De FilmBlog

Dat videogames zelden uitgroeien tot indrukwekkende speelfilms is al langer dan vandaag bekend, maar de verhalen en de visuele effecten in de games groeien steeds meer uit tot cinematografische hoogstandjes. Hun status is nog niet uitgegroeid tot 'kunstvorm' maar ze zijn op de goede weg. Het game L.A. Noire van Rockstar Games, de makers van ondermeer de Grand Theft Auto spelletjes, is geselecteerd voor de officiële filmselectie op het Tribeca Film Festival.

Dit is bij mijn weten toch de eerste keer dat een videogame wordt genomineerd voor een prestigieus filmfestival. Ik ben benieuwd wat Roger Ebert hiervan zal denken, want hij heeft een jaar geleden een essay geschreven dat games nooit tot kunstvorm kunnen uitgroeien. Ikzelf heb het game nog niet gespeeld en kan er niet over oordelen, maar ik speel af en toe wel een game. Ik ben me er dus ook van bewust dat bepaalde 'cinematics' op vlak van fotografie, scenario en mise-en-scene niet moeten onderdoen voor het filmmedium.

Na de Scarface/Miami Vice wereld in Vice City, het zwarte L.A. gangster-milieu in San Andreas, de New Yorkse Russische mafia in Grand Theft IV, duiken we nu in de detective-wereld uit 1947 in de City of Angels. Wat we kunnen verwachten zijn ondermeer een hoge dosis aan geweld, veel intrige, sensuele femme fatales, verrassende plotwendingen en uiteraard heel wat speurwerk in een periode waar CSI nog niet bestond.

Het scenario voor het game werd halvelings gebaseerd op de beruchte Black Dahlia moord, waarover Brian De Palma al een paar jaar geleden een film maakte, The Black Dahlia (2006). In het spel start je als een jonge detective en moet je opgroeien tot een volwaardige speurneus die misschien wel de moord zal kunnen oplossen. We zullen nog moeten wachten tot mei 2011 alvorens we het game in de rekken zullen aantreffen. Hieronder kunnen jullie al genieten van de trailer.

***Related Post***
22/04/2011: The Black Dahlia review

The Killer Inside Me (2010) is een remake van een film uit 1976, gebaseerd op de roman uit 1952 van de Amerikaanse schrijver Jim Thompson. Het vertelt het verhaal van Lou Ford, een 29 jaar oude sheriff uit een klein dorp in West-Texas.

Op het eerste gezicht ziet hij er uit als een doorsnee man die een vrij onopvallend leven leidt, maar achter deze façade schuilt een sluwe, corrupte en schizofrene flik die zelfs tot moord in staat is uit verveling. Maar na een tijdje zal hij noodgedwongen moet moorden om zo niet gevat te worden.

Lou Ford wordt in de nieuwe film vertolkt door Cassey Affleck die een relatie heeft met Amy Stanton (Kate Hudson) maar ook een sadomasochistische relatie heeft met het hoertje Joyce Lakeland (Jessica Alba). Ford zelf beschrijft deze affaire als therapie voor de “ziekte” waarmee hij als tiener werd geplaagd: hij heeft een jong meisje seksueel aangerand, een misdaad die zijn oudere broer voor zijn rekening heeft genomen om Lou te sparen van de gevangenis. Zijn broer stier kort na zijn vrijlating op een bouwwerf. Lou beschuldigde de eigenaar van de werf (Ned Beatty) van moord. In een poging om wraak te nemen proberen Lou en Joyce de magnaat af te persen door de seks-relatie van zijn zoon in het daglicht te brengen met Joyce. Maar Lou heeft andere plannen.

Op wat eerst leek op een afpersing ontaard in een moord-spel waarin Lou alle schuld doorschuift in andermans schoenen. Maar beetje bij beetje beginnen de mensen de ware aard van Lou te zien en niet alles verloopt zoals Lou het zelf had gewild. Regisseur Stanley Kubrick, die samen met Thompson aan het script van The Killing (1956) heeft gewerkt, zei dat dit één van de meest geloofwaardige en ijzingwekkende thrillers was van een moordenaar met psychopate geest.

De film werd geregisseerd door de Brit Michael Winterbottom (A Mighty Heart, The Road to Guantanamo, In this World) en gezien de reputatie van de man denk ik wel dat dit film noir verhaal wel in goede handen zit. Het zal waarschijnlijk geen tweede L.A. Confidential of Chinatown worden, maar misschien wel stukken beter dan The Black Dahlia (2006). Let wel, de onderstaande 5 minuten trailer toont wel iets teveel naar mijn smaak, maar als jullie niet kunnen wachten om Jessica Alba te zien als hoertje die een stevige spanking krijgt, go crazy. Voor de filmliefhebbers die de film uit 1976 nog niet hebben gezien raad ik hen aan om niet naar de trailer te kijken en gewoon wachten op de release begin 2010.

***Related Post***
22/40/2011: The Black Dahlia review

De eigenzinnige miljardair Jerry Seinfeld is terug met een animatieprent waarin hij met zijn stem in de huid van het hoofdpersonage kruipt.

En als we hem mogen geloven is hij reeds vier jaar druk in de weer om de film af te maken. En dat Jerry nog steeds zijn zelfspot niet verloren heeft, zien we duidelijk aan de manier waarop de film wordt gepromoot. De eerste twee trailers van de film, plus de prachtige stunt van hem op het festival van Cannes, gaven de indruk dat Bee Movie (2007) een lichtjes debiele "kostuumfilm" was. We zien Jerry Seinfeld naast Chris Rock en enkele andere acteurs op een reusachtige vooruit van een auto geplakt. De eerste in een bijenpak en de ander in een muggenpak. Op het moment dat de camera gaat lopen worden de sproeiers op hen gezet en beginnen de ruitenwissers te draaien. De scène slaat op niets, maar het mislukte resultaat is buitengewoon hilarisch.

In de tweede trailer zien we Jerry weer in zijn vertrouwde bijenpak, bengelend aan een kabel boven een grote plantenbak met bloemen. Ook deze scène mislukt compleet, waarna Steven Spielberg (de producer van Bee Movie) dan maar de suggestie maakt om er een animatiefilm van te maken.

Gelukkig kon daarmee Seinfelds bijenpakje nog niet de kast in, want op het filmfestival van Cannes wist hij in het pakje alle aandacht te trekken door ermee van een enorm hoog hotel te springen, natuurlijk hangend aan een kabel. Vervolgens, met beide benen weer op de grond, zegt Jerry doodleuk: "Ladies and gentlemen, you just witnessed pure stupidity!" Het is deze zelfspot die de serie Seinfeld zo leuk maakte, en die hopelijk ook terug te vinden is in Bee Movie.

Korte inhoud: Alles wat je van bijen dacht te weten zal met deze animatiefilm veranderen. De net afgestudeerde bij Barry B. Benson (Jerry Seinfeld) raakt gedesillusioneerd door het vooruitzicht van zijn enige carrièrekeuze: honing. Als hij de bijenkorf voor het eerst verlaat, breekt hij één van de voornaamste regels van de bijenwereld: hij praat met een mens: een bloemiste uit New York, genaamd Vanessa (Renée Zellweger). Hij raakt geschokt als hij merkt dat mensen al eeuwenlang honing van bijen stelen en opeten. Uiteindelijk realiseert hij zich dat zijn ware roeping is om de wereld weer op orde te brengen door het menselijke ras aan te klagen voor het stelen van hun geliefde honing.

Ik breng graag in herinnering dat een geslaagde trailer niet altijd garant staan voor een goede film. Ik denk dan aan de knappe trailer van Ghost Rider (2007) of The Black Dahlia (2006), stuk voor stuk veelbelovend beeldmateriaal, maar het eindresultaat was teleurstellend en onsamenhangend. De animatiestijl voelt nogal infantiel aan en doet denken aan die andere animatiefilm met insecten: A Bug's Life (1998). Het verhaal op zich doet dan weer meer denken aan dat van Antz (1998).

Qua plot heeft Finding Nemo (2003) ook niet meteen het meest originele uitgangspunt, maar bleek in staat de clichés gemakkelijk te omzeilen. Of Bee Movie dat ook gaat lukken is nog maar de vraag. De film leunt sterk op de droogkomische humor van Jerry Seinfeld, maar moeten we daarbij denken aan zijn flauwe stand-up stukjes die voorafgingen aan zijn sitcom, of moeten we naar de complexe humoristische situaties kijken die zich in de serie zelf afspeelden? Het is nu nog wat voorbarig om daar een uitspraak over te doen, maar heel stilletjes kunnen we gaan hopen dat er eindelijk weer eens een dolkomische animatieprent op het witte doek verschijnt.

***Related Post***
02/02/2007: Aardman & Dreamworks uit elkaar

Eind 2006 maakte regisseur Brian De Palma al bekend dat hij graag Nicolas Cage in de rol van Al Capone wilde casten voor zijn nieuwe film The Untouchables: Capone Rising (2008). Nu is DePalma daadwerkelijk in onderhandeling met Cage, maar volgens insiders is er nog lang geen sprake van een "green light".

Inderdaad, The Untouchables: Capone Rising wordt dus een prequel op De Palma’s meesterwerk The Untouchables (1987) en focust zich op de relatie tussen maffiabaas Al Capone en polititieagent Jimmy Mallone. Het casten van de jonge Jimmy Mallone wordt echter nog lastig, zo gaf DePalma zelf ook toe, aangezien Mallone in The Untouchables werd gespeeld door de onvergetelijke Sean Connery. DePalma lijkt te overwegen om Colin Farrell voor de rol te vragen, maar ook dit staat nog niet vast.

Al Capone was een beruchte Amerikaanse gangster die vooral in de jaren 20 en 30 van de vorige eeuw actief was. Hij werd geboren in de wijk Brooklyn in New York City, maar verhuisde later naar Chicago. Het was vooral tijdens de periode van de drooglegging dat Al Capone in Chicago het leeuwendeel van de misdadige activiteiten beheerste met betrekking tot het uitbaten van casino's, het organiseren van prostitutie en de illegale handel in alcohol. Alhoewel de politie van zijn misdaden op de hoogte was, kon Capone lange tijd ongestraft zijn activiteiten verder zetten, deels door het omkopen van agenten. Vandaar dan ook de titel The Untouchables over "de agenten die niet konden worden omgekocht". Uiteindelijk werd hij gearresteerd en veroordeeld op beschuldiging van belastingontduiking en moest hij zijn straf uitzitten in de gevangenis op het eiland Alcatraz. In 1939 werd hij vervroegd vrijgelaten vanwege zijn slechte gezondheid. Hij stierf aan de gevolgen van een beroerte 8 jaar later.

Er wordt aardig wat geld gepompt in de Untouchables prequel. Paramount geeft De Palma een budget van $70 miljoen om de film te maken. Wanneer de opnames van start gaan is nog niet bekend, maar Nicolas Cage zal in ieder geval eerst nog de sequel National Treasure: Book of Secrets (2007) maken.

Ik moet toegeven, de laatste twee De Palma films, The Black Dahlia (2006) en Femme Fatale (2002), deden het niet voor mij. En dit terwijl al zijn voorgaande films – op 7 filmpjes na – niet minder dan meesterwerkjes zijn die generaties van filmmakers heeft kunnen inspireren en nog steeds inspireert. De laatste films zijn voor mij niets meer dan campy en domme soap-opera’s die zichzelf verstrengelen in hun eigen plotwendingen, in plaats van goed gemaakte thrillers zoals we die van hem gewoon waren. De tijd zal uitwijzen of Brian De Palma zijn mojo zal terugvinden met deze prequel. Ik hoop het in ieder geval.

Update 26/05/2007: Jammer maar helaas, maar Nicolas Cage zal dan toch niet in de huid kruipen van Al Capone in de prequel van The Untouchables. Blijkbaar is de acteur gewoon VOLBOEKT. Coming Soon komt met het nieuws.

If Brian De Palma moves ahead with prequel The Untouchables: Capone Rising, it will be sans Nicolas Cage, reports Variety. Cage had been in negotiations to star in the follow-up, but talks have ended because of scheduling issues, according to his representatives. It was announced last week that Gerard Butler has joined the cast as Jimmy Malone, played by Sean Connery in the original. Cage would have played the young Al Capone.

Ik vind dit eigenlijk wel spijtig, gezien Cage wel een charismatische acteur is die een sterke Capone zou kunnen neerzetten. De naam ban Gerard Butler (300, Lara Croft II) doet nog steeds de ronde maar is nog niet van hetzelfde niveau als Cage. zouden jullie eigenlijk willen zien als Capone…?

***Related Posts***
28/07/2006: The Black Dahlia trailer
28/02/2006: Top 10 Beste 80'ties Film
11/10/2005: Top 10 Beste Horror

Regisseur Curtis Hanson maakte één van zijn beste films in 1997, James Ellroy’s noir thriller L.A. Confidential (1997). Onlangs maakte Brian DePalma nog het minder succesvolle adaptie van een boek van Ellroy, The Black Dahlia (2006) en Joe Carnahan is bezig met de verfilming van White Jazz (2009) met George Clooney in de hoofdrol. Deze laatste is in boekvorm het vervolg op Ellroy’s L.A. Confidential en kan dus gezien worden als een soort sequel op de film van Hanson uit 1997.

Tegelijkertijd is Curtis Hanson zelf ook bezig met een "echte" sequel op L.A. Confidential. Op dit moment is hij in onderhandeling met het creatieve team en de acteurs uit die film om allemaal terug te keren in een vervolgfilm, die begint waar L.A. Confidential ophoudt. Deze sequel zal niet op een boek van Ellroy gebaseerd zijn, maar een origineel script hebben. Maar ik verheug me al om Russell Crowe, Guy Pierce en Kim Basinger (die een Oscar voor haar rol won) alledrie weer in een noir-film tezien.

L.A. Confidential is quasi feilloos geregisseerd en geacteerd. Het plot steekt heel slim in elkaar en de atmosfeer is gedompeld in typische 50’ties film-noir stijl, en toch voelt de film allesbehalve “oud” aan. The Black Dahlia slaagt er nog wel in om de sfeer op te snuiven, maar de film moet het iets teveel hebben van het decor en moet het stellen met heel wat minder charisma. Confidential wil in de eerste plaats een politie-thriller zijn, en slaagt volledig in zijn opzet. Er is heel veel kritiek op Hollywood, maar het aanschouwen van dergelijke meesterwerkjes maar voor mij heel veel goed. Ik ben benieuwd naar de twee sequels.

***Related Post***
19/11/2006: Smokin' Aces van Joe Carnahan
28/07/2006: The Black Dahlia van Brian De Palma
15/02/2006: Josh Hartnett gecast als Chet Baker

Het jaar 2006 loopt op zijn laatste beentjes en de eindejaarslijstjes zullen binnenkort overal hun intrede doen. Dit jaar was eigenlijk geen slecht jaar voor de cinema. Er zaten heel wat verrassende films, maar ook een pak teleurstellingen, en dan vooral bij regisseurs waarvan je grootse dingen verwacht.

Een aantal films hebben het lijstje niet gehaald voor de simpele reden dat ik ze nog niet heb gezien. Ik denk dan aan The Queen (2006) van Stephen Frears, Pan’s Labyrinth (2006) van Guillermo del Toro en The Departed (2006) van Martin Scorsese.

Voor deze 9de editie van de Movie Blog Talk bouwen de skynetblogjes een brug naar de niet-skynet filmblogjes. BlogTalk-leden Lachesis, Kinofreunde en Sine zullen later op de maand hun lijstje on-line zetten. De BlogTalk-leden die vandaag hun top 10 kenbaar zullen maken zijn Karen, Tagoean en Mike. Hier is mijn Top 10, reacties zijn welkom in de commentaren:

10. Inside Man (2006) Spike Lee
Inside Man is al bij al een knappe mainstream film van Spike Lee. Er steken een aantal schoonheidsfoutjes in zoals onlogische plotwendingen (de bankeigenaar controleert/ledigt zijn kluis niet na de overal, ook al wordt beweerd dat niets werd gestolen, … ), bedenkelijke motieven (was het nu voor de diamanten of uit wraak voor wat er is gebeurd tijdens de Holocaust?) en bizarre situaties (rioleringen openbreken zorgt voor immense stankverspreiding en had gemakkelijker kunnen vervangen worden door een paar plastiek zakken en flessen, de leeftijd van de bankeigenaar, …). Hoe dan ook heeft de film een interessante premisse, een talentvolle cast, knappe regie en geweldige dialogen. Inhoudelijk ging de film niet echt diep, maar het was gewoon een fun-ride die zeker voor herhaling vatbaar is.

9. The Devil's Rejects (2005) Rob Zombie
Zelden zo een efficiënte horrorfilm gezien als deze The Devil's Rejects. Toen ik eerst van de film hoorde dacht ik dat het een soort exploitation film ging worden van geen enkel belang, maar toen ik hem zag op het Filmfestival van de Fantastische Film in Brussel heb ik er met volle teugen van genoten. Het is geen meesterwerk maar vergeleken met die beerput van afschuwlijke slechte horrorfilms (When a Stranger Calls, See No Evil, Silent Hill), horrorsequels (The Grudge 2, TCM: The Beginning) en horrorremakes (The Wicker Man, The Omen) – die ik uit principe niet in mijn lijstje wou vermelden maar kijk ik doe het toch – is deze film een echte verademing. Het is in ieder geval een prent die slechts een kleine minderheid zal bekoren, maar het is voor mij nu al een classic.

8. Superman Returns (2006) Bryan Singer
Iedereen had torenhoge verwachten bij Superman Returns en deze verwachtingen zijn grotendeels ingelost. Acteur Brandon Routh is meer dan bekwaam, zelfs iets te bekwaam als je de grafisten mag geloven die de golving in zijn broekje moesten gladstrijken. Op vlak van reboots vond ik Batman Begins iets overtuigender, maar deze aanpak is meer dan verdienstelijk te noemen.

7. Little Miss Sunshine (2006) Jonathan Dayton & Valerie Faris
Ik heb nog maar pas Little Miss Sunshine gezien en ik was meteen onder de indruk. Debuutfilms zijn vaak momenten van vernieuwing en om eerlijk te zijn kijk ik steeds meer uit naar films van nieuwe cineasten dan naar prenten van oude bekenden. De film is niet zozeer vernieuwend te noemen maar slaagt wel volledig in zijn opzet. Knappe dialogen en een fijne mix tussen drama en absurde humor.

6. Taxidermia (2006) György Pálfi
De Hongaarse Taxidermia is een aanval op de goede smaak en tezelfdertijd een fascinerende prent die je meesleurt in de dolkomische en gruwelijke onderbuik van de maatschappij. Het is één ding om de doorgesneden oogbol van Luis Buñuel’s Un Chien Andalou (1929) te zien, een ander om deze film te doorstaan zonder ook maar eens het hoofd weg te draaien. Maar dat wordt grotendeels mogelijk door de slimme regie en de uitstekende beeldvoering.

5. Babel (2006) Alejandro González Iñárritu
Alejandro González Iñárritu is een fascinerende regisseur die ons met deze Babel 2 uur lang aan het scherm gekluisterd houdt. Elk puzzelstukje steekt zo mooi in elkaar dat je je niet veel kopzorgen maakt over het uiteindelijke plot en het thema van de film. Er is één taal die alles verbind met elkaar, de universele taal van geweld. Voor mij een ambitieuze en geslaagde prent.

4. Casino Royale (2006) Martin Campbell
Ik had er eigenlijk niet zoveel van verwacht en de verrassing was immens toen ik Casino Royale te zien kreeg. Daniel Craig is meer dan overtuigend en voor de eerste keer verlang ik niet meer naar die goede oude tijd van Sean Connery. Deze menselijke, beetje sadistische, intelligente, sluwe, sterke en arrogante James Bond maakt het personage relevant en bijzonder aantrekkelijk. Back to basics for the 007 franchise, and I like it!

3. Thank You For Smoking (2006) Jason Reitman
Thank You For Smoking is opnieuw een bijzonder knappe debuutfilm met een dolkomische satire van een tabaks spin doctor die dagelijks liegt, bedriegt en manipuleert en dit alles met de glimlach en de charmes van een gentleman. Je zult met deze film lachen met moreel verwerpelijke ideeën, maar het is in geen geval schadelijk voor de gezondheid, integendeel.

2. Children of Men (2006) Alfonso Cuarón
Children of Men met Clive Owen leek op een soort vervelende runaway-movie, maar dat is het dus niet. De personages moet vluchten maar doen dit op een nooit eerder geziene manier. De spanning blijft aanhouden van het begin tot het einde en zuigt je in een apocalyptische toekomst die schrikwekkend echt lijkt. Het is trouwens meteen ook de eerste science-fiction film die het niet moet hebben van robots en speciale effecten om een adembenemende film te maken. Children of Men is relevante entertainment die we veel te weinig zijn op het witte doek.

1. United 93 (2006) Paul Greengrass
United 93 is wat mij betreft de beste film van het jaar, met een totaal onbekende cast en een verhaal die eigenlijk heel moeilijk te vertellen was. Deze onrustwekkende en claustrofobische film is zo "echt" dat je het gevoel hebt om naar een documentaire te kijken, maar dat maakt alles zo intens en is zeker de beste 9/11-film tot nu toe. Regisseur Paul Greengrass, die bekend is van zijn mainstream The Bourne Supremacy, heeft geen polemiek willen maken tussen Moslims en westerlingen, of een politiek statement willen brengen, maar eerder de twee gemeenschappen proberen samen te brengen met hun motieven en angsten. Hij overstijgt zichzelf en brengt een zenuwslopend, aangrijpend en hyper-realistisch beeld van het gebeuren. Als ik denk aan 9/11 dan denk ik aan de vliegtuigen in de Twin Towers en aan deze film.

10. Miami Vice (2006) Michael Mann
Laat ik meteen zeggen dat Miami Vice geen afschuwelijk slechte film is, maar de ontgoocheling was dermate groot dat ik hem toch even moet vernoemen. Deze vrijwel actieloze-prent is niet meer dan een dure modeshow voor snelle speedboten, coole vliegtuigen en zware vuurwapens. Visueel verbluffend maar inhoudelijk al even boeiend als gras zien groeien tussen de straatstenen. Nochtans waren Colin Farrell en Jamie Foxx best wel ok, en bepaalde actie-sequenties verdienen echt wel een betere film.

9. The Black Dahlia (2006) Brian De Palma
Mijn andere grote teleurstelling van 2006 was De Palma’s The Black Dahlia, gebaseerd op het werk van James Ellroy. Als je iets wil weten over de Black Dahlia raad ik jullie Ellroy’s non-fictie boek My Dark Places aan. Deze film maakt er zowaar een vreselijk zooitje van en het is pijnlijk om te zien hoe de regisseur van Scarface, Dressed to Kill, Body Double en The Untouchables zichzelf hopeloos plagieert, maar nog niet aan de knieën komt van zijn vorige werk. Met een voice-over stem die maar geen minuut zijn bakkes kan houden, personages die geen enkele emotie uitstralen, een verhaal die heel losjes aan elkaar hangt, is deze film een thriller die op geen enkel moment echt griezelig of schrikwekkend is. Zelfs de erotiek die we van De Palma gewend zijn, is al even onderkoeld als de acteerprestaties van Josh Hartnett, Scarlett Johansson, Aaron Eckhart, Hilary Swank en Mia Kirshner. Het lijken wel studentjes op een kostumeerbal. Terwijl Femme Fatale (2002) van De Palma niet meer dan een burleske was, vervalt hij deze keer met beide voeten ongewild in de mooi gefotografeerde en gestileerde camp. De enige scène van belang is de moord-scène op een gigantische wenteltrap, met een fascinerende montage van intrige, geometrie en tijd, die als het ware uit een “echte” De Palma film is gerukt en die een glimp verschaft van wat The Black Dahlia had kunnen zijn.

8. Basic Instinct 2 (2006) Michael Caton-Jones
Deze film had de terugkeer van Sharon Stone moeten bevestigen, maar deze Basic Instinct 2 heeft zonet haar kist met zware klinknagels dicht geslagen. De enige pathetische reden om deze film uiteindelijk te zien is om Sharon Stone haar benen te zien kruisen, wel zelfs dàt zit er niet in.

7. Running Scared (2006) Wayne Kramer
De twee uur durende Running Scared is de soort pretentieuze geweldfilm, met een regisseur die nauwelijks weet waar hij met al die platvloerse scènes naar toe wil. Het doet je trouwens afvragen waarom je niet die losbollige slapstick college komedie had gehuurd in de viodeotheek. Films waar je je verstand op nul moet zetten kan een goede ontspanning zijn, maar deze film bewijst dat ook hier grenzen aan zijn. Running Scared met Paul Walker in de hoofdrol, zit boordevol aangebakken extremen, overdreven buitensporigheden en pijnlijke stereotypen in een wereld gevuld met pooiers, hoertjes, maffiosi, onderdanige vrouwelijke slaafjes, daklozen, seniele ouderen, monsterachtige pedofielen, crack-heads en corrupte flikken. Er bestaat hiervoor zeker wel een publiek, maar daar hoor ik dus niet tussen.

6. The Fast and the Furious: Tokyo Drift (2006) Justin Lin
Beeuuuugghhhh. I need another bucket. Van The Fast and the Furious: Tokyo Drift moet je kotsen, zover is duidelijk, en dit heeft niets te maken met de snelheid van die wagens.

5. The Covenant (2006) Renny Harlin
OMG! Horrorfilms kunnen slecht zijn, maar The Covenant legt de lat van mediocriteit zo laag dat zelfs een insect met een filmcamera niet slechter kan doen. Deze film is de reden waarom mensen oogleden hebben. In dit genre is The Lost Boys (1987) nog steeds onovertroffen en gezien de competitie zal dit nog voor een lange tijd het geval zijn.

4. Bandidas (2006) Joachim Roenning & Espen Sandberg
In Bandidas lopen Penélope Cruz en Salma Hayek rond in sexy corsets en vuurwapens, maar geloof me, deze film willen jullie NIET zien.

3. Underworld: Evolution (2006) Len Wiseman
Underworld 2: Evolution deed het behoorlijk goed aan de box-office en is meteen ook het bewijst dat de massa niet altijd een parameter voor goede smaak is. Len Wiseman is geen slechte regisseur, maar een groot regisseur is hij evenmin.Underworld 2 is een samenraapsel van stunts en speciale effecten. En naar het schijnt zou er tussen al die visuele crap ook nog een verhaal steken en personages van enig belang. Helaas is dat zo moeilijk te zien wanneer je vinger de neiging heeft om onophoudelijk op de fast-forward knop te duwen. Kate Beckinsale had misschien beter gestopt na de eerste film, maar toen werd ze verliefd op Len Wiseman en zoals jullie allen weten: liefde is blind, stekeblind.

2. Ultraviolet (2006) Kurt Wimmer
Ik ben zelf verzot op Cremaster art, maar Ultraviolet is zo slecht dat je zelfs van dit niet meer kan genieten. De film is zelfs zo achterlijk dat je gemakkelijk met een paar vrienden onophoudelijk in een schaterlach kan vallen. En dit is misschien ook de enige noemenswaardige kwaliteit van deze prent, buiten de schoonheid van Milla Jovovich. Ultraviolet is ultra-dom, ultra-incoherent en vooral ultra-belachelijk.

1. The Da Vinci Code (2006) Ron Howard
The Da Vinci Code is Hollywood op zijn meest verderfelijke en verdient zonder verpinken deze eerste plaats als de slechtste film van het jaar. De prent is geen intelligente code-breaker, maar verlaagt zijn inhoud tot het niveau van schelvissen en invertebraten, door alles 5 keer te herhalen om er zeker van te zijn dat de toeschouwer zou weten wie Maria Magdalena en Jezus wel is. Afschuwelijk slecht acteer- en regiewerk die je doet afvragen waar al dat geld en talent naar toe is. Op vlak van ontgoochelingen zal deze film nog een paar jaar blijven nazinderen, vrees ik.

***Related Posts***
29/12/2011: Top 10 Best & Worst Movies of 2011
30/08/2011: Top 10 Worst Movies of 2010
29/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010 (Karen)
23/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010
06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
26/12/2008: Top 10 Best & Worst Movies of 2008
22/12/2007: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
16/12/2006: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
23/12/2005: Top 10 Best & Worst Movies of 2005

Een andere film om naar uit te kijken is de lang verwachte nieuwe prent van Brian De Palma, The Black Dahlia (2006), naar een waar gebeurd verhaal en gebaseerd op een boek van James Ellroy (L.A. Confidential). Grappig om weten had David Fincher (Se7en, Fight Club) een optie genomen om deze film te regisseren, waar het was uiteindelijk De Palma die met het project ging lopen. Jullie kunnen hier de trailer van de film bekijken.

Korte inhoud: Ergens in de late jaren '40 wordt het levenloze lichaam van de aspirant-actrice Elizabeth Short (Mia Kirshner) a.k.a. "The Black Dahlia”, gevonden, in een huis waar bewijs wordt gevonden dat ze enkele dagen gemarteld werd voor haar dood. Twee LAPD-agenten worden op de zaak gezet, Sgt. Leland "Lee" Blanchard (Aaron Eckhart)en Ofcr. Dwight "Bucky" Bleichert (Josh Hartnett). Lee ontdekt al snel dat het onderzoek naar de moord zijn eigen relatie met Kay Lake (Scarlett Johansson) op de helling zet en Bucky wordt aangetrokken door de charmes van femme fatale Madeleine Sprague (Hilary Swank), die een connectie blijkt te hebben met het slachtoffer. Al snel leidt het onderzoek bovendien naar corruptie in het politie-departement.

De film zou in november van dit jaar bij ons in de zalen moeten verschijnen.

***Related Posts***
22/04/2011: The Black Dahlia review
16/12/2006: De Beste en Slechtste Films van 2006
15/02/2006: Josh Hartnett vertolkt de rol van trompettist Chet Baker

De muzikale biopic is in trek. Na Ray Charles (Ray (2004)) en Johnny Cash (Walk the Line (2005)) is nu de Amerikaanse trompettist en zanger Chet Baker aan de beurt, en de kandidaat acteur voor de rol is Josh Hartnett. Een betere casting voor de rol bestaat gewoon niet. Josh IS Chet (foto). Cinematical schrijft het volgende:

With his prominent cheekbones and dark eyes, Hartnett actually looks a bit like Baker, so this is one of those rare celebrity castings that isn't completely outrageous - one hopes that he's actually become as good an actor as James Ellroy claims, and might be able to do justice to the role. James Ellroy schreef The Black Dahlia (2006) die momenteel wordt verfilmd door Brian De Palma met Hartnett in de hoofdrol.

The Chet Baker Story zal geregisseerd worden door Bruce Beresford, die met het drama Driving Miss Daisy in 1989 vier Oscars won. Baker heeft als kenmerk de zachte melancholieke toon die hij in z'n zingen en spelen op dezelfde manier gebruikt: hij zingt zoals hij speelt. Hij is een exponent van de cool jazzschool van de Amerikaanse Westkust in de jaren vijftig.

Door overmatig drugsgebruik staat Baker ook bekend als mooie jongen waarmee het verkeerd afliep. Uiteindelijk valt hij in de nacht van 12 op 13 mei 1988, waarschijnlijk onder invloed van drugs uit een raam van een hotel aan de Prins Hendrikkade te Amsterdam. Hij overleeft zijn val niet.

Tegelijkertijd is er nog een biopic over Chet Baker in de maak, die gebaseerd is op het nummer Looking for Chet Baker van auteur en jazzmuzikant Bill Moody. Aan die film zijn geen grote namen verbonden, behalve dan dat de muziek wordt verzorgd door T-Bone Burnett, die ook de muziek voor Walk the Line componeerde.

Update 12/07/2006: Kingsborough Pictures heeft de filmrechten gekocht van de Chet Baker-biografie 'Herinneringen aan een lyrisch trompettist' van de Nederlander Jeroen de Valk. Het boek wordt gebruikt door de Amerikaanse producent Pieter Kroonenburg. Hij gaat het levensverhaal van de legendarische jazztrompettist verfilmen. Dit maakte Uitgeverij Van Gennep donderdag bekend. Het boek verscheen in 1989 bij deze uitgever. Het werd vervolgens vertaald in het Duits, Engels en Japans. Volgend jaar brengt de uitgever een speciale filmeditie van de Baker-biografie op de markt.

"De geplande film draagt als werktitel The Prince of Cool. Momenteel is de Australische Bruce Beresford als regisseur aan het project verbonden'', laat de uitgever weten.

***Related Post***
28/07/2006: Josh Hartnett in The Black Dahlia