terrence malick

  • A Ghost Story (2017) ***½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    David Lowery is een regisseur die we nauwlettend in de gaten moeten houden. Met Ain't Them Bodies Saints (2013) bracht hij ons al in een soort Terrence Malick achtige indie-prent en met Pete's Dragon (2016) bracht hij ons een geslaagde familiefilm. Met A Ghost Story (2017) brengt hij opnieuw een heel aparte film waar je moeilijk een genre op kan kleven.

    a_ghost_story_2017_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Een muzikant (Casey Affleck) en zijn vrouw (Rooney Mara) wonen samen in een kleine landelijke woning met een oude piano. De vrouw zou graag verhuizen naar een modernere en minder afgelegen woning, maar de man is sterk gehecht aan het huis waar ze nu wonen. Later komt de man om het leven in een auto-ongeluk en wordt wakker op een mortuariumplaat in een wit laken. En zo keert zijn spookachtige zelve terug naar zijn huis, waar hij getuige moet zijn van het verdriet van zijn vrouw en moet accepteren dat hij geen deel meer uitmaakt van onze wakkere wereld. Wanneer de vrouw op een dag in de deuropening gekust wordt door een man raakt het spook gefrustreerd, waardoor spullen in het huis beginnen te bewegen.

    Vergis u dus niet met de poster, dit is noch een komedie noch een horrorfilm. Dit is een meditatie op herinneringen, eenzaamheid en menselijke banden, en voor mensen met een open geest zal dit echt wel een verademing zijn. De film van Lowery is heel simplistisch. Hij begint langzaam en stil door minimale dialogen te gebruiken en voegt weinig tot geen achtergrondverhaal toe aan zijn twee hoofdpersonages, en weigert ze zelfs namen te geven. Mara en Affleck worden alleen gecrediteerd met respectievelijk de initialen 'M' en 'C' en het is deze schaarse benadering die de film haar intrige verleent.

    De film herkauwt over het leven en de impact (of afwezigheid) die een individu heeft met zijn tijd op deze aarde. Het richt zich op verdriet en het verstrijken van de tijd waarbij alles wat ooit belangrijk was voor een persoon onvermijdelijk weggespoeld zal worden en uiteindelijk hun bestaan onbelangrijk wordt. Lowery geeft hier veel stof tot nadenken en speelt op vakkundig manier met het gegeven van tijd. Het tempo zal veel kijkers wat afschrikken, omdat er een zekere toewijding en geduld vereist wordt van de kijker bij het verkennen van C's martelende levensweg, maar er is ook een voelbare intimiteit. C is getuige van het verdriet van zijn vrouw, terwijl hij niet in staat is te troosten of troost te bieden, net zoals hij ook getuige is van haar verdere leven wanneer zij uiteindelijk een date thuisbrengt en vervolgens inpakt om het huis te verlaten dat zij ooit hebben gedeeld.

    a_ghost_story_2017_blu-ray_pic01.jpga_ghost_story_2017_blu-ray_pic02.jpga_ghost_story_2017_blu-ray_pic03.jpg
    © Universal Pictures Benelux

    A Ghost Story is een gewaagde en uitdagende film die blijft nazinderen. Lowery onderzoekt het metafysische met meer dan een vleugje wanhoop en diepe droefheid. Voor een concept dat normaal gesproken niemand ernstig kan nemen, verdienen Lowery en zijn cast de grootst mogelijke lof voor het proberen van iets heel anders en, beter nog, erin slagen. Deze film is misschien traag, maar het levert zoveel meer in return.

    Vorige week is de DVD en Blu-ray van A Ghost Story uitgekomen met deleted scenes, making of filmpjes en audio-commentaar van regisseur David Lowery.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 11 mei 2018

     

    *** A Ghost Story trailer ***

  • The Revenant (2015) ***½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Regisseur Alejandro González Iñárritu pakte vorig jaar al uit met de Oscar winnende Birdman (2014). Deze The Revenant (2015), gebaseerd op de roman van Michael Punke, is in ieder geval een compleet andere film. De film vergaarde maar liefst 12 Oscar-nominaties, en Leonardo DiCaprio won met deze film zijn eerste Oscar voor Beste Acteur ... ook al was het misschien niet noodzakelijk dé beste vertolking van het jaar.

    the_revenant_2015_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: 1823. Pelsjager Hugh Glass (Leonardo DiCaprio) moet na een bloedige confrontatie met indianen de aftocht blazen met zijn collega's. Op de terugweg naar hun handelspost wordt Glass vervolgens te grazen genomen door een grizzly. De zwaar toegetakelde man lijkt te wegen op de groep en er wordt besloten om hem achter te laten in afwachting van hulp. Maar John Fitzgerald (Tom Hardy) ziet dit anders en vindt dat zijn leven nu ook in gevaar is doordat hij om een bijna dode man moet waken. Hij besluit dan maar via een list om Hugh te begraven. Maar Hugh is niet dood en besluit om wraak te nemen en gaat op zoek naar John door honderden mijlen woest landschap.

    Het meest opmerkelijke aan de film is wat mij betreft toch de fotografie van Emmanuel Lubezki, die los van een aantal kampvuur scènes de volledige film heeft gedraaid met natuurlijk licht - en dat in een onherbergzaam Canadees en besneeuwd landschap. Het resultaat is dat we de kilte gaan voelen en meteen ook de bare weescondities zien wegen op de karakters. Dat de acteurs hebben afgezien staat buiten kijf en dat zit tevens ook in hun vertolking. Tom Hardy is perfect gecast en bijna onherkenbaar gemaakt. En 'thank God' voor de ondertitels wat Hardy kan één van de meest onverstaanbare acteurs zijn in Hollywood. Het is leuk dat hij verschillende accenten meester is, maar misschien de volgende keer duidelijk spreken zou ook al heel dankbaar zijn.

    Het script van Mark L. Smith vind ik het enige zwakke aan de film. Het script is niet geheel zonder clichés met indianen die letterlijk zeggen dat de blanke man hun land heeft gestolen, en banaliteiten zoals iemand die zegt over het personage van DiCaprio de enige reden is dat iedereen in leven is - terwijl we eigenlijk een compleet ander verhaal hadden gezien in het begin van de film. Het verhaal kan je ook gemakkelijk samenvatten op een bierviltje, tot zover de complexiteit van de film. Het is in essentie een soort western van een man die wraak wil nemen.

    the_revenant_2015_pic01.jpgthe_revenant_2015_pic02.jpgthe_revenant_2015_pic04.jpg
    the_revenant_2015_pic03.jpgthe_revenant_2015_pic05.jpgthe_revenant_2015_pic06.jpg

    Het lijkt bij momenten op een soort Terrence Malick light. Maar het blijft een ervaring om deze film te zien en in het bijzonder op groot scherm. Ja, als er één film is naast The Hateful Eight (2015) die je best zo groot mogelijk bekijkt, is het toch wel deze prent. Uiteindelijk zijn er bijzonder weinig dialogen en wordt er behoorlijk veel met beelden verteld. Het is pure grootschalige cinema van de beste soort.

    The Revenant is ondertussen uit op DVD, Blu-ray en er is zelfs een editie uit in 4K voor de mensen die echt hét beste van het beste willen. Op dit ogenblik kan je de 4K (pic) schijven nog niet afslepen met een PS4, maar Sony heeft al aangekondigd dat er binnenkort een nieuwe PS4 op de markt zou komen. Spijtig dat Sony daar niet eerder had op ingespeeld. Wat betreft de extra's, is er geen audio-commentaar te vinden maar wel een making of.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 19 mei 2016

     

    *** The Revenant trailer ***

  • Nieuwe epische Man of Steel trailer

    Pin it!

    Na het zien van de nieuwe trailer van Man of Steel (2013) van Zack Snyder op muziek van Hans Zimmer was ik toch even stil. Ik stel voor dat producent Christopher Nolan de eerst vijf jaar consulent wordt bij de opkomende comic-adaptaties, want het resultaat is gewoon verbluffend. Zo’n Superman zoals deze in de trailer voorkomt heeft zich niemand kunnen voorstellen, of toch niet de mensen die niet vertrouwd zijn met de nieuwe donkere realistische trend bij comics die werd geaccentueerd met Batman Begins. Toch blij dat David S. Goyer (Batman Begins, The Dark Knight (Rises)) het scenario heeft geschreven.

    man of steel,zack snyder,Christopher Nolan,Kevin Costner,Diane Lane,Amy Adams,Russell Crowe,Henry Cavill,Michael Shannon,Antje Traue,hans zimmer,watchmen,sucker punch,Terrence Malick

    Korte inhoud: Clark Kent (Henry Cavill) is een jonge twintiger, journalist van beroep, die geadopteerd werd door Jonathan (Kevin Costner) en Martha Kent (Diane Lane), nadat hij werd getransporteerd van zijn uitdovende planeet Krypton naar de Aarde. Hij is opgevoed met de waarden van zijn nieuwe ouders, maar voelde dat hij toch anders was door zijn unieke krachten. Hij zoekt om zich in te passen in de maatschappij en contact te maken met zijn collega Lois Lane (Amy Adams), wat geen eenvoudige zaak is. Wanneer de wereld wordt aangevallen voelt hij de drang om op te treden en de mensen te helpen. Daarvoor probeert hij contact te zoeken met zijn echte ouder Jor-El (Russell Crowe).

    In de trailer zien we buiten één shot bitter weinig over de villains, maar duidelijk is wel dat we te maken hebben met 3 villains, zoals die ook in de comics voorkomen en in de oorspronkelijke Superman films. In Superman (1978) werden General Zod, Ursa en Non, in het begin van de film veroordeeld tot opsluiting in een soort spiegel. In Superman II (1980) kwam deze Spiegel uiteindelijk aan het springen nadat een met explosieven beladen Eiffeltoren-lift in de ruimte werd gekatapulteerd door Superman. In Man of Steel zal deze verhaallijn niet meer van toepassing zijn, maar de villains komen wel terug. General Zod wordt gespeeld door Michael Shannon, zijn vrouwelijke handlanger heet Faora en wordt vertolkt door Antje Traue en de derde figuur zou waarschijnlijk gespeeld worden door een CGI-karakter, speculaties wijzen naar de figuur van Doomsday (pic).

    Ik weet één ding met zekerheid. Na het ziet van deze beelden zal mijn flauw excuus voor een kont zich in één van de bioscoopzetels nestelen tijdens de eerstkomende persvisie of avant-première. Er zit wel een Terrence Malick vibe in de film, maar anderzijds is het comic-destructie in het tweede gedeelte van de trailer. Je hebt zowel karakter-opbouw en een love-interest, naast interessante plotlijnen zoals Superman die in de boeien wordt geslagen. Het ziet er allemaal heel fascinerend uit, maar ik had niets minder verwacht van Zack Snyder. Nu maar hopen dat de film ook de moeite zal zijn, want de trailer van Sucker Punch (2011) zag er ook wel veelbelovend uit, maar de film op zich was vrij onbenullig. Maar laten we niet vergeten dat Zack Snyder ook de man is achter het voortreffelijke Watchmen (2009). Voor mij kan het niet snel genoeg 19 juni 2013 zijn.

    *** Man of Steel feature trailer ***

    ***Related Posts***
    01/12/2012: Een in de boeien geslagen Man of Steel poster
    15/07/2012: Eerste Man of Steel poster
    28/03/2011: Amy Adams wordt Lois Lane in Man of Steel
    04/03/2011: Kevin Costner en Diane Lane in Superman reboot
    31/01/2011: Henry Cavill gecast als nieuwe superman
    08/10/2010: Zack Snyder gaat Superman-reboot regisseren

  • Top 10 Beste en Slechtste Films van 2011

    Pin it!

    Het is bijna voorbij, maar ik heb van 2011 genoten, ook al waren er niet meteen véél hoogvliegers. Toch een filmjaar met heel wat verrassingen, en naar goede oude traditie komen de beste films op het einde van de rit. Vorig jaar waren er zo 3 films die aan mijn lijstje ontbraken, maar op dit ogenblik had ik ze dus nog niet gezien. En dit jaar is het niet anders. Nope, ik heb niet ALLE films uit 2011 gezien, maar toch wel een behoorlijk aantal, en voldoende veel om een top 10 lijstje met De Beste en Zwakste Films van 2011 samen te stellen.

    Films die net uit mijn top 10 van beste films vielen zijn Carnage (2011) van Roman Polanski, Rise of the Planet of the Apes (2011) van Rupert Wyatt, La Piel Que Habito (2011) van Pedro Almodovar, Rundskop (2011) van Michael R. Roskam en The Help (2011) van Tate Taylor. Onderaan de ladder heb ik getwijfeld om The Hangover part II (2011) een plaats te geven in de 'Hall of Shame', maar er waren andere kandidaten die zelfs nog zwakker deden. Ook I Am Number Four (2011) heeft net de dans ontsnapt, ook al stonk deze prent van mijlenver, en Jack and Jill (2011) vond ik zelfs de vermelding in een top-lijstje niet waard. Maar uiteraard zullen er nog wel films zijn die ik uit het oog heb verloren, maar dat zal ik wel lezen in de commentaren.

    The Best Movies of 2011

    10. Fast Five (2011) Justin Lin

    Ik had niet veel verwacht van nog een nieuwe Fast & Furious film. Wie wel trouwens? Maar dan kwamen ze met deze testosteron-rollercoaster, die volledig immuun is tegen alle wetten der fysica en zichzelf tevreden stelt met snelle car-races, mooie vrouwen en spierbundels. Het is misschien niet de beste film van het jaar, laat staan dat het verhaal de moeite is om na te vertellen, maar wat was dat voor een plezierrit. Fast Five is meteen ook de beste F&F film uit de reeks, en zo zie je dat de zoveelste sequel van een film niet noodzakelijk als verwerpelijk moet beschouwd worden.

    Fast Five

    9. Hugo (2011) Martin Scorsese

    Hugo was een aangename verrassing en dan nog wel voor het eerste 3D project van Scorsese. In ieder geval mocht deze knappe familiefilm niet ontbreken aan deze lijst. Het is 3D-cinema zoals ik het graag zie, en reikt met kop en schouders boven frivoliteiten als Avatar (2009). Hugo is de film die je kan aanraden aan iemand die wil kennis maken met de techniek, en hopelijk zullen ze er nu mee ophouden. Ook Ben Kingsley komt terug op de voorgrond met een geweldige prestatie, maar de show wordt hier toch wel gestolen door de regisseur.

    hugo

    8. The Artist (2011) Michel Hazanavicius

    Film-experimenten leveren ook zelden geslaagde films op, maar The Artist is hier wel een uitzondering op. Het is een feilloze recreatie van een stille film met een geweldige Jean Dujardin en Bérénice Bejo in de hoofdrol. Zonder enige twijfel de meest originele prent van 2011 die zeker wel een impact zal hebben op de komende Oscar-uitreiking in 2012. Ultiem vermaak uit de jaren stillekes.

    The Artist

    7. Tinker Tailor Soldier Spy (2011) Tomas Alfredson

    Ik had noch het boek gelezen of de tv-serie gezien, en werd dus voor de eerste keer blootgesteld aan de geneugten van een echte misdaad intrige met een ingenieus labyrint-plot. Het verhaal van Tinker Tailor Soldier Spy (2011) speelt zich af in het Londen van de jaren 70, in een verscholen draaikolk van spanningen tussen het kapitalistische Westen en de communistische Sovjet-Unie. Complotten worden gevormd, informatie doorgespeeld en gestolen, mensen worden verraden en nu en dan vallen er zelfs slachtoffers. En in een spionage-thriller van 127 minuten waar de dialogen, en niet de actie, de plot uitbouwen zijn talentvolle acteurs van cruciaal belang. En dit is hier zeker het geval. De acteurs weten dat ze de film niet mogen verzuipen in ellenlange expositie, maar verwennen de toeschouwer met geraffineerde vertolkingen. Je krijgt zelfs kippenvel wanneer Gary Oldman op een gegeven moment een monoloog opvoert.

    Tinker Tailor Soldier Spy

    6. Warrior (2011) Gavin O'Connor

    Ik heb het normaal niet zo voor vecht-films, maar deze Warrior heeft me al evenveel kunnen bekoren als The Fighter, en dat allemaal door het scenario die zich niet tevreden stelt met karikaturen, en acteurs die de ziel uit hun lijf spelen. De plotpunten zijn herkenbaar en je weet snel naar waar deze prent naar toe wil, en toch blijf je op het puntje van je stoel. Ik kan me op dit moment geen betere MMA film voor de geest halen.

    Warrior

    5. Midnight in Paris (2011) Woody Allen

    Dit jaar zijn er geen Pixar films in mijn Top 10, maar wel een romcom. Midnight in Paris was één van de meest verfrissende komedies van 2011. Net zoals Polanski of Scorsese, is ook Woody Allen nog helemaal niet uitverteld. Maar ook Owen Wilson laat hier één van zijn meest interessante vertolkingen zien. De kracht van Midnight in Paris is de manier hoe het de spot kan drijven met de teleurstellingen van de mens, met zijn ongebreidelde verlangen naar betere tijden. Hartverwarmende en buitengewoon verrassende prent.

    Midnight in Paris

    4. Mission: Impossible – Ghost Protocol (2011) Brad Bird

    De perfecte actieprent van 2011 is Mission: Impossible – Ghost Protocol, van de Pixar-regisseur Brad Bird, tevens zijn eerste live-action film. De film heeft misschien iets minder charisma als de opkomende nieuwe Dark Knight film, maar het brengt al evenveel vuurwerk, stunts en heroïsme om van te rillen. Het verhaal is nog steeds 'impossible', maar net zoals Fast Five hebben de makers de franchise tot de essentie kunnen herleiden en deze tot de perfectie gebracht. Ook Tom Cruise bewijst nog maar eens dat hij nog steeds een geniaal acteur blijkt te zijn, die zijn personage nog steeds voldoende kan stofferen om er een intrigerend figuur van te maken. Zelfs al duurt deze film meer dan twee uur, de adrenaline blijft pompen in onze aderen vanaf de begincredits tot lang na de eindcredits.

    Mission: Impossible – Ghost Protocol

    3. Moneyball (2011) Bennett Miller

    Ook al had ik er meer van verwacht heeft Moneyball me kunnen bekoren met een uitstekende Brad Pitt in de hoofdrol, waarvoor hij waarschijnlijk zal beloond worden op de komende Oscar-uitreiking (Tenzij George Clooney de eer wegkaapt, gezien hij zowat de chouchou blijft van The Academy). En ook al ben je geen fan van baseball, mensen die fan zijn van een goed verhaal zullen hier met volle teugen van genieten. Gebaseerd op een waar gebeurd verhaal, werd alles verrijkt met sterke vertolkingen en een slim verhaal van de hand van Steven Zaillian en Aaron Sorkin (The Social Network). Een sportfilm die in tegenstelling tot zijn soortgenoten, niet de prestatie, dan wel de strategie op het voorplan plaatst. Iets wat alles een stuk interessanter maakt. Sterke plot + relevante inhoud + fijne dialogen en karakters + knappe vertolkingen en strakke regie + hoge ontspanningswaarde + film die blijft hangen = mijn nummer één.

    moneyball

    2. The Girl with the Dragon Tattoo (2011) David Fincher

    Wie had ooit kunnen denken dat een Hollywood remake van een geslaagde, twee jaar oude, Zweedse prent, mij zo kon omver blazen. The Girl with the Dragon Tattoo is op vele vlakken een betere film dan het origineel. En de troef van deze prent is dat je het niet gaat beschouwen als remake, dan wel als een andere adaptatie van eenzelfde boek. David Fincher voelt zich in ieder geval kiplekker met het aangereikte materiaal. En desondanks de grauwe natuur van de film, ziet Zweden er heel elegant en rustgevend uit. Maar het is een rust die ons ook wel onwennig maakt. Achter het mooie plaatje schuilt een wereld van verderf en terreur. En toch is het niet Fincher’s beste film, maar dat heeft dan weer te maken met het respect die hij had voor het bronmateriaal en hij er geen persoonlijke film wou van maken. Het is een keuze die je als regisseur moet maken, en deze is zeker wel een verdienstelijke. Maar misschien nog belangrijker dan de regisseur, zijn de acteurs die stuk voor stuk krachtige vertolkingen neerzetten. Een brutale en hard prent, die een tijdlang zal blijven nazinderen.

    the girl with the dragon tattoo

    1. Drive (2011) Nicolas Winding Refn

    Ook al heeft de schrijver James Sallis voor zijn Drive wel heel veel inspiratie gezocht bij Thief (1981) van Michael Mann, blijft het een schitterende prent, en dit dankzij de ingetogen en efficiënte filmstijl van regisseur Nicolas Winding Refn, en de ontroerende vertolkingen van Carey Mulligan en de nieuwe James Dean, Ryan Gosling. De intelligente actiefilms zijn schaars, en Drive slaagt er wonderwel in op de adrenaline-opstootjes te doseren met levenskwesties over het lot en boetedoening. Arthouse of mainstream thriller? Deze prent kan je gewoon niet in een hokje duwen. In ieder geval is dit voor mij dé beste en meest verrassende film van het jaar.

     drive

    The Worst Movies of 2011

    10. Green Lantern (2011) Martin Campbell

    Het grootste struikelblok bij Green Lantern was misschien wel het bronmateriaal. Het basisconcept van de strip is eigenlijk wel wat LAME: Elke Green Lantern beschikt over een zogenaamde Power Ring, waarmee ze met hun verbeeldingskracht wapens, voorwerpen of structuren kunnen materialiseren. Deze ringen zijn gemaakt met zeer geavanceerde buitenaardse technologie. Een ring moet dan ook om de 24 uur worden bijgeladen (wtf?!) met behulp van een lantaarnvormig apparaat (whaaa??). Misschien hadden de makers toch iets dieper moeten graven in de verschillende Green Lantern comics, en er het beste uit gedestilleerd. Want wat nu voor ligt overtuigde mij niet. Ook al valt er op de vertolking van Reynolds niets op aan te merken, hebben we als toeschouwer geen voeling met hem.

    Green Lantern

    9. Sucker Punch (2011) Zack Snyder

    Visueel verbluffend en de trailer was veelbelovend, maar wat voor een zootje was Sucker Punch. En begrijp me niet verkeerd, aan de film heeft heel wat talent gewerkt, maar net daarom verdient hij ook zijn plaats in deze list of shame. Dit rot scenario was een flauw excuus om een lange videoclip te draaien met een verzameling van fetish-scènes. Ook Kill Bill heeft zich laten gaan in een visuele manga-stijl; maar die film had tenminste nog een verhaal, en personages die de moeite waren om te volgen. En wat nog erger is, met al de aanwezige erotische spanning in deze prent is dit één van de saaiste films van 2011. Onvergefelijk!

    Sucker Punch

    8. The Tree of Life (2011) Terrence Malick

    En de film die zelfs nog meer talent heeft achter de camera en nog dieper zinkt is The Tree of Life. Door sommigen geprezen als een geniale film, door nuchtere mensen beschouwd als een klucht. Als fan van Terrence Malick vond ik dit misschien één van mijn grootste teleurstellingen van 2011. Het had er alle schijn van dat de regisseur, net zoals bij Sucker Punch, een film wou maken waar hij zin in had zonder stil te staan bij zijn publiek...laat staan zijn eigen acteurs die nauwelijks wisten wat ze op de set deden (cf. reactie van Sean Penn). Het lijkt bij momenten wel op een studentenfilm die zichzelf heeft vast gereden tijdens een spirituele trip. Maakt mij niet veel uit dat de film de Gouden Palm op Cannes heeft gewonnen. Hun vorige winner, Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives (2010), was nu ook niet meteen de beste film van 2010. Dit hebben gezegd verdient de cameraman een Oscar voor beste fotografie.

    The Tree of Life

    7. Cowboys & Aliens (2011) Jon Favreau

    Cowboys & Aliens is gewoon niet goed. Het verhaal – die door maar liefst 8 scenaristen (!) werd neergepend hangt met haken en ogen aan elkaar, staat bol van de clichés (cf. Ford die een mes geeft aan een jongen en die dit mes dan gebruikt om een alien mee te "prikken", de scène waarin een barman voor schut wordt gezet door een foute cowboy met triggerfinger,...) en is ronduit bespottelijk (cf. de aliens zoeken naar goud - maar nemen nog even de tijd om mensen te kidnappen, … whatever). De acteurs (Ford, Wilde, Craig) zijn compleet verkeerd gecast en lopen er ook in rond als kartonnen borden, zonder echt te weten van welk hout pijlen te maken. En de enige pijlen in deze science-fiction western komen van een bende Indianen - Cowboys and aliens AND Indians dus - die halverwege het verhaal op vrij nutteloze wijze hun intrede maken. In de film zegt Craig op een gegeven moment "They came here for the Gold", waarop Ford antwoordt "Gold? That’s ridiculous. What are they gonna do with it? Spend it? " Een sentiment die waarschijnlijk gedeeld wordt door de gemiddelde bioscoopbezoeker.

    Cowboys & Aliens

    6.World Invasion: Battle Los Angeles (2011) Jonathan Liebesman

    Spijtig voor de uren die het speciale effecten team heeft gesleten aan World Invasion: Battle Los Angeles, maar het is een kandidaat voor de Razzie Awards van volgend jaar. De film is één groot cliché: over de efficiënte Amerikaanse oorlogsmachine, de militaire helden die alles in het werk stellen om de bevolking te beschermen en de moordlustige aliens die alles met de grond gelijk willen maken en de wereld koloniseren. Koloniseren? Wat? Blijkbaar zijn ze uit op onze water reserves. Hoe weten we dat? Wel, CNN staat in voor de invulling van het verhaal, en het toedekken van de hiaten. En CNN was voor mij de 'enige echte held' in het verhaal, want zij slagen erin om desondanks de verschroeide en platgebombardeerde aardbol toch nog een mooie uitzending te maken met journalisten ter plaatse en statistieken over het waterpeil die blijkbaar zou gedaald zijn.

    World Invasion: Battle Los Angeles

    5. Conan the Barbarian (2011) Marcus Nispel

    Indien jullie gek zijn van goedkope 3D effecten, halfgare dialogen, levenloze karakters en hersenloos stoot- en hakwerk, is deze Conan the Barbarian voor u bestemd. Nispel vangt niets nieuws aan met het gegeven en lijkt weinig interesse te hebben om zijn acteurs beter te coachen. Alle vertolkingen in de film zijn beschamend zwak en is de chemistry vrijwel onbestaand tussen Jason Momoa en Rachel Nichols. En dat zijn van die zaken, zelfs in een barbarenfilm, die een film om zeep kunnen helpen. Maar deze versie laat ons onberoerd. We voelen weinig voor Conan en de moord op de ouders heeft zo goed als geen impact. Kon ook niet anders als je weet dat ze achter de camera meer geïnteresseerd waren in de visuele effecten en de 3D-shots. Maar het probleem van de film ligt hem uiteindelijk niet in de 3D, dan wel is het zwak script en de ongeïnspireerde regie.

    Conan the Barbarian

    4. PotC: On Strangers Tides (2011) Rob Marshall

    De meest irrelevante en zinloze sequelfilm van het jaar is Pirates of the Caribbean: On Strangers Tides . Het is ook compleet onduidelijk wat de relatie uiteindelijk is tussen Johnny Depp en Penélope Cruz. Soms hebben ze een haat-relatie, soms blijken ze elkaar niet te kunnen missen, soms wantrouwen ze elkaar, soms is er gewoon liefde, soms lijken ze elkaar nauwelijks te kennen. Zou dit geen gevolg zijn van het versnipperde script, die door een 4tal scenaristen met lijm en plakband aan mekaar is geplakt? Maar regisseur Rob Marshall kan je uiteindelijk niets verwijten. Hij heeft gedaan wat iedere filmkenner al maanden van tevoren had kunnen voorspellen: slapstick humor brengen met idiote choreografieën en cartoony actie-sequenties - geheel in de lijn van zijn vorige films. Deze PotC 4 kan enkel gesmaakt worden door kijkers die niet veeleisend zijn; zoals pubers.

    Pirates of the Caribbean: On Strangers Tides

    3. The Smurfs (2011) Raja Gosnell

    Het was meteen duidelijk dat The Smurfs (2011) niet aan mij besteed was. Ik had immers de puberjaren met succes volbracht en de makers van deze prent hadden niet meteen de interesse om een film te maken voor +16 jarigen. Maar dat zal Hollywood een zorg wezen, want zij mikken immers op deze impulsieve Teletubbie-consumenten. Toch is het een vrij smaakloze prent met enkel Hank Azaria die nu en dan een glimlach kan opwekken. Een recyclage van Alvin and the Chipmunks (2007), zonder enige toegevoegde waarde. Het pathetische is dat er nu ook nog een sequel in de maak is.

     The Smurfs

    2. Season of the Witch (2011) Dominic Sena

    Jullie dachten toch niet dat Nicolas Cage kon ontsnappen aan de lijst? Zijn meest opmerkelijke bijdrage is toch wel Season of the Witch. Er zitten (los van Ron Perlman en Christopher Lee) meer overtuigende vertolkingen in De Leeuw van Vlaanderen (1985) dan in deze gehele film. Maar ook al is het acteerwerk vaak om van te schaterlachen, die cgi in deze prent was gewoon ronduit lachwekkend. Mocht je niet beter weten zou je denken dat je naar een Uwe Boll film aan het kijken bent. Season of the Witch kwam uit in het prille begin van 2011, maar toen wist ik al dat deze film stand zou houden in mijn Top 10.

    Season of the Witch

    1. New Year's Eve (2011) Garry Marshall

    En ik dacht dat Jan Verheyen de ultieme rotzooi feelgood-romcom-emsemble-film had gemaakt met zijn Zot van A. (2010), maar New Year’s Eve van Garry Marshall stinkt nog een stukje erger en spant hiermee de kroon van meest verderfelijke schijtfilm van 2011. Welk kieken bij New Line vond het een goed idee om een scenario van Katherine Fugate te gaan verfilmen? Was haar Valentine’s Day (2010) al niet voldoende qua afgang?! Straks bederft ze ook nog eens Halloween voor ons!

    New Year's Eve

    ***Related Posts***
    17/12/2012: Top 10 Best & Worst Movies of 2012
    29/12/2011: Top 10 Best & Worst Movies of 2011
    30/08/2011: Top 10 Worst Movies of 2010
    29/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010 (Karen)
    23/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010
    06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
    26/12/2008: Top 10 Best & Worst Movies of 2008
    22/12/2007: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
    16/12/2006: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
    23/12/2005: Top 10 Best & Worst Movies of 2005

  • The Tree of Life (2011) * Blu-ray recensie

    Pin it!

    Als we de Amerikaanse en vooral Europese critici mogen geloven heeft Terrence Malick ons dit jaar, met zijn The Tree of Life (2011), gebombardeerd met een mijlpaal in de filmgeschiedenis. Hij heeft ons een meesterwerk bezorg dat kan wedijveren met Stanley Kubrick’s 2001: A Space Odyssee.

    the tree of life,terrence malick,brad pitt,Jessica Chastain,sean penn,lawless

    Dat het merendeel van de cinemabezoekers ambitieuze, ingewikkelde filmprojecten met een traag maar gestaag verteltempo niet meer kan smaken en te ongeduldig blijkt, is de laatste jaren een understatement. Grote cineasten als Francis Ford Coppola krijgen geen budgetten meer van studio’s om nog grootse filmproject te realiseren. Sterke scenario’s moeten het afleggen tegen clichématige, risicoloze blockbusters (Twilight, Transformers). Kladbrieven met bier & koffievlekken die men scripts noemt halen probleemloos de productietafel.

    Dat neemt niet weg dat, als Terrence Malick er toch in slaagt om carte blanche te krijgen van Fox voor zijn droomproject (met sterrencast), dit automatisch een win-win situatie creëert waarbij de man zichzelf overstijgt vanwege ongelimiteerde vrijheid…

    Korte inhoud: De elfjarige Jack heeft twee broers en woont bij zijn ouders. Op jonge leeftijd lijkt alles hem toe te lachen. Zijn moeder (Jessica Chastain) is lieflijk en vergevingsgezind en zijn vader (Brad Pitt) probeert hem klaar te stomen voor de harde wereld. Dat de wereld inderdaad geen prettige plaats is, leert Jack als hij in aanraking komt met ziekte, lijden en de dood. Als volwassen man wordt Jack (Sean Penn) een verdwaalde ziel in een moderne wereld die op bijzondere wijze zijn weg probeert te vinden.

    The Tree of Life is helaas vakkundig gehyped door gefrustreerde critici die maar al te graag inhakken op commerciële vehikels (meestel terecht, soms ook niet) en die daarom Tree of Life als instrument hebben gebruikt om Hollywood er op te wijzen dat ‘films met een visie en hart’ meer dan ooit broodnodig zijn in het kale, zielloze filmlandschap van de 21ste eeuw. Het is ongezien hoe Malick's nieuwste opgehemeld wordt tot ongekende hoogten door deze zelfverklarende filmguru’s. Nog onbegrijpelijker was het feit het door Brad Pitt geproduceerde drama de Gouden Palm 2011 heeft gewonnen. Totaal onverdiend.

    Ik heb de plicht om als 'criticus voor de jonge generatie' u erop te wijzen dat The Tree of Life de meest overroepen film is van het jaar, en misschien wel van dit decennium. Deze film is een puinhoop en lachwekkend slecht. Een eerstejaars filmstudent had het beter gedaan dan Terrence Malick, die de pedalen duidelijk heeft verloren. Tree of Life is een incoherente en vooral extreem saaie film die nergens naartoe lijkt te gaan. Een kluwen van nietszeggende dialogen en doelloze verhaallijnen maken van de 2 uur durende film een marteling om naar te kijken. Enige lichtpuntje in deze klucht zijn de getoonde segmenten van natuurbeelden. Deze zijn even goed (en soms zelfs beter) dan de fraaiste natuurfilm ooit, anderzijds wekken ze net als de rest van de film geen greintje emoties los, daar ze met het verhaal en de karakterontwikkelingen geen samenhang vertonen.

    the tree of life,terrence malick,brad pitt,Jessica Chastain,sean penn,lawlessthe tree of life,terrence malick,brad pitt,Jessica Chastain,sean penn,lawlessthe tree of life,terrence malick,brad pitt,Jessica Chastain,sean penn,lawless

    Iedere Terrence Malick fan weet natuurlijk dat je je mag verwachten aan een kunstige, alternatieve film met een dosis poëtische beeldspraak en dialogen die als gedichten klinken. Maar als er geen coherentie is, geen vaste verhaallijn, geen rode draad, dan verlies je houvast en betrokkenheid… Je loopt verloren en kan onmogelijk meevoelen met een film die zo mooi en meesterlijk had kunnen zijn. Het is zeer frustrerend dat Malick de hoge verwachtingen niet kan inlossen. Hij heeft met ondermeer The Thin Red Line en Badlands reeds bewezen dat hij absolute wereldcinema kan maken die iets uniek brengt. De man is anno 2011 helaas volledig het noorden kwijt.

    Dat zelfs Sean Penn in interviews moest bekennen dat hij niet wist wat hij in de film deed en het script niet begreep, dan moet je als kijker toch vragen beginnen te stellen bij een film die decennia lang op zich heeft laten wachten. Nochtans is de boodschap gruwelijk simpel: De mensheid is maar een nietig, nietsbetekenende zandkorrel in een oneindig, wonderlijk universum. Hij waant zich superieur aan de natuur rondom hem en stelt zich teveel vragen bij de dood en zijn persoonlijke problemen. Dit terwijl de natuur rondom hem gewoon verder gaat alsof er niets aan de hand is. Wie zijn wij om te verlangen dat we eeuwig zouden moeten leven, wie zijn wij om god te vervloeken als er een geliefde sterft.

    the tree of life,terrence malick,brad pitt,Jessica Chastain,sean penn,lawlessthe tree of life,terrence malick,brad pitt,Jessica Chastain,sean penn,lawlessthe tree of life,terrence malick,brad pitt,Jessica Chastain,sean penn,lawless

    Een zeer mooie boodschap, en de Christelijke ondertoon die deel uitmaakt van het (bijna onbestaand) plot stoort absoluut niet. Maar de vertaling naar het grote scherm mislukt compleet en ik kan gerust stellen dat Terrence Malick’s talent en visie compleet afwezig was tijdens de opnamen van dit debacle. Er valt de cast trouwens weinig te verwijten. Brad Pitt speelt erg goed als de getormenteerde vader, Sean Penn komt weinig in beeld maar maakt er het beste van, en Jessica Chastian zet een onberispelijke prestatie neer.

    Malick weet trouwens van geen ophouden meer. Hij wacht meestal 5 of 10 jaar met het uitgeven van een nieuwe film, nu staan er maarliefst 4 nieuwe projecten in de steigers, allemaal kort achter elkaar. Telkens met een absolute topcast. Ook al gaat Malick met zijn The Tree of Life zwaar de mist in, toch kijk ik uit naar de toekomst. In het bijzonder dan naar Lawless (2013), een drama met Christian Bale en Ryan Gosling in de hoofdrollen. Wie deze 2 karakteracteurs kent, weet dat hier een potentiële klassieker in de maak is. Dit ensemble roept herinneringen op aan het vuurwerk tussen Robert De Niro en Al Pacino in Heat (1995).

    Ik weet dat de fans van de meer alternatieve cinema The Tree Of Life toch een kans gaan geven, na het lezen van deze review. Maar bij deze zijn jullie toch gewaarschuwd: op je doodsbed zal je het jezelf nog beklagen dat je 2 uur van je kostbare leven hebt verloren.

    rating

    Beoordeling: 1 / 5
    Recensie door op 26 november 2011

    ***Related Post***
    20/12/2010: Veelbelovende The Tree of Life met Brad Pitt

     

    *** The Tree of Life trailer ***

  • The Tree of Life wint Gouden Palm

    Pin it!

    Je zult het maar meemaken, je wint de Grote Prijs in Cannes en je bent een beetje teleurgesteld. Dat overkwam Jean-Pierre en Luc Dardenne, nadat ze op een 3de Gouden Palm (dé echte grote prijs) hadden gehoopt voor Le Gamin au Vélo (2011) met Cécile De France. De broers hadden met Rosetta (1999) en L’enfant (2005) wel de hoofdvogel afgeschoten.

    Korte inhoud: Het verhaal gaat over de 11-jarige Cyril (Thomas Doret) die door zijn vader (Jérémie Renier) in een internaat is geplaatst. Maar als zijn vader de belofte hem daar uit te halen niet nakomt, ontsnapt Cyril uit het tehuis en probeert tevergeefs zijn vader weer op te zoeken. Achtervolgd door mensen uit het internaat, wordt hij opgevangen door een jonge vrouw, Samantha (Cecile de France).

    cannes,gouden palm,Luc Dardenne,jean-pierre dardenne,rosetta,cecile de france,le gamin au velo,Thomas Doret,Jeremie Renier,The Tree of Life,Terrence Malick,Habemus Papam,Nanni Moretti,Melancholia,lars von trier,kirsten dunst,Pedro Almodovar,Paolo Sorrentino,Aki Kaurismaki,Jean Dujardin,Nicolas Winding Refn,drive

    De eer van de Gouden Palm ging dit jaar naar The Tree of Life (2011) van Terrence Malick, een film die nu al wordt getipt als de Oscarwonnaar van 2012. Malick maakt geniale films, maar won nog nooit een Oscar.

    Maar de broers hadden er zich al een beetje op voorbereid, gezien hun ingetogen en diep humanistische film niet meteen een topfavoriet was en er heel wat concurrenten waren, zoals Nanni Moretti met Habemus Papam (2011) en Melancholia (2011) van de verbannen Lars Von Trier met Kirsten Dunst die in Cannes gelauwerd werd als Beste actrice. Daarnaast zaten ook Pedro Almodovar (La piel que habito), Aki Kaurismaki (Le Havre) en Paolo Sorrentino (This must be the place) in competitive, naast de film van Terrence Malick natuurlijk.

    cannes,gouden palm,Luc Dardenne,jean-pierre dardenne,rosetta,cecile de france,le gamin au velo,Thomas Doret,Jeremie Renier,The Tree of Life,Terrence Malick,Habemus Papam,Nanni Moretti,Melancholia,lars von trier,kirsten dunst,Pedro Almodovar,Paolo Sorrentino,Aki Kaurismaki,Jean Dujardin,Nicolas Winding Refn,drivecannes,gouden palm,Luc Dardenne,jean-pierre dardenne,rosetta,cecile de france,le gamin au velo,Thomas Doret,Jeremie Renier,The Tree of Life,Terrence Malick,Habemus Papam,Nanni Moretti,Melancholia,lars von trier,kirsten dunst,Pedro Almodovar,Paolo Sorrentino,Aki Kaurismaki,Jean Dujardin,Nicolas Winding Refn,drive

    Toch wel vreemd dat uitgerekend deze film geen Gouden Palm kreeg. Dit moet wel de meest toegankelijke film zijn uit hun gehele minimalistische oeuvre, zeker met een actrice als Cécile De France in de hoofdrol. Let wel, het blijft mijlenver verwijderd van mainstream cinema. Verder op het filmfestival won Jean Dujardin de prijs voor de beste mannelijke vertolking en Nicolas Winding Refn de prijs voor beste regie voor Drive (2011). Le gamin au vélo is sinds woensdag te zien in de Belgische bioscoopzalen.

    ***Related Post***
    20/12/2010: The Tree of Life trailer