwater als The Blair Witch Project (1999) geniet Paranormal Activity (2007) van een gelijkaardige media-hype, en is de film in de States met zijn non-budget van 15'000 euro (niemand werd dus betaald) zomaar eventjes een box-office hit met een slordige 87 miljoen dollar. Dit is ongezien in de filmgeschiedenis en al zeker in een crisis-periode. De film had de middelen niet van een dure promotie-campagne en kreeg in september van dit jaar eerst een beperkte bioscoop-release in zowat 12 zalen, maar door mond-aan-mond reclame werd de film een ware hype. De distributeurs veranderden meteen van koers en brachten de horrorprent uit in maar liefst 2558 bioscoopzalen.

Korte inhoud: In september 2006 besloot Micah Sloat (Micah Sloat) een camera in de slaapkamer te plaatsen. Zijn vriendin Katie Featherston (Katie Featherston) was er als kind al zeker van dat iets haar 's nachts in de gaten hield en dat iets was terug. De tapes die Micah in de nachten daarna draaide laten zien of ze alleen waren 's nachts... of dat er zich echt iets in het duister van hun huis ophield.

Het werd de meest besproken horrorprent van het jaar die vanaf de eerste vertoning het publiek de stuipen op het lijf jaagt. Een meer indrukwekkend en opvallend regiedebuut kan je niet bedenken. En al zeker niet voor een gamedesigner. Oren Peli wou meteen al een sequel uitbrengen. Peli, die op zijn 19de vanuit het verre Israël verhuisde naar de VS, had de hoop op een bioscoop-release al begraven. De film werd opgepikt door Dreamworks, de filmmaatschappij van het filmgenie Steven Spielberg. Maar toen de samenwerking tussen DreamWorks en Paramount op de klippen liep, werd Paranormal Activity een speelbal in de afwikkeling van de pijnlijke boedelscheiding. DreamWorks speelde zelfs met het idee om de film door de remake-machine te draaien. Maar toen de film het goed begon te doen op festivals, werd door Paramount besloten de film alsnog in de bioscoop uit te brengen.

Om dan te bedenken dat regisseur Peli met een aantal kameraden en een zo goed als compleet onbekende cast voor slechts 15.000 dollar zonder al te veel speciale effecten de horrorprent maakte. Hiervoor heeft hij wel zijn eigen huis overhoop moeten halen, om nog maar eens de kosten zoveel mogelijk te beperken. Een duidelijk staaltje van efficiënt filmmaken … maar goed, niet elke beginnende filmmaker heeft Steven Spielberg als promotor die een alternatief einde voorstelde die uiteindelijk de bioscoopversie ook haalde.

Filmstudio Paramount zette daarna een sluwe marketingcampagne op touw. Paranormal Activity kreeg zijn release in een aantal studentensteden en tegelijkertijd kwam er een website waarop gestemd kon worden om de film ook uiteindelijk ook in jou eigen universiteit of campus te mogen-ontvangen. Paramount maakte de belofte dat de horrorprent landelijk uitgebracht zou worden indien er maar liefst 1 miljoen digitale handtekeningen verzameld waren. Uiteraard gebeurde dit half oktober 2009 ook. Wat ook beslist geholpen heeft, is het verhaal dat in omloop raakte dat Steven Spielberg een dvd-versie van Paranormal Activity halverwege uitzette, omdat hij schrik had dat er in zijn huis ook onverklaarbare dingen gebeuren bij het kijken van de film.

Deze uitgekiende marketing en de notie dat het draait rond opgenomen camerawerk die op later tijdstip werd gevonden, doet niet alleen denken aan The Blair Witch Project, maar ook aan het succesverhaal van Cloverfield (2008), die hetzelfde uitgangspunt combineerden met een slimme marketingstrategie. Door de promotie ging de film in steeds meer steden in roulatie, tegen overwegend bijzonder positieve recensies. De vooraanstaande recensent Roger Ebert noemde het een "ingenieuze kleine horrorfilm, die zo goed gemaakt is dat hij echt eng is". Merciekes Ebert, zullen de filmmakers wel gedacht hebben.

Als jullie willen weten wat er zo allemaal gebeurd wanneer je slaapt, dan mogen jullie deze prent niet missen. De film komt bij ons uit op 25 november 2009.

Wat als Kevin Smith de Superman vs Batman film had gemaakt, dan zou het misschien wel trekken op het filmpje van de mannen van How It Should Have Ended. Deze filmgeeks hebben trouwens nog heel wat films geparodieerd, zoals Star Wars, Lord of the Rings, The Matrix, Braveheart, The Blair Witch, zelfs Se7en mocht er aan geloven. Enjoy!

Naast horrorschrijvers Stephen King en Clive Barker, is er misschien nog een auteur van het genre die men niet over het hoofd mag zien, en dat is Jack Ketchum. Stephen King zei over de horror-auteur: "Ketchum has become a kind of hero to those of us who write tales of terror and suspense." Het enige spijtige is dat er nog maar weinig boeken zijn verfilmd van hem. En dat heeft dan weer alles te maken met de donkerrode bloedkleur waarin hij zijn pen liet dopen. Het zijn dus geen horror-verhalen voor doetjes. Horrorfans die The Girl Next Door (2007) en The Lost (2005) hebben gezien weten waarover ik spreek. En als we de mensen van DreadCentral mogen geloven zit er een nieuwe Ketchum verfilming aan te komen.

In 1981 schreef een nog onbekende horror-auteur een lugubere en naargeestige roman dat het genre op zijn kop zou zetten. Het boek had als titel Off Season en de auteur was Jack Ketchum. Het paperback-boekje verkocht een slordige 250'000 exemplaren, maar werd meteen op de zwarte lijst gezet van boeken die niet bestemd waren voor consumptie door de massa. Zijn volgende boek Hide and Seek verkocht iets minder goed met 50'000 exemplaren. In 1989 schreef Jack dus maar een vervolg op zijn eerste "bestseller" en ook dit boek verdween uit de rekken nog zelfs voor het in de boekhandel verscheen. En het zou ook gewoon nergens te vinden zijn…tot in juni van dit jaar met Leisure Books die Offspring heruitbracht.

Het boek werd eerder afgekraakt door horror-critici die het boek beschouwden als een onorigineel werk die het lezen niet waard was. Maar niemand had het boek gelezen. Maar nu het boek een tweede leven kent gaan veel stemmen op dat de kritiek onterecht was, en is er zelfs nu al sprake van een mogelijke verfilming. Ondertussen zijn al heel wat klonen, zoals Wrong Turn (2003), maar dit zou toch veel beter moeten zijn.

Korte inhoud: Offspring speelt zich af 11 jaar na Off Season en vertoont heel wat relaties met het eerste boek. De Sheriff George Peters van Deep River, Maine wordt nog steeds achtervolgd door de gebeurtenissen die zich hebben afgespeeld in 1981, en heeft ontslag genomen uit zijn functie. Nadat zijn vrouw is gestorven heeft hij zijn toevlucht genomen tot de fles. Maar daar komt verandering in wanneer de nieuwe Sheriff van Deep River hem om hulp vraagt bij twee brutale moorden. Het klinkt allemaal heel bekend in de oren van Peters. De slachtoffers zouden gestorven zijn ten gevolge van kannibalisme. Peters verdenkt meteen de clan die het dorp in zijn greep heeft.

Voor een keertje geen horrorfilm met vampieren, zombies of geesten met lange haren en bleke gezichten in slaapgewaad. Dit zal old-school horror worden waar het monster in de mens wordt ontbloot, en Jack Ketchum is een meester-verteller op dit gebied. Verwacht geen idiote exploitation zoals I Spit On Your Grave maar eerder een verhaal die meer diepte zal brengen in de karakters en de gruwel op die manier nog versterken. Als jullie niet willen wachten op de verfilming is het misschien aangeraden om de boeken te lezen, en al dan niet beginnen bij Off Season, hoewel Offspring kan gelezen worden als een standalone verhaal. Ondertussen wachten we geduldig op nog meer Ketchum romans.

15/12/2008: Het ziet er niet goed uit voor de opkomende Offspring (2009), gezien dit project wordt overhandigd aan de nitwit genaamd Andrew van den Houten die eerder zijn onkunde als regisseur bewees in Headspace (2005). Ik heb er dus weinig hoop op dat deze film iets zal worden. Een zwak regisseur trekt meestal ook zwakke acteurs aan en met zo’n grotesk verhaal is de kans groot dat de verfilming het bekijken niet waard zal zijn. Een film maken, zelfs een horrorfilm, is een intense bezigheid waar creativiteit en vakkennis elkander moeten ontmoeten. We staren ons vaak blind op filmproducties als de 'low-budget' en 'low-experience' Blair Witch Project, maar dat zijn uiterst zeldzame succesverhalen. In de meeste gevallen verval je in platvloerse amateur-filmerij, en deze Offspring gaat deze weg uit.

De beste film tot nu toe op het Filmfestival van de Fantastische film was [Rec] (2007) van Jaume Balagueró en Paco Plaza. Een 5tal jaar geleden was het allemaal Zuid-Korea en Japan die de klok sloeg op vlak van horror. Tegenwoordig duiken steeds meer Spaanse films de kop op in het gruwel-genre. Voor wie verzot is op Diary of the Dead (2007) en Cloverfield (2008) of zin heeft in een angstwekkende zombie-prent, dan is deze prent aan u besteed!

Korte inhoud: Een groepje reporters van een lokale televisiezender volgt een brandweerteam tijdens hun dienst. Het is de bedoeling om een verslag te maken van het leven en werken van deze professionele hulpverleners. De eerste oproep van de nacht betreft een oude vrouw die om een onbekende reden zit opgesloten in haar appartement. Tijdens deze reddingsoperatie gaat er echter iets vreselijk fout. Wat op het eerste gezicht een routineopdracht leek, blijkt in werkelijkheid een hel te zijn. Afgesloten van de buitenwereld moeten de brandweermannen, de televisieploeg en de bewoners van het gebouw een dodelijk gevaar trotseren. Van een reddingsoperatie is geen sprake meer. De enige opdracht is nog de angst te overwinnen, te vluchten, te overleven en vooral te blijven filmen. Wat er ook gebeurt. Tot het allerlaatste moment. Hier is de trailer.

Deze film komt precies 9 jaar uit na The Blair Witch Project (1999), en ik heb zo de indruk dat de camcorder / movie-in-movie-hype / found-footage nog steeds niet dood is. Beide regisseurs zijn trouwens geen onbekenden in het horrorgenre. Paco Plaza heeft op zijn manier het weerwolf-genre nieuw leven ingeblazen met Romasanta (2004). Jaume Balagueró leverde een aantal niet-onaardige horrorthrillers af met The Nameless (1999), Darkness (2002) en Fragiles (2005). Voor Rec besloten de heren om de conventie te breken en hadden plannen om de nachtmerrie "realistisch" te maken. Dus besloten ze om dit verhaal te vertellen alsof het een tv-reportage is, waarin de horror zich in real time voor onze ogen afspeelt.

Met al die positieve buzz over de film heeft de filmstudio nu besloten om de remake (lees: met meer middelen, een bekende cast en in het Engels – ook al spreekt bijna de helft van de States Spaans) op de sporen te zetten. De remake zal Quarantine (2008) heten, en door John Erick Dowdle in beeld worden gezet. In deze film zien we Johnathon Schaech in de hoofdrol, alsook Dexter-girl Jennifer Carpenter. Maar ik raad jullie toch aan om de originele versie te bekijken vanaf 30 april 2008 in onze zalen.