De FilmBlog

Iedereen keek uit naar de terugkeer van Eddie Murphy. En al zeker in een film waarin hij NIET te zien was in een fatsuit of in vrouwenkledij. Maar spijtig genoeg bleef Tower Heist (2011) op de eerste plaats een Ben Stiller prent en kwam de zwarte acteur er nauwelijks aan te pas.

Korte inhoud: Een overwerkte manager (Ben Stiller) van een luxe appartementencomplex heeft samen met zijn personeel zijn pensioen verloren aan het piramidespel van de Wall Street crimineel Arthur Shaw (Alan Alda). De fraudeur woont in een groot penthouse onder huisarrest. Onder leiding van de manager gebruiken de medewerkers hun kennis van het gebouw om de fraudeur een poot uit te draaien.

In tegenstelling tot veel andere films, speelt Ben Stiller hier een echte held in plaats van een sul. En dat is toch wel een beetje van een verrassing. Ook zien we dat Eddie Murphy een echte klier vertolkt die enkel uit is op eigen gewin. Zijn personage is zo onsympathiek dat je eigenlijk moeilijk kan vatten waarom ze hem hebben betrokken bij de misdaad, in plaats van een andere expert inbreker. Murphy is wel een pluspunt, maar wordt toch voor een stuk weggedrukt door de aanwezigheid van Casey Affleck, Matthew Broderick en Gabourey Sidibe. De FBI-agente in de film wordt vertolkt door Téa Leoni.

Regisseur Brett Ratner levert wel een coherente prent af met een beetje humor, slapstick en sociaal drama, die elkaar naadloos opvolgen. Enkel spijtig dat het verhaal van Ted Griffin, Adam Cooper en Bill Collage op de ballen trekt. Het is allemaal wel lichtjes geïnspireerd op het verhaal van Bernie Madoff, maar steunt toch voornamelijk op situationele humor die nooit echt doet schaterlachen. Het vreemde van de zaak is dat het basis-idee eigenlijk afkomstig was van Eddie Murphy. Maar Brett Ratner is niet het soort regisseur die een zwak verhaal kan omtoveren tot een stevige film.

In tegenstelling tot de Ocean's Eleven films hebben we hier een ensemble van dieven die allesbehalve intellectuelen zijn, maar vooral reageren op impulsen van het moment. De manier hoe ze de inbraak voorbereiden is dan ook puur amateurisme en daar komt veel van de humor bovendrijven, en eenmaal ze bezig zijn met de inbraak loopt uiteraard heel wat verkeerd, zonder echt over-the-top te gaan. Toch blijft alles wat aan de droge kant en blijven we na afloop wel wat op onze honger zitten.

Op de blu-ray staat niet alleen de audio-commentaar van Brett Ratner, maar ook heel wat deleted scènes, alternatieve eindes, bloopers en allerhande reportages. Alles wat op een blu-ray hoort te staan.

***Related Post***
30/07/2011: Tower Heist trailer

Er is al veel over geschreven maar ik betwijfel dat er ooit nog een Rush Hour 4 komt, zeker na de astronomische loonvoorwaarden van de twee hoofdacteurs.

De formule wist echter zoveel poen in het laatje te brengen dat de makers waarschijnlijk op zoek waren naar een waardige vervanger. En hier is dan Tower Heist (2011), uiteraard in regie van Brett Ratner.

Korte inhoud: De overwerkte manager van een luxe appartementencomplex, Josh Kovacs (Ben Stiller), heeft samen met zijn personeel zijn pensioen verloren aan het piramidespel van de Wall Street crimineel Arthur Shaw (Alan Alda). De fraudeur woont in een groot penthouse onder huisarrest. Onder leiding van de manager gebruiken de medewerkers hun kennis van het gebouw om de fraudeur een poot uit te draaien. Maar gezien de hoge graad van beveiliging, roept Kovacs de hulp in van de beroepsdief, Slide (Eddie Murphy).

Het is een mooie ensemble-cast van grappige en/of talentvolle acteurs. Ben Stiller blijft voor dergelijke rollen geknipt, Eddie Murphy lijkt hier de eerste film te maken, na twee decennia van troep, die misschien wel het bekijken waard is. Acteurs Casey Affleck, Téa Leoni, Matthew Broderick, Gabourey Sidibe en Michael Peña zijn zeker leuke aanwinsten. Het enige wat me een beetje zorgen baart is dat er maar liefst 8 scenaristen nodig waren om deze film in mekaar te steken. En wie hebben deze 8 blanke mannen genomen als beroepsdief? Een zwarte. En de enige zwarte met een min-of-meer degelijke reputatie, weegt 200 kg. Mooi is dat :s

Ik moet zelf niet veel weten van Brett Ratner, maar deze film lijkt toch iets meer weg te hebben van een Ocean's Eleven (2001) film meets 48 Hrs. (1982), dus zou het nog wel kunnen meevallen. En Eddie Murphy loopt niet rond in een fat-suit of in vrouwenkleren, wat op zich ook al een pluspunt is. Ik hoop gewoon één ding. Wanneer Ben Stiller in het gevang zijn superboef komt ophalen, zou het een leuke knipoog zijn mocht Eddie Murphy het nummer 'Roxanne' luidop zingen. Als Tower Heist op de ballen trekt, heeft de toeschouwer dan toch een leuk nostalgisch moment gehad. De film komt op 7 december 2011 in onze zalen.

Het jaar 1995 is een grand-cru jaar geweest op filmgebied, met heel wat uitschieters, maar tevens ook het jaar van het debuut van blockbuster-regisseur en videoclip maker Michael Bay. Met zijn Bad Boys (1995) zette hij meteen de toon voor gladde actiefilms met veel geweld, mooie brunettes op hoge hakken, stoere mannen in zonovergoten landschappen, een flut verhaaltje die is opgespoten met testosteron en dit allemaal verpakt met afgelikte en constant bewegende slow-motion fotografie op een loeiharde soundtrack.

En deze buddy movie met Will Smith en Martin Lawrence was meteen een box-office hit. De man wist, met dank aan een stevige promotie-campagne van Jerry Bruckheimer , zijn productiebudget van 10 miljoen dollar te verzesvoudigen in de States en zomaar eventjes 140 miljoen in het laatje brengen wereldwijd.

Korte inhoud: Mike Lowrey (Smith) en Marcus Burnett (Lawrence) zijn partners bij de Miami politiemacht. Als er een lading drugs ter waarde van 100 miljoen dollar uit het politiebureau wordt gestolen hebben ze 72 uur om het terug te vinden, alvorens Internal Affairs zich met de zaak zal bemoeien. Het spoor leidt naar de Franse drugbaron Fouchet (Tchéky Karyo). Om ervoor te zorgen dat Julie (Téa Leoni), een getuige van een recente moord van deze gangster, mee wil werken moeten ze zich als elkaar voordoen en dat is niet zo makkelijk aangezien Lowrey een losbandige vrijgezel is en Burnett eerder een brave man met vrouw en kinderen.

Michael Bay is een creatie van Jerry Bruckheimer, net zoals Britney Spears een creatie is van het label Jive onder de vlag van Sony. In principe heb ik daar niets op tegen, maar het is wel zo dat de carrière van Bay niet veel zou voorstellen zonder de ruggensteun van deze super-producer. Michael Bay is het prototype van de videoclip maker: mooie beeldjes, weinig inhoud. Het is zelfs zo erg dat de kwaliteit van zijn films, alsook van deze gemaakt door zijn productiehuis Platinum Dunes, bergafwaarts zijn gegaan sinds de split met Bruckheimer in 2005. Uiteraard brengen de film geld op, maar dat is dan weer een verdienste van leermeester Bruckheimer die als geen ander weet hoe je een blockbuster moet maken door de pijlen te richten op de meest consumerende doelgroep – met name de teenagers. Er zit echter meer inhoud in een 'The Simpson'-aflevering, dan in zijn twee Transformer- films. Binnenkort zit Transformers 3 (2011) er aan te komen. Ik ken echter geen enkele filmgeek die hier zit op te wachten.

Bad Boys is geen slechte buddy movie, maar ook niet van het niveau van 48 Hrs. (1982), de eerste Beverly Hills Cop (1984), en de eerste twee Lethal Weapon (1987 & 1989) films. Bad Boys is iets teveel gemaakt voor een MTV-publiek. Dit niet-coherente verhaal werd vermoedelijk geschreven op een bierviltje tussen de coke en de martini’s, terwijl een halfnaakte stripper op de tafel stond te dansen. Maar dit werd vakkundig gecamoufleerd met een hyperkinetische camera, een overvloed aan explosies, rondvliegende kogels en macho Will Smith die met zijn openstaand shirt en getrokken pistool de achtervolging inzet op stevige muziek van Mark Mancina. Maar de zo goed als onbestaande logica van het plot wordt grotendeels opgevangen door de goede dynamiek tussen de twee hoofdacteurs, die het publiek toch voldoende aan het lachen kunnen brengen. Er zijn trouwens gesprekken bezig voor een Bad Boys 3 (2012) film.

En met deze Blu-ray editie van Sony kan je nog eens genieten van de energie en de stijlvolle fotografie in High Def. Voor de liefhebbers is er ook de niet on-interessante audio-commentaar van de regisseur over de volledige film. Op de schijf vinden jullie ook making-off reportages en bijkomend bonus-materiaal om het gehele plaatje af te maken. Een crowd-pleaser met intense actie en een leuk duo. Hadden de makers nu ook nog een deftig scenario gekregen had dit een uitstekende actieprent kunnen zijn.

***Related Posts***
23/02/2007: Bad Boys 3 komt eraan
27/09/2004: Bad Boys aan de kassa

Ik ben een grote fan van Jim Carrey. De man is niet alleen een van de beste komieken in Hollywood, maar is volgens mij ook de best betaalde komiek. Voor de films The Cable Guy, Man on the Moon, Me Myself & Irene, Liar Liar en How the Grinch Stole Christmas kreeg hij telkens zijn 20 miljoen dollar. Zelfs voor Bruce Almighty bedroeg zijn gage 25 miljoen dollar waarmee hij meteen zijn eigen vliegtuig-jet kon aanschaffen. Maar dat Jim Carrey naast zijn bekkentrekkerij ook nog een stukje kon acteren bewees hij in The Majestic, Man on the Moon en Eternal Sunshine of the Spotless Mind.

Carrey heeft al talrijke awards in ontvangst mogen nemen maar kreeg nooit een oscar-nominatie. Er bestaat dan ook weinig hoop dat hij de ceremonie in 2006 zal leiden nu bekend is dat Chris Rock niet terugkeert. Nochtans zou hij een hilarische host kunnen zijn. Dit hebben gezegd is Carrey eigenlijk niet van plan om meer serieuze films te maken om zo zijn kansen op dat prestige-beelden te vergroten. Integendeel, zijn laatste nieuwe film lijkt wel een straight-to-video komedie van geen belang. De acteur heeft wel plannen om een thriller te maken, The Number 23 (2006), met Joel Schumacher als regisseur en Elisabeth Shue. Daarna heeft hij een opnieuw een komedie gepland van Jay Roach, Used Guys (2007)

Korte inhoud: In Fun with Dick and Jane (2005), een remake van de gelijknamige film uit 1977, zien we Dick (Carrey) en Jane (Téa Leoni) die gelukkig samenleven in een typische Amerikaans droom. Tot op een dag de droom een ware nachtmerrie wordt. Wanneer het bedrijf waar Dick werkt betrokken raakt bij een beursschandaal, wordt hij geconfronteerd met het vooruitzicht om alles in zijn leven te verliezen. Voor Dick en Jane zit er niets anders op dan te bedelen, lenen en te stelen om alles wat ze verliezen terug te krijgen. En dat had moeten leiden naar een pak hilarische momenten met een speldenprik naar corporate Amerika en zijn consumptiemaatschappij ...

Dat regisseurs na een langspeelfilm een aantal shots of zelfs een scène wil/moet reshooten, gebeurt zo nu af en toe wel eens. Maar dat de gehele crew opnieuw werd opgetrommeld om SERIEUS te reshooten is ongewoon en eerlijk gezegd onrustwekkend voor het project. Voor tv-regisseur Dean Parisot (Galaxy Quest) is dit een bittere pil. Nochtans vond ik zijn satirische aanpak in een aantal van zijn projecten best geslaagd. Maar blijkbaar is hier iets mis gelopen. In CinemaBlend stond het volgende te lezen:

According to DH, the film has had over 60 PAGES of REWRITES done to the script (this is AFTER the thing has already been shot and completed), and they’ll be spending 5 weeks to shoot them. 5 weeks?? For some film’s that’s their entire shooting schedule. For Fun With Dick and Jane, a movie that’s already spent 114 days shooting I guess it’s just a drop in the bucket. The movie is currently scheduled for December release

Hoe is het mogelijk dat ze een scenario herschrijven nadat het gefilmd is heeft alles te maken met test-screenings. Als het test-publiek de film absoluut niet lust kan een extra investering een nog grotere financiële ramp voorkomen. Ondertussen hebben ze de 5 weken reshoot achter de rug en komen ze met de volgende trailer op de proppen, die doet denken aan The Truman Show meets Mr. and Mrs. Smith. Deze verwijzing naar andere films is helemaal geen kritiek op de Fun with Dick and Jane. We zitten in een tijdperk waar alles al verteld is. Maar de manier waarop een verhaal wordt verteld is uiteraard andere koek. Maar Ik ben helemaal niet overtuigd door de aanpak en ik wacht wel tot deze uit is op DVD. De film is op 15 februari 2006 in onze zalen.

*** Tea Leoni high quality picture gallery ***