De FilmBlog

Ter voorbereiding van Mission: Impossible - Ghost Procotol (2011) brengt Universal de 3 vorige films uit op blu-ray in een extreme blu-ray trilogy set. Een aanrader voor elke actiefan. De eerste Mission: Impossible (1996) werd geregisseerd door Brian De Palma, Mission: Impossible II (2000) door John Woo en Mission: Impossible III (2006) kwam van J.J. Abrams.

Korte inhoud M:I part 1: Jim Phelps (Jon Voight) en zijn elite-team bereiden in Praag een minutieus plan voor om een computerdiskette met de identiteit van de Amerikaanse spionnen uit de handen van de vijand te houden. Het team, bestaande uit Ethan Hunt (Tom Cruise), Phelps' mooie vrouw Claire (Emmanuelle Béart), Sarah Davies (Kristin Scott Thomas) en de elektronische expert Jack Harmon (Emilio Estevez), weet dat een diefstal gepland is op een ambassade-gala in Kiev. Helaas loopt het plan verkeerd af en wordt het hele team, op Hunt en Claire na, brutaal vermoord. Wanneer Hunt overstuur contact opneemt met het bureau van zijn regering, wordt hem verteld door Eugene Kittridge (Henry Czerny) dat hij beschuldigd wordt van de moorden. Hunt laat dit niet zomaar gebeuren en gaat zelf op zoek naar de echte moordenaars.

Korte inhoud M:I part 2: Agent Ethan neemt het op tegen zijn vroegere wapenbroeder Sean Ambrose (Dougray Scott), een man die alles van hem heeft geleerd, maar nu zijn aartsvijand is geworden. Beide mannen azen op een genetisch gemanipuleerd virus, 'Chimera' genaamd. In minder dan één etmaal kan het een hele stad ombrengen. Ambrose heeft het antidotum bij de uitvinder gestolen en heeft dus al een eerste punt gescoord. Er rest hem alleen nog de hand te leggen op de dodelijke stam, die wordt geteeld in een ultrageheim laboratorium in Sidney, om één van 's werelds rijkste en gevaarlijkste mensen te worden. Om Ambrose te kortwieken doet Ethan een beroep op de ex van de misdadiger, Nyah Hall (Thandie Newton), een beeldschone dievegge...

Korte inhoud M:I part 3: Ethan Hunt is een paar jaar ouder geworden, en heeft een vriendin (Michelle Monaghan) die niet weet waar hij werkt. Hij is niet meer regelmatig actief in de IMF. Een spionne van de IMF, Lindsey Farris (Keri Russell), wordt gevangengenomen in Duitsland. Hunt wordt gevraagd door zijn superieuren (Laurence Fishburne en Billy Crudup) of hij nog een keer in actie wil komen, en krijgt hiervoor een team tot zijn beschikking. Met dat team weten ze spionne Farris te bevrijden. Farris sterft echter een paar minuten later, omdat haar ontvoerders een capsulebom in haar hoofd hebben bevestigd. Ethan heeft aanknopingspunten om de daders te pakken te krijgen, namelijk een kapotte laptop, en een microdot met informatie van Farris. Hunt gaat achter Owen Davian (Philip Seymour Hoffman) aan, het vermoedelijke brein van de criminele organisatie. Hij kan hem ontvoeren, maar Davian wordt later weer bevrijd. Vervolgens wordt de vriendin van Hunt ontvoerd in opdracht van Davian. Om haar terug te krijgen moet Ethan de "konijnenpoot", een mysterieus wapen, stelen.

De Mission: Impossible films volgen een afwijkend parcours. De eerste film was behoorlijk knap, met voldoende intrige en suspense. De ietwat pompeuze sequel was iets meer kinetisch maar schoot op vlak van verhaal serieus tekort. De derde film deed het dan weer veel beter, met knappe actie-sequenties en harde scènes, en naar het schijnt wordt de 4de film dé beste uit de franchise. Het grootste manco bij de eerste twee films was een deftig script, maar het derde deel deed beter door de focus van het vrij onnozel verhaal weg te halen en meer in te zetten op visueel verbluffende en adembenemende actie. Maar hoe je het ook mocht draaien, vernieuwend zijn de films nooit geweest. Op vlak van verhaal bleven ze altijd achter de 007 franchise hangen en op vlak van actie liet The Bourne-franchise zien hoe het moest.

Het leuke aan deze set is dat de blu-rays gepaard gaan met heel wat extraatjes, zoals audio-commentaar van de regisseur over de gehele film (de enige feature van belang), making-off's, deleted scenes, reportages en nog veel meer. Zelfs al ben je geen grote fan van de franchise, het bonusmateriaal is van een filmisch standpunt toch wel interessant en filmmakers in spe zullen hier een vette kluif aan hebben. Anderzijds is het melodietje van Lalo Schifrin gewoon onweerstaanbaar.

***Related Posts***
28/12/2011: Mission: Impossible - Ghost Protocol filmbespreking
29/06/2011: Mission: Impossible - Ghost Protocol trailer
02/09/2010: Drie mooie kandidates voor M:I 4
09/08/2010: Cruise ondergaat loonsverlaging
26/03/2010: Pixar regisseur maakt M:I 4
01/05/2008: M:I 4 voor Tom Cruise
21/09/2006: Paramount wil Tom Cruise vervangen door Brad Pitt in M:I 4
31/03/2006: M:I 3 spuwt vuur

Je zou denken dat de nieuwe horrorfilm van Brad Anderson (Transsiberian, The Machinist, Session 9) gebaseerd was op het werk van Stephen King, maar Vanishing on 7th Street (2010) zou een origineel verhaal zijn geschreven door Anthony Jaswinski.

Wanneer je echter de trailer bekijkt zie je meteen dat de makers zich wel geïnspireerd hebben op de horror-meester. In de hoofdrol treffen we opnieuw Hayden Christensen, naast Thandie Newton en John Leguizamo.

Korte inhoud: Door een mysterieuze en globale zonsverduistering verdwijnen ontelbare bevolkingsgroepen van de aardbodem waarbij alleen hun kleding en bezittingen achterblijven. Een handjevol overlevenden, een verslaggever (Hayden Christensen), een verpleegster (Thandie Newton) en een metrobestuurder (John Leguizamo), zitten gezamenlijk in een zwak verlichte herberg op 7th Street. Ze moeten de handen inéén slaan in een poging de strijd aan te gaan tegen de apocalyptische verschrikkingen. Als de duisternis langzaam intreedt realiseren ze zich dat ze misschien wel de laatste mensen op aarde zijn.

We bevinden ons opnieuw in het post-apocalyptische register, een genre die de laatste jaren steeds meer op de voorgrond treed (cf. I Am Legend, 28 Days/Weeks Later, Children of Men, The Book of Eli, The Road, Doomsday,…). Het is in ieder geval een genre waar veel mee te doen is. Je kan zowel het menselijk drama in de verf zetten of gewoon de horror-toer op gaan, en beiden werken ze uitermate goed. Toch ben ik niet geheel overtuigd door de trailer, hoewel ik ben aangetrokken door de sfeer en de premisse van de film. Ik heb een probleem met Hayden Christensen, die voor mij niet echt past in het plaatje. Ik moet trouwens nog een eerste film zien met hem waar zijn vertolking het tv-niveau overstijgt. En misschien lukt dat wel met een rol als …eu, tv-reporter.

De trailer heeft zo een beetje een vibe van films zoals The Mist (2007), waar de kijker niet weet met welke dreiging de personages te maken hebben. Je tast in deze film letterlijk en figuurlijk in het donker over de redenen waarom de mensen zijn verdwenen en wat voor kwaad hier achter zit. En uiteraard wordt in dergelijke films ook heftig gespeculeerd naar de mogelijke oorzaken. Het geloof en demonische theorieën zijn dus nooit ver weg. Maar uiteindelijk volgt het wel hetzelfde patroon als de slasher film, waar de karakters hoofdzakelijk moeten weglopen van het gevaar.

En er is een nieuwe trend in Hollywood. Video-On-Demand release nog voor de film in de bioscoop heeft gedraaid. Uiteraard geldt dit niet voor de grote filmproducties, maar voor kleinere films zie je dat steeds meer gebeuren. Er zal nog een bioscoop-release volgen, maar datums zijn op dit ogenblik nog onbekend.

Ronald Emmerich heeft altijd wel een talent gehad voor het in beeld zetten van grootschalige rampen & bombastische actiesequenties die steeds weer indruk wisten te maken. Denk maar aan Independance Day of The Day After Tomorrow. Zeker geen slechte producties. Maar zijn nieuwste project echter, is een draak van een film. Ja, bijna even slecht als Emmerichs' vorige film: het afschuwelijke, door critici én menig cinemabezoeker afgemaakte 10.000BC.

Korte inhoud: In het jaar 2009 worden aanwijzingen gevonden uit het Maya-tijdperk die voorspellen dat 21 december 2012 het einde van de wereld is zoals we die kennen en dat de overgang plaatsvindt naar iets nieuws. Wanneer Jackson Curtis (John Cusack) en zijn twee kinderen een familietrip naar Yellowstone maken, stuiten ze heel toevallig op een enorme researchinstallatie in een uitgedroogde meerbodem en ontdekken zo het geheim van de dreigende apocalypse die de regering verborgen gehouden heeft. Jackson moet de zaken nu in eigen handen nemen en hij stort zich in een wanhopige wedloop om zijn gezin en zichzelf te redden terwijl hij getuige is van aardbevingen, vulkaanuitbarstingen, tsunami's en allerlei andere rampen die de aarde voor de mensheid in petto heeft.

Een uitermate zwak script in combinatie met bedenkelijke acteerprestaties zorgen voor een picture-perfect in b-film land. De "verzonken stad" genaamd Hollywood laat weer eens een schabouwelijk misbaksel bovendrijven dat tóch massa’s geld opbrengt aan de box-office. De film had namelijk een kostenplaatje van $200 miljoen en bracht uiteindelijk $770 miljoen in het laatje. Alstublieft! Vreemd genoeg liep het minder goed in de States (160 miljoen dollar) dan in de rest van de wereld. Maar slimme marketing & een strakke trailer lagen ongetwijfeld mee aan de basis van dit succes.Wie de trailer van Razzie-winnaar Transformers 2 heeft gezien en daarna the real deal weet wel waarover ik het heb. Looks can be deceiving. Terecht vragen critici zich af waarom de Michael Bay's, Uwe Boll's & andere talentloze cineasten van deze planeet niet voor eeuwig worden verbannen uit Tinseltown. De reden is simpel… dollars.

De plot gaat simpelweg over het einde van onze beschaving zoals wij ze kennen. Een voorspelling van de Maya’s dat de aarde zou vergaan in 2012 als alle planeten in ons zonnestelsel op één lijn komen te staan wordt realiteit. De aardkorst scheurt open, aardplaten verschuiven, vulkanen barsten uit, gigantische tsunami’s doden miljoenen mensen...Kortom : Onze planeet gaat eraan. Gelukkig zijn er enkelingen die dit hebben zien aankomen (waaronder enkele wetenschappers & hogergeplaatste politici). Zij beginnen met de redding van de bouwstenen van onze beschaving: kunst, dieren, planten, belangrijke wereldleiders maar ook de rijksten van deze aardbol dienen gered te worden. De film volgt 1 gezin hun avontuurlijke strijd om te overleven aan de 'mayhem' die op de wereld wordt losgelaten.

Je bent amper tot rust gekomen in uw zetel of het CGI-geweld stormt al met grote geuten uit uw LCD-tv. Na een dik kwartier van opbouwende gebeurtenissen naar de Apocalyps toe is het al zover. Voor u het weet zit u midden in een verwoestende vloed van vernieling waar u amper de tijd krijgt om elke gebeurtenis te kunnen volgen, laat staan om de personages te leren kennen. Het verbaast dat er in een film van 2.5u (!) nauwelijks plaats werd gelaten voor Karakterontwikkeling. De scenaristen wisten namelijk niet beter dan de meest clichématige personages uit Emmerich’s vorige films opnieuw op te voeren : De gescheiden vader die geen tijd vindt voor zijn kinderen (een hyperkinetische John Cusack), de brave huismoeder die verloofd is met een rijke chirurg (Amanda Peet), maar stiekem nog van haar ex-man houdt, de stiefvader die tevergeefs een vaderfiguur wil worden voor de weerspannige kinderen... U hebt dit afgezaagde liedje al te vaak gehoord.

En verder hebben we president Wilson (een bejaarde Danny Glover) die alles doet om zijn volk in het einde der tijden te steunen. Een pluim voor hem, want onverwacht zet hij de meest over-voorspelbare en meest clichématige president ooit neer op het witte doek! Hij acteert letterlijk de pannen van het dak als een Obama-esque figuur die achterblijft bij het Amerikaanse volk. Hij wordt een soort moderne martelaar. Zijn grote gloriemoment vindt plaats wanneer hij na het redden van een kind in nood, in de voortuin van het Witte Huis overspoelt wordt door een onrealistisch hoge vloedgolf. Daar kreunt hij nog net naar zijn overleden vrouw ten hemelen: "I'm coming home Dorothy". Wat moet je doen op zo’n moment : lachen of schreeuwen? Juist ja , schrééuwen. Schrééuwen van ellende! Ik vergeet ook bijna senator Anheuser te vermelden (Een met overgewicht kampende Oliver Platt die nog eens vanonder het stof werd gehaald). Deze probeert zelfzuchtig enkel zijn eigen hachje te redden en wil maar al te graag zo weinig mogelijk slachtoffers meenemen. Ook actrice Thandie Newton duikt in de film op.

En in het bijrol-departement vinden we 'de joker' van dienst: een dolgedraaide Woody Harrelson, die wederom het zelfde personage staat te spelen. Enige lichtpuntje in deze wansmakelijke cast : Chiwetel Ejiofor die de bezorgde wetenschapper Dr. Helmsley speelt en die de enige is die dit zinkend schip nog af en toe varende weet te houden. Hij acteert sterk, zoals we van hem gewoon zijn, zie o.a. Children of Men (2006).

Emmerich wilt u in dit 2.5u durende epos zo veel mogelijk spektakel laten zien... te veel spektakel. Zie het als een vuilniszak met te veel afval: duw er teveel rotzooi bij en hij scheurt uiteindelijk open. Bovendien is meer dan de helft van het spektakel van slechte makelij : goedkope, snel in elkaar gefabriceerde CGI-effecten die u doen geloven dat u in één of andere dwaze videogame vertoeft. Ronald "Blow-it-all-to-pieces" Emmerich haalt alle registers open in deze film. Deze ‘registers’ zijn hier echter een soort archief van alle cliché-spektakelfilms uit de laatste 20jaar: het is een cocktail geworden van het spectaculairste uit Independance Day, The Day After Tomorrow, Godzilla & andere misbaksels die pronken op zijn CV. Alles, maar dan ook werkelijk alles, is zó verschrikkelijk achterhaald in dit ‘epos’ dat het te moeilijk wordt om de boel te relativeren en de film als hersenloze fun te ervaren. In het begin reageer je nog lacherig op de opstapelende clichés, je weet dat zo’n film gewoon een hersenloze, doch plezierige rit kan worden. Echter, deze rit duurt veel te lang… misselijkmakend lang. Alsof je in een op hol gelagen pretparkattractie zit & na een tijd misselijk begint te worden en wilt dat het stopt. De langdradigheid en absurditeit irriteert mateloos naar gelang de film vordert.

Kortom, deze film is niets meer dan een aanslag op uw zintuigen. U bent bij deze dus gewaarschuwd. Maar er zal hier echter wel een publiek voor te vinden zijn, maar iets vertelt me dat deze mensen ver te zoeken zijn. Dit even om het zacht uit te drukken. En o wacht, even om wat zout op de wonde strooien: de pre-productie voor Ronald zijn nieuwe vehikel werd net ingezet: zijn nieuwe tv-serie 2013! Geen grap…

***Related Post***
19/06/2009: Totale vernieling in 2012
17/03/2007: Michael Bay interesse in 2012

Een jaar of 4 te laat, maar hier heb je hem toch, de biopic van George W. Bush door regisseur Oliver Stone, die na Nixon (1995) en JFK (1991) zich nu werpt op de meest gehate Amerikaanse president uit de geschiedenis met W. (2008). Toch is er een gevoel van ontgoocheling want de hoge verwachtingen zijn niet echt ingelost en de terugkeer van Oliver Stone is dus nog niet aan de orde. Ik zou zo denken dat de 'W' in de film niet staat voor 'Walker' maar wel voor 'Why?!?'. In tegenstelling tot JFK is deze film toch meer te vergelijken met Nixon. Stone neemt geen loopje met de waarheid. Maar de film komt spijtig genoeg nog niet aan de knieën van JFK die er hoe dan ook in slaagt om de Amerikaanse spirit naar buiten te brengen.

Korte inhoud: Hoe je ook over hem denkt, George W. Bush (Josh Brolin) is één van de meest controversiële figuren in de recente geschiedenis. Het leven van de 43ste president van de Verenigde Staten is er één van vele diepe dalen en hoge pieken. Geboren in een vooraanstaande familie ligt er al vanaf jonge leeftijd een hoge druk op George W. Hij kende een redelijk onbezorgde jeugd en een succesvolle periode in het bedrijfsleven maar verloor zichzelf daarna in de drank. De ontmoeting met zijn vrouw en bekering tot het geloof gaven hem de houvast zijn problemen te overwinnen en zich te ontpoppen tot belangrijkste leider van het Westen.

Het resultaat is een film die een menselijk gezicht geeft aan de man, zonder echt een stelling in te nemen. Stone blijft opvallend op de vlakte en verzamelt een aantal toepasselijke scènes waarin de man zich laat zien van zijn meest flamboyante kant. W. is eigenlijk een behoorlijk brave film geworden, de een beetje aan de oppervlakte blijft, en dus ook snel vergeten zal worden. Het is uiteraard lovenswaardig om een film te maken die de mens probeert te zoeken achter de president, maar het had naar mijn aanvoelen nog beter geweest mocht de film iets meer ballen had vertoond. Het is misschien geen anti- of pro-Bush film, maar het maakt de man toch enorm sympathiek en ik ben niet zeker of dit wel het juiste gevoel is.

Wat meteen in het oog springt is de bezetting, met Josh Brolin als George W. Bush, Elizabeth Banks als Laura Bush, Ioan Gruffudd als Tony Blair, Thandie Newton als Condoleezza Rice, Ellen Burstyn als Barbara Bush, Jeffrey Wright als General Colin Powell, Richard Dreyfuss als Dick Cheney, James Cromwell als George Herbert Walker Bush, Scott Glenn als Donald Rumsfeld, Toby Jones als Karl Rove,Allan Kolman als Vladimir Putin en Sayed Badreya als Saddam Hussein.

De biopic schetst het leven van Bush vanaf zijn opkomst tot zijn ambtstermijn als president van de Verenigde Staten. We zien hoe hij in zijn studietijd rond slentert met zijn stevig drinkende studiegenoten en vriendenkring en volgen zijn overgang naar de uiteindelijke politieke top. Tussendoor zien we zijn diepe religieuze inkeer en zijn voortdurende worsteling die hij met zijn vader had, wat een belangrijk thema in de film vormt. Volgens Stone heeft Bush bijna zijn hele leven moeten opboksen tegen de gedachte dat hij in de ogen van zijn vader eigenlijk te kort schiet…het aloude vader-complex thema, een vrij klassiek uitgangspunt voor een film waar heel wat mensen naar uitkeken.

Nog volgens de filmmaker was W. is in zijn jonge jaren een stevige drinker die geregeld brokken maakte. Zijn vader is sterk misprijzend over dit gedrag dat de naam en faam van de Bush-dynastie kan beschadigen, en zegt hem dat hij geen Kennedy is, wat eigenlijk wel grappig is. De film schenkt aanvankelijk veel aandacht aan de tijd waarin Bush nog aan zijn politieke opkomst werkte. Allereerst een soort man die weinig succesvol was en die het ene faillissement na het andere opstapelde, maar waar de helpende hand van papa-Bush op de achtergrond voortdurend aanwezig was. Stilaan zien we ook de bekering tot het conservatieve christendom. Daarna komt uitdrukkelijk de periode 2002-2003 in beeld, bepalend voor de oorlog in Irak. De periode daarna blijft verder buiten beeld.

De zwakke schakel in de film is het script van Stanley Weiser (co-scenarist van Wallstreet) die een opbouw mist en weinig samenhang kent. Het lijkt allemaal wat bijeengeraapt en met de nodige haast in elkaar gezet, teneinde de film nog op tijd, voor de verkiezingen van november 2008, uit te kunnen brengen. Maar of de film iets zal teweeg brengen bij de verkiezingen lijkt mij onwaarschijnlijk. De beraadslagingen in het Witte Huis, de politieke spelletjes die gespeeld worden, de onderlinge verschillen en de manier waarop Bush toch uiteindelijk bijna alleen het besluit over de Irak-oorlog neemt, het is allemaal meer dan genoeg reden om de W. te gaan zien. De film kan worden gezien vanuit het oogpunt van een satire, tegelijkertijd zit er groot drama in die regeerperiode en heeft de regering van W. het land diepgaand verdeeld. Die dramatiek ontbeert de film. Dat Bush Jr. vaak met volle mond spreekt is wel het minste dat we deze president moeten vergeven. Maar ondanks de kritiek en de onvoldoende diepgang, kan van deze film toch voldoende genoten worden.

***Related Posts***
29/07/2008: W. van Oliver Stone teaser trailer
08/04/2008: Thandie Newton speelt Condoleezza Rice
28/03/2008: W. van Oliver Stone
21/01/2008: Oliver Stone maakt George W. Bush film

En dit zou dus de film moeten zijn die Guy Ritchie uit de verdoemenis moet helpen, na 8 jaar lang geknoei. Laten we hopen dat RocknRolla (2008) al even boeiend is als de openings credits, die gemaakt zijn door niemand minder dan Danny Yount. Hij is de creatieve stuwkracht voor de credits van Six Feet Under, Iron Man en Kiss Kiss Bang Bang. En wat mij betreft is Yount diegene die een oude kunst uit de tijd van de Hitchcock films, nog steeds springlevend houdt. Ook al trekt de film op niets, dit gedeelte van de film vind ik al geslaagd.

Korte inhoud: Als de Londense onderwereld lucht krijgt van de aanwezigheid van Russische gangsters, is men extra alert. Dan komt er plots een interessante deal boven water, waarmee miljoenen te verdienen vallen. Vanuit alle uithoeken verschijnen de geïnteresseerden, waaronder: een geduchte gangster (Gerard Butler), een misdaad topstuk (Tom Wilkinson) en een sexy accountant (Thandie Newton).

De film heeft veel weg van Snatch, maar dat kan je wel zeggen van bijna alle films van Guy Ritchie. Er zijn nu eenmaal films waar je vernieuwing verwacht, en andere films waar je een vaste waarde aan het werk wil zien. Ook al heeft hij veel steken laten vallen is Guy toch iemand die een zekere Britse-visuele-in-your-face-stijl in leven heeft geroepen. En deze film lijkt iets meer pit te hebben dan zijn vorige Revolver. Naast de knappe Thandie zien we ook de nieuwe Bondgirl, Gemma Arterton, in actie. Spijtig genoeg moeten we ons geduld op de proef stellen tot 10 december 2008.

Als je nog zou twijfelen of W. (2008) van Oliver Stone een respectvol portret zou maken van een controversieel president, dan is deze hoop bij het zien van de teaser poster in rook opgegaan. En misschien maar goed ook, want wie wil er nu een braaf filmpje zien over de grootste terrorist die de wereld heeft gekend. Hoewel, deze teaser poster werd gemaakt voor Cannes en zou misschien niets van doen kunnen hebben met de film. W had normaal in 2009 moeten uitkomen maar de studiobonzen vonden dat de film beter zou presteren met de president die nog steeds in office zit. Nu maar hopen dat dit de kwaliteit van de film niet zal aantasten.

Korte inhoud: Hoe je ook over hem denkt, George W. Bush (Josh Brolin) is één van de meest controversiële figuren in de recente geschiedenis. Het leven van de 43ste president van de Verenigde Staten is er één van vele diepe dalen en hoge pieken. Geboren in een vooraanstaande familie ligt er al vanaf jonge leeftijd een hoge druk op George W. Hij kende een redelijk onbezorgde jeugd en een succesvolle periode in het bedrijfsleven maar verloor zichzelf daarna in de drank. De ontmoeting met zijn vrouw en bekering tot het geloof gaven hem de houvast zijn problemen te overwinnen en zich te ontpoppen tot belangrijkste leider van het Westen.

Toch betwijfel ik dat dit een hit zal worden. Ik bedoel, wie heeft nu interesse in een Bush film te midden van de Obama-hype en de opkomende verkiezingen. Republikeinen zijn niet opgezet met grappen over hun leider en Democraten weten al dat de man niet deugt. Maar misschien steekt er wel ergens een verhaal achter George W. Bush die we niet kennen. Wat ik zelf NIET wil zien is een pro- of een anti-Bush pamflet of een oersaaie "objectieve" biopic. Wat ik wel wil zien is een intelligente biopic met intrige, spanning en fascinerende personages. Fuck objectiviteit! Als ik een waargetrouw beeld wil hebben dan lees ik wel een boek. Dit moet op de eerste plaats een boeiend portret zijn gebaseerd op echte personen. Oliver Stone heeft eerder indruk gemaakt met controversiële films als JFK,Platoon, Nixon, Born on the 4th of July, maar het is ondertussen al 13 jaar geleden dat de cineast nog een echte controversiële prent heeft gemaakt. Alexander was een teleurstelling en WTC had weinig om het lijf. Hopelijk wordt dit allemaal anders met deze prent.

Wie is wie? Josh Brolin is George W. Bush, Elizabeth Banks is Laura Bush, Ioan Gruffudd is Tony Blair, Thandie Newton is Condoleezza Rice, Ellen Burstyn is Barbara Bush, Jeffrey Wright is General Colin Powell, Richard Dreyfuss is Dick Cheney, James Cromwell is George Herbert Walker Bush, Scott Glenn is Donald Rumsfeld, Toby Jones is Karl Rove,Allan Kolman is Vladimir Putin en Sayed Badreya is Saddam Hussein.

Los van de gebruikte muziek ben ik niet ontevreden van de eerste teaser-trailer. Josh Brolin ziet er geweldig uit en de sfeer in de film spreekt me wel aan. Dit is de man die de Amerikanen tot tweemaal toe hebben verkozen om hun land te leiden. Na het zien van de trailer denk ik dat er veel mensen nog maar eens in hun koffie zullen verslikken. Laten we toch hopen dat het geen eenzijdig beeld is van een lichtzinnige rijkeluis-zoon. De film zou op 26 november 2008 bij ons in de zalen moeten draaien.

***Related Posts***
30/10/2008: Filmbespreking W
08/04/2008: Thandie Newton speelt Condoleezza Rice
28/03/2008: W. van Oliver Stone
21/01/2008: Oliver Stone maakt George W. Bush film

Het zat er aan te komen en de beslissing is genomen. Oliver Stone heeft zijn Condoleezza Rice gevonden voor zijn opkomende verfilming van het George W. Bush verhaal, W (2008). De keuze is gevallen op Thandie Newton. De mensen van Yahoo schreven het volgende:

Oliver Stone has found the actress to play Condoleezza Rice in "W", his upcoming movie about President George W. Bush. Thandie Newton is in final negotiations to star as the National Security Advisor-turned-Secretary of State.

Meanwhile, Ioan Gruffudd is in final talks to play former British prime minister Tony Blair. "W", which is expected to start shooting shortly, will look at Bush’s formative years and path to the president as well as his life inside the White House.

Samen met acteurs als James Brolin (George W. Bush), Eliazabeth Banks (Laura Bush), Ellen Burstyn (Barbara Bush) en James Cromwell (George Herbert Walker Bush) wordt dit casting-lijstje echt wel indrukwekkend. En met een regisseur aan het roer die met glans een biopic weet te vertellen zal deze film wel wat stof doen opwaaien. Of Stone de waarheid geen geweld zal aandoen valt nog af te wachten. In ieder geval heeft Bush als president wel indruk gemaakt. Als je aan mensen vraagt wat Bill Clinton heeft verwezenlijkt tijdens zijn ambt zullen er maar weinig mensen iets zinnigs kunnen bedenken. Maar wat Bush allemaal heeft uitgestoken weet quasi iedereen. De film moet volgend jaar in de bioscoop draaien, op het moment dat Bush zijn presidentschap zal overhandigen aan zijn opvolger.

Update 09/04/2008: En blijkbaar zou de film nu reeds controversieel zijn. In het script zou het hoofdpersonage, George W. Bush, er lustig op los schelden terwijl hij nog altijd herstellende is van alcoholisme, en geobsedeerd is door honkbal, Saddam Hussein en de moeizame relatie met zijn vader. The Hollywood Reporter wilde weten hoe accuraat dit beeld van de zittende Amerikaanse president is, en stuurde het script, dat dateert van oktober vorig jaar (en volgens bepaalde bronnen al twee maal herschreven is), op naar vier verschillende biografen van Bush jr.

Een film veroordelen op basis van een script is een beetje voorbarig. De opnames starten immers 21 april 2008. Toch zorgt het script nu al voor controverse in de Verenigde Staten, zeker omdat die biografen nogal gemengd reageren op het script dat zij te zien kregen. Specifieke scènes waren volgens hen wel grotendeels op waarheid berust, maar de personages over de top karikaturen.

"Het wekt de indruk dat het Witte Huis als een soort studentenhuis gerund wordt", aldus Robert Draper, auteur van Dead Certain: The Presidency of George Bush. Jacob Weisberg, schrijver van The Bush Tragedy, betwijfelt ten zeerste dat Stone van plan is een eerlijk portret van de president neer te zetten. Lees het volledige artikel van The Hollywood Reporter voor meer details. Het is goed mogelijk dat de film in november zal uitkomen, temidden van de presidentsverkiezingen, wat nog wat meer olie op het vuur zou gooien.

*** HQ pics van Thandie Newton ***

***Related Posts***
30/10/2008: Filmbespreking W
29/07/2008: W. van Oliver Stone teaser trailer
28/03/2008: W. van Oliver Stone
21/01/2008: Oliver Stone maakt George W. Bush film

Sommige dingen zijn gewoon niet te vatten. Terwijl de avenues in Hollywood breed gesmeerd zijn met acteertalent, zien we dat de James Bond-producers geen interesse hebben in de kunst van het acteren. Zolang ze maar knap en populair zijn kunnen ze in aanmerking komen. Zo hebben ze onlangs Thandie Newton gekozen als bondgirl voor Casino Royale (2006). Thandie is bloedmooi, maar op acteervlak schiet ze te kort, en dit is nog vriendelijk verwoord. Indien ze binnenkort een Bafta en/of Oscar zal winnen voor beste vrouwelijke bijrol zou best mogelijk kunnen zijn gezien er quasi geen competitie is. Maar dit zal mijn mening over de actrice zeker niet veranderen. Ik zeg niet dat een bondgirl een met oscars beladen actrice moet zijn, maar toch op zijn minst een actrice die ook iets meer kan dan gewoon lief lachen en een droeve blik uitstralen. Dat zijn de criteria die je moet hebben voor Familie en Thuis, maar hier gaat het om de nieuwe James Bond film. De franchise die na zoveel jaren nog massaal mensen naar de bioscoop sleurt. Hebben ze dan niets geleerd van de ex-bondgirl Denise Richards...?

Kijk nu naar een film zoals Crash. Schitterende film met één dissonantie, Thandie Newton. En ik zwijg nog over de miserabele vertolkingen in Mission: Impossible II of The Chronicles of Riddick (pic 1 & pic 2). De glimlachende 34jarige babe uit Zambia is misschien geen Jessica Simpson, maar een acteertalent is het niet. M&C schrijft het volgende:

Several leading actresses, including Angelina Jolie and Charlize Theron, had been wanted by bosses to star opposite Craig but all reportedly turned down the role. Earlier this month, it was reported that producers had narrowed down their search to just four actresses. Rachel Stirling, the daughter of former Bond girl Diana Rigg, was one of the screen beauties said to be on the shortlist with Thandie.

Vorige week werd nog Rose Byrne gecast in de rol van Vesper Lynd. Laten we hopen dat Rose wat meer screentime zal krijgen dan de nieuwe bondgirl. Nuja, Rose was ook in Troy (2004) en ik vond ze daarin eigenlijk vrij onzichtbaar. Ach, ik had die casting toch serieus anders aangepakt.

Update 15/02/2006: We zijn het gewoon met de Bond-mania. Berichten worden in het rond gestuurd en daarna worden ze tegengesproken door de acteurs. Thandie Newton zou dan toch geen Bondgirl worden. Opluchting! M&C schrijft het volgende:

However, the Crash and Mission Impossible II star today laughed off the idea, saying categorically: 'That isn't happening.'

She added: 'It was a big rumour I enjoyed very much because it gave me an opportunity to fantasise about something that wasn't ever going to happen.'

Today's news means that despite the fact that filming has already commenced in the Czech capital Prague, the identity of Bond's leading lady is still not known.

***Related Casino Royale Posts***
23/11/2006: Casino Royale review
27/09/2006: Nieuwe Casino Royale poster
11/09/2006: Nieuwe Casino Royale trailer
25/07/2006: Chris Cornell van Audioslave maakt Bond-nummer
03/07/2006: Goldfrapp zou nieuwe Bond-film "hip" maken
03/05/2006: De officiële Casino Royale teaser
12/03/2006: Nieuwe James Bond laat de kritiek over zich heen waaien
17/02/2006: Bondvillain en Bondgirl Vesper Lynd bekend
28/01/2006: Thandie Newton de nieuwe bondgirl in Casino Royale?
16/01/2006: Rose Byrne misschien gecast voor de rol van Vesper Lynd
25/12/2006: Jessica Simpson en Naomi Watts bond-girls ?
17/11/2005: The Matador haalt fel uit naar 007-producers
14/10/2005: Daniel Craig wordt de nieuwe James Bond
04/10/2005: Bond-villain 'Le Chiffre' en Pierce Brosnan keert niet terug als James Bond
19/09/2005: Geen ‘Q’ in Casino Royale
25/07/2005: De zoveelste James Bond casting
28/04/2005: Dan toch Pierce Brosnan ?
07/04/2005: Daniel Craig misschien de nieuwe 007
28/03/2005: Orlando Bloom
25/02/2005: 007 aan de Box-Office
17/02/2005: Brosnan is gek
05/02/2005: Martin Campbell regisseert 21e Bond
01/11/2004: Tarantino heeft interesse in de verfilming van Casino Royale
13/09/2004: Dougray Scott

***Related Bond Posts***
20/02/2006: Daniel Craig krijgt klop en wordt geboycot
03/02/2006: Bondregisseur opgepakt voor prostitutie
16/11/2005: Aston Martin verkocht

Crash (2004) van Paul Haggis is een film die al een tijdje op mijn verlanglijstje stond. Dus even hoera dus voor degene die het concept filmparels heeft uitgevonden zodat er geen verre verplaatsing aan te pas kwam om deze film alsnog in de bioscoop te kunnen zien.

Korte inhoud: Verschillende verhaallijnen smelten samen gedurende twee dagen in Los Angeles: een zwarte detective met een aan drugs verslaafde moeder en een stelende broer, twee autodieven die voortdurend lopen te discussiëren over de maatschappij en racisme, een afwezige openbare aanklager met zijn irritante en rotverwende vrouw, een racistische agent met een zieke vader die door zijn jonge idealistische collega wordt gehaat, een succesvolle zwarte televisieregisseur en zijn vrouw die te maken krijgen met een racistische agent, een Perzische immigrant die een pistool koopt om zijn winkel te beveiligen, een Spaanse slotenmaker en zijn jonge dochter, enz.

In Million Dollar Baby (2004) sneed Clint Eastwood eerder dit jaar het geladen onderwerp euthanasie aan. Eastwood deed dit op een neutrale manier, zonder een standpunt voor of tegen in te nemen. In Crash doet Paul Haggis hetzelfde maar dan voor het, misschien nog delicatere, thema racisme. Leuk weetje is dat Haggis, de regisseur en scenarist van Crash, eigenlijk ook de scenarist is van Million Dollar Baby.

Op een paar televisiefilms en wat afleveringen van "Due South" en "Family Law" na, is Crash het regiedebuut van Haggis. Het is aan de ene kant jammer dat hij pas op 51-jarige leeftijd zijn eerste grote film kan maken, aan de andere kant natuurlijk beter laat dan nooit. Haggis vertelt zijn verhaal op een zeer rustige en ingetogen manier, met karig, maar wel effectief, gebruik van muziek. De regisseur laat vooral zijn acteurs het werk doen.

En Haggis kan voor zijn eerste film beschikken over een zeer interessante cast: Don Cheadle, Matt Dillon, Jennifer Esposito, Thandie Newton, Sandra Bullock, Brendan Fraser, Ludacris en Ryan Philippe. Heel de cast acteert op hoog niveau en het zou dan ook niet eerlijk zijn om bepaalde acteurs meer te bewieroken dan anderen. Maar toch, Matt Dillon toont eindelijk waarom hij in de jaren ’80 een grote belofte werd genoemd en Sandra Bullock speelt eens geen girl next door maar een echte bitch die je liever niet als buurvrouw hebt.

Crash is een zogenaamde 'mozaïekfilm' wat betekent dat een ogenschijnlijk losstaande gebeurtenis, in dit geval een auto-ongeluk, de rode draad vormt tussen de levens van de verschillende personages. Magnolia (1999) is een andere film uit dit genre, en ook 21 Grams (2003) en Amores Perros (2000) situeren zich enigszins in hetzelfde genre. In dergelijke films heb je vaak te maken met redelijk veel hoofdpersonages en het is dan ook zaak dat de kijker het verhaal kan volgen en niet verdrinkt in 35 verschillende personages. Haggis lost dat zeer goed op en het verhaal zit dan ook perfect in elkaar. Je merkt dat de regisseur ook een begaafd scenarist is en daardoor veel oog heeft voor het verhaal.

Door het onderwerp van Crash, racisme, lijkt de film misschien zo’n typische schoolfilm (American History X, Stand By Me, The Piano, Rosetta, Saving Private Ryan, we kennen ze allemaal wel). Gelukkig is Crash veel meer dan dat, het is een film die iedereen zou moeten gezien hebben. Verschillende oorzaken en nuances van racisme worden besproken zonder een belerend vingertje op te steken. Af toe mag er zelfs gelachen worden. Eén van de betere films van 2005.

Quotering: ***
Titel: The Chronicles of Riddick
Regisseur: David Twohy
Acteurs: Colm Feore, Judi Dench, Thandie Newton en Vin Diesel
Genre: Science-Fiction
Duur: 115 min
Land: VS
Site: http://www.thechroniclesofriddick.com
Extra: trailer
Release in België: 18 augustus 2004

Ik ben verzot op science-fictionfilms, en met The Chronicles Of Riddick had ik speciaal een paar weken gewacht om hem in alle sereniteit te kunnen bewonderen in een lokale Brusselse multiplex. Een mooie plaats in het midden op kwart afstand van het scherm, zonder figurerende basketters voor mij of kwebbelende-nacho-vretende-gsm-teenagers achterin. Quasi alleen in de zaal, hoopvol wachtend op een scherpe projectie met een aanvaardbaar geluidsniveau.

The Chronicles Of Riddick is de opvolger van de zeer verdienstelijke low-budget productie Pitch Black uit 2000, eveneens met Vin Diesel. Toch kan je gerust genieten van Chronicles zonder deze voorgeschiedenis, gezien er niet meteen veel analogieën zijn, behalve dan de outlaw Riddick nog steeds met zijn speciale infra-rode ogen en zijn imposante voorkomen, maar dit keer iets braver. Verder zien we nog een karakter uit Pitch Black, namelijk de toen nog 12-jarige en nu spontaan volgroeide en rondborstige Kyra (gespeeld door Alexa Davalos) die een dubieuse (en vrijwel onbegrijpelijke) relatie heeft met Riddick. De film gaat van start bij de planeet Helion Prime, die niet door Darth Vader maar wel door Lord Marshal wordt geterroriseerd, met zijn fascistisch geleide, door de ruimte vliegende en alles op zijn baan verpulverende Necromongers. Riddick speelt in de film de laatst overgebleven Furiaan, die zoals het geschreven staat; de enige is die de Apocalypse kan omkeren. Maar Riddick staat niet meteen te wachten op een kruistocht, tot hij, opgejaagd door bounty hunters, in contact komt met de verderfelijke sekte. Hij komt ook te weten over het gevangenschap van Kyra op Crematoria, wat hem duidelijk meer motiveert dan de wereld te redden. De rest kan u zelf wel raden.

Laat ik beginnen bij het positieve. De film verbluft met zijn decors en wardrobe en werpt ons meteen in een nieuwe sfeervolle wereld, tot in de kleinste details uitgewerkt. Het onderkomen van de slechteriken is een schitterende mengeling van verschillende stijlen, met art-deco-achtige gotiek. De enorme zuilen vormen zich om, naar de goede traditie van de Transformers comic books, tot de wanden van een gigantisch ruimteschip. Uiteraard is Leni Riefenstahl niet ver weg, maar uiteindelijk wordt niets aan het toeval of de slechte smaak overgelaten, dit in tegenstelling tot andere SF-catastrofes zoals Battlefield Earth of Ghosts of Mars. De kledij van Thandie Newton (actrice uit M:I2) die de manipulatieve serpent Dame Vaako speelt, is betoverend sensueel, alsook de kleding van Judi Dench is Lord of the Rings waardig, en doet denken aan de lange gewaden uit de Star Wars episodes. En dit maakte voor mij althans de film. Ik kon met volle teugen genieten van die kunstmatige sfeerbelichting alsof het om een revival van Dune ging.

De visuele effecten in de film zijn op z’n minst indrukwekkend. Dat de atmosferische condities op verschillende planeten niet altijd aangenaam zijn, is duidelijk op de planeet Crematoria, waar om de 15 minuten een geweldige zonnestraal alles verkoolt op zijn pad. In de gevangenis op de planeet zien we ook een paar digitale wilde beesten die af en toe eens worden losgelaten en hun tanden mogen tonen aan de convicts en inmates. De gevechten die Lord Marshal voert, hebben die magische kwaliteit waarmee het Science-Fiction en het Fantasy-genre opnieuw bij elkaar worden gebracht. Maar dat is helaas niet altijd het geval.

De minpunten zijn echter talrijk, maar die konden voor mij de pret niet bederven. Toch kon alles veel beter. De actiescènes zijn niet altijd overtuigend. Op een bepaald moment krijgt men zelfs een gevechtsscène te zien waar de klank gedeeltelijk wordt weggehaald en vervangen door muziek. Dit ‘effect omwille van het effect’ is beneden het niveau van de film en werkt absoluut niet. Dit in tegenstelling tot Copland, waar de halfdove Sylvester op strooptocht gaat tegen een aantal corrupte agenten, of zelfs in Saving Private Ryan, waar je even de klank verliest na de inslag van een oorverdovende explosie. De mise-en-scenes zijn vaak onduidelijk en verwarrend. De flitsende montage geeft af en toe de indruk de slechte choreografie te willen maskeren.

Ik hou enorm veel van het charisma van Vin Diesel, een waardig alternatief op het Schwarzenegger icoon. Maar zijn macho one-liners beginnen ze stilaan op die van James Bond te trekken. Gelukkig zitten er veel grappige intermezzo’s in de film, zoals de schitterend gecaste premiejagers, die de zwaar geladen context een beetje in evenwicht kunnen brengen. Toch mankeert de film een aantal essentiële plotwendingen die het verhaal iets minder voorspelbaar maken dan een doorsnee aflevering van Stargate. De film speelt ook een beetje teveel met termen die compleet onduidelijk zijn, zoals, the Underverse of the Elemental race. Klink allemaal wel interessant, maar wat houden ze juist in? Ook het principe van de geloofs-conversie (convert or die) is mij niet helemaal klaar. Sommigen transformeren in een soort zombie, bij andere zoals bij Vaako en Dame Vaako zien we veel vrije wil, tot zelfs het complotteren om Lord Marshals plaats in te nemen.

En toch waren alle elementen aanwezig voor een nieuw ijkpunt in de filmgeschiedenis. De sub-tekst in de film was duidelijk en relevant en toont verschillende malen dat dit geen dwaas scenario is. Alles begint trouwens met een aanval van de oppressors op een Bagdad-achtige stadje. De bevolking zal zich moeten bekeren tot het superieure geloof van de Necromongers en een mind regression ondergaan, of sterven. En dit in een periode van presidents-verkiezingen. Vin Diesel lijkt hier in tegenstelling tot de rechtse Schwarzie wel de frontman van links-Amerika. En zo zit het scenario vol met sub-tekst, voor de fijnproevers en de die-hard fans.

Conclusie: Er ontbreekt heel veel in deze film, maar het laatste shot maakt duidelijk dat dit pas het begin is en dat we ons mogen verwachten aan een vervolg, met misschien iets meer verhaal-inhoud (met beter uitgewerkte sub-plots) en een sterke karakter ontwikkeling. Maar dan zal de film eerst moeten overtuigen aan de box-office, vooraleer er al kan gedroomd worden van een vervolg. Om van deze film te genieten moet je toch wel van science-fiction houden. De scenarist en regisseur David Twohy zou misschien zijn wonderkind eens aan een ander filmtalent kunnen geven, to name but a few: Bryan Singer, Jean-Pierre Jeunet (zijn Alien: Resurrection mocht dan wel iets onder zijn niveau zijn, maar deze man heeft talent), de Wachowski brothers of zelfs Alex Proyas. Ik ben natuurlijk ook altijd beschikbaar, maar dan moet ik er wel even mijn agenda bij halen. Hmm…

***Related Posts***
07/12/2006: Vin Diesel wordt dan toch geen Hitman
22/10/2005: Vin Diesel wordt Hitman
28/05/2005: Vin Diesel weigert xXx 3
11/03/2005: Vin Diesel aast op een 3de Riddick film