De FilmBlog

Een flop hoeft niet altijd een slechte film te zijn. Eén van de grootste financiële rampen twee jaar geleden was de science-fiction thriller Sunshine (2007) van Danny Boyle. De film had een productiebudget van 50 miljoen maar bracht slechts 3 miljoen in het laatje (en slechts 27 miljoen wereldwijd), nochtans blijft het één van de betere science fiction prenten. Of de science-fiction thriller Moon (2009) van Duncan Jones het beter zal doen aan de box-office valt nog af te wachten, want het ziet er naar uit dat ook deze film een beperkte release zal krijgen, net zoals Sunshine.

Korte inhoud: Het einde van het contract van Sam Bell (Sam Rockwell) met zijn werkgever Lunar is in zicht. Hij is gedurende drie lange jaren een trouwe werknemer geweest. De maanbasis Selene is zijn thuis geweest tijdens deze periode. Hier hield hij zich in alle eenzaamheid bezig met het winnen van Helium 3, een gas dat de aarde van haar energiecrisis kan redden.

De trailer van de film heeft wel iets weg van Solyaris (1972) en 2001: A Space Odyssey (1968), maar dan iets meer mainstream met een wacko einde. Acteur Sam Rockwell is een talentvol acteur en ik ben ervan overtuigd dat hij hier een unieke acteerprestatie zal neerzetten.

Regisseur Duncan Jones schreef zelf het verhaal en maakt met deze film zijn debuut. De prachtige muziekscore, die al te verkrijgen is op cd en waarvan jullie al een voorsmaakje krijgen in de trailer, is van de hand van Clint Mansell. De muziek deed me trouwens een beetje denken aan Perfume: The Story of a Murderer (2006). De stem van de smiley-robot komt van niemand minder dan Kevin Spacey. Het is nog niet duidelijk of de film bij ons een release krijgt.

Ik had gehoopt op het filmfestival van de Fantastische film in Brussel, maar niet dus.

De Braziliaanse regisseur Fernando Meirelles maakte indruk met zijn film op Cannes. In 2002 brak de ex-videoclip/reclamefilm maker door met een meesterwerkje genaamd Cidade de Deus (2002), een kleurrijke en tevens rauw-realistisch portet over het leven van jongeren in de gewelddadige buitenwijken van Rio De Janeiro. En in tegenstelling tot de Waalse vedetten Dardenne is het niet allemaal sociaal drama wat de klok slaat, ook de manier van vertellen, de stijl en het camerawerk zijn van cruciaal belang. Meirelles gaat op zoek naar beelden om het sociale drama uit de clichés te halen, en zijn opvolger The Constant Gardener (2005) was daar tevens ook een schoolvoorbeeld van.

Maar net zoals de gebroeders Dardenne filmt de cineaste ook voornamelijk op locatie mét de locale bevolking. Zijn betrokkenheid met de Keniaanse bevolking tijdens de opnamen van The Constant Gardener omschreef hij als volgt: "Omdat ik uit Brazilië kom, kon ik de film op een andere manier maken dan een Brit gedaan zou hebben. Ik identificeerde me meer met de Kenianen dan met de Britten in het verhaal. Ik heb er veel Britse personages en plotlijntjes uitgehaald. Daarvoor in de plaats heb ik een aantal scènes bedacht in de straten van Nairobi. Met sfeer in plaats van plotontwikkeling."

Hiermee behoort Meirelles tot een elite aan filmmakers dat ondanks toenemende budgetten en het werken met duurbetaalde acteurs, geen concessies aan vorm of inhoud doet: hij wil op de eerste plaats zijn eigen ideeën en stijlmiddelen uitbouwen. Zijn eigenzinnige stijl leverde hem trouwens al een flinke schare fans op. Bewonderaars die al geruime tijd uitkijken naar Meirelles nieuwe film, Blindness (2008), de verfilming van de gelijknamige bestseller van de Portugese Nobelprijswinnaar José Saramago.

Korte inhoud: In deze mysterieuze thriller worden de inwoners van een vredig stadje plotseling opgeschrikt door abrupte blindheid. De blinden worden in quarantaine geplaatst in een hospitaal. Onder hen ook een dokter (Mark Ruffalo). Zijn vrouw (Julianne Moore) blijft merkwaardig genoeg haar zicht wel behouden, maar doet net alsof ze ook blind is om bij haar man te kunnen blijven. De chaos en verwarring in het hospitaal slaan al gauw om in een soort survival of the fittest, en geweld neemt schrikbarend snel toe. Langzaam maar zeker brokkelt de beschaving in het stadje af. De doktersvrouw lijkt de enige te zijn die de boel nog onder controle kan houden, maar ze wordt gedwongen het feit dat ze kan zien geheim te houden, uit angst voor vijandige represailles.

Blindness ligt dus volledig in de lijn van de (post-)apocalyptische trend die we kennen met films als Children of Men, Cloverfield, The Happening, Sunshine, Southland Tales, I Am Legend, 28 Weeks Later,… en zet de breekbaarheid van de mensheid centraal in een maatschappij die aan het vervallen is. In tegenstelling tot Children of Men (2006) wordt niemand onvruchtbaar, maar wel blind, wat de mensen compleet gek maakt en omzet in primitieve wezens. Ook de opbouw van de film lijkt hetzelfde patroon te volgen als de prent van Alfonso Cuarón. Bij het zien van de trailer lijkt het toch niet meteen te gaan om een rip-off van Children of Men, maar dat de focus toch eerder ligt op de 'intieme relaties' dan 'de wereld die om zeep gaat'.

*** HQ pics uit Blindness ***

Was de film enkele jaren eerder uitgebracht, was daar geen sprake van geweest. Aan Meirelles ligt de matige timing in elk geval niet, want hij wilde de roman van Saramago tien jaar geleden al verfilmen. "I was attracted by the paradox of making something visual about sightlessness." Er was alleen een probleem. De schrijver José Saramago wilde de rechten van zijn boek niet verkopen. Ook anderen die interesse toonden in het verfilmen van het boek, onder wie Gael García Bernal en Whoopi Goldberg, kregen nul op het rekest. Saramago is een uitgesproken Stalinist. Hij groeide op in een arm gebied in Portugal, een land dat de helft van de 20e eeuw onder rechtse dictators gebukt ging. Door die omstandigheden ontwikkelde de schrijver een grimmige kijk op mensen, de regering en het geloof. Toen een van zijn boeken door de Portugese regering verboden werd, vertrok hij naar de Canarische Eilanden. Vanwege zijn overtuiging kon Saramago het niet goedkeuren dat het kapitalistische Hollywood met zijn verhaal zou gaan lopen, vandaar zijn hardnekkige houding. Pas in 2005 ging de schrijver schoorvoetend akkoord met het voorstel van producent Niv Fichman en scenarioschrijver Don McKellar, onder voorwaarde dat de overheersende politieke boodschap versoepeld moest worden en dat het verhaal in een onherkenbaar land zou plaatsvinden. Fichman betrok vervolgens García en Meirelles - die dolblij waren dat hun droomproject tóch doorgang kon vinden - weer bij het project. García kreeg bovendien een van de hoofdrollen toegewezen.

De grootste uitdaging voor Meirelles was niet het samenstellen van een getalenteerde internationale cast, maar zijn manier van filmen. Want hoe creëer je een wereld waarin slechts één iemand kan zien? Of zoals Meirelles het zelf zegt: "Film is all about point-of-view and in this film there is none". En dus bedacht hij een melkachtig filmpje dat hij over de camera legde, om een beeld te geven van het perspectief van de blinden. Hoe zien zij de wereld? Volgens Meirelles dus door een witte, melkachtige waas. Bovendien moest de regisseur alle verwijzingen naar een plaats en een tijd wegwerken, op orders van Saramago. Zo hebben de karakters geen namen maar gaan ze door het leven als Girl with the Dark Glasses (Alice Braga), Old Man With Eye Patch (Danny Glover) of King of Ward 3 (Gael García Bernal). Meirelles gaat in zijn volgende project By Any Means Necessary (2009) de cel in voor een thriller waar een undercover-agent toenadering zoekt tot een gevangene die iets meer zou weten over een terroristische aanslag. 'Blindness' werd gekozen als openingsfilm voor het festival van Cannes 2008. Oordeel zelf of de film het niveau haalt van zijn twee vorige prenten. De film zou eind 2008 bij ons in de zalen moeten draaien.

Wat is er gebeurd met Sunshine (2007), de laatste science-fiction prent van Danny Boyle? Net zoals bij Slither (2006), een onverdiende flop aan de Amerikaanse box-office, belandt ook deze film quasi rechtstreeks in de DVD-rekken. Hoe is zoiets mogelijk? De film die bij ons (en quasi de rest van de wereld) in april van 2007 opende, kreeg pas 3 maanden later een release in de States in slechts in 461 van de 4000 zalen. Sunshine bracht slechts 3 miljoen dollar op, waarbij het na één week uit de zalen werd gehaald. Deze 3 miljoen dollar komt ongeveer neer op de recette die Frankrijk maakte met deze film (60 miljoen Fransen vs 300 miljoen Amerikanen). Wat, hebben de Fransen een andere film gezien? Heeft Danny Boyle een invloedrijke studio-baas een mot op zijn gezicht verkocht en heeft die in represaille de film geboycot?

Maar ook in de rest van de wereld deed de film het niet denderend. Wereldwijd bracht het existentieel-science-fiction-vehikel slechts een kleine 30 miljoen dollar op, en dat is véél te weinig voor een film met een productiebudget van 50 miljoen dollar. Fox bracht de film vorige week uit op DVD en in zijn eerste week maakte Sunshine al 4 miljoen dollar. Een dergelijk bedrag wordt aanzien als een top-dvd. Maar Sunshine zal hoe dan ook niet uit de schulden komen, maar zal ergens stranden op 45 miljoen dollar. Blijft dan nog de tv-rechten over, maar na aftrek van de marketing- en distributiekosten zal deze film een groot gat nalaten in de zakken van 20th Century Fox, en in mindere mate ook van de producenten Andrew Macdonald en Bernard Bellew.

Sunshine is niet perfect, de laatste 20 minuten konden veel beter. Toxh was het voor mij althans één van de meest verdienstelijke films uit 2007 met een origineel plot, sterke acteurs en een verbluffende production design. En als er nu een film was die je niet mocht missen op een groot cinema-scherm in dolby surround was het toch wel deze film. Maar net zoals 28 Weeks Later (2007) had Sunshine een zwakke promotie-campagne – en dat kan een bioscooprelease grondig aantasten. Maar zo’n flop had toch niemand kunnen voorspellen. Weet iemand wat er precies gebeurd is?

***Related Posts***
22/12/2007: De Beste en Slechtste Films uit 2007
20/03/2007: Trainspotting 2 ?
22/01/2007: Eerste beelden uit Sunshine

Er waren dit jaar heel wat films die noch super slecht nog super goed waren en die dus niet werden opgenomen in deze lijst. Ik denk dan maar aan films als My Blueberry Nights, The Hoax, Transformers, Spider-Man 3, The Host, Grindhouse, Live Free or Die Hard, Paranoid Park, Fracture, Ocean's Thirteen, I Am Not There, Beowulf, The Kingdom, A Mighty Heart, …

Veel films die echter genomineerd zullen worden voor de oscars zullen echter niet in deze lijst zitten, gezien veel van die films bij ons simpelweg nog geen release hebben gehad (Into the Wild, The Savages, No Country for Old Men, Juno, Charlie Wilson's War, Before the Devil Knows You're Dead, Atonement, There Will Be Blood,…).

Ik moet tevens bekennen dat ik Letters From Iwo Jima, Away From Her, We Own the Night en Le Scaphandre et le papillon nog steeds moet zien, dus vergeef me moest ik deze films over het hoofd hebben gezien in de Top 10 van Beste Films. Maar dit was zeker wel het jaar van de thrillers.

Deze BlogTalk wordt ook samengesteld door Timothy, Kenneth, Tagoean, Karen en een aantal andere filmbloggers (van zodra deze hun lijst on-line zetten, zal ik hier ook naar hun lijstjes linken). Ga dus ook maar even een kijkje nemen bij deze filmblogs en hun respectievelijke top 10. Hier is mijn Top 10, reacties zijn welkom in de commentaren:

10. The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford (2007) Andrew Dominik
The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford is niet meteen een titel waar je het grote publiek mee kan verleiden, maar misschien maar goed ook, want deze 160 minuten lange western is een beetje zoals luisteren naar muziek van Liszt of Chopin. Het voelt even lang als de titel. Maar als je in de mood geraakt, ga je meteen op in deze langzame en knap geregisseerde ballade met ingetogen acteurs die zich voortbewegen in prachtig uitgestrekte landschappen. Op narratief vlak laat de film voor mij zo af en toe een steek vallen. Het blijft vaak iets teveel op de vlakte dobberen alsof de makers het verwachtbare einde voor de kijker iets meer willen vermommen. Maar erg diep wordt er toch niet echt gegraven. Toch zeker een vermelding waard in de Top 10 Beste films van 2007.

9. Sunshine (2007) Danny Boyle
Het gebeurt niet vaak dat ik zo onder de indruk was van de spectaculaire en verblindende production design in een film. Het zou me niet verbazen dat we binnenkort horen: … and the Oscar goes to Mark Tildesley for Sunshine. Het is niet zozeer een vernieuwende science-fiction thriller, maar Sunshine deed mijn hart hevig kloppen, mijn trommelvlies trillen en mijn ademhaling stokken. De vertolkingen (Cillian Murphy, Cliff Curtis, Michelle Yeoh) en het intelligente, spirituele en metafysische plot van Alex Garland waren om van te smullen. Spijtig dat Danny Boyle iets teveel "pulp" gesnoven had bij de laatste 20 minuten, maar het bleef hoe dan ook fun om naar te kijken. Het was tevens ook een zuivere bioscoopfilm (om niet te zeggen een Imax-film), vooral omwille van de impact van die gigantische zon, de soms claustrofobische momenten en het oorverdovende geluid. Het is misschien een prent die slechts een kleine minderheid zal bekoren (vooral de SF-fans), maar het is voor mij nu al een classic.

8. American Gangster (2007) Ridley Scott
American Gangster heeft één zwakte; zo mocht het personage van Russell Crowe iets meer op de voorgrond treden. Maar de vertolking van Denzel Washinton deed ons dat gemis vaak vergeten. Het is een voortreffelijke vertelling over gangsters in een kapitalistische wereld, verfilmd door een meesterstilist. Scott neemt de tijd om zijn karakters uit te diepen, waardoor het conflict tussen 'goed en kwaad' niet wordt herleid tot een clichématige zwart-wit principes. Met deze film heeft Ridley dan ook zijn eerste maffia-film op zijn curriculum staan. Het is niet van het kaliber van The Godfather, maar het is zeker in de buurt van Goodfellas. De film zal in ieder geval de geschiedenis ingaan voor de chinchillabontjas van Denzel. Priceless! Meteen voor mij een contender voor de Oscar van Best Picture.

7. 300 (2007) Zack Snyder
En ja, ook dit jaar zit een comic-adaptatie in mijn top 10, en spijtig genoeg was dat dus niet Spider-Man 3, maar wel 300, naar een strip van Frank Miller. De verbluffende en vernieuwende visuele stijl laten bijna de Shakespeariaanse kwaliteiten vergeten in het verhaal. Het conflict is niet enkel extern, maar ook intern aanwezig, met op de voorgrond een koning die gedreven wordt door eer, liefde voor zijn land en nog meer door de liefde van zijn vrouw. Hoogmoed, egoïsme, arrogantie, schaamte, wreedheid en heldenmoed zijn de ingrediënten van dit epos - vol plotgaten die met genoeg testosteron worden opgevuld - maar in volledige overeenstemming met de verwachtingen na het zien van de trailer. Het moet trouwens de eerste geweldfilm zijn waar menig vrouwelijk schoon zich op heeft zitten vergapen. Zeg dat het niet zo is!

6. Michael Clayton (2007) Tony Gilroy
Het mag dan misschien een formulefilm zijn, maar deze Michael Clayton maakt de politieke-thriller-formule staalhard met een uitstekende downbeat vertolkingen en een aangrijpend verhaal. Je hebt wat tijd nodig om met de intrige mee te zijn, maar eenmaal zover ben je volledig gegrepen door de ingenieuze regie en de dramatische paranoïde. Ik denk niet dat Clooney dit jaar opnieuw een Oscar voor deze rol op zak zal steken hoezeer het verdiend zou zijn, maar mijn geld staat op de nevenrollen Tilda Swinton en Tom Wilkinson.

5. Das Leben Der Anderen (2006) Florian Henckel von Donnersmarck
De beklemmende spionage-thriller Das Leben Der Anderen is ongetwijfeld de sterkste Duitse film sinds Der Untergang (2004), en dat is voor een regiedebuut toch wel indrukwekkend. De regisseur distantieert zich van al te gemakkelijke karikaturen van totalitaire regimes, maar geeft toch op een indringende manier een beeld van een donkere bladzijde uit de Duitse geschiedenis. Er wordt veel geconverseerd, en er is bitter weinig fysieke actie – en dit in tegenstelling tot een film zoals Verhoeven’s Zwartboek (2006). Maar de acteurs zijn dermate sterk dat je bij aanvang van de film volledig in het verhaal wordt gezogen op de atmosferische muziek van Gabriel Yared en de efficiënte groen/grijze scope fotografie van Hagen Bogdanski.

4. Eastern Promises (2007) David Cronenberg
Eastern Promises is verre van de beste Cronenberg-film, ik vroeg me zelfs af of Cronenberg wel achter het verhaal stond, maar het resultaat mag er best wezen en bij nader inzien zit er toch heel wat Cronenberg-materiaal in verwerkt, zoals de homo-erotische spanningen en de voorliefde voor het vlees. Al van bij de eerste minuten wordt iemand’s keel overgesneden op een gruwelijk onhandige manier en de rest is al van een gelijkaardig allooi. Spijtig dat het scenario niet altijd waterdicht was, maar het zou niet de eerste keer zijn dat deze prent zijn geheimen pas prijsgeeft na een drietal kijkbeurten. Het is geen klassieke gangsterflick zoals American Gangster, maar een diep verontrustende beschouwing over de morele grenzen tussen 'goed' en 'kwaad', alsook over de lust naar agressie en seks.

3. The Bourne Ultimatum (2007) Paul Greengrass
The Bourne Ultimatum maakt de Bourne trilogie tot één van de beste trilogies ooit. Het sluitstuk is opnieuw een snelle en brutale prent met genoeg actie-sequenties om uw adrenalyne-te voelen pompen in uw aderen. Paul Greengrass heeft niet zomaar een sequel gecomponeerd maar eventjes de mood-board opgemaakt voor alle Bond, John McClane en Jack Ryan-films die nog mogen volgen. Dit is hands-off dé beste actiefilm van de laatste jaren. Als er nog sequels moeten volgen zal het haast onmogelijk zijn deze drie te overtreffen.

2. Ratatouille (2007) Brad Bird & Jan Pinkava
Dit zou wel eens Pixar’s beste film ooit zijn. Ratatouille is in ieder geval de meest indrukwekkende en postmoderne animatiefilms van de laatste jaren die voor een Disney-achtige animatieprent toch verbluffend realistisch is. Vreemd genoeg was John Lasseter niet tevreden met het werk van de Tsjech Jan Pinkava dat hij de regisseur na 3 jaar zwoegen de laan instuurde. De regisseur werd vervangen door Brad 'The Incredibles' Bird. Maar hoe dan ook is deze animatieprent veel beter dan The Incredibles. Je zit met wijd opengesperde mond en ogen te kijken naar geniale en superieur mooie animatie en een verhaal die veel rijker is dan bearnaise sause en verfrissender dan een Italiaanse sorbet met vers zomerfruit. Het stemmenwerk is voortreffelijk, het script is slim, de conflicten tussen de karakters en de achtervolging-scènes zijn om van te smullen. Misschien wordt het eens tijd om een animatieprent te nomineren voor Best Picture.

1. Zodiac (2007) David Fincher
Maar de film die voor mij het meeste indruk heeft gemaakt - waarschijnlijk ook omdat ik dit nooit had zien aankomen - is toch wel Zodiac. Na het zien van de film was de impact dermate groot dat ik toch even niet meer zo goed wist waar de uitgang van de cinema was. David Fincher brengt ons opnieuw een onversneden thriller, deze keer over één van de meest intrigerende en onopgeloste moordzaken van de VS, vertolkt door een stel talentvolle acteurs (Jake Gyllenhaal, Robert Downey jr., Mark Ruffalo). Fincher brengt met deze film niet alleen sfeer en ethetiek, maar bovenal een zeer intrigerende en existentiële thriller die geen portrettering wil maken van een gestoorde freak maar wel op het lijf zit van een detective en cartoonist en hun aartsmoeilijke speurtocht naar die kille serie-moordenaar. De 158 minuten lange film was trouwens essentieel om het gevoel van jarenlange frustratie van de speurders over te brengen. In Zodiac is er geen plaats voor achtervolgingen of shootouts, maar ligt de nadruk op het falende methodologische werkmethode van het politiewerk. Geen film over het monster, dan wel onze fascinatie ervoor. Laat het aan Fincher om de serial-killer-movie heruit te vinden.

10. Ghost Rider (2007) Mark Steven Johnson
Laten we de lat laag leggen voor deze worst movies Top 10, te beginnen met de comic Ghost Rider. Dat Nicolas Cage nog slechter kon presteren dan The Wicker Man (2006) had niemand durven denken. Nog meer over-acting van Cage zou zijn hoofd in vuur en vlam zetten, en kijk, we kunnen de vuurexplosie aanschouwen in Ghost Rider. Bij het zien van de trailer dacht ik nog een leuke rollercoaster comic te zien, maar de teleurstelling was groot toen ik deze troep voorgeschoteld kreeg. Voor de zoveelste keer een prent die maar geen keuze kan maken tussen thriller/horror en komedie, en dit heeft als gevolg dat je meestal lacht wanneer je niet hoort te lachen. Maar eerlijkheid gebiedt te zeggen dat de comic eigenlijk ook al niet zo goed was.

9. 4: Rise of the Silver Surfer (2007) Tim Story
Fantastic Four 2 is zo slecht dat je zou denken dat de studio nu wel door zouden hebben dat ze best de franchise stop zetten of de gehele filmploeg en cast ontslaan en nieuwe mensen aan het werk laten voor een REBOOT. Ik heb er niets op tegen dat een film is onderbouwd met simpele conflictjes tussen personages, maar dat deze geen enkele emotie uitstralen is onvergeeflijk. Voor een film die verondersteld is om rollercoaster-fun te brengen heb ik mij mateloos verveeld en geïrriteerd. Het scheelde niet veel of ik had net als 'The Thing' mijn zakdoek genomen om in tranen uit te barsten. Ik ben er zeker van dat er een veel betere film kan gemaakt worden met enkel en alleen de 'Silver Surfer'.

8. Balls of Fury (2007) Robert Ben Garant
Idiote komische films kunnen vaak heel goed bevallen, ik denk dan aan The ‘burbs (1989) of de films van de Farrelly Brothers of zelfs het verrukkelijke Hot Fuzz (2007). Maar te dwaas trekt ook op de ballen, en deze Balls of Fury spant op het gebied van flauwe en onnozele grappen toch wel de kroon. Was het niet voor Christopher Walken en Maggie Q had ik de film zelfs nooit uitgezien. De Razzies zullen voor deze ping-pong-slapstick niet uitblijven.

7. Rush Hour 3 (2007) Brett Ratner
Rush Hour 3, bestaande uit gerecycleerd materiaal van de twee vorige films, is de zoveelste aanslag op de goede smaak. En de zichtbaar verdikte Chris Tucker mocht dan nog 25 miljoen dollar gekregen hebben, zijn performance blijft op maat van een debutant die zijn typetje niet weet te overstijgen. Rush Hour mag dan nog een formule zijn die geld in het laatje brengt, dit derde luik is en blijft oersaaie en domme cinema. Ik hoop gewoon dat de makers met deze prent genoeg geld hebben verdiend om nooit meer terug te komen met een 4de deel. Waarom Roman Polanski zich voor deze vermoeiende buddy-movie heeft laten strikken blijft voor mij één groot raadsel.

6. I Know Who Killed Me (2007) Chris Sivertson
Torture porn blijkt 'in' te zijn. Terwijl Hostel II (2007) uiteindelijk nog meeviel, is I Know Who Killed Me gewoon veel te dom dat het bijna bezwaarlijk wordt. Dat Lindsay Lohan niet kon acteren wisten we al (ook voor haar zal dit jaar wel een Razzie klaar liggen), maar dat de makers met deze film de 'infantiele kitsch' in het leven hebben geroepen, tart alle verbeelding. Was de film nog maar een beetje spannend of schrikwekkend, maar zelfs dat kon er niet van af. Deze film is de reden waarom mensen oogleden hebben.

5. In the Name of the King: A Dungeon Siege Tale (2007) Uwe Boll
Oh ja, de film is slecht. Schrikwekkend slecht. Maar wat had je anders verwacht van 'The King of Bad Taste' Uwe Boll. In the Name of the King verscheen bij ons op het Bifff en zal nadien straight-to-dvd in de videotheek belanden. Neen, ik heb niet betaald om deze te zien, en maar goed ook. Ik had me anders op de koop toe nog slecht hebben gevoeld voor deze geldverspilling en voor de kleine financiële bijdrage aan een bedorven cinema.

4. Captivity (2007) Roland Joffé
Roland Joffé was ooit een beloftevolle filmmaker. Tegenwoordig staat hij garant voor ordinaire en vaak vulgaire platvloersheid, en met Captivity maakt hij geen uitzondering. Het is trouwens de zoveelste torture porn film uit 2007 die niet kan overtuigen. Als "24" fan keek ik vooral uit naar Elisha Cuthbert, maar het is allemaal zo saai en niet-plausibel dat zelfs dat niet meer kan bekoren. Het is in het beste geval een slechte Saw rip-off.

3. Epic Movie (2007) Jason Friedman & Aaron Seltzer
Inderdaad, er zijn twee regisseurs nodig geweest om deze drek te produceren. Het enige punt die de film maakt is dat een parodie maken van een parodie (Snakes On A Plane, Borat, Jack Sparrow) NIET WERKT. De film is allesbehalve een epische film, maar eerder een samenraapsel van grappen uit B-films die er tijdens de montage werden uitgeknipt omdat ze niet leuk waren. Kortom, er zit meer talent in de uitwerpselen van een straatkat, dan in deze Epic Movie.

2. Evan Almighty (2007) Tom Shadyac
Naast The Golden Compass (2007) zal Evan Almighty de geschiedenis ingaan als de grootste flops van 2007. Daar waar die eerste film nog min of meer indrukwekkende scènes kon afleveren alsook een paar leuke grappen, faalt de tweede film grandioos. Men kan zich zelfs afvragen waar die 175 miljoen dollar naar toe is. Evan Almighty is niets meer dan een oersaaie sitcom. Nochtans was er met de premisse veel meer mee aan te vangen, maar dan met een ander scenario, andere regisseur, andere acteur, andere … en trouwens met veel minder geld. Dat alle acteurs op het einde van de rit "Everybody Dance Now" staan te zingen en dansen, staat garant voor het puberale niveau van de prent.

1. Pirates of the Caribbean: At World's End (2007) Gore Verbinski
Vorig jaar stond The Da Vinci Code op nummer één van de Slechte Films uit 2006, dit jaar geef ik alle eer aan het zeemonster At World's End. Voor mij was het tevens dé grootste ontgoocheling, want de film had zich gemakkelijk bij de beste trilogies kunnen nestelen uit de filmgeschiedenis. Maar de regisseur verlaagde zijn niveau aan dat van Jack Sparrow en het aapje van Captain Barbossa met een onsamenhangend of onbestaand verhaal (maak uw keuze). Er werden in At World's End trouwens zoveel pacten gesloten en verbroken, onderhandeld over akkoorden en voorwaarden of nog van kamp verwisseld, dat het meer dan eens leek alsof wij naar een overkill-versie aan het kijken waren van onze regeringsonderhandelingen. Buiten de hallucinerende belevenissen van Jack Sparrow in Davy Jones' Locker en het scheeps-treffen in een woedende draaikolk, is het oeverloos staren naar zwaardgevechten tussen 'half-dode mannen', die niet eens van een zwaard kunnen sterven en lustig het plot proberen uit te leggen aan elkander. Na dit sluitstuk is het misschien tijd om de zeilen op te plooien, de luiken te schalmen en het anker uit te gooien, want ik betwijfel dat Jack Sparrow een betere scenarist en/of regisseur zal vinden nabij The Fountain of Youth.

***Related Posts***
29/12/2011: Top 10 Best & Worst Movies of 2011
30/08/2011: Top 10 Worst Movies of 2010
29/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010 (Karen)
23/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010
06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
26/12/2008: Top 10 Best & Worst Movies of 2008
22/12/2007: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
16/12/2006: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
23/12/2005: Top 10 Best & Worst Movies of 2005

Zoals we al konden verwachten heeft Sam Raimi nog maar eens de lat hoger gelegd voor Spider-Man 3 (2007), nadat Spider-Man 2 zomaar eventjes de grootste omzet genereerde voor comic-book verfilmingen en diverse box-office records aan diggelen sloeg. En ja, het derde deel beantwoordt aan een aantal verwachtingen en streelt het oog met visuele rijkdom - MAAR IS NIET BETER DAN SPIDER-MAN 2. Hoewel, de zwakke momenten in ed film kunnen de pret toch niet echt bederven, ook al ben je geen echte comic-book fan. Toch spijtig, want dit had de grootste film van het jaar kunnen worden.

Net zoals Christopher Nolan met Batman Begins (2005), heeft Raimi zijn film een eigen hedendaags tintje gegeven, die de superheld meteen ook relevanter maakt. In de Spider-Man (2002) film slaagde hij er op bekwame wijze in om Peter Parkers transformatie tot spiderman geloofwaardig te maken, nadat hij bij een schoolexcursie door een genetisch gemanipuleerde spin was gebeten. Met zijn ingetogen uitstraling leek de hoofdrolspeler Tobey Maguire vooraf een vreemde keus voor een actieheld, maar juist dat maakte hem zo geschikt voor de rol van de onzekere en neurotische Parker. De nodige uren in het fitness-centrum zorgden er bovendien voor dat Maguire ook in fysiek opzicht de juiste man voor de job werd. Tegenspeelster Kirsten Dunst vond ik dan weer een spijtige keuze. Veel voorbereiding voor haar rol kwam er niet aan te pas. Een rode kleurspoeling door haar blonde haardos en de klus was geklaard om Mary Jane te vertolken.

Na het conflict met Osborn in Spider-Man, een geschifte wetenschapper die per se de machtigste man van New York wilde worden, kreeg Peter het ook moeilijk met Osborn's zoon Harry (James Franco), Peters beste vriend die ook de mooie Mary Jane aan de haak wilde slaan. Een gegeven dat ook in de derde film weer terugkeert. Het tweede deel was voor mij één van de beste comicfilms; waarin het drama, de romantiek en de humor werd vermengd met hevige actie-scènes. Spiderman slingerde als vanouds van de daken, maar tobde ook met zijn superkrachten - en met de liefde. Als Peters superkrachten hem op onverklaarbare wijze in de steek laten, besluit hij zijn Spider-Man pak voorgoed weg te gooien en een ultieme poging te wagen om Mary Jane voor zich te winnen.

In Spider-Man 3 moet Peter het niet alleen tegen oude en nieuwe vijanden opnemen, maar vooral ook tegen zijn eigen donkere kant. Eerst lijkt hij alleen last te hebben van een onvoorziene aanval van ijdelheid: de stad wil Spidey tot ereburger uitroepen en Peter is zo tevreden met zichzelf dat hij niet doorheeft dat het met Mary Jane minder goed gaat. Het verhaal neemt echter een gevaarlijke wending als Peter een nieuw, gitzwart spiderman-pak aantrekt en zich van reddende engel ontpopt tot een genadeloze wreker, die er niet voor terugschrikt het recht in eigen hand te nemen. Bovendien lijkt het erop dat Peter tegenover een overmacht aan vijanden komt te staan. Zijn oude vriend Harry houdt Spider-Man verantwoordelijk voor de dood van zijn vader. De ambitieuze fotograaf Eddie Brock (Topher Grace) is niet alleen strontjaloers op Peters positie als vaste Spidey-fotograaf bij de Daily Bugle, maar krijgt ook de beschikking over superkrachten en transformeert tot de venijnige Venom.

Het meest spectaculair is niet Venom maar wel de intrede van de Sandman (Thomas Haden Church), die in visueel opzicht voor het grootste woooooow-effect zorgt en in zijn eentje bijna de prijs van een toegangsticket waard is. De Sandman draagt bovendien een verleden met zich mee dat net zo traumatisch is als dat van Peter en bovendien stelt hij Spiderman voor een bijzonder lastige opgave: hoe immers maak je een reus van zand van kant? Zonder veel te willen verklappen van de film, komt Venom (uiteraard) slechts op het einde in actie…spijtig.

En dit is dan ook een eerste minpuntje. Venom is er eigenlijk met de haren bijgesleurd en deze tijd had beter ingevuld kunnen worden door een diepere uitwerking van de twee andere villains. Venom is een soort hype geworden, maar had volgens mij een betere beurt gemaakt in een Spider-Man 4. Het personage is in ieder geval interessant genoeg. Drie "anti-helden" uitwerken in één film is gewoon iets teveel van het goede, als je nog eens een relatie met Mary Jane en de innerlijke strijd van Spiderman wil gaan verhalen. Een tweede minpuntje blijft voor mij Mary Jane. De persoonlijke verwikkelingen in het eerste uur tussen Peter, Mary Jane en Harry zijn weliswaar vermakelijk, maar kennen weinig diepgang, waardoor je het idee krijgt naar een dure tv-soap te kijken. En als Raimi dan in het laatste deel alle belangrijke personages bij elkaar heeft voor het ultieme slotgevecht, is de fantasie een beetje op en moeten we het doen met veel te lange en vaak slordige afwikkelingen.

Maar al bij al is Spider-Man 3 een geslaagde prent en het beste - samen met de eerste 80 minuten van Sunshine (2007) - wat je nu in de zalen kan aantreffen. Ik verwacht dan ook een monsterrecette in de States. Komen er vervolgfilms? JA, al dan niet met Tobey Maguire en Sam Raimi ! Villains genoeg. Ik denk dan aan Carnage, Lizard, Scorpion, Rhino, Mysterio, Morbius the Living Vampire, Morlun, Hydro Man, Shocker, Vulture, Electro, Chameleon, Kraven the Hunter en Kingpin. Hopelijk hebben ze iets geleerd uit dit derde deel en maken ze opnieuw geen meltingpot van diverse karakters. Spider-Man is geen X-Men (2000). Spider-Man 3 loopt in onze zalen vanaf 1 mei 2007. Hieronder vinden jullie trouwens een filmpje (opgelet *spoilers*) van hoe de film net iets beter had kunnen worden. De grappen zijn niet altijd geslaagd, maar sommige zaken slaan toch wel de nagel op de kop.

***Related Posts***
08/03/2007: Nieuwe Spider-Man 3 trailer
10/11/2006: Spider-Man 3 teaser-trailer
11/08/2006: Spider-Man 3 hologram poster
18/07/2006: Sam Raimi toch interesse in Spider-Man 4
29/06/2006: Spider-Man 3 teaser
03/06/2006: Setpics Spider-Man 3
30/03/2006: Elizabeth Banks treedt op de voorgrond in Spider-Man 3
24/02/2006: Spider-Man heeft een zwart pak !
20/01/2006: Bryce Dallas Howard in Spider-Man 3
28/09/2005: Spider-Man villains
15/09/2005: Danny Elfman vs Sam Raimi
16/04/2005: Spider-Man 3 vs Hobgoblin
29/03/2005: Spider-Man 3 vs Sandman
22/03/2005: Thomas Haden Church als rivaal
03/02/2005: Spider-Man 3 vs Venom
14/07/2004: Spider-Man 2 review

De nieuwe prent van Danny Boyle, de science-fiction actiefilm Sunshine (2007), overtuigt me niet. Meer nog, ik denk dat het een voorspelbare, debiele en saaie mix wordt van The Core (2003) en Armageddon (1998).

Ik denk dat de meeste mensen het met mij zullen eens zijn dat Trainspotting (1996) één van de meest verrassende en vernieuwende films was uit de 90’s. Zelfs Shallow Grave (1994) vond ik een fantastische low-budget prent met een geweldig script. Maar na Trainspotting had ik de indruk dat Boyle zijn ziel had verkocht aan Hollywood, en de ene teleurstellende film na de andere maakte.

Met 28 Days Later … (2002) probeerde hij nog wel terug te keren naar zijn roots, met een geslaagde apocalyptische prent, maar nu blijkt dat Boyle ook Trainspotting opnieuw wil herleven met … jawel, u raadt het…een sequel.

Wat vele mensen niet weten is dat de auteur van Trainspotting, Irvine Welsh, ooit een vervolg had geschreven met dezelfde bende, met name Porno. Het boek pikt alles terug op 10 jaar nadat Mark Renton gaan lopen is met het druggeld van Simon "Sick Boy" Williamson, Danny "Spud" Murphy, en de psychotische Francis Begbie. De megalomaan Sick Boy heeft nu een nieuw plan bedacht om grof geld te winnen, en dat met het maken van een pornofilm. Volgens een interview die Boyle had gegeven aan IGN, is het enige struikelpunt de leeftijd van de karakters. Hij vond dat de acteurs iets ouder moesten zijn.

"They need to have a bit of age. Our take on it is, their headiness -- these guys who lived at the absolute brink, felt they were invincible and felt they could abuse themselves to the absolute limit - suddenly hit middle age. They're in their forties and they look it -- but they don't really look it, those actors."

In ieder geval heeft scenarist John Hodge al een eerste versie klaar van de sequel. Nu nog een paar jaar wachten op het rijpingsproces van de acteurs. Hopelijk wachten ze niet te lang. Ewan McGregor is nu 36, ik zou het maar zielig vinden moesten we nu nog moeten wachten tot de acteur 45 wordt. Als Brett Ratner, in X-Men 3: The Last Stand, Ian McKellen en Patrick Stewart met ‘digital skin grafting’ de acteurs 20 jaar jonger kan maken, dan zou dat toch moeten lukken om de Trainspottings-bende ook een paar jaar ouder te maken.

Trouwens, de eerste Trainspotting is ondertussen al 11 jaar geleden en het boek spreekt over een tijdspanne van 10 jaar. "My man, get your head out of your Hollywood ass, and give us another great Boyle-vintage flick."

We kennen Danny Boyle zeker nog van Trainspotting (1996), waarin we een kort geknipte en briljante Ewan McGregor zagen als junky in een allesbehalve drugsvrije omgeving. Boyle maakte ook de thriller 28 Days Later (2002), die ondertussen al een sequel heeft met 28 Weeks Later…(2007), en het commerciële box-office succes The Beach (2000) met Leonardo Di Caprio. Helaas is die laatste film ook een van zijn minst interessante films. Boyle regisseerde ook Millions (2004), maar die film kan ik dus nergens vinden en weet er eigenlijk bitter weinig van. Nu komt hij met een nieuwe science-fiction prent voor de dag, Sunshine (2007) met Rose Byrne en Cillian Murphy in de hoofdrollen. Hier heb je trouwens de blog over de film.

Korte inhoud: Over vijftig jaar sterft de zon af en daarmee de hele mensheid op Aarde. Onze laatste hoop rust op het ruimteschip Icarus II, dat de opdracht heeft gekregen een explosie in de zon te veroorzaken, wat hem nieuw leven inblaast. De eerste Icarus-missie is misgelopen omdat het schip spoorloos verdween en ook Icarus II verliest contact met de Aarde. Langzamerhand blijkt er meer aan de hand te zijn met hun missie en moet iedereen moeite doen niet krankzinnig te worden.

Ik ben niet echt onder de indruk van de teaser en de korte inhoud spreek me niet echt aan. De premisse is in ieder geval al even belachelijk als die van The Core (2003) waarin de aardkern plots was gestopt met draaien en een kleine ploeg in de grond werd gestuurd om die lava opnieuw in beweging te brengen. Als je niet moet schaterlachen heb je de neiging om op de fast-forward knop te duwen. Boyle is wel een talentvolle regisseur, maar hier zijn mijn verwachtingen zeer laag. Ik kan maar aangenaam verrast zijn. Sunshine komt bij ons in de zalen vanaf 11 april 2007.