De FilmBlog

Er valt eigenlijk niet veel te "vieren" op onze nationale feestdag (21 juli), maar misschien kunnen we ons wel tevreden stellen met de release van de blu-ray van The Adjustment Bureau (2011), de debuutfilm van George Nolfi, de man die het scenario schreef van ondermeer The Bourne Ultimatum (2007) en The Sentinel.

Korte inhoud: De ambitieuze David Norris (Matt Damon) staat op het punt een zetel te bemachtigen in de Amerikaanse senaat, maar als hij de bloedmooie Elise Sellas (Emily Blunt) ontmoet en een romantische affaire met haar krijgt, verandert zijn leven drastisch. David ontdekt al gauw dat ze gevolgd worden door mannen, waaronder Richardson (John Slattery) en Thompson (Terence Stamp), die in opdracht van het mysterieuze The Adjustment Bureau alles op alles zetten om te verhinderen dat ze samen zijn.

Het gebeurt niet vaak dat we Matt Damon zien in een romantische hoofdrol. Meestal zien we hem in komische of dramatische vertolkingen. The Adjustment Bureau is in ieder geval niet de typische actie-thriller die je zou kunnen vermoeden. Het acteursspel is een schot in de roos. Niet alleen van Matt Damon, maar zeker ook van Emily Blunt. Komt daar nog eens bij dat Nolfi zijn scenario heeft gebaseerd op een kortverhaal van science-fiction genie Philip K. Dick (Blade Runner, Total Recall, Minority Report). Dus ja, naast een dosis kinetische actie en een gezonde portie romantiek, zit er ook een vleugje science-fiction in de film en bij momenten zelfs een beetje humor. Met andere woorden een soort cocktail van verschillende emoties en gemoedstoestanden die zowel bestemd zijn voor jong en oud als voor mannen of vrouwen. En dat is misschien iets wat vele critici zal irriteren: het probeert iets teveel de massa te behagen zonder echt uit te blinken in één specifiek register.

Maar voor een debuutfilm blijft het opmerkelijk hoe goed de regisseur zijn verhaal weet uit te balanceren en hoe feilloos hij het koppel bij elkaar weet te brengen. Hij houdt ons ook niet voor onnozel kijkvee aan wie je alles met de paplepel moet uitleggen. Het is dus zeker een verfrissende verfilming, en niet de zoveelste pseudo-science-fiction-thriller zoals er 12 in een dozijn zitten. Het is misschien niet zo vernieuwend als Inception (2010), maar zeker een boeiende prent die je aandacht blijft trekken. Uiteraard is het verhaal niet altijd even logisch, maar de regisseur houdt er een stevig tempo op na dat je als kijker geen tijd hebt om bepaalde plotwendingen in vraag te stellen. Het hoofdthema draait rond de dynamiek tussen 'vrije wil' en 'het lot'. Zijn mensen in controle van hun eigen bestaan of werd hun levensweg al in kaart gebracht door een hogere macht en is vrije wil slechts een illusie. En ik kan me geen andere film voor de geest halen waar paranoïde zo mooi in beeld werd gebracht. Het idee op zich is niet nieuw (cf. The Matrix) maar de uitwerking ervan is wel anders. Enkel spijtig van het overhaaste en veel te evidente einde, maar daar kijk je wel overheen…hoewel, het is eigenlijk wel een zonde om een film zo af te sluiten.

Anderzijds is me de knappe fotografie van John Toll opgevallen, alsook de sfeervolle muziekscore van Thomas Newman. Als fan van The Daily Show was het ook even genieten van de leuke cameo van Jon Stewart, die uiteindelijk zichzelf speelt als host van zijn show. Hij maakt in de film wel een klein foutje door 'Kevin Norris' te zeggen in plaats van 'David Norris', maar dat vergeven we hem wel (... of misschien was het opzettelijk, maar dan heb ik de referentie toch niet meteen door). Leuk detail, het telefoonnummer die Emily aan Damon geeft is (212) 664-7665, wat het nummer is van Universal Studio's. Het nummer komt geregeld voor in films (als alternatief op de 555...). - Wie krijg je dan aan de lijn? - Niemand. De telefoon blijft gewoon rinkelen.

Op de blu-ray vinden jullie de essentiële audio-commentaar van de regisseur, alsook heel wat deleted scenes en making-off reportages. Dat een film staat of valt met acteurs, wordt met The Adjustment Bureau nog maar eens bevestigd. Het zijn de acteurs die ons over de schreef trekken en ons de kleine foutjes en iets te lange achtervolgingen vergeven. Het is in ieder geval een film die verrassend uit de hoek komt, en als het aan mij lag mogen ze nog meer van dergelijke films maken, in plaats van nog maar eens een prequel,sequel of remake.

Het is ondertussen al een tijdje geleden dat we nog iets van Jim Carrey hebben vernomen. Na zijn slapstick komediefilms (Dumb and Dumber, Pet Detective, The Mask) en zijn veel iets betere komedies (Man on the Moon, The Truman Show) verraste Carrey iedereen met de fascinerende Eternal Sunshine of the Spotless Mind (2004). Maar daarna werd het zichtbaar moeilijk om nog origineel uit de hoek te komen. Ook de box-office liet het de laatste jaren afweten, want Carrey was niet langer een garantie op succes. Fun with Dick and Jane (2005) was geen kassucces en The Number 23 (2007) bracht slechts 34 miljoen op aan de Amerikaanse kassa.

Dat het rubberen gezicht van Carrey (47) al iets stijver begint te worden zal niemand ontgaan zijn. Maar de acteur heeft bewezen dat hij naast smoelentrekker van dienst ook wel kan acteren. Maar de films waar hij in uitblonk kan je op één hand tellen. Benieuwd of deze Yes Man (2008) iets zal worden. De premisse is in ieder geval op zijn lijf geschreven.

Korte inhoud: Als Carl Allen de zoveelste aanvaring met anderen en ook met zichzelf heeft gehad, besluit hij dat het zo niet langer kan. Hij schrijft zich in voor een soort cursus die van een principe uitgaat: zeg overal 'ja' op. Aanvankelijk bevalt dit Carl goed, maar als het langer gaat duren ziet hij in dat een instemmend antwoord op alle vragen ook minder leuke kanten heeft.

Ik had misschien liever gehad dat Carrey zich voortaan zou toeleggen op iets meer dramatische rollen, maar de man weet ook wel dat het publiek hem voornamelijk kent van de komische films en dat daarin ook het commercieel succes zal zitten. In Yes Man zien we een man die zo vaak met zichzelf en zijn omgeving overhoop ligt, dat hij besluit een drastische gedragsverandering te ondergaan. Hij legt zich op om een jaar lang overal 'ja' op te zeggen. Aanvankelijk geeft dat hem een geweldig bevrijdend gevoel, maar na verloop van tijd ontdekt hij dat er ook nadelen aan zijn nieuwe gedrag kleven. Een thema die ons in ieder geval vertrouwd in de oren klinkt. In Liar Liar (1997) speelde Carrey eerder al een man die een flagrante gedragsverandering onderging - al ging het in die film om een pathologische leugenaar die zichzelf dwingt om nu eindelijk eens de waarheid te spreken. In de basis vertonen beide films echter bijzonder veel gelijkenissen.

De regisseur van dienst is Peyton Reed (The Break-Up) en het script is van Nicholas Stoller (Fun With Dick and Jane) en Jarrad Paul. Stuk voor stuk mensen die eigenlijk vooral tv-makers zijn. De film is trouwens losjes gebaseerd op de biografie van humorist Danny Wallace (die een klein rolletje speelt in de film). Lezers van het boek beweren dat men de titel en het concept heeft overgenomen maar voor de rest alles heeft gewijzigd. Producent David Heyman ('Harry Potter'-reeks) moest met het oog op de financiële crisis bovendien beknibbelen op het budget. Zelfs Carrey, die doorgaans 33 procent van de opbrengsten opstrijkt, moest water bij de wijn doen en krijgt nu slechts een percentage van de winst nadat de kosten daar van afgetrokken zijn. De sukkelaar…

De vrouwelijke hoofdrol in de film wordt vertolkt door Zooey Deschanel, een charmante en aangename verschijning, wiens ster momenteel rijzende is. Andere bekende gezichten in de film is de oude bekende Terence Stamp, Danny Masterson en Bradley Cooper. De score is verzorgd door dezelfde heren die verantwoordelijk waren voor de muziek voor de films Superbad (2007) en The 40 Year Old Virgin (2005), Lyle Workman en Mark Everett. De cinematografie is in handen van Robert D. Yeoman, die frequent samenwerkt met regisseur Wes Anderson. De bijdragen van al deze mensen kunnen niet voorkomen dat je bij het zien van de trailer en het lezen van de synopsis van deze film denkt: dit heb ik al eens eerder gezien. Ongetwijfeld grappig genoeg voor Carreys fans, maar ik ben niet zeker of bij ons de lachspieren nog zullen werken bij het zien van Yes Man die op 31 december 2008 in de zalen draait.

Binnenkort mogen we ons verwachten aan een nieuwe Steve Carell komedie na zijn Evan Almighty (2007) flop. Net zoals Rowan Atkinson in Johnny English en Jackie Chan in The Tuxedo kruipt Steve in de huid van een stuntelende geheim agent in Get Smart (2008) van Peter Segal (Anger Management, 50 First Dates)

Ikzelf vind Carell het best in kleine rollen (cf. Little Miss Sunshine) in plaats van een leading role. Iedereen dacht dat de acteur van The 40 Year Old Virgin een nieuw komisch talent was, maar het succes van de film was voornamelijk te danken aan de slimme regie en scenario. Dit hebben gezegd heeft Carell ook wel zijn momenten en bij het zien van de trailer van Get Smart denk ik wel dat deze rol op zijn lijf geschreven is. De film is gebaseerd op de gelijknamige grappige sitcom uit de jaren ’60. Steve heeft trouwens veel weg van de oorspronkelijke acteur Don Adams.

Korte inhoud: Maxwell Smart (Steve Carell) is een spion voor CONTROL, een organisatie die helaas door de overheid niet zo financieel ondersteund wordt als de CIA. Samen met zijn partner, de mooie Agent 99 (Anne Hathaway), is Smart op zoek naar leden van de terroristische organisatie CHAOS, die allerhande slechte plannen hebben met de wereld. Hier vinden jullie de trailer.

Anne Hathaway straalde in The Devil Wears Prada en is nu een felbegeerde actrice in Hollywood. Voor de rol van Agent 99 kwamen eerder ook Jennifer Love Hewitt en Rachel McAdams. En een goede keuze als je het mij vraagt. Daarnaast zijn ook rollen weggelegd voor Dwayne Johnson (a.k.a. The Rock), Alan Arkin en Terence Stamp. Get Smart is vanaf 16 juli 2008 bij ons in de zalen.

***HQ pics uit Get Smart***

*** Get Smart trailer ***

Kijk eens aan, een waanzinnige, explosieve comic voor volwassenen van Mark Millar en J.G. Jones wordt op het eerste gezicht een voorspelbaar formule-actiefilm voor tieners. Nochtans kon het bronmateriaal gemakkelijk verwerkt worden tot een hevige R-rated comic-thriller, maar dit had misschien iets minder de box-office doen rinkelen…of dat dacht de studio toch. Maar dat een trailer ons ferm kan misleiden heb ik hier ook al een aantal keer in de verf gezet...

Toen ik voor het eerst de trailer van Wanted (2008) zag op de Brainfreeze-blog van Malkavian dacht ik dat het om Lara Croft 3 ging, met een Angelina Jolie in één van de hoofdrollen die het leven van vele omstanders onveilig maakt. Hoe dan ook denk ik dat deze hitman-film net iets beter zal worden dan die andere Hitman (2007) film, maar zou mijn hand hiervoor toch niet in het vuur willen steken.

Korte inhoud: Wesley (James McAvoy), is een jonge man die er achter komt dat zijn vader een succesvolle carrière had als huurdoder. Maar toen de vader vermoord werd, nam Sloan (Morgan Freeman), het hoofd van de organisatie "Fraternity of Assassins", de beslissing om de zoon te rekruteren en te trainen in de hoop dat de appel niet ver van de boom is gevallen. Maar of de zoon de schoenen kan vullen van zijn vader die de beste huurdoder ter wereld was, blijft nog maar de vraag. Hij krijgt hiervoor de hulp van Fox (Angelina Jolie), een aantrekkelijke maar dodelijke assassin.

Indrukwekkende cast! Angelina Jolie doet wat ze deed in Lara Croft en Mr. & Mrs Smith, maar deze keer zonder accent en Morgan speelt opnieuw de oude wijze mentor. James McAvoy ziet er uit alsof hij nog maar net van het vliegtuig uit Uganda is gekomen en nog steeds beangstigend rond zich heen kijkt alsof Idi Amin nog steeds ergens kan opduiken. Het ziet er allemaal vrij voorspelbaar uit, maar er zitten toch een aantal knappe sequenties in de film zoals de trein-scène waar Angelina in een drive-by actie haar protégé beschermt. Ook de kus-scène tussen de bleekscheet McAvoy en de stoere million-dollar-babe Jolie is gewoon priceless. Deed me meteen denken aan de programma, Beauty and the Nerd. In de film is ook een rol weggelegd voor Terence Stamp en Thomas Kretschmann. Waarom ze uiteindelijk NIET Halle Berry hebben gecast voor de rol van Fox blijft een groot mysterie. Wanneer je naar de strip kijkt zou je zweren dat de auteurs haar in gedachten hadden. Maar bon, Halle of Angelina, het zal zo geen groot verschil maken.

Wanted is het Engelstalige debuut van de Russische regisseur Timur Bekmambetov die eerder indruk had gemaakt met Night Watch (2004), en ondertussen ook een Day Watch (2006) heeft gemaakt en binnenkort het derde deel Twilight Watch (2007). Zijn vorige films waren misschien niet allemaal meesterwerken, maar hij is toch diegene die met zijn trilogie de Russische film opnieuw in de belangstelling brengt. Benieuwd wat hij van deze film bakt. We zullen het weten op 9 april 2008. Bekijk in tussentijd ook even de officiële Wanted site.

***Related Posts***
31/07/2008: Wanted review
08/05/2008: Wanted 2 in het vooruitzicht

Bij een aantal films weet je al bij het kopen van uw filmticket, dat je in alle waarschijnlijkheid zal geconfronteerd worden met 90 minuten platvloerse eenheidsworst. En toch is de drang om jezelf bloot te stellen aan onversneden pulp te groot en wil je kost wat kost dat schitterende beginschot (denk aan de roterende explosie in Swordfish) zien, die daverende actie-scène (zoals de autosnelweg-scène of de confrontatie tussen Neo en de klonen in Matrix Reloaded).

In sommige gevallen ga je een film zien omdat je uw favoriete acteur of die knappe actrice wil zien. In het geval van Elektra was ik dus onder de charmes gevallen van de aantrekkelijke Jennifer Garner. En het zal meteen ook de laatste keer zijn.

Elektra ??? Was die niet dood op het einde van Daredevil? Shut up! Dit is niet de film waarbij je op details moet letten. Tenminste als je nog een beetje wil genieten. En dat heb ik geprobeert. Ik bleef maar wachten op die Ben Affleck cameo, die dus uit de film werd geschrapt. En als je al moet wachten op Ben Affleck om de film te redden loopt er toch iets mis.

Samenvatting: Elektra is een huurmoordenares die na haar training bij de blinde mentor in Oosterse Vechtkunsten, Stick (Terence Stamp) even geslepen is als Sho Kosugi. Om de film iets hipper te maken hebben ze het verhaaltje voorzien van wat metafysische hocus-pocus. Zo heeft ze een "6de zintuig" waardoor ze de toekomst kan voorspellen en een … "7de zintuig" (voor de fans van Knights of the Zodiac) waarmee ze in staat is om zich met de lichtsnelheid voort te bewegen en zo haar tegenstanders te snel af te zijn. En dat is nog maar het topje van de ijsberg, want ze kan ook de doden laten opstaan (aha ! dus Elektra is dan toch verrezen…of niet…soit). Heeft ze dan een zwakte? Absoluut, haar smaak in films.

Elektra, die The Force nog niet helemaal meester is en kwetsbaar is voor The Dark Side…oeps, verkeerde film, …wordt ingehuurd om Mark Miller (Goran Visnjic) en zijn dochtertje Abby te vermoorden. Maar haar emoties spelen haar parten en ze besluit er niet mee door te gaan. Vervelend is dat haar opdrachtgevers, de leden van de Japanse criminele bende The Hand, daar niet mee kunnen leven en de aanvallen inzetten. Die schurken, met rooskleurige namen als Stone, Typhoid, Kinkou en Tattoo, beschikken net zoals Elektra hun eigen speciale krachten. Stof genoeg voor een X-Men meets Blade film, maar helaas moeten we het stellen met een Daredevil meets Catwoman meets Ninja III: The Domination.

Ik had al mijn bedenkingen bij het idee een spin-off te maken van een zwakke comic-book film als Daredevil. En ja hoor, liefhebbers van de slechte smaak en de zwakke scènes, zet jezelf schrap, want deze film is voor jou! Het begint al al bij de acteurs. Elektra heeft “comic” van comic-book net iets te letterlijk genomen. Terence Stamp brengt bijvoorbeeld een zuivere parodie van de marchial-art meester, nog net niet van het Kill Bill 2-gehalte. Dit had leuk geweest, maar dit was niet meteen de initiële bedoeling van de film. Bowman wou een harde actie-thriller, maar slaagt er niet in om zijn verhaal geloofwaardig te houden. Het scenario raakt kant noch wal, de dialogen zijn ronduit belachelijk en de acteurs lopen erbij als figuranten tijdens een massascène in een 'vlaamsch' filmke. Het is verschrikkelijk!

Jennifer Garner probeerde nog gezicht te redden bij de release door openlijk de film met de grond gelijk te maken. "It's Awful", verklaarde ze aan de pers. Dit is altijd aangenaam voor een producer en een regisseur om te horen, en dan nog bij de première. Wesley Snipes had de tact en de intelligente om tenminste te wachten tot het zwakke Blade Trinity uit de zalen was om zijn beklag te doen. Wesley spande recentelijk nog een proces van 5 miljoen dollar aan tegen New Line Cinema voor een slechte regisseurskeuze en een gebrek aan overleg met hem over het verloop van de film. (…Blade 4 ligt dus verder dan ooit).

Ik heb ook een 6de zintuig. Ik voorspel, na dit incidentje, veel meer lichtere komedies voor Garner in de stijl van 13 Going On 13. Niets in Elektra wijst op het tegendeel, ook al was de ster uit de serie Alias, het meest intrigerende personage in Daredevil. Garner heeft moeite om een film te dragen, in vergelijking met haar vrouwelijke actie-collega Angelina Jolie, en dreigt de Sandra Bullock toer op te gaan. Maar, misschien ligt de fout ook voor een stuk bij de regisseur en het script. Dat zal wel!

De scènes die in de trailer goed ogen heeft regisseur Bowman rechtstreeks gekopieerd van het uitstekende Hero en het dynamische House of Flying Daggers. Toch is er één confrontatie in de film die de moeite is. Echt! Voor de mensen die toch de DVD van Elektra willen huren kan je doorspoelen tot de 78e minuut. Dan is het even vuurwerk.

Elektra had goede entertainment kunnen zijn, maar er zitten teveel hiaten in het verhaal en teveel uitleg bij dingen die totaal onbelangrijk zijn. De acteurs-regie is voornamelijk storend en zorgt ervoor dat de relaties van ons hoofdpersonage met Stick, Abby en Mark, volledig bijkomstig wordt. De emotie en de drama gaan even snel op in groene rook als de krijgers in de film. Daredevil en Catwoman hielden de titel van slechtste comic-book verfilming. Elektra kan het lijstje aanvullen, ook al is hij een heel klein tikkeltje beter. Garner ziet er uiteraard elektrisch uit in haar rode sexy outfit op hoge hakken, maar niet meteen praktisch al huurdoder. En dat resumeert een beetje de film. Alles draait om het afgelikte uiterlijk en de oppervlakkige mode-trends, maar inhoudelijk houdt de film geen steek. Zwak, zwak, zwak.

***Related Posts***
11/10/2007: HQ pics van Natassia Malthe
12/11/2004: Jennifer Garner als Elektra
23/08/2004: Maak plaats voor de vrouwelijke heroïne