De FilmBlog

Wanneer regisseur Jason Reitman (Thank You For Smoking, Juno) en scenariste Diablo Cody (Juno) opnieuw de krachten bundelen, dan is de kans groot dat de film in mijn eindejaarslijstje zal komen. Die twee jonge filmmakers hebben barsten gewoon van het talent, en het is dan ook uitkijken naar de opkomende Young Adult (2011).

Korte inhoud: Niet lang na haar echtscheiding keert Mavis Gary (Charlize Theron), een fictieschrijfster, terug naar haar huis in een klein dorpje ergens in Minnesota. Ze wil de hoogtijdagen van weleer herleven en is van plan om de relatie met haar ex-vriendje (Patrick Wilson) van toen op te rakelen. Deze laatste is nu echter getrouwd en heeft kinderen. De thuiskomst loopt niet zoals gepland, en dus vormt Mavis een ongewone band met een andere ex-klasgenoot (Patton Oswalt) die de middelbare school ook niet helemaal achter zich heeft kunnen laten.

We gaan dus de nostalgische toer op met mensen die willen terugkeren naar hun schoolperiode, of er gewoon nog zijn in blijven steken. Maar de gekozen muziek van David Bowie's (Queen Bitch), zou erop kunnen wijzen dat deze prent iets minder opgewekt en grappig zal zijn dan Juno. Charlize Theron speelt een leuke bitchy rol en Patrick Wilson is gewoon perfect gecast voor dit soort verhalen. Maar de casting in de Jason Reitman films zijn meestal wel dik in orde. Hier krijgen we ook Elizabeth Reaser, Emily Meade, Collette Wolfe en J.K. Simmons te zien.

Het zou me niet verbazen dat de makers hopen op een paar nominaties voor de Oscars, net zoals dat ook al het geval was met Juno, ook al maken ze volgens mij nog maar weinig kans op de Oscar voor Beste acteur, want deze is al ingenomen door een andere acteur en de Oscar voor Beste Regie zou wel eens door een oude bekende verzilverd kunnen worden. Maar de Oscar voor Beste script kan nog alle kanten uit.

Young Adult zou ergens in februari 2012 in onze bioscoop moeten landen, dus wordt het nog even afwachten of deze prent zijn hoge verwachtingen kan invullen. Hieronder kunnen jullie in ieder geval al genieten van de trailer.

Een potentieel goed verhaal, gebaseerd op waar gebeurde feiten, vertolkt door een uit de kluiten gewassen cast, met een comfortabel productiebudjet van 17 miljoen dollar (is zowat 3 keer meer dan het budget van Thank You For Smoking), is geen garantie op een geslaagde prent. Zeker niet wanneer een nitwit aan het roer zit die nooit geen regisseur mocht worden en, net zoals zijne Uwe Boll, filmprojecten uit de grond blijft …vertrappelen.

George Hickenlooper is ondermeer verantwoordelijk voor het zielige Factory Girl (2006) en voor verderfelijk vertier als Grey Knight, The Low Life, Persons Unknown en The Man from Elysian Fields. En deze keer heeft hij een nieuw potentieel treinongeluk op de rails gezet, genaamd Casino Jack. Maar deze titel was reeds ingepikt door Alex Gibney voor de gelijknamige documentaire van. De film zal dus binnenkort Bagman (2010) heten. Het lijkt erop dat de producers nu al vrezen dat de documentaire misschien wel eens bekender zal worden dan hun eigen film.

Korte inhoud: Jack Abramoff (Kevin Spacey) is werkzaam als een advocaat. Buiten zijn werk gaat hij vaak naar casino's. In deze casino's koopt hij mensen om en pleegt tevens fraude. Een tal van financiële schandalen zorgen er echter voor dat hij uiteindelijk in de gevangenis belandt.

Laat u niet misleiden door de trailer met zijn cast en de opzwepende soundtrack. Dit wordt een prent die de naam van Hickenlooper alle oneer zal aandoen zoals we dit al een tijdje gewend zijn. Enerzijds heb je wel grote namen als Kevin Spacey (met bijzonder dikke wallen onder zijn ogen) en in mindere mate Kelly Preston en Barry Pepper, maar er zitten ook heel wat B-acteurs in die in dergelijke films gewoon niet passen. Ik denk dan aan iemand als Jon Lovitz. Het acteerwerk in de trailer is bedenkelijk, het verhaal kan nauwelijks mijn interesse opwekken en de look & feel probeert iets teveel de films van Martin Scorsese achterna te lopen maar slaagt daar nauwelijks in met vrij amateuristisch camerawerk. Moet je de film dan uiteindelijk niet gezien hebben?... Moet je een beschimmeld koekje eten om te weten of het lekker zal smaken?

Met de wereldwijde recessie en de banken-crash kon het langverwachte vervolg op Wall Street (1987) niet uitblijven. En een paar dagen geleden hebben ook Oliver Stone én Michael Douglas toegezegd om terug te keren voor de sequel.

Een jaar gelden werd bekend dat Martin Scorsese interesse vertoonde in The Wolf of Wall Street (2010) van Jordan Belfort en dacht aan Leonardi DiCaprio voor de hoofdrol. Maar hierover is dus nog maar weinig bekend. Variety schreef het volgende:

Twentieth Century Fox wants to return to Wall Street. Studio's launching development of a sequel to Oliver Stone's 1987 drama as a potential starring vehicle for Michael Douglas, who won an actor Oscar for his role as cold-hearted takeover artist Gordon Gekko. Fox has signed deals with Edward Pressman, who produced the original, and writer Stephen Schiff to pen an updated version of a look into the underside of the financial world. Project is titled "Money Never Sleeps," but Stone's not involved as a writer or director.

Stone's screenplay, written with Stanley Weiser, and Douglas' performance captured for many the essence of the win-at-all-costs culture of the 1980s. Script features such nuggets as "greed is good," "lunch is for wimps" and "if you need a friend, get a dog." Edward R. Pressman was a producer on "Amazing Grace" and an exec producer on Thank You For Smoking (2005).

Het personage van Gordon Gekko was losjes gebaseerd op de veroordeelde bankier Michael Milken. Het vervolg zal naar verluidt gaan over Gekko die net vrijgekomen is en terug keert in het recente Wall Street. Verschillende media weten te melden dat Shia LaBeouf in onderhandeling is om een jonge onervaren beurshandelaar te gaan spelen, een soort update van de rol van Charlie Sheen in het eerste deel. Hij zou onder de hoede komen van mentor Gekko.

Waarom moeten ze altijd weer terugvallen op Shia LaBeouf? Ik heb niets tegen de knul, maar ik ben er op uitgekeken. Hij is mede-verantwoordelijk voor het Indy 4 treinongeluk en de enige reden waarom ik uitkijk naar Transformers 2: Revenge of the Fallen (2009) (een titel die ook werkt voor Wall Street 2) is de hoop dat Megatron die knul onder zijn metalen hiel verbrijzelt. Ik zou eigenlijk liever Charlie Sheen willen terug zien. Waarom niet trouwens? Dit gaat over de beurs en is niet de zoveelste popcorn-actie film die we van Shia gewend zijn. Deze film moet gaan over de karakters en het drama, niet zozeer over explosies en waanzinnige stunts. Het spijtige aan de zaak is dat er bitter weinig mannelijke hoofdrol-acteurs zijn jonger dan 30 in Hollywood. Maar de film is nog niet opgenomen dus er kan nog heel wat veranderen…

***Related Posts***
28/09/2010: Wall Street 2 review
29/01/2010: Wall Street: Money Never Sleeps trailer

Een regisseur waar ik fel naar uitkijk is Jason Reitman, die met zijn debuutfilm Thank You for Smoking (2005) heel wat indruk maakte zowel in de States als bij ons. Nu heeft hij een nieuwe prent, Juno (2007), en het ziet er naar uit dat ook dit een voltreffer zal worden.

Korte inhoud: Juno MacGuff (Ellen Page) is een zelfverzekerde vrolijke tiener, die met haar lakse nonchalante houding negen emotionele maanden voor de boeg heeft, ze is zwanger! Terwijl de meeste meiden op school bezig zijn op MySpace of met winkelen heeft Juno zo haar eigen agenda. Op een verveelde middag besluit ze seks te hebben met de onschuldige Bleeker (Michael Cera). Met een ongewenste baby in het vooruitzicht, beraamt Juno samen met haar vriendin Leah (Olivia Thirlby) een plan om de perfecte ouders voor het kind te vinden. De lokale voordeelkrant biedt perspectief!

De plot van Juno heeft veel weg van Waitress (2007), die ook gaat over een zwangere jongere vrouw, in de laatstgenoemde film gespeeld door Keri Russell. Maar wees gerust, Juno smijt het over een totaal andere boeg. Juno beslist om adoptieve ouders voor haar kind te zoeken, hierbij op bijzonder goede wijze gesteund door haar vader (J.K. Simmons) en stiefmoeder (Allison Janney).

De trailer maakt meteen duidelijk dat we ons mogen verwachten aan een spervuur van snelle en grappige dialogen, ondersteunt met vrolijke in een luchtige manier sfeer, en dit doet dan weer denken aan het voortreffelijke Little Miss Sunshine (2006). De story mag dan wel niet meteen super-origineel zijn, Jason Reitman weet hoe hij zijn acteurs moet ondersteunen en kan heel sterk uitpakken met eenvoudige scènes.

Merk ook op dat Ellen Page, die eerder bewees met Hard Candy (2005) dat haar jong uiterlijk absoluut geen belemmering is om knappe acteerprestaties neer te zetten, zet opnieuw een overtuigende rol neer. Volgens velen is Ellen Page volledig verantwoordelijk voor het succes van deze film. Zij is in ieder geval geknipt voor de humoristische en dramatische rol van een tienermoeder. Page schijnt namelijk op fantastische wijze de hoogte- en dieptepunten van haar personage kleur te geven, waardoor de kijkers zich goed kunnen inleven in haar situatie. In de film is tevens ook een rol weggelegd voor Jennifer Garner (The Kingdom, Elektra) en Jason Bateman (The Kingdom). De film komt bij ons uit op 6 februari 2008.

Schokkende onthullingen. De Franse actrice Maria Schneider heeft haar boekje geopend over de reeds gestorven Hollywood-icoon Marlon Brando. Brando zou haar 'gedwongen' hebben om de expliciete seksscène te spelen in de film Last Tango in Paris (1972) (Ultimo Tango a Parigi). Dat stond te lezen in het Britse Female First.

De 55-jarige Schneider zou niet hebben geweten dat er een "beruchte" seksscène zou zitten in de film toen ze in 1972 tekende voor de rol van Jeanne. Brando heeft haar dan gedwongen om die scène te spelen. Iets wat ze niet graag deed.

"That scene wasn't in the original script. The truth is it was Marlon who came up with the idea. They told me about it before we had to film the scene and I was so angry. I should have called my agent or had my lawyer come to the set because he can't force someone to do something that isn't in the script, but at the time, I didn't know that. Marlon said to me 'Maria, don't worry, it's just a movie', but during the scene, even though what Marlon was doing wasn't real, I was crying real tears."

"I felt humiliated and to be honest, I felt a little raped both by Marlon and Bernado Bertolucci. After the scene, Marlon didn't console me or apologise. Thankfully there was only one take."

Brando zelf kan nu wel moeilijk reageren vanuit het graf tegenover deze, toch zwaarwichtige, beschuldigingen. Daarentegen is de Italiaanse regisseur Bernardo Bertolucci (The Dreamers, The Last Emperor) springlevend, en zou hij toch wel de actrice of de pers van weerwoord kunnen dienen. Hoe dan ook, los van het feit dat zowel de acteur als de regisseur grote filmmakers zijn, kan men het "dwingen" van een actrice om seks te hebben voor de camera of achter de camera niet goed praten. Een kunstwerk maken betekent niet dat men zichzelf het recht mag toekennen om iemand te misbruiken. En als de actrice dan toch instemt op bepaalde seksuele handelingen, dan is dat haar keuze, zoals dat het geval was met de artfilm The Brown Bunny (2003), met de (niet porno-) actrice Chloë Sevigny die voor de camera een langdurige blow-job deed. Achteraf had ze er wel spijt van, maar ze kan wel leven met de beslissing die ze toen nam.

Alfred Hitchcock zelf was een dictator op de set en had niet veel respect voor acteurs (en dan vooral voor de actrices). Als deze niet precies deden wat hij wou, kon hij wel eens hevig tekeer gaan met "woorden". Hij heeft nooit zijn actrices seksueel misbruikt, maar heeft sommigen wel psychologisch geïntimideerd. Zijn films blijven echter meesterwerken. De meester wist wel degelijk wat hij wou. In het geval van Bertolucci, die al even getalenteerd is als Hitchcock, merlen we dat Last Tango in Paris hoe dan ook een overheerlijk poëtisch verhaal is voor volwassenen over liefde en lust. Iets wat we nog maar zelden tezien krijgen op het witte doek.

Wat betreft Maria Schneider, waarom komt ze daar 'nu' mee naar buiten en niet veel vroeger? Waarom heeft ze niet eerder klacht ingediend op het moment van de feiten of ontslag genomen en de set verlaten? Is haar carrière aan het slabakken en zoekt ze wat media-aandacht op? Stond de erotische-seks-scène 'werkelijk' niet in het script? Is ze van plan binnenkort een boek uit te brengen?

Scheider was een onbekende, maar mede door deze film kreeg ze naambekendheid met maar liefst een stuk of 30 langspeelfilms op haar naam. Als ze koos voor haar carrière en de "misbruik" (als daar al sprake van is – dit is geen verborgen hotelkamer incident maar een scène in een art-film) toeliet, dan is dat haar keuze, maar dan moet je achteraf niet komen klagen. Het doet me trouwens een beetje denken aan de scène in Thank you for Smoking (2005) waarin de Marlboro Man klacht wou indienen tegen Big-Tobacco. Nick Naylor stelde de man twee dingen voor: bouw met het zwijggeld een centrum voor kankerbestrijding en klaag Big Tobacco aan, of neem het zwijggeld. Maar je kunt niet beide hebben; je kunt ons niet aanklagen, en dan het bloedgeld houden? Het was een heel cynische scène, maar dan weer ook heel onthullend.

Het jaar 2006 loopt op zijn laatste beentjes en de eindejaarslijstjes zullen binnenkort overal hun intrede doen. Dit jaar was eigenlijk geen slecht jaar voor de cinema. Er zaten heel wat verrassende films, maar ook een pak teleurstellingen, en dan vooral bij regisseurs waarvan je grootse dingen verwacht.

Een aantal films hebben het lijstje niet gehaald voor de simpele reden dat ik ze nog niet heb gezien. Ik denk dan aan The Queen (2006) van Stephen Frears, Pan’s Labyrinth (2006) van Guillermo del Toro en The Departed (2006) van Martin Scorsese.

Voor deze 9de editie van de Movie Blog Talk bouwen de skynetblogjes een brug naar de niet-skynet filmblogjes. BlogTalk-leden Lachesis, Kinofreunde en Sine zullen later op de maand hun lijstje on-line zetten. De BlogTalk-leden die vandaag hun top 10 kenbaar zullen maken zijn Karen, Tagoean en Mike. Hier is mijn Top 10, reacties zijn welkom in de commentaren:

10. Inside Man (2006) Spike Lee
Inside Man is al bij al een knappe mainstream film van Spike Lee. Er steken een aantal schoonheidsfoutjes in zoals onlogische plotwendingen (de bankeigenaar controleert/ledigt zijn kluis niet na de overal, ook al wordt beweerd dat niets werd gestolen, … ), bedenkelijke motieven (was het nu voor de diamanten of uit wraak voor wat er is gebeurd tijdens de Holocaust?) en bizarre situaties (rioleringen openbreken zorgt voor immense stankverspreiding en had gemakkelijker kunnen vervangen worden door een paar plastiek zakken en flessen, de leeftijd van de bankeigenaar, …). Hoe dan ook heeft de film een interessante premisse, een talentvolle cast, knappe regie en geweldige dialogen. Inhoudelijk ging de film niet echt diep, maar het was gewoon een fun-ride die zeker voor herhaling vatbaar is.

9. The Devil's Rejects (2005) Rob Zombie
Zelden zo een efficiënte horrorfilm gezien als deze The Devil's Rejects. Toen ik eerst van de film hoorde dacht ik dat het een soort exploitation film ging worden van geen enkel belang, maar toen ik hem zag op het Filmfestival van de Fantastische Film in Brussel heb ik er met volle teugen van genoten. Het is geen meesterwerk maar vergeleken met die beerput van afschuwlijke slechte horrorfilms (When a Stranger Calls, See No Evil, Silent Hill), horrorsequels (The Grudge 2, TCM: The Beginning) en horrorremakes (The Wicker Man, The Omen) – die ik uit principe niet in mijn lijstje wou vermelden maar kijk ik doe het toch – is deze film een echte verademing. Het is in ieder geval een prent die slechts een kleine minderheid zal bekoren, maar het is voor mij nu al een classic.

8. Superman Returns (2006) Bryan Singer
Iedereen had torenhoge verwachten bij Superman Returns en deze verwachtingen zijn grotendeels ingelost. Acteur Brandon Routh is meer dan bekwaam, zelfs iets te bekwaam als je de grafisten mag geloven die de golving in zijn broekje moesten gladstrijken. Op vlak van reboots vond ik Batman Begins iets overtuigender, maar deze aanpak is meer dan verdienstelijk te noemen.

7. Little Miss Sunshine (2006) Jonathan Dayton & Valerie Faris
Ik heb nog maar pas Little Miss Sunshine gezien en ik was meteen onder de indruk. Debuutfilms zijn vaak momenten van vernieuwing en om eerlijk te zijn kijk ik steeds meer uit naar films van nieuwe cineasten dan naar prenten van oude bekenden. De film is niet zozeer vernieuwend te noemen maar slaagt wel volledig in zijn opzet. Knappe dialogen en een fijne mix tussen drama en absurde humor.

6. Taxidermia (2006) György Pálfi
De Hongaarse Taxidermia is een aanval op de goede smaak en tezelfdertijd een fascinerende prent die je meesleurt in de dolkomische en gruwelijke onderbuik van de maatschappij. Het is één ding om de doorgesneden oogbol van Luis Buñuel’s Un Chien Andalou (1929) te zien, een ander om deze film te doorstaan zonder ook maar eens het hoofd weg te draaien. Maar dat wordt grotendeels mogelijk door de slimme regie en de uitstekende beeldvoering.

5. Babel (2006) Alejandro González Iñárritu
Alejandro González Iñárritu is een fascinerende regisseur die ons met deze Babel 2 uur lang aan het scherm gekluisterd houdt. Elk puzzelstukje steekt zo mooi in elkaar dat je je niet veel kopzorgen maakt over het uiteindelijke plot en het thema van de film. Er is één taal die alles verbind met elkaar, de universele taal van geweld. Voor mij een ambitieuze en geslaagde prent.

4. Casino Royale (2006) Martin Campbell
Ik had er eigenlijk niet zoveel van verwacht en de verrassing was immens toen ik Casino Royale te zien kreeg. Daniel Craig is meer dan overtuigend en voor de eerste keer verlang ik niet meer naar die goede oude tijd van Sean Connery. Deze menselijke, beetje sadistische, intelligente, sluwe, sterke en arrogante James Bond maakt het personage relevant en bijzonder aantrekkelijk. Back to basics for the 007 franchise, and I like it!

3. Thank You For Smoking (2006) Jason Reitman
Thank You For Smoking is opnieuw een bijzonder knappe debuutfilm met een dolkomische satire van een tabaks spin doctor die dagelijks liegt, bedriegt en manipuleert en dit alles met de glimlach en de charmes van een gentleman. Je zult met deze film lachen met moreel verwerpelijke ideeën, maar het is in geen geval schadelijk voor de gezondheid, integendeel.

2. Children of Men (2006) Alfonso Cuarón
Children of Men met Clive Owen leek op een soort vervelende runaway-movie, maar dat is het dus niet. De personages moet vluchten maar doen dit op een nooit eerder geziene manier. De spanning blijft aanhouden van het begin tot het einde en zuigt je in een apocalyptische toekomst die schrikwekkend echt lijkt. Het is trouwens meteen ook de eerste science-fiction film die het niet moet hebben van robots en speciale effecten om een adembenemende film te maken. Children of Men is relevante entertainment die we veel te weinig zijn op het witte doek.

1. United 93 (2006) Paul Greengrass
United 93 is wat mij betreft de beste film van het jaar, met een totaal onbekende cast en een verhaal die eigenlijk heel moeilijk te vertellen was. Deze onrustwekkende en claustrofobische film is zo "echt" dat je het gevoel hebt om naar een documentaire te kijken, maar dat maakt alles zo intens en is zeker de beste 9/11-film tot nu toe. Regisseur Paul Greengrass, die bekend is van zijn mainstream The Bourne Supremacy, heeft geen polemiek willen maken tussen Moslims en westerlingen, of een politiek statement willen brengen, maar eerder de twee gemeenschappen proberen samen te brengen met hun motieven en angsten. Hij overstijgt zichzelf en brengt een zenuwslopend, aangrijpend en hyper-realistisch beeld van het gebeuren. Als ik denk aan 9/11 dan denk ik aan de vliegtuigen in de Twin Towers en aan deze film.

10. Miami Vice (2006) Michael Mann
Laat ik meteen zeggen dat Miami Vice geen afschuwelijk slechte film is, maar de ontgoocheling was dermate groot dat ik hem toch even moet vernoemen. Deze vrijwel actieloze-prent is niet meer dan een dure modeshow voor snelle speedboten, coole vliegtuigen en zware vuurwapens. Visueel verbluffend maar inhoudelijk al even boeiend als gras zien groeien tussen de straatstenen. Nochtans waren Colin Farrell en Jamie Foxx best wel ok, en bepaalde actie-sequenties verdienen echt wel een betere film.

9. The Black Dahlia (2006) Brian De Palma
Mijn andere grote teleurstelling van 2006 was De Palma’s The Black Dahlia, gebaseerd op het werk van James Ellroy. Als je iets wil weten over de Black Dahlia raad ik jullie Ellroy’s non-fictie boek My Dark Places aan. Deze film maakt er zowaar een vreselijk zooitje van en het is pijnlijk om te zien hoe de regisseur van Scarface, Dressed to Kill, Body Double en The Untouchables zichzelf hopeloos plagieert, maar nog niet aan de knieën komt van zijn vorige werk. Met een voice-over stem die maar geen minuut zijn bakkes kan houden, personages die geen enkele emotie uitstralen, een verhaal die heel losjes aan elkaar hangt, is deze film een thriller die op geen enkel moment echt griezelig of schrikwekkend is. Zelfs de erotiek die we van De Palma gewend zijn, is al even onderkoeld als de acteerprestaties van Josh Hartnett, Scarlett Johansson, Aaron Eckhart, Hilary Swank en Mia Kirshner. Het lijken wel studentjes op een kostumeerbal. Terwijl Femme Fatale (2002) van De Palma niet meer dan een burleske was, vervalt hij deze keer met beide voeten ongewild in de mooi gefotografeerde en gestileerde camp. De enige scène van belang is de moord-scène op een gigantische wenteltrap, met een fascinerende montage van intrige, geometrie en tijd, die als het ware uit een “echte” De Palma film is gerukt en die een glimp verschaft van wat The Black Dahlia had kunnen zijn.

8. Basic Instinct 2 (2006) Michael Caton-Jones
Deze film had de terugkeer van Sharon Stone moeten bevestigen, maar deze Basic Instinct 2 heeft zonet haar kist met zware klinknagels dicht geslagen. De enige pathetische reden om deze film uiteindelijk te zien is om Sharon Stone haar benen te zien kruisen, wel zelfs dàt zit er niet in.

7. Running Scared (2006) Wayne Kramer
De twee uur durende Running Scared is de soort pretentieuze geweldfilm, met een regisseur die nauwelijks weet waar hij met al die platvloerse scènes naar toe wil. Het doet je trouwens afvragen waarom je niet die losbollige slapstick college komedie had gehuurd in de viodeotheek. Films waar je je verstand op nul moet zetten kan een goede ontspanning zijn, maar deze film bewijst dat ook hier grenzen aan zijn. Running Scared met Paul Walker in de hoofdrol, zit boordevol aangebakken extremen, overdreven buitensporigheden en pijnlijke stereotypen in een wereld gevuld met pooiers, hoertjes, maffiosi, onderdanige vrouwelijke slaafjes, daklozen, seniele ouderen, monsterachtige pedofielen, crack-heads en corrupte flikken. Er bestaat hiervoor zeker wel een publiek, maar daar hoor ik dus niet tussen.

6. The Fast and the Furious: Tokyo Drift (2006) Justin Lin
Beeuuuugghhhh. I need another bucket. Van The Fast and the Furious: Tokyo Drift moet je kotsen, zover is duidelijk, en dit heeft niets te maken met de snelheid van die wagens.

5. The Covenant (2006) Renny Harlin
OMG! Horrorfilms kunnen slecht zijn, maar The Covenant legt de lat van mediocriteit zo laag dat zelfs een insect met een filmcamera niet slechter kan doen. Deze film is de reden waarom mensen oogleden hebben. In dit genre is The Lost Boys (1987) nog steeds onovertroffen en gezien de competitie zal dit nog voor een lange tijd het geval zijn.

4. Bandidas (2006) Joachim Roenning & Espen Sandberg
In Bandidas lopen Penélope Cruz en Salma Hayek rond in sexy corsets en vuurwapens, maar geloof me, deze film willen jullie NIET zien.

3. Underworld: Evolution (2006) Len Wiseman
Underworld 2: Evolution deed het behoorlijk goed aan de box-office en is meteen ook het bewijst dat de massa niet altijd een parameter voor goede smaak is. Len Wiseman is geen slechte regisseur, maar een groot regisseur is hij evenmin.Underworld 2 is een samenraapsel van stunts en speciale effecten. En naar het schijnt zou er tussen al die visuele crap ook nog een verhaal steken en personages van enig belang. Helaas is dat zo moeilijk te zien wanneer je vinger de neiging heeft om onophoudelijk op de fast-forward knop te duwen. Kate Beckinsale had misschien beter gestopt na de eerste film, maar toen werd ze verliefd op Len Wiseman en zoals jullie allen weten: liefde is blind, stekeblind.

2. Ultraviolet (2006) Kurt Wimmer
Ik ben zelf verzot op Cremaster art, maar Ultraviolet is zo slecht dat je zelfs van dit niet meer kan genieten. De film is zelfs zo achterlijk dat je gemakkelijk met een paar vrienden onophoudelijk in een schaterlach kan vallen. En dit is misschien ook de enige noemenswaardige kwaliteit van deze prent, buiten de schoonheid van Milla Jovovich. Ultraviolet is ultra-dom, ultra-incoherent en vooral ultra-belachelijk.

1. The Da Vinci Code (2006) Ron Howard
The Da Vinci Code is Hollywood op zijn meest verderfelijke en verdient zonder verpinken deze eerste plaats als de slechtste film van het jaar. De prent is geen intelligente code-breaker, maar verlaagt zijn inhoud tot het niveau van schelvissen en invertebraten, door alles 5 keer te herhalen om er zeker van te zijn dat de toeschouwer zou weten wie Maria Magdalena en Jezus wel is. Afschuwelijk slecht acteer- en regiewerk die je doet afvragen waar al dat geld en talent naar toe is. Op vlak van ontgoochelingen zal deze film nog een paar jaar blijven nazinderen, vrees ik.

***Related Posts***
29/12/2011: Top 10 Best & Worst Movies of 2011
30/08/2011: Top 10 Worst Movies of 2010
29/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010 (Karen)
23/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010
06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
26/12/2008: Top 10 Best & Worst Movies of 2008
22/12/2007: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
16/12/2006: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
23/12/2005: Top 10 Best & Worst Movies of 2005

Grappig. De seksscène van Katie Holmes in haar laatste film Thank You For Smoking (2006) zou nu toch getoond worden. Dit in een zowat in tegenspraak met eerdere berichten dat de scène op "dwingend verzoek" van haar verloofde Tom Cruise eruit werd geknipt.

In Thank You For Smoking speelt Holmes een onderzoeksjournaliste die in bed eindigt met een tabaklobbyist. Volgens de regisseur, Jason Reitman, is er niets mis met de scène: "Het is wat lachwekkend heen en weer-gewip." Nochtans was de scène niet te zien bij de officiële wereldpremière op het bekende filmfestival Sundance Festival. Een jaar eerder, bij een vertoning op het filmfestival van Toronto was de scène weer wel te zien.

De woordvoerster van Fox maakt zich sterk dat de film ‘nooit’ veranderd werd. Dat is buiten de verklaringen van de regisseur gerekend. Waar hij op een persconferentie het ontbreken van de scène nog lachend afdeed als ‘verloren’ geraakt, klonk het op een andere vertoning wat agressief: "Als je Katie Holmes naakt wil zien, kijk dan naar The Gift (2000)." In die film, met onder andere Cate Blanchett en een angstaanjagende Keanu Reeves, is Holmes namelijk topless te zien.

Katie Holmes laat me eigenlijk koud en ik kan me nu niet meteen mensen voor de geest halen die plots interesse zouden krijgen in een filmproject omwille van een paar borsten van haar. Maar Hollywood kan af en toe wel een preuts uit de hoek komen. Hoe dan ook denk ik dat de film niet slecht moet zijn. De eerste beelden laten immers vermoeden dat alles heel slim in elkaar steekt. Dus vergeet Katie, en ga deze film zien als je daartoe de kans krijgt, want België heeft nog steeds geen releasedatum gekregen in tegenstelling tot zijn buurlanden.

***Related Posts***
16/12/2006: De Beste en Slechtste Films van 2006
19/05/2006: Thank You For Smoking pics, trailer, korte inhoud

Dat niet alle bestsellers ook goede boeken zijn, laat staan goede verfilmingen, hebben we onlangs kunnen zien met The Da Vinci Code (2006). Maar de verfilming van Thank You For Smoking (2005) naar de satirische bestseller van Christopher Buckley lijkt mij enigszins meer aan te spreken.

De film is geregisseerd door de nog jonge Jason Reitman, de zoon van regisseur Ivan Reitman (Ghostbusters, Six Days Seven Nights), die hiermee zijn langspeelfilmdebuut maakt. Een papa hebben is de filmsector is altijd wel goed meegenomen wil je het maken in de filmsector. En het heeft er alle schijn van dat we zeker nog van hem zullen horen, want de eerste beelden van de film zien er veelbelovend uit.

Korte inhoud: Nick Naylor (Aaron Eckhart) werkt voor sigaretbedrijf Big Tobacco als professioneel lobbyist voor de rechten van sigarettenrokers. Hij wordt onder vuur genomen door gezondheidsactivisten en een opportunistische senator (William H. Macy). Maar Nick gaat in de tegenaanval en beschikt over een grote gave: een rappe babbel waarmee hij alles en iedereen omver weet te praten. Hij verschijnt op televisie en gaat in gesprek met een producent (Rob Lowe) om het roken in bioscoopfilms te promoten. Zo trekt hij zowel de aandacht van een tabaksgigant (Robert Duvall) als van een onderzoeksjournaliste (Katie Holmes). Zelf begint Nick zich zorgen te maken over het beeld dat zijn zoon Joey (Cameron Bright) van zijn beroep moet hebben.

Ik kijk eigenlijk altijd uit naar de debuut langspeelfilm van een cineast. In tegenstelling tot een kortfilm, waar je nog kan testen hoe ver je te ver kan gaan, is een langspeelfilm toch altijd wel het serieuze werk waar een jonge cineast niets aan het toeval zou mogen overlaten. En we zien ook hier dat Jason beslist heeft om het boek zelf te bewerken tot een filmscript en zijn casting heel zorgvuldig heeft gekozen. Hij schreef elk van de acteurs een brief waarin stond waarom zei geschikt zouden zijn voor de rol en iets wat zelden gebeurt in Hollywood waren al zijn eerste keuzes van acteurs ingewilligd.

Acteur Aaron Eckhart is perfect gecast voor de rol van gladde lobbyist Nick Naylor, die met een brede glimlach een van de meest recente taboes omver praat. Ik ben echt verzot op deze acteur die eerder al straalde in films als In the Company of Men (1997) en Erin Brockovich (2000). Naast Eckhart zien we naast de acteurs die al vermeld werden ook nog de sensuele Maria Bello en de charismatische Sam Elliott. Ook de getypecaste J.K. Simmons is perfect voor zijn rol als de listige werkgever.

Thank You For Smoking is niet alleen bijzonder knap en fris geregisseerd, maar ook de acteurs zetten elk een knappe prestatie neer. Maar uiteraard gaat de meeste lof naar de schrijver van het boek die dit fascinerend en knettergek verhaaltje kon neerpennen. Jason heeft in ieder geval scherpe dialoog-scènes gedistilleerd uit het werk van Buckley. Tot mijn grote opluchting ging deze prent niet gebukt onder moralistische gezwets en werd de politieke invalshoek niet afgeschreven als de witte verdedigers tegen de zwarte tabaks-industrie. Neen, de twee tegenstellingen hebben niet zo'n goede reputatie. Ook cinematografisch is deze prent van een hoog niveau, ook al werden er met het beperkt budget niet meteen veel frivoliteiten toegestaan. Het enige minpuntje in de film, en ik vrees dat ik weer in herhaling zal vallen, is het tenenkrommende acteerwerk van Katie Holmes alsook haar interactie met Nick. Maar los van dit akkefietje is Thank You for Smoking een zeer geslaagde debuutfilm. Klein detail nog, er wordt geen enkele sigaret gerookt in de film. :)

***Related Posts***
16/12/2006: De Beste en Slechtste Films van 2006
14/06/2006: Controversiële scène met Katie Holmes dan toch niet geknipt

Reclamecampagnes zijn soms zo fascinerend wanneer je ze gaat analyseren. Neem nu als voorbeeld de anti-takaks campagne van David Byrne van de Europese Unie. Een campagne waar ik toch zo mijn bedenkingen bij heb, niet zozeer omwille van het doel, maar wel over de gebruikte methode. De reclamespot die bij de campagne hoort is trouwens ook van een amateuristische kwaliteit die getuigt van weinig voeling met het jongere doelpubliek. Maar dat is kenmerkend voor vele media-campagnes van de Europese Unie.

De beslissing viel om op elk pakje sigaretten een afschuwelijke foto te plaatsen van mogelijke gevolgen van het roken, om zo mensen af te raden het kankerverwekkende spul nog te gebruiken. België lijkt alvast klaar om op deze campagne in te gaan. Er zijn ongeveer 42 foto’s uitgebracht, gekozen uit 2100 inzendingen, waaronder afbeeldingen van rottende tanden, versteende en bruinzwarte longen en enorme kankergezwellen. Anderzijds zijn er ook luchtige afbeeldingen met bijvoorbeeld een kromme sigarettenpeuk die de gevaren van impotentie moet onderstrepen. De campagne moest choqueren. Toen ik nog op het humaniora zat kregen we ook zo een shocktherapie van dokter Beaucourt met gruwelbeelden van mensen die roekeloos met de wagen reden, in dronken toestand of zonder gordel. Dit had een zekere impact, althans voor een aantal onder ons. Andere deden een kleine weddingschap dat ze de voorstelling van het begin tot einde konden uitkijken zonder hun hoofd weg te draaien. Een soort freakshow-gevoel. En de weekendongevallen bleven niet uit, integendeel.

Nu is de 90 miljoen euro campagne aangekomen als alternatief op de zinloze zwart/wit-tekstjes; dat roken de gezondheid schaadt. Eén derde van de verpakking moet tegenwoordig beplakt worden met waarschuwingen. Het lijkt bijna alsof ze binnenkort sigarettenpakjes op de markt zullen brengen met gruwelijke foto’s van ontplofte hoofden (ten gevolge van roken!) waar de bloedspatten nog net het merk van de sigaretten ongemoeid laten. En wat zal het allemaal uithalen? De uitspraak, de ene zijn brood is de andere zijn dood lijkt hier wel heel toepasselijk. Hoe hypocriet is dit eigelijk allemaal, wanneer tabaksbedrijven nog steeds hun product op de markt kunnen brengen die bewezen is kankerverwekkend te zijn? En kunnen we dan ook zo’n stickers verwachten op de flessen van Smirnoff en Johnnie Walker? Zou het kunnen dat roken meer geld kost aan de ziektezorg dan drankproblemen? En wat met televisie en films? Gaan we binnenkort films bannen voor jongeren als er een sigaret wordt opgestoken?

De campagne is duidelijk ook gericht naar jongeren. En dat is uiteraard goed gezien, wetende dat 80% van de rokers hun eerste sigaretje opstaken op 15-jarige leeftijd. Laten we nu maar hopen dat de sigaretten nu niet door jongeren speciaal worden gekocht voor de prentjes, als een soort collectoritem. Ik hoor de tabaksgiganten als gniffelen. Laat me weten wat jullie ervan denken?

Trouwens, volgens een recente studie wordt het rookgedrag van jongeren steeds minder bepaald door hun filmhelden. Begin 2000 bewezen studies nochtans dat rokende helden uit Hollywoodfilms een negatieve invloed hadden op de jeugd. De drang om te roken bij jongeren was toen driemaal groter als ze de hoofdrolspeler van een film net hadden zien roken. De laatste jaren lijken de echte filmhelden de sigaretten echter aan de kant geschoven te hebben…

Onderzoekers bestudeerden het rookgedrag van de vijf hoofdpersonages in de 447 meest bezochte films die na 1990 uitkwamen en waar het verhaal zich afspeelde na 1990. Meer dan 20 procent van de hoofdpersonages stak een sigaretje op, maar het meest opmerkelijk was het feit dat dubbel zoveel schurken rookten dan de good guys. De sigaret lijkt dan ook steeds meer symbool te staan voor kwade bedoelingen en een slecht karakter. Dit in tegenstelling tot de vorige studie die uitwees dat een sigaret een glamoureus tintje had.

Vroeger rookten filmsterren vaak in dienst van de tabaksindustrie. Sylvester Stallone kreeg ooit een half miljoen euro om in vijf films geregeld een sigaret op de steken. Philip Morris leverde dan weer gratis sigaretten aan de makers van Grease en The Muppet Movie en de 86-jarige Kirk Douglas kreeg heel zijn leven gratis sigaretten ter beschikking. De Amerikaanse filmindustrie putte hierdoor de helft van haar inkomsten uit sponsoring van de tabaksindustrie. In 1988 werd echter besloten om betaalde tabaksreclame en product placement van sigaretten te weren uit films. Dit besluit bracht de eerste jaren een averechts effect te weeg: sigarettenproducenten betaalden nog meer aan topacteurs om toch maar te blijven roken. Het is pas door de aanhoudende druk van gezondheidsorganisaties dat er nu minder sigaretten op het witte doek verschijnen. Enkel de bad guys blijven lustig verder roken.

Een uitstekende film in de opzicht is die van Thank You for Smoking (2005). Het is een cynisch portret van een communicatie-verantwoordelijke van een tabaks-gigant. Laat uw morele standpunten maar even voor wat ze zijn, want deze cynische prent maakt er brandhout van.