De FilmBlog

Ik hield niet van het circus. Niet alleen had ik een fobie van clowns, maar kon ik het niet uitstaan dat dieren in erbarmelijke omstandigheden leefden en met geweld gedwongen werden om onnozele kunstjes uit te voeren. Dierenmishandeling is zowiezo iets waar ik moeite mee heb, en al zeker in films.

Westerns hebben op dit vlak zelfs een heel bedenkelijke reputatie, of dacht je dat paarden 'on cue' zomaar neervallen. En je hoeft zelfs zo ver niet in de filmgeschiedenis te gaan. De filmflop Heaven's Gate (1980) van Michael Cimino is een schoolvoorbeeld van een filmproductie waar brutaliteiten tegen dieren en het afmaken ervan, schering en inslag was. Kippen en paarden werden de keel overgesneden om zo voldoende bloed te hebben om op de acteurs te smeren, en een paard werd zelfs levend opgeblazen met dynamiet.

En zo kan ik nog een waslijst van Hollywood films opnoemen die het niet zo goed meenden met het welzijn van dieren; Reds (1981), Rambo III (1988), The 13th Warrior (1999), Manderlay (2005), … En blijkbaar, in een filmwereld waar cgi en gesofistikeerde mechanica zo goed als alles mogelijk maken, kiezen bepaalde filmproducties nog steeds voor barbaarse en gruwelijke methoden om dieren te laten bewegen voor de camera. Zo ook Water for Elephants (2011) van Francis Lawrence.

Korte inhoud: Wanneer Jacob Jankowski (Robert Pattinson), recentelijk tot wees en zwerver veroordeeld, op een passerende trein springt, belandt hij in de wereld van een tweederangs circus dat probeert te overleven tijdens de Grote Depressie. Als student dierengeneeskunde die bijna zijn diploma behaald heeft, krijgt hij de leiding over de menagerie. Daar ontmoet hij Marlena (Reese Witherspoon), de mooie ster van de paardenact die getrouwd is met August (Christoph Waltz) de dierentemmer. Ook ontmoet hij Rosie, een olifant die zich niet laat trainen... totdat Jacob een manier ontdekt om tot haar door te dringen.

Een echte Hollywood glamour prent, was het niet dat tijdens de voorbereidingen net vóór de filmproductie het olifantje Tai bewerkt werd met elektroshocks en bull hooks (stokken met grote haken). En we hadden dit nooit geweten was het niet door een lid van de Animal Defenders International die alles op camera zette. De videobeelden onthullen dat Tai niet de enige olifant was die gefolterd werd tot het beest een handstand bracht. En of dat nog niet genoeg was zien we hoe de slagtanden van de olifanten worden afgezaagd en hoe de trainers aan de slurf van de baby-olifantjes trekken om ze zo overal mee naar toe te sleuren, ook al hebben ze geen scènes met kleine olifantjes weerhouden in de finale cut (wat het zinloos geweld enkel maar erger maakt). Een jonge olifant krijgt zelfs een haak door zijn lip geplant.

Je kunt je natuurlijk de vraag stellen wie hier allemaal van op te hoogte was en wie het wel kon vermoeden maar zich er niet veel van aantrok. Mijn aanvoelen is dat zowel de producer als de regisseur toch wel wisten wat er gaande was. Of de acteurs er iets van wisten zou me verbazen. Zij hebben zich al ondertussen gedistantieerd van de wanpraktijken, maar misschien kunnen ze er ook voor zorgen dat de olifanten een beter onderdak krijgen, en zweren dat ze nooit meer in films zullen spelen zonder precies te weten wat er met de dieren op de set allemaal gebeurt. 20th Century Fox is blijkbaar ook in alle staten en zij zullen waarschijnlijk wel zoeken naar een schuldige, gezien dit voorval hen miljoenen dollars verlies zal betekenen. Dit kan je, in onze tijd, nog moeilijk goed praten. Een film met een productiebudget van 40 miljoen dollar zou beter moeten weten.

Ik ga in ieder geval de film niet gaan zien. Ik zou constant aan die dieren zitten denken en compleet het verhaal niet meer volgen. Het zal de film in ieder geval niet veel goeds doen want her en der duiken ook al organisaties op die de film willen boycotten. Misschien een beetje laat, maar de film moet in ieder geval nog toeren in Europa en is bij ons pas in de zalen. In de States heeft de film in ieder geval geen brokken gemaakt met een bescheiden openingsweekend en na twee weken met moeite een break-even gehaald.

De man heeft een paar flauwe films geregisseerd, zoals Coma (1978), Looker (1981), The First Great Train Robbery (1979), Westworld (1973) en Runaway (1984), maar is voornamelijk bekend als bedenker van de ziekenhuisserie "ER" (1994), en door zijn 15 romans, waarvan The Andromeda Strain en Jurassic Park de bekendste zijn. Maar eergisteren in Los Angeles overleed Michel Crichton (66) aan de gevolgen van kanker, volgens de nieuwsgroep CNN.

Michael Crichton werd geboren in Chicago in 1942 en studeerde op Harvard summa cum laude af op de raciale geschiedenis van het oude Egypte. Na een docentschap antropologie aan Cambridge University werd hij arts in opleiding op Harvard Medical School, en begon hij geld bij te verdienen met het schrijven van thrillers onder een pseudoniem. Zijn eerste boek onder eigen naam, The Andromeda Strain, uitgebracht in 1972, over een dodelijke bacterie die door corrupte geleerden op de wereld wordt losgelaten, werd meteen aan Hollywood verkocht. Crichton verhuisde naar Los Angeles, schreef naast romans ook filmscripts en regisseerde zelf tussen de bedrijven door een aantal films. Vanaf 1994 schreef en produceerde hij de baanbrekende NBC-ziekenhuisserie E.R., die vijftien seizoenen en 350 afleveringen zou blijven lopen.

Crichton heeft wel nooit geen literaire erkenning verkregen; daarvoor lazen zijn boeken te veel als een uitgeschreven filmscript en was zijn stijl te plat, met veel dialoog en weinig beeldspraak. "Ik denk dat je als schrijver de verplichting hebt om je publiek wakker en geboeid te houden," zei hij aan Vanity Fair, om daarna te benadrukken dat zijn maatstaf niet het overgestileerde werk van Henry James was, die hij zelf omschreef als: "incredibly badly written. It looks like a first draft", maar eerder geïnspireerd was door de originaliteit en verhalende kracht van Edgar Allan Poe, of Arthur Conan Doyle.

Crichtons sterkte was de onheilspellende toekomst en de bijna griezelige actualiteit, van zijn oeuvre. De kloontechnologie in Jurassic Park, waarin onverantwoordelijke genetici met behulp van computers en biotechnologie dinosauriërs op de aarde zetten, bleek twee jaar na de publicatie in theorie mogelijk. De anti-Japanse teneur van het hi- tech-detectiveverhaal Rising Sun (1993) liep vooruit op een breed maatschappelijk debat in Amerika over Japanse investeringen en economische afhankelijkheid. In Disclosure (1994) keerde Crichton zich tegen de uitwassen van de processen wegens ongewenste intimiteiten, in de nog niet-verfilmde Prey uit 2002 ging hij tekeer tegen de nanotechnologie, en in zijn laatste boek Next uit 2006 van die van de biotechnologie en gentherapie. Crichton lag ook aan de bron van films als Congo (1995), Twister (1996) en Timeline (2003).

Hij nam ook controle over The 13th Warrior (1999) van regisseur John McTiernan, een film die gebaseerd was op het boek van Crichton over een nomadische krijger die zich aansluit bij een groep Noormannen in de strijd tegen een beestachtig volkje. Het resultaat bleef hoe dan ook slecht. Je bent een regisseur of je bent het niet, en Crichton had verschillende malen bewezen dat hij dat niet was.

Maar de auteur maakte zich niet echt populair nadat hij in 2004 zelfs het onderwerp was van controverse door zijn roman State of Fear, waarin hij onder meer tekeer ging tegen de milieubeweging, de ecologische beweging en de anti-globalisten. Hij beschouwde de milieubeweging als een soort religie. Zijn ontkrachting van het broeikaseffect maakte hem naar verluidt tot een van de moderne schrijvers die de goedkeuring van George W. Bush kunnen wegdragen. Maar de auteur kreeg heftige kritiek van de wetenschappelijke wereld omdat zijn "fictie" boek voetnoten had die verwezen naar bestaande cijfers die compleet uit de context werden gerukt en gebruikt om zijn theorie te staven en de schijn over te brengen van een wetenschappelijk werk. Maar het was duidelijk dat Crichton eigenlijk zelf geen flauw benul had van wat hij op papier had gezet, en eigenlijk niet beter was dan Dan Brown (The Da Vinci Code). En nadat de literaire wereld hem de rug toekeerde, kreeg hij het dan ook aan de stok met de wetenschappelijke wereld.

Zoals zijn grote literaire voorbeelden (Poe, Conan Doyle en Jules Verne) hun verhalen graag doorspekten met wetenschappelijke details en logische redeneringen, zo wisselde Michael Crichton zijn verrassende plotwendingen af met academische verhandelingen die soms wel een paar bladzijden achter elkaar beslaan. Wie Crichtons romans vanaf 1972 goed heeft gelezen kan dan ook een aardig mondje meepraten over uiteenlopende dingen als neurobiologie, het sociaal gedrag van mensapen, biofysica, internationale economie, tijdreizen, het ‘zogenaamde’ broeikaseffect, en niet te vergeten het klonen van dinosauriër. En van zijn werk zijn toch een paar knappe films afgeleverd.

En Conan spant nog even zijn spieren tijdens de eindejaarsdagen. Het gerucht doet de ronde dat Gerard Butler gecast zou worden als Conan. Meer nog, regisseur John McTiernan (Die Hard, Predator, The 13th Warrior) zou na zijn 4 maanden achter de tralies nog eens 'achter' de camera kruipen van dit barbaren-epos. Maar niets is bevestigd. Het is Mad Movies, via FilmJunk die met het nieuws voor de dag komt.

French website Mad Movies is reporting that Die Hard director John McTiernan is at the top of the list of filmmakers being considered by New Line for the next Conan flick. As we previously reported, John McTiernan is headed to prison for 4 months, but realistically, 4 months isn’t all that long. So technically it’s possible, and McTiernan seems well-suited for the project. The other part of the rumour is that Gerard Butler is being considered for the role of Conan.

Ik ben opgegroeid met films van John McTiernan en hij wist actie is beeld te brengen als geen ander, en hoewel The 13th Warrior (1999) een goed gefinancierde en potsierlijke middeleeuwse viering was van mediocriteit, denk ik toch dat een dergelijk project de regisseur weer op het goede pad kan zetten. Hij weet iets van spierbundels, zwaardgevechten en hero’s. Hij weet ook zijn Directors of Photography goied uit te kiezen en weet hoe hij een actie-scène in elkaar moet steken. Nu krijgt hij een bekende saga om te bewerken in een script en een behoorlijk charismatische acteur die eerder in 300 (2006) de show kon stelen als woesteling. Butler heeft misschien iets minder anabole steroïden genomen als Arnold Schwarzenegger, maar hij is wel degelijk even groot (1m88). Ik ben in ieder geval opgelucht dat ze niet hebben gekozen voor Orlando Bloom als Conan. Wat vinden jullie van de acteurskeuze?

***Related Posts***
28/07/2008: Red Sonja en Conan slijpen hun zwaarden
16/08/2007: Conan the Barbarian in nieuwe handen
03/05/2006: Red Sonja remake
01/01/2006: Conan the Barbarian 3 is voor 2007
16/07/2005: Arnie as Conan the Barbarian?
15/10/2004: Conan the Barbarian 3 voor Schwarzie