De FilmBlog

Het is bijna voorbij, maar ik heb van 2011 genoten, ook al waren er niet meteen véél hoogvliegers. Toch een filmjaar met heel wat verrassingen, en naar goede oude traditie komen de beste films op het einde van de rit. Vorig jaar waren er zo 3 films die aan mijn lijstje ontbraken, maar op dit ogenblik had ik ze dus nog niet gezien. En dit jaar is het niet anders. Nope, ik heb niet ALLE films uit 2011 gezien, maar toch wel een behoorlijk aantal, en voldoende veel om een top 10 lijstje met De Beste en Zwakste Films van 2011 samen te stellen.

Films die net uit mijn top 10 van beste films vielen zijn Carnage (2011) van Roman Polanski, Rise of the Planet of the Apes (2011) van Rupert Wyatt, La Piel Que Habito (2011) van Pedro Almodovar, Rundskop (2011) van Michael R. Roskam en The Help (2011) van Tate Taylor. Onderaan de ladder heb ik getwijfeld om The Hangover part II (2011) een plaats te geven in de 'Hall of Shame', maar er waren andere kandidaten die zelfs nog zwakker deden. Ook I Am Number Four (2011) heeft net de dans ontsnapt, ook al stonk deze prent van mijlenver, en Jack and Jill (2011) vond ik zelfs de vermelding in een top-lijstje niet waard. Maar uiteraard zullen er nog wel films zijn die ik uit het oog heb verloren, maar dat zal ik wel lezen in de commentaren.

10. Fast Five (2011) Justin Lin

Ik had niet veel verwacht van nog een nieuwe Fast & Furious film. Wie wel trouwens? Maar dan kwamen ze met deze testosteron-rollercoaster, die volledig immuun is tegen alle wetten der fysica en zichzelf tevreden stelt met snelle car-races, mooie vrouwen en spierbundels. Het is misschien niet de beste film van het jaar, laat staan dat het verhaal de moeite is om na te vertellen, maar wat was dat voor een plezierrit. Fast Five is meteen ook de beste F&F film uit de reeks, en zo zie je dat de zoveelste sequel van een film niet noodzakelijk als verwerpelijk moet beschouwd worden.

9. Hugo (2011) Martin Scorsese

Hugo was een aangename verrassing en dan nog wel voor het eerste 3D project van Scorsese. In ieder geval mocht deze knappe familiefilm niet ontbreken aan deze lijst. Het is 3D-cinema zoals ik het graag zie, en reikt met kop en schouders boven frivoliteiten als Avatar (2009). Hugo is de film die je kan aanraden aan iemand die wil kennis maken met de techniek, en hopelijk zullen ze er nu mee ophouden. Ook Ben Kingsley komt terug op de voorgrond met een geweldige prestatie, maar de show wordt hier toch wel gestolen door de regisseur.

8. The Artist (2011) Michel Hazanavicius

Film-experimenten leveren ook zelden geslaagde films op, maar The Artist is hier wel een uitzondering op. Het is een feilloze recreatie van een stille film met een geweldige Jean Dujardin en Bérénice Bejo in de hoofdrol. Zonder enige twijfel de meest originele prent van 2011 die zeker wel een impact zal hebben op de komende Oscar-uitreiking in 2012. Ultiem vermaak uit de jaren stillekes.

7. Tinker Tailor Soldier Spy (2011) Tomas Alfredson

Ik had noch het boek gelezen of de tv-serie gezien, en werd dus voor de eerste keer blootgesteld aan de geneugten van een echte misdaad intrige met een ingenieus labyrint-plot. Het verhaal van Tinker Tailor Soldier Spy (2011) speelt zich af in het Londen van de jaren 70, in een verscholen draaikolk van spanningen tussen het kapitalistische Westen en de communistische Sovjet-Unie. Complotten worden gevormd, informatie doorgespeeld en gestolen, mensen worden verraden en nu en dan vallen er zelfs slachtoffers. En in een spionage-thriller van 127 minuten waar de dialogen, en niet de actie, de plot uitbouwen zijn talentvolle acteurs van cruciaal belang. En dit is hier zeker het geval. De acteurs weten dat ze de film niet mogen verzuipen in ellenlange expositie, maar verwennen de toeschouwer met geraffineerde vertolkingen. Je krijgt zelfs kippenvel wanneer Gary Oldman op een gegeven moment een monoloog opvoert.

6. Warrior (2011) Gavin O'Connor

Ik heb het normaal niet zo voor vecht-films, maar deze Warrior heeft me al evenveel kunnen bekoren als The Fighter, en dat allemaal door het scenario die zich niet tevreden stelt met karikaturen, en acteurs die de ziel uit hun lijf spelen. De plotpunten zijn herkenbaar en je weet snel naar waar deze prent naar toe wil, en toch blijf je op het puntje van je stoel. Ik kan me op dit moment geen betere MMA film voor de geest halen.

5. Midnight in Paris (2011) Woody Allen

Dit jaar zijn er geen Pixar films in mijn Top 10, maar wel een romcom. Midnight in Paris was één van de meest verfrissende komedies van 2011. Net zoals Polanski of Scorsese, is ook Woody Allen nog helemaal niet uitverteld. Maar ook Owen Wilson laat hier één van zijn meest interessante vertolkingen zien. De kracht van Midnight in Paris is de manier hoe het de spot kan drijven met de teleurstellingen van de mens, met zijn ongebreidelde verlangen naar betere tijden. Hartverwarmende en buitengewoon verrassende prent.

4. Mission: Impossible – Ghost Protocol (2011) Brad Bird

De perfecte actieprent van 2011 is Mission: Impossible – Ghost Protocol, van de Pixar-regisseur Brad Bird, tevens zijn eerste live-action film. De film heeft misschien iets minder charisma als de opkomende nieuwe Dark Knight film, maar het brengt al evenveel vuurwerk, stunts en heroïsme om van te rillen. Het verhaal is nog steeds 'impossible', maar net zoals Fast Five hebben de makers de franchise tot de essentie kunnen herleiden en deze tot de perfectie gebracht. Ook Tom Cruise bewijst nog maar eens dat hij nog steeds een geniaal acteur blijkt te zijn, die zijn personage nog steeds voldoende kan stofferen om er een intrigerend figuur van te maken. Zelfs al duurt deze film meer dan twee uur, de adrenaline blijft pompen in onze aderen vanaf de begincredits tot lang na de eindcredits.

3. Moneyball (2011) Bennett Miller

Ook al had ik er meer van verwacht heeft Moneyball me kunnen bekoren met een uitstekende Brad Pitt in de hoofdrol, waarvoor hij waarschijnlijk zal beloond worden op de komende Oscar-uitreiking (Tenzij George Clooney de eer wegkaapt, gezien hij zowat de chouchou blijft van The Academy). En ook al ben je geen fan van baseball, mensen die fan zijn van een goed verhaal zullen hier met volle teugen van genieten. Gebaseerd op een waar gebeurd verhaal, werd alles verrijkt met sterke vertolkingen en een slim verhaal van de hand van Steven Zaillian en Aaron Sorkin (The Social Network). Een sportfilm die in tegenstelling tot zijn soortgenoten, niet de prestatie, dan wel de strategie op het voorplan plaatst. Iets wat alles een stuk interessanter maakt. Sterke plot + relevante inhoud + fijne dialogen en karakters + knappe vertolkingen en strakke regie + hoge ontspanningswaarde + film die blijft hangen = mijn nummer één.

2. The Girl with the Dragon Tattoo (2011) David Fincher

Wie had ooit kunnen denken dat een Hollywood remake van een geslaagde, twee jaar oude, Zweedse prent, mij zo kon omver blazen. The Girl with the Dragon Tattoo is op vele vlakken een betere film dan het origineel. En de troef van deze prent is dat je het niet gaat beschouwen als remake, dan wel als een andere adaptatie van eenzelfde boek. David Fincher voelt zich in ieder geval kiplekker met het aangereikte materiaal. En desondanks de grauwe natuur van de film, ziet Zweden er heel elegant en rustgevend uit. Maar het is een rust die ons ook wel onwennig maakt. Achter het mooie plaatje schuilt een wereld van verderf en terreur. En toch is het niet Fincher’s beste film, maar dat heeft dan weer te maken met het respect die hij had voor het bronmateriaal en hij er geen persoonlijke film wou van maken. Het is een keuze die je als regisseur moet maken, en deze is zeker wel een verdienstelijke. Maar misschien nog belangrijker dan de regisseur, zijn de acteurs die stuk voor stuk krachtige vertolkingen neerzetten. Een brutale en hard prent, die een tijdlang zal blijven nazinderen.

1. Drive (2011) Nicolas Winding Refn

Ook al heeft de schrijver James Sallis voor zijn Drive wel heel veel inspiratie gezocht bij Thief (1981) van Michael Mann, blijft het een schitterende prent, en dit dankzij de ingetogen en efficiënte filmstijl van regisseur Nicolas Winding Refn, en de ontroerende vertolkingen van Carey Mulligan en de nieuwe James Dean, Ryan Gosling. De intelligente actiefilms zijn schaars, en Drive slaagt er wonderwel in op de adrenaline-opstootjes te doseren met levenskwesties over het lot en boetedoening. Arthouse of mainstream thriller? Deze prent kan je gewoon niet in een hokje duwen. In ieder geval is dit voor mij dé beste en meest verrassende film van het jaar.

10. Green Lantern (2011) Martin Campbell

Het grootste struikelblok bij Green Lantern was misschien wel het bronmateriaal. Het basisconcept van de strip is eigenlijk wel wat LAME: Elke Green Lantern beschikt over een zogenaamde Power Ring, waarmee ze met hun verbeeldingskracht wapens, voorwerpen of structuren kunnen materialiseren. Deze ringen zijn gemaakt met zeer geavanceerde buitenaardse technologie. Een ring moet dan ook om de 24 uur worden bijgeladen (wtf?!) met behulp van een lantaarnvormig apparaat (whaaa??). Misschien hadden de makers toch iets dieper moeten graven in de verschillende Green Lantern comics, en er het beste uit gedestilleerd. Want wat nu voor ligt overtuigde mij niet. Ook al valt er op de vertolking van Reynolds niets op aan te merken, hebben we als toeschouwer geen voeling met hem.

9. Sucker Punch (2011) Zack Snyder

Visueel verbluffend en de trailer was veelbelovend, maar wat voor een zooitje was Sucker Punch. En begrijp me niet verkeerd, aan de film heeft heel wat talent gewerkt, maar net daarom verdient hij ook zijn plaats in deze list of shame. Dit rot scenario was een flauw excuus om een lange videoclip te draaien met een verzameling van fetish-scènes. Ook Kill Bill heeft zich laten gaan in een visuele manga-stijl; maar die film had tenminste nog een verhaal, en personages die de moeite waren om te volgen. En wat nog erger is, met al de aanwezige erotische spanning in deze prent is dit één van de saaiste films van 2011. Onvergefelijk!

8. The Tree of Life (2011) Terrence Malick

En de film die zelfs nog meer talent heeft achter de camera en nog dieper zinkt is The Tree of Life. Door sommigen geprezen als een geniale film, door nuchtere mensen beschouwd als een klucht. Als fan van Terrence Malick vond ik dit misschien één van mijn grootste teleurstellingen van 2011. Het had er alle schijn van dat de regisseur, net zoals bij Sucker Punch, een film wou maken waar hij zin in had zonder stil te staan bij zijn publiek...laat staan zijn eigen acteurs die nauwelijks wisten wat ze op de set deden (cf. reactie van Sean Penn). Het lijkt bij momenten wel op een studentenfilm die zichzelf heeft vast gereden tijdens een spirituele trip. Maakt mij niet veel uit dat de film de Gouden Palm op Cannes heeft gewonnen. Hun vorige winner, Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives (2010), was nu ook niet meteen de beste film van 2010. Dit hebben gezegd verdient de cameraman een Oscar voor beste fotografie.

7. Cowboys & Aliens (2011) Jon Favreau

Cowboys & Aliens is gewoon niet goed. Het verhaal – die door maar liefst 8 scenaristen (!) werd neergepend hangt met haken en ogen aan elkaar, staat bol van de clichés (cf. Ford die een mes geeft aan een jongen en die dit mes dan gebruikt om een alien mee te "prikken", de scène waarin een barman voor schut wordt gezet door een foute cowboy met triggerfinger,...) en is ronduit bespottelijk (cf. de aliens zoeken naar goud - maar nemen nog even de tijd om mensen te kidnappen, … whatever). De acteurs (Ford, Wilde, Craig) zijn compleet verkeerd gecast en lopen er ook in rond als kartonnen borden, zonder echt te weten van welk hout pijlen te maken. En de enige pijlen in deze science-fiction western komen van een bende Indianen - Cowboys and aliens AND Indians dus - die halverwege het verhaal op vrij nutteloze wijze hun intrede maken. In de film zegt Craig op een gegeven moment "They came here for the Gold", waarop Ford antwoordt "Gold? That’s ridiculous. What are they gonna do with it? Spend it? " Een sentiment die waarschijnlijk gedeeld wordt door de gemiddelde bioscoopbezoeker.

6.World Invasion: Battle Los Angeles (2011) Jonathan Liebesman

Spijtig voor de uren die het speciale effecten team heeft gesleten aan World Invasion: Battle Los Angeles, maar het is een kandidaat voor de Razzie Awards van volgend jaar. De film is één groot cliché: over de efficiënte Amerikaanse oorlogsmachine, de militaire helden die alles in het werk stellen om de bevolking te beschermen en de moordlustige aliens die alles met de grond gelijk willen maken en de wereld koloniseren. Koloniseren? Wat? Blijkbaar zijn ze uit op onze water reserves. Hoe weten we dat? Wel, CNN staat in voor de invulling van het verhaal, en het toedekken van de hiaten. En CNN was voor mij de 'enige echte held' in het verhaal, want zij slagen erin om desondanks de verschroeide en platgebombardeerde aardbol toch nog een mooie uitzending te maken met journalisten ter plaatse en statistieken over het waterpeil die blijkbaar zou gedaald zijn.

5. Conan the Barbarian (2011) Marcus Nispel

Indien jullie gek zijn van goedkope 3D effecten, halfgare dialogen, levenloze karakters en hersenloos stoot- en hakwerk, is deze Conan the Barbarian voor u bestemd. Nispel vangt niets nieuws aan met het gegeven en lijkt weinig interesse te hebben om zijn acteurs beter te coachen. Alle vertolkingen in de film zijn beschamend zwak en is de chemistry vrijwel onbestaand tussen Jason Momoa en Rachel Nichols. En dat zijn van die zaken, zelfs in een barbarenfilm, die een film om zeep kunnen helpen. Maar deze versie laat ons onberoerd. We voelen weinig voor Conan en de moord op de ouders heeft zo goed als geen impact. Kon ook niet anders als je weet dat ze achter de camera meer geïnteresseerd waren in de visuele effecten en de 3D-shots. Maar het probleem van de film ligt hem uiteindelijk niet in de 3D, dan wel is het zwak script en de ongeïnspireerde regie.

4. PotC: On Strangers Tides (2011) Rob Marshall

De meest irrelevante en zinloze sequelfilm van het jaar is Pirates of the Caribbean: On Strangers Tides . Het is ook compleet onduidelijk wat de relatie uiteindelijk is tussen Johnny Depp en Penélope Cruz. Soms hebben ze een haat-relatie, soms blijken ze elkaar niet te kunnen missen, soms wantrouwen ze elkaar, soms is er gewoon liefde, soms lijken ze elkaar nauwelijks te kennen. Zou dit geen gevolg zijn van het versnipperde script, die door een 4tal scenaristen met lijm en plakband aan mekaar is geplakt? Maar regisseur Rob Marshall kan je uiteindelijk niets verwijten. Hij heeft gedaan wat iedere filmkenner al maanden van tevoren had kunnen voorspellen: slapstick humor brengen met idiote choreografieën en cartoony actie-sequenties - geheel in de lijn van zijn vorige films. Deze PotC 4 kan enkel gesmaakt worden door kijkers die niet veeleisend zijn; zoals pubers.

3. The Smurfs (2011) Raja Gosnell

Het was meteen duidelijk dat The Smurfs (2011) niet aan mij besteed was. Ik had immers de puberjaren met succes volbracht en de makers van deze prent hadden niet meteen de interesse om een film te maken voor +16 jarigen. Maar dat zal Hollywood een zorg wezen, want zij mikken immers op deze impulsieve Teletubbie-consumenten. Toch is het een vrij smaakloze prent met enkel Hank Azaria die nu en dan een glimlach kan opwekken. Een recyclage van Alvin and the Chipmunks (2007), zonder enige toegevoegde waarde. Het pathetische is dat er nu ook nog een sequel in de maak is.

2. Season of the Witch (2011) Dominic Sena

Jullie dachten toch niet dat Nicolas Cage kon ontsnappen aan de lijst? Zijn meest opmerkelijke bijdrage is toch wel Season of the Witch. Er zitten (los van Ron Perlman en Christopher Lee) meer overtuigende vertolkingen in De Leeuw van Vlaanderen (1985) dan in deze gehele film. Maar ook al is het acteerwerk vaak om van te schaterlachen, die cgi in deze prent was gewoon ronduit lachwekkend. Mocht je niet beter weten zou je denken dat je naar een Uwe Boll film aan het kijken bent. Season of the Witch kwam uit in het prille begin van 2011, maar toen wist ik al dat deze film stand zou houden in mijn Top 10.

1. New Year's Eve (2011) Garry Marshall

En ik dacht dat Jan Verheyen de ultieme rotzooi feelgood-romcom-emsemble-film had gemaakt met zijn Zot van A. (2010), maar New Year’s Eve van Garry Marshall stinkt nog een stukje erger en spant hiermee de kroon van meest verderfelijke schijtfilm van 2011. Welk kieken bij New Line vond het een goed idee om een scenario van Katherine Fugate te gaan verfilmen? Was haar Valentine’s Day (2010) al niet voldoende qua afgang?! Straks bederft ze ook nog eens Halloween voor ons!

***Related Posts***
29/12/2011: Top 10 Best & Worst Movies of 2011
30/08/2011: Top 10 Worst Movies of 2010
29/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010 (Karen)
23/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010
06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
26/12/2008: Top 10 Best & Worst Movies of 2008
22/12/2007: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
16/12/2006: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
23/12/2005: Top 10 Best & Worst Movies of 2005

Het was duidelijk aan de overvloed aan goede antwoorden dat de quiz iets eenvoudiger was dan de vorige edities. Grootste struikelblok bleek nummer 7 te zijn. Een ander struikelblok was dat tientallen mensen vergeten zijn hun adres op te geven of een antwoord op de schiftingsvraag. Spijtig voor hen, maar denk er aan voor de komende edities. De correcte antwoorden op de Sucker Punch filmquiz waren:

1: Watchmen ( -> een film van Zack Snyder)
2: Kill Bill (vol. 1) (-> was duidelijk een inspiratiebron voor Sucker Punch)
3: Inception (-> gelijkaardige droomsequenties)
4: Sherlock Holmes (-> een film waar er geregeld een dreun wordt uitgedeeld)
5: Dawn of the Dead (-> een film van Zack Snyder)
6: The Matrix Revolutions (-> een film waar er geregeld een dreun wordt uitgedeeld)
7: Donkey Punch (-> Punch in de titel)
8: 300 (-> een film van Zack Snyder)
9: Orphan (-> art director Patrick Banister heeft op beide films briljant werk geleverd)
10: Fight Club (-> een film waar er geregeld een dreun wordt uitgedeeld)

Schiftingsvraag: Het boek dat ik aan het lezen was; Back Roads van Tawni O'Dell met 325 pagina's.

Vijf winnaars krijgen een blu-ray exemplaar van Sucker Punch in de bus, vijf andere krijgen een dvd exemplaar. Proficiat aan de winnaars en blijf De FilmBlog volgen voor nog meer filmnieuws en wedstrijden.

Of dat is althans de indruk die je krijgt wanneer je leest over de opkomende Sleeping Beauty van Julia Leigh. Voor haar debuutfilm kiest ze resoluut voor erotiek, sm, fetisjisme en sexy lingerie. We zijn dus ver weg van Walt Disney's Doornroosje. De regisseuse heeft geen regie-ervaring, maar als roman-schrijfster weet ze wel hoe ze een verhaal moet vertellen.

In grote lijnen gaat het over een studente die de verborgen wereld ontdekt van haar seksualiteit, maar dan wel in een onbewuste toestand. Let wel, het ziet er niet naar uit dat het platvloerse vuile-manieren-film is of een zeemzoeterig Zalman King orgasme, maar misschien wel iets uit de wereld van Atom Egoyan en Sofia Coppola. De beelden hebben trouwens iets weg van de films van Pier Paolo Pasolini (ook al werp ik hier nu misschien iets teveel bloemen naar een debuutfilm). Julia Leigh gaf haar actrice in ieder geval de raad om zich voor te bereiden voor haar rol door te kijken naar Charlotte Gainsbourg in Antichrist (2009) van Lars Von Trier, niet meteen een luchtig filmpje.

Korte inhoud: Lucy (Emily Browning) is een universiteitsstudente die het moeilijk heeft om de eindjes aan elkaar te knopen. Uit geldnood aanvaardt ze om als prostituee te werken in een "Sleeping Beauty" kamer onder leiding van Clara (Rachael Blake). Het is een kamer waarin ze in slaap zal vallen en opnieuw wakker zal worden, maar waarvan het lijkt alsof de uren tussenin nooit bestaan hebben. De eerste man die Lucy bezoekt verheerlijkt haar jeugd en schoonheid. De tweede man is een sadist. Lucy blijft echter terugkeren…

In de film krijgt het kandidaat-geisha-hoertje pillen aangeboden waardoor het meisje in een soort slaaptoestand belandt en de klanten met haar kunnen aanvangen wat ze willen. Die toestand tussen realiteit en droom zit tevens ook al in Sucker Punch van Zack Snyder, maar hier wordt het niet gebruikt als gimmick, maar wel degelijk een onderdeel van het mysterie van dit bordeel.

Deze Australische film trok mijn aandacht omdat deze werd geselecteerd in Cannes. Op de affiche en in de trailer werd tevens Jane Campion vermeld die blijkbaar de gepaste regisseuse heeft gevonden voor dit verhaal. Laten we hopen dat het beter is dan Hostel (2005) die op zijn beurt werd gepresenteerd door Quentin Tarantino (soms een teken dat de regisseur het script niet goed genoeg vond om het zelf te regisseren).

De slapende prostituee wordt vertolkt door Emily Browning, die onlangs te zien was in Sucker Punch (2011). Ik ben zelf geen grote fan van de dame, maar dit is zo een rol die wel op haar lijf geschreven is. Maar laat ik meteen ook sommige onverbeterlijke kijklustigen waarschuwen die Emily Browning kost wat kost willen zien strippen; van wat ik heb kunnen oppikken heeft de actrice zelf geen naakt-scène. De film zelf komt op 16 november 2011 uit in Frankrijk, maar bij ons is er blijkbaar nog geen precieze datum.

Met het uitbrengen van de blu-ray/dvd van Sucker Punch (2011), de laatste prent van Zack Snyder, geeft De FilmBlog 10 exemplaren van de film weg. Het is een soort Kill Bill meets Inception, met vooral heel wat guilty pleasure momenten. Sucker Punch is het soort film die je zal verafschuwen of verafgoden, maar een middenweg is er niet.

Wat jullie hiervoor moeten doen is een mailtje sturen naar filmblog[a]gmail.com met zoveel mogelijk correcte antwoorden op de filmquiz, alsook een antwoord op de schiftingsvraag. Vermeld hierbij jullie naam, voornaam, officiële adres en of jullie beschikken over een blu-ray player. Jullie persoonlijke adresgegevens zullen niet publiek gemaakt worden of verzonden aan derden voor commerciële doeleinden. De tien deelnemers met de meeste correcte antwoorden winnen een dvd of blu-ray. In geval van ex aequo zullen de tien winnaars bepaald worden aan de hand van de schiftingsvraag. Inzendingen waarvan adres/naam/schiftingsantwoord ontbreken, worden niet in rekening genomen.

Opgelet! Jullie antwoorden moeten verstuurd worden ten laatste op woensdag 31 augustus 2011. Jullie eerste email telt (denk dus goed na alvorens in te sturen). Antwoorden ingestuurd na de deadline worden niet meer in rekening genomen. Wanneer ik ook maar het minste vermoeden heb van samenwerkende vennootschappen of andere oneerlijke praktijken, behoud ik mij het recht voor om de inzendingen te verwijderen. Slechts één email per persoon/familie/adres. Enkel filmfreaks woonachtig te België zijn toegelaten. Volg de correcte antwoorden begin september op de Twitter-account van De FilmBlog en op onze Facebook-pagina. Succes !

Schiftingsvraag: Hoeveel bladzijden telt de roman die ik momenteel aan het lezen ben?

De titel van Sucker Punch (2011) verwoord perfect de film. Het is een dreun waar je niet vrolijk van wordt en die je niet hebt zien aankomen, maar zonder grote gevolgen. Het is een feest voor het oog en je kunt met veel opwinding genieten van elk frame uit dit sprookje, maar tezelfdertijd zit je te staren naar een steriele leegte die van het ene droombeeld in het andere verzeilt. Dit moet niet alleen één van de mooiste films zijn van Zack Snyder, maar tevens ook de meest teleurstellende.

Korte inhoud: We bevinden ons in de jaren '50. De moeder van Baby Doll (Emily Browning) is overleden en ze schenkt haar fortuin aan haar twee dochters. De stiefvader (Gerard Plunkett) is in alle staten en probeert zich nog maar eens seksueel te vergrijpen op de jongste zus. Baby Doll probeert dit te verhinderen maar schiet per ongeluk haar eigen zus neer. De stiefvader beslist dan maar om haar naar een psychiatrische inrichting te sturen met de opdracht om binnen vijf dagen een lobotomie op haar te laten uitvoeren. Hiervoor koopt hij de manager Blue Jones (Oscar Isaac) om. Baby Doll komt voorlopig onder de hoede van Dr. Vera Gorski (Carla Gugino) en raakt bevriend met de mede-patiënten Amber (Jamie Chung), Blondie (Vanessa Hudgens), Rocket (Jena Malone) en haar oudere zus Sweet Pea (Abbie Cornish). Ze overtuigt hen mee te doen aan een ontsnappingspoging

Sucker Punch is het soort film die je zal verafschuwen of verafgoden, maar een middenweg is er niet. En dat is vooral te wijten aan het aanwezige talent die deze film in mekaar heeft gestoken. Niemand windt zich nog op wanneer Michael Bay een nieuw dieptepunt bereikt met een zoveelste rampzalige Transformers film, maar Zack Snyder heeft met Watchmen (2009) bewezen dat hij geen onbenullige videoclip-maker is die enkel maar in staat is mooie beeldjes te maken, maar wel één van de meest boeiende filmmakers van het moment. En het is net wanneer talentvolle mensen over de schreef gaan in de verkeerde richting, dat de kritiek feller zal opwaaien. Spijtig genoeg moet ik toegeven dat deze prent ver onder het niveau van Watchmen valt, maar misschien heeft dit ook te maken met het feit dat Snyder het verhaal/script van Sucker Punch zelf heeft geschreven en dus niet kon steunen op een geniale comic (cf. 300, Watchmen), een boek (cf. Legend of the Guardians: The Owls of Ga'Hoole) of een andere film (cf. Dawn of the Dead).

Het is onversneden guilty pleasure voor Snyder. Een exploratie naar zijn schoolgirl fetisjisme, zijn angsten voor dominante vaderfiguren, zijn fobie voor het gesticht met zijn wreedaardig personeel, alsook zijn jongensachtige voorliefde voor over-the-top manga actie, videogames en visuele effecten. Het is een grenzeloze overgave aan al zijn mannelijke driften en impulsen, zonder ook maar de minste rekenschap te houden met de toeschouwer, en dienst verlangen naar consistentie. En daar is op zich niets mis mee, was het niet dat de gemiddelde toeschouwer zonet 8 euro heeft betaald voor zijn bioscoopticket of 20 euro voor zijn blu-ray exemplaar, en hij de teleurstelling nauwelijks zal kunnen verbergen. Misschien waren ze nog beter af met het kopen van een videogame. Zat er achter deze erotische, visuele stimulans nog een boodschap of een verhaal die de moeite was om na te vertellen, maar neen. Ook al wil de film laten uitschijnen diep te graven in de malaise van de gekwelde geest, blijft het allemaal maar bij een sucker punch. Is het dan geen pro-feministische prent? Nope, of dat is althans niet wat ik heb gezien. Het is volgens mij eerder een film die de vrouw stereotypeert en onderdanig maakt aan het brute mannelijke geweld, en hen enkel voldoende bewegingsruimte toelaat in de beslotenheid van hun eigen dromen.

Mijn conclusie is dat de man een geweldige filmmaker is, maar een verschrikkelijke verhalenverteller. Anderzijds heeft Zack Snyder niet zitten ejaculeren met de poen van nietsvermoedende geldschieters, maar was hij zelf producer en heeft bijgevolg een deel gedragen van de verantwoordelijkheid. En met een productiekost van 82 miljoen dollar is hij nog maar net uit de kosten gekomen met een wereldwijde recette van 89 miljoen. En de inkomsten kwamen voornamelijk van niet-Amerikaanse landen, want in de States haalde de prent met moeite 36 miljoen. Ik hoef jullie niet te vertellen dat DC Comics en Warner Bros nu op hun hoede zijn voor hun Zack Snyder Superman reboot die zo maar eventjes 175 miljoen dollar zal kosten.

Net zoals in Inception (2010) begeven we ons ook op de grens van de reële wereld en de droomwereld, maar in plaats van te slapen zien we dat ons hoofdpersonage een erotiserende dans zal uitvoeren (die we overigens nooit zullen zien tot onze grote frustratie). Via deze dans duiken we onder in een soort onderbewustzijn waarin we onze meiden zien vechten tegen samurai, zombie-achtige nazi-soldaten met gasmakers en rode ogen en vuurspuwende draken. Ze worden telkens bijgestaan door een wijze oude man (Scott Glenn). Hun missie in deze droomwereld vertaalt zich in hun acties in de reële wereld. En het heeft er alle schijn van dat Snyder dit scenario dan ook heeft geschreven na het zien van de Christopher Nolan film. Maar spijtig genoeg had hij die dag ook iets teveel tequila's achterover geslagen.

Qua acteerwerk zit er heel veel talent in de film, ook al ben ik zelf geen grote fan van hoofdactrice Emily Browning, die zo goed als geen geloofwaardige emotie in de film weet neer te zetten, ondanks de drama die haar wordt aangeboden. Anderzijds vind ik haar cover-songs, zoals "Sweet Dreams" (Are Made of This), "Asleep" en "Where is My Mind?" heel goed werken in de film. Mocht het acteerwerk haar niet lukken is er dus nog zeker toekomst voor haar in de muziek-industrie. En van muziek gesproken, het nummer van Bjork feat. Skunk Anansie, "Army of Me" (link) is gewoon kick-ass.

Maar als jullie willen weten wat de blik betekent die Baby Doll heeft uitgewisseld met de dokter (Jon Hamm) terwijl ze een lobotomie onderging, dan raad ik jullie de blu-ray aan met de uitgebreide versie van de film. Je vindt er tevens ook nog een dans-act à la Moulin Rouge die geknipt werd omdat het een afbreuk zou zijn aan de dreigende atmosfeer in de film. Je kunt de gehele film bekijken met interactief commentaar van de regisseur die heel wat van de technische kant uit de doeken doet, en dit is voor filmgeeks en mensen uit de audio-visuele sector altijd wel leuk om te zien.

Kortom, teleurstelling is het overheersende gevoel na het zien van deze Kill Bill meets Inception. Niet alleen in de manier waarop alles verteld wordt en hoe de karakters worden uitgediept, maar tevens hoe alles eindigt. Zelfs de extended cut brengt maar weinig toegevoegde waarde. ***SPOILER ALERT*** De grote misdadiger, met name de stiefvader, wordt onberoerd gelaten en het hoofdpersonage blijft achter in een onbekende staat (bewust of onbewust). Maar het is wel een nevenpersonage die we zien vertrekken. Jij blijft achter met meer vragen dan antwoorden. Wat gebeurt er met Baby Doll? Waarom werd Amber uiteindelijk door Blue vermoord? …

Daar waar zelfs 300 (2006) evenveel visueel vertier had, kon je er als toeschouwer nog van genieten. Hier zit je beetje op je honger, zeker bij het zien van alle mogelijkheden en middelen die aangereikt worden. Laten we hopen dat zijn volgende film iets meer 'punch' vertoont en zijn publiek niet opnieuw aanziet als een bende 'suckers'.

***Related Post***
28/07/2010: Sucker Punch posters
07/03/2009: Alice in Wonderland met machinegeweren

Wat gebeurt er als je aan een regisseur als Paul W.S. Anderson vraagt om The Three Musketeers (2011) te regisseren, dan krijg je precies datgene wat je nu in de trailer ziet en wat je ook al zag in zijn vorige films: bespottelijke slow motion actie sequenties en een flutverhaaltje als excuus om ons te bombarderen met visuele effecten.

Tevens leuk om een actrice te zien in een zwaar victoriaans kleed die eventjes op zijn Matrix een storm van projectielen ontwijkt. Subtiliteit zal je in deze verfilming niet vinden, of misschien heeft het ook te maken door het feit dat dit Franse verhaal integraal werd opgenomen in Duitsland.

Korte inhoud: The Three Musketeers speelt zich af in de 17e eeuw en gaat over D'Artagnan (Logan Lerman) die in zijn strijd met Kardinaal Richelieu (Christoph Waltz) de samenwerking aangaat met de drie musketiers Athos (Matthew Macfadyen), Porthos (Ray Stevenson) en Aramis (Luke Evans). D'Artagnan kan de hulp goed gebruiken en samen met de drie musketiers probeert hij de snode plannen van Kardinaal Richelieu, om de koning tot aftreden te dwingen, te dwarsbomen.

Wat me toch is opgevallen aan deze productie, is dat de 'grote sterren' in dit verhaal eigenlijk allemaal bijrollen hebben. Milla Jovovich, de vrouw van de regisseur, vertolkt de rol van M'lady De Winter, Orlando Bloom kruipt in de huid van Duke of Buckingham, Mads Mikkelsen speelt dan weer de rol van Rochefort. Ook Juno Temple is er te zien in de rol van Queen Anne. Toch denk ik niet dat ze veel zullen opvallen tussen al dat 3D geweld. Maar je vraagt je natuurlijk af waarover deze film zal gaan, de musketeers of over al die nevenpersonages?

De film probeert er alles aan te doen om cool over te komen, maar als slaagt er niet echt in. Vergelijk dat maar eens met de trailer van Sucker Punch (2011). Als je dan toch voor de visuele effecten wil gaan, wees dan niet cliché en ga volledig voor de vernieuwing! Ze hadden deze film misschien beter The League of Extraordinary Musketeers genoemd, want het heeft er alle schijn van dat ze deze weg opgaan.

Ik houd wel van een stevige film met zwaardvechters, gaande van The Mask of Zorro tot de Star Wars/Lord of the Rings/Pirates of the Caribbean films, maar de drie musketeers hebben sinds The Three Musketeers (1973) van Richard Lester nog geen overtuigende film opgeleverd. The Man in the Iron Mask (1998) was teleurstellend en The Three Musketeers (1993) van Stephen Herek was gewoon slecht.

Deze "wil wild west'keteers" komt bij ons uit op 12 oktober 2011. Een film om naar uit te kijken als puber die nog nooit van Alexandre Dumas heeft gehoord.

De 300 regisseur Zack Snyder heeft zijn tanden gezet in een duister sprookje genaamd Sucker Punch (2011), een film die op dit moment één van de eye-catchers op het jaarlijkse Comic-Con in San Diago is. Voor een keertje niet in 3D, maar wel bezet met een ensemble van aantrekkelijke actrices die nu pronken op een aantal bijzonder aanstekelijke promo-posters.

Korte inhoud: Sucker Punch speelt zich af in de jaren '50. Baby Doll (Emilly Browning) wordt door haar kwaadaardige stiefvader naar een psychiatrische inrichting gestuurd. Zijn plan is om binnen vijf dagen lobotomie op haar toe te passen. Door de trauma's die ze er oploopt creëert ze haar eigen wereld waarin alles mogelijk is. Ze raakt geïnspireerd door dat wat er zich afspeelt en beraamt een plan om te ontsnappen.

Snyder zei zelfs onlangs dat het een ''Alice in Wonderland met machinegeweren, B52 bommenwerpers, draken en bordelen" wordt en actrice Abbie Cornish, die het personage Sweetpea speelt, zei: "Het zijn bijna 6 films in één. Ik draag een shotgun, een mes en een 'broad four'. Ik speel niet alleen een meisje in het gekkenhuis, maar daarnaast ook het gestoorde meisje in de actie sequenties, waarin ik 20 gasten op rij omleg." Met andere woorden is het een verhaal van een meisje die doet wat ze moet doen om te overleven en de foltering te verwerken die ze heeft doorstaan.

De rol van Amber wordt vertolkt door Jamie Chung, Blondie door Vanessa Hudgens, Rocket door Jena Malone, Sweat Pea door Abbie Cornish en Madam Gorski door Carla Gugino. Jon Hamm, de Mad Men acteur die binnenkort te zien is in Ben Affleck’s The Town (2010) speelt er de rol van High Roller.

Het verhaal werd geschreven voor het witte doek door Snyder zelf en na het succes van Watchmen (2009) was Warner Bros bereid om de film te financieren, ook al wisten ze dat het wederom een harde R-rated film zou worden. Naar verluidt zou er ook heel wat muziek in de film zitten en dans-choreografieën en zang, hoewel het niet omschreven wordt als musical. Het budget van de film bedraagt een slordige 85 miljoen dollar, wat een smak geld is voor een dergelijke productie. Verwacht dus maar een film volgepakt met speciale effecten. Ik ben benieuwd.

***Related Post***
07/03/2009: Sucker Punch wordt Alice in Wonderland met machinegeweren

Dat Zack Snyder (Watchmen, 300) zich geen zorgen hoeft te maken om begeerlijke acteurs aan te trekken voor zijn visuele films is duidelijk. De man heeft momenteel maar liefst 7 films op stapel liggen en het zijn stuk voor stuk potentiële blockbusters (Cobalt 60, Heavy Metal, The Illustrated Man, The Last Photograph, 300 sequel, Guardians of Ga’Hoole). En na Watchmen (2009) ligt ook Sucker Punch (2011) op tafel, een soort Alice in Wonderland met machinegewerern. En voor deze prent heeft de cineast 4 aanstekelijke dames aangesproken: Amanda Seyfried, Vanessa Hudgens, Abbie Cornish en Evan Rachel Wood. De mensen van MovieWeb schrijven het volgende:

Seyfried would play the lead role of Babydoll, a woman institutionalized by her stepfather who wants her lobotomized in five days. While there she begins to visualize a fantasy world that she escapes into, a world where she begins to plan her escape, needing to steal five things in five days.

Hudgens, Cornish and Wood would all play fellow inmates who escape into the world with Babydoll. Hudgens would portray Blondie, Cornish would play Sweet Pea and Wood would be Rocket, if all the deals are met.

Het heeft er alle schijn van dat ook Snyder de weg heeft gevonden van de Bitch Slap-achtige exploitation film, na Robert Rodriguez en Quentin Tarantino. Dit genre film is op het lijf geschreven van de cineast en ik denk wel dat het een leuk visueel spektakel kan worden. Wat denken jullie?

***Related Posts***
18/01/2009: Warner gaat door de knieën in Watchmen proces
19/03/2008: Heavy Metal op komst
29/03/2007: Army of Dead sequel
11/03/2007: 300 niet zomaar vorm boven inhoud
20/07/2006: Day of the Dead remake