stuart beattie

  • Top 10 box-office flops van 2014

    Pin it!

    Ik blijf het elk jaar herhalen, er is niet meteen een regel dat je de kwaliteit van een film kan bepalen aan de hand van zijn box-office resultaat. Zowat elk weldenkend mens is het er over eens dat Fifty Shades of Grey (2015) eigenlijk nauwelijks het bekijken waard is, en toch staat hij momenteel aan de top van de box-office resultaten, daarentegen vindt een geniale prent als A Most Violant Year (2014) zijn publiek niet. De film heeft ook een rotslechte distributie gekregen in een beperkt aantal zalen. Ook The Immigrant (2013) van James Gray deed een beteuterde indruk aan de box-office met slechts 5,8 miljoen dollar. Maar de wat lullige poster met de verwijfde kop van Jeremy Renner heeft waarschijnlijk heel wat mensen afgeschrikt. Een andere reden hebben we niet want dit was volgens ons toch wel een knappe prent.

    2014 stond een beetje in het teken van de sequels. Aan het hoofd staat Transformers: Age of Extinction (2014) met een recette van meer dan 1 miljard dollar. Nog maar een bewijs dat box-office en kwaliteit niet samen gaan. In zijn kielzog zien we The Hobbit: The Battle of the Five Armies (2014) met 950 miljoen dollar. En tot ieders verbazing staat de science-fiction komedie Guardians of the Galaxy (2014) met 774 miljoen dollar. Hieronder staan de 10 meest opvallende flops van 2014.

    Top 10 Box-Office Flop van 2014

    10. The Loft (2014) Erik Van Looy
    Production cost: $14 million (Break-even: +/- $28 million) - Worldwide Gross: $6 million (Open Road Films)

    The Loft

    We starten met een film uit eigen bodem, of toch deels. The Loft (2014) heeft niet alleen een slechte beurt gemaakt in Vlaanderen, maar de Amerikaanse journalisten maakten de film met de grond gelijk en het publiek stuurde zijn kat. Wij dachten dat de film alsnog de meet van 10 miljoen zou halen, maar dat zit er niet meer in. Vorige week was de film nog te zien in meer dan 1.800 filmzalen, nu zijn dat er nog 245. De film moet 28 miljoen ophalen voor een break-even, en dat zit er al helemaal niet meer in.

    9. Men, Women & Children (2014) Jason Reitman
    Production cost: $16 million (Break-even: +/- $32 million) - Worldwide Gross: $1,7 million (Paramount)

    Men, Women & Children

    Blijkbaar verandert Jason Reitman dan toch niet alles in goud wat hij aanraakt want zijn Men, Women & Children (2014) (2014) was een gigantische filmflop en de meningen over de kwaliteit ervan lagen nogal uiteen; van super knap (Chicago Sun ) tot super slecht (Slant Magazine ). Wij hebben de film zelf nog niet gezien...en dat ging ook moeilijk gezien er bij ons geen bioscoop-release was.

    8. Get On Up (2014) Tate Taylor
    Production cost: $30 million (Break-even: +/- $60 million) - Worldwide Gross: $31,9 million (Universal)

    Get On Up

    De James Brown biopic heeft ook geen potten gebroken. Nochtans werd Get On Up (2014) geregisseerd door de regisseur van The Help (2011) en kreeg hij ook heel wat lovende kritieken, maar de film miste een filmster in de hoofdrol. Niemand wist wie Chadwick Boseman was.

    7. Sabotage (2014) David Ayer
    Production cost: $35 million (Break-even: +/- $70 million) - Worldwide Gross: $17,5 million (Open Road Films)

    Sabotage

    Ook Sabotage (2014) met Arnold Schwarzenegger deed het fameus slecht. De film heeft nochtans een wijde distributie gehad, ook bij ons, maar zowel de trailer als de marketing konden het publiek niet echt overtuigen. De teleurstelling van The Last Stand (2013) met Schwarzie waren de mensen blijkbaar nog niet vergeten.

    6. I, Frankenstein (2014) Stuart Beattie
    Production cost: $65 million (Break-even: +/- $130 million) - Worldwide Gross: $71 million (Lionsgate)

    I, Frankenstein

    I, Frankenstein (2014) is een rotslechte film die de eerste plaats bekleedt in onze Top 10 Worst Movies 2014. Dat het publiek ook wegbleef ondanks de brede filmdistributie was voornamelijk te wijten aan de slechte mond-aand-mond reclame.

    5. The Legend of Hercules (2014) Renny Harlin
    Production cost: $70 million (Break-even: +/- $140 million) - Worldwide Gross: $61 million (Lionsgate)

    The Legend of Hercules

    The Legend of Hercules (2014) lijdt een beetje aan dezelfde ziekte als de James Brown film, met name het ontbreken van een filmster in de hoofdrol. Al gehoord van Kellan Lutz? Wij ook niet. Dat de film ook op de ballen trok, en concurrentie kreeg van Dwayne Johnson met zijn Hercules (2014), zal ook niet geholpen hebben.

    4. Pompeii (2014) Paul W.S. Anderson
    Production cost: $100 million (Break-even: +/- $200 million) - Worldwide Gross: $117,8 million (TriStar)

    Pompeii

    Dit is misschien wel een beetje van een vreemde eend in het lijstje. Normaal had Pompeii (2014) gemakkelijk een box-office succes kunnen worden, maar de film heeft gewoon net iets teveel gekost voor zijn eigen goed. En buiten de mensen die naar Game of Thrones kijken, zijn er weinigen die Kit Harington echt kennen. Wij zijn zelf geen al te grote fans van Paul W.S. Anderson pulp, dus hebben we ook deze film gemeden in de bioscoop.

    3. Winter's Tale (2014) Akiva Goldsman
    Production cost: $60 million (Break-even: +/- $120 million) - Worldwide Gross: $30,8 million (Warner Bros.)

    Winter's Tale

    Winter's Tale (2014) was een langspeelfilm-debuut van een veteraan-scenarist, die compleet de mist inging. De film bewees meteen ook dat niet elk boek klaar was voor een film-adaptatie. Deze film had wel heel wat filmsterren (Colin Farrell, Russell Crowe), maar was nauwelijks het bekijken waard, en dat kon je al aanvoelen bij het bekijken van de trailer.

    2. Sin City: A Dame to Kill For (2014) Robert Rodriguez & Frank Miller
    Production cost: $65 million (Break-even: +/- $130 million) - Worldwide Gross: $39 million (Weinstein)

    Sin City: A Dame to Kill For

    Ik keek uit naar Sin City 2: A Dame to Kill For (2014), maar de film is slechts een schim van het origineel. Ook deze prent heeft geleden onder de slechte mond-aan-mond reclame. Zowel Miller als Rodriguez hebben al wat filmflops op hun naam staan en deze film kunnen ze aan hun lijstje voegen.

    1. Transcendence (2014) Wally Pfister
    Production cost: $100 million (Break-even: +/- $200 million) - Worldwide Gross: $103 million (Warner Bros.)

    Transcendence

    Maar de film die alle diepterecords brak vorig jaar was Transcendence (2014) met Johnny Depp, die ondertussen ook al de ene na de andere filmflop op zijn naam heeft staan. Het vreemde was dat deze prent eigenlijk nooit had moeten floppen. Een (1) groot budget + (2) filmster + (3) actiefilm, resulteert in de meeste gevallen in een succesvolle box-office. En hier hadden we zelfs een regisseur, die eigenlijk een talentvol Director of Photography was, en de film dus ook wel een visueel sterke look gaf. Het probleem met deze prent was zijn script, die niet niet ver genoeg is gegaan in zijn analyse van de virtuele intelligentie. Bij momenten begon alles heel artificieel aan te voelen en halverwege de film begon de aandacht weg te vloeien. Dat de film het moest opnemen tegen Captain America: The Winter Soldier (2014), zal ook niet geholpen hebben.

    ***Related Posts***
    25/03/2014: Top Flop 2013
    05/07/2013: Top Flop 2012
    16/08/2012: Top Flop 2011
    17/08/2011: Top Flop 2010
    08/08/2011: Top Flop 2009
    21/04/2009: Top Flop 2008
    07/04/2009: Top Flop 2007
    27/12/2006: Top Flop 2006

  • Top 10 Beste en Slechtste Films van 2014

    Pin it!

    Naar goede gewoonte pakken we hier op De FilmBlog uit met de Top 10 Beste Films van 2014, en net zoals elk jaar zit het neusje van de zalm weer in de staart. Ik denk dan maar aan het schitterende A Most Violent Year (2014) van J.C. Chandor, die ik al in persvisie mocht bekijken, maar pas op 31/12 in de States in de bioscoop zal komen en later op 4 februari 2015 bij ons in de bioscoop. En ook al vermoed ik dat deze film wel eens met een aantal Oscar-beeldjes zal lopen, zal ik hem vanwege zijn late release niet opnemen in de Top 10.

    inherent_vice_2014_poster2.jpgbirdman_2014_poster.jpgthe_imitation_game_2014_poster.jpga_most_violent_year_2014_poster.jpg

    Hetzelfde kan gezegd worden van het magnifieke The Imitation Game (2014) met Benedict Cumberbatch, die in de States op 25 december in de bioscoop komt en bij ons pas op 14 januari 2014. Ook de geniale Birdman (2014) kan ik niet opnemen in de Top 10, gezien deze film pas op 28 januari 2015 ons land aandoet met een ruime release. Ook Inherent Vice (2014) komt pas op 25 februari bij ons uit en Foxcatcher (2014) is voor 21 januari 2015. Ik had ook The Interview (2014) in de Top 10 willen opnemen, al was het maar uit pure solidariteit met Sony en met een dikke opgestoken middelvinger naar die Noord Koreaanse hackers. Maar gezien de plaatsen beperkt waren in onze Top 10 en we de film in kwestie zelfs nog niet hadden gezien in persvisie, staat de film er niet tussen.

    En net zoals elk jaar hebben we voor de Top Slechste films van 2014 niet alleen op zoek gegaan naar films die slecht gemaakt zijn, maar ook films die eigenlijk geen enkel excuus hadden om een teleurstellende film af te leveren en bijgevolg noodgedwongen in deze lijst moesten staan.

    The Best Movies of 2014

    10. Under the Skin (2013) Jonathan Glazer

    Under the Skin (2013) is zo een bizarre en originele prent dat ik zelfs moeite had om er een review over neer te pennen. Daar waar een Lost Highway (1997) nog op een psychologische manier te doorgronden was, is deze prent echt wel 'out there'. Na het zien ervan kan je het WTF-moment nauwelijks onderdrukken. Maar de beeldvoering, de muziek, de vertolkingen (die deels geacteerd waren en deels verborgen camera met niet-acteurs) is dermate fascinerend dat je er meer wil over te weten komen. Under the Skin kruipt werkelijk 'onder je huid'. En dan stoot je op het boek van Michel Faber, die echt wel de sleutel is om deze prent op een logische manier te doorgronden en te verklaren. Maar los van het boek blijft het een fascinerende film die mensen aanzet tot het bedenken van de meest uitzinnige theorieën, en dat is iets waar veel science-fiction films maar van kunnen dromen. Het is bij mijn weten zelfs de eerste "cinema-vérité-science-fiction" film ooit gemaakt en is in ieder geval iets wat ik nog nooit eerder heb gezien.

    Under the Skin

    9. The Drop (2014) Michaël R. Roskam

    Het was misschien niet het meest originele en verrassende verhaal dat Roskam kon vertellen, maar de manier waarop hij zijn acteurs opvoert en de beklemmende sfeer die hij installeert was om van te smullen. Het moet trouwens de eerste keer zijn dat een film gemaakt door een Belg, allesbehalve aanvoelde als een Belgische film. The Drop (2014) heeft wel zwaar geflopt in de States, maar het verwachtingspatroon van de gemiddelde Amerikaanse bioscoopbezoeker is anders dan wat wij verlangen van een film. Een Amerikaan wil actie zien om de zoveel minuten en hier moet je werkelijk kunnen genieten van de ontplooiing van het (trage) drama om dan op een andere manier te kunnen proeven van die harde conflict-momenten. The Drop werd ook niet echt gepromoot - te wijten aan het beperkte productiebudget - en dat betaal je cash aan de box-office. Het is geen sensationele prent en er komt geen echt onthutsende finale, maar het fascinerende zit hem in de ontwikkeling van die complexe personages. En uiteraard heb je ook nog eens briljante vertolkingen van Tom Hardy, James Gandolfini, Noomi Rapace en Matthias Schoenaerts.

    The Drop

    8. Interstellar (2014) Christopher Nolan

    Ook al blijft Interstellar (2014) wat nazinderen, hebben we hier - gezien de reputatie van de talentvolle Nolan - veel meer van verwacht. Het is niet dat je er met volle teugen van zal genieten, en toch is het iets van een evenement wat ongetwijfeld de moeite waard is. Er zijn ongetwijfeld veel zaken die niet werken, maar deze film is en blijft episch - en niet alleen omwille van de beeldvoering. Mijn grootste probleem met de film is dat hij net iets teveel de zaken verbaal wou uitleggen, terwijl alles al visueel duidelijk genoeg was. Desondanks was de ambitie van Nolan's visie zo verfrissend in dit tijdperk van films die op 'safe' spelen, voorspelbare sequels en spin-offs.

    Interstellar

    7. Fury (2014) David Ayer

    Los van de historische kanttekening die je moet maken bij het zien van Fury (2014) en het overdreven patriottisme is het een indrukwekkende en aangrijpende oorlogsprent die heel wat interessante bokkensprongen maakt. Net zoals een rollende tank is Fury zowel lomp als compromisloos, en tussen de modder en de kanonnenvuurwerk voelen we die kleine momenten van menselijkheid toch doorwegen.

    Fury

    6. Locke (2013) Steven Knight

    Een andere film met Tom Hardy die niet mocht ontbreken aan deze Top 10 is Locke (2013). We hadden al veel gelijkaardige filmprojecten gezien waarin we slechts één personage zien op één locatie gedurende 90 minuten (Brake en Buried), maar deze is wel de meest geslaagde prent van de drie. En dat zal ook wel te maken hebben met de meesterlijke vertolking van de hoofdacteur. Zelden was een film over een man die van Birmingham naar Londen rijdt zo fascinerend.

    Locke

    5. Nightcrawler (2014) Dan Gilroy

    Nightcrawler (2014) moet de meest boeiende debuutfilm zijn van het jaar met een onherkenbare maar steengoede Jake Gyllenhaal, die met zijn ingevallen wangen en diepe oogkassen bij momenten lijkt op een griezelige vampier. Een intens en heerlijk ongepast personage waar je spontaan verliefd op zal worden ... of misschien van zal walgen. Nightcrawler ontrolt zich in een gruwelijke en zwartgallige satire op de journalistiek, de arbeidsmarkt en de cultuur van het 'ik'. Het werk van de reporters is smerig. De redactrice van een lokaal tv-station zegt meteen waar het op staat: 'Het publiek wil bloed zien'. Ik heb vooral een uitstekende film gezien.

    Nightcrawler

    4. Edge of Tomorrow (2014) Doug Liman

    Mijn verwachtingen waren in het begin niet al te hoog, maar deze Edge of Tomorrow (2014) heeft me van begin tot eind op de 'rand' van mijn stoel doen zitten. Het is het soort film die gemakkelijk gaat vervelen, wanneer je weet dat alles zichzelf zal herhalen met personages die telkens iets aan de loop der zaken willen veranderen. Maar het script is voldoende bij de pinken om de kijker telkens een stapje voor te zijn. En met twee klasbakken als Cruise en Blunt ga je volledig mee met hun klaarblijkelijk onmogelijke strijd. Je zou het kunnen zien als een science-fiction adaptatie van D-Day tijdens de Tweede Wereldoorlog, maar het heeft bij momenten ook een middeleeuws karakter met ridders die door de modder ploeteren in veel te zware harnassen. Gezien het gewaagde plot waarin personages terugkeren in de tijd, al dan niet met behoud van geheugen, is er al heel wat inkt gevloeid over de mogelijke plotholes, maar die zijn er bijna niet. Je kunt bijna alles op een logische manier verklaren. In ieder geval is Edge of Tomorrow een film waar je urenlang kan over discussiëren.

    Edge of Tomorrow

    3. Guardians of the Galaxy (2014) James Gunn

    Tegen alle verwachtingen in is dé science-fiction film van het jaar is zonder twijfel Guardians of the Galaxy (2014), met zijn offbeat en soms clevere humor op melige 70'ties muziek komende van een mix cassette-tape. De kracht van deze prent zit hem niet in het verhaal, maar wel de toon waarop het verhaal wordt verteld. Je moet immers al ver terug in de tijd gaan om een science-fiction film te zien waarmee je echt kunt lachen. Het is een plezier om B-list underdogs te zien opboksen tegen serieuze en zwaarwichtige villains. Het was meteen duidelijk dat je James Gunn niets van humor moet aanleren. Guardians of the Galaxy is zeker een geslaagd experiment, met een goeie balans tussen knetterende actie en zwarte humor. Tevens de enige comic adaptatie die de moeite was te vernoemen in 2014.

    Guardians of the Galaxy

    2. Gone Girl (2014) David Fincher

    Als grote fan van het werk van David Fincher, heb ik ook genoten van deze Gone Girl (2014) met zijn a-typische serial killer. De geraffineerde wijze waarmee de regisseur zijn verhaal vertelt is simpelweg betoverend, onthutsend en aangrijpend. Het resultaat is een gewiekste psychologische thriller waar de subtiele humor nu en dan de sombere sfeer doorprikt, met een Rosamund Pike hier een intense en verrassende vertolking neerzet. Wat centraal staat in Gone Girl is de grens tussen perceptie en realiteit, slogans en feiten. Datgene wat we zien is niet altijd datgene wat is, en zo krijgen we hiervan honderden voorbeelden uitgewerkt op verschillende niveaus. Het lijkt op een 12-in-een-dozijn thriller, maar dat is het allesbehalve.

    Gone Girl

    1. Boyhood (2014) Richard Linklater

    Maar je kunt er moeilijk om heen dat dé film van het jaar toch wel Boyhood (2014) is van Richard Linklater. De film werd opgenomen in stukken over een tijdspanne van maar liefst 12 jaar met het hoofdpersonage dat opgroeide van puber tot volwassene. De eerste draaidag vond plaats in de zomer van 2002 en werd afgewerkt in oktober van 2013, met een productiebudget van slechts 2,4 miljoen dollar. Het resultaat is een fascinerende coming-to-age film. Maar mede door de subtiele regie zonder melodrama of overdreven pathos en de overtuigende acteerprestaties, komt het nooit gekunsteld over en worden we meegezogen in dit herkenbaar verhaal. Het is als het ware een soort statement over het leven die voorbij vliegt en waarvan wij getuige mogen zijn. En gezien de aard van het beestje gaan we niet zo snel gelijkaardige films te zien krijgen.

    Boyhood

    The Worst Movies of 2014

    10. Exodus: Gods and Kings (2014) Ridley Scott

    Net zoals in 2013 hebben we dit jaar opnieuw een Ridley Scott prent op de 10de plaats van de slechtste films. Exodus: Gods and Kings (2014) komt nauwelijks goed op gang, halverwege dommel je bijna in slaap, en het einde is misschien het meest troosteloze wat ik ooit in een 140 miljoen dollar film heb gezien. Het grootste probleem met deze Bijbelverfilming is dat Ridley alles heeft benaderd alsof het ging om historisch accurate feiten. Alle poëzie uit het verhaal werd met de scalpel uit het script gesneden ten voordele van een min-of-meer "plausibel" relaas van een man die zijn volk uit de slavernij haalde. We krijgen dan ook van de pot gerukte theorieën voorgeschoteld; zoals reuze krokodillen die vissers in stukken bijten om zo de zee rood te kleuren of een komeet die de terugtrekking van de zee zou verklaren. Komt daar nog bij de witter-dan-wit casting (met meer "gekleurde" en authentieke acteurs onderaan de sociale ladder), dialogen die vertalingen van het Oude Testament mixen met hedendaagse replieken, buitengewoon slecht acteerwerk en een saaiheid die in 2014 nauwelijks overtroffen werd.

    Exodus: Gods and Kings

    9. Transformers: Age of Extinction (2014) Michael Bay

    En naar goede gewoonte hebben we ook een Michael Bay film, en dit jaar is dat Transformers: Age of Extinction (2014), een langgerekte showreel van het visuele effectenhuis Industrial Light & Magic. En hun expositie van hun kunnen, opgenomen met echte 3D technologie, duurt zelfs 2u45 minuten! Voor mij volstond de trailer van dit dolgedraaid pandemonium van explosies en cgi-vuurwerk.

    Transformers: Age of Extinction

    8. Teenage Mutant Ninja Turtles (2014) Jonathan Liebesman

    En van Michael Bay gesproken, kon je dit jaar ook niet omheen Teenage Mutant Ninja Turtles (2014), popcorn-vertier van de domste soort. Bay nam de productie op zich, maar net zoals de Transformers draait alles rond actie, visuele effecten, Victoria Secret product placement en bimbo's. Het is allemaal net niet dom genoeg of grappig om hier plezier aan te beleven.

    Teenage Mutant Ninja Turtles

    7. The Expendables 3 (2014) Patrick Hughes

    Ze hadden het bij die ene film moeten laten maar de geur van dollars heeft er voor gezorgd dat we ondertussen The Expendables 3 (2014) hebben, en het is alweer een onbegrijpelijk en veel te lange cocktail van testosteron en buskruit met een gezelschap van has-been actiesterren én Jason Statham. De nieuwigheid van de eerste film is eraf en zelfs het zelfbewuste campy kantje uit de sequel zijn weg, en we blijven over met een levenloos script die zichzelf net iets te ernstig neemt, ook al krijgen we een spervuur aan onnozele one-liners en tenenkrullende overacting van Mel Gibson en Wesley Snipes. Persoonlijk denk ik dat ijs zien smelten aan de Noordpool veel boeiender is dan deze catwalk van actie-veteranen.

    The Expendables 3

    6. Deliver Us from Evil (2014) Patrick Hughes

    Een mode-trend van de laatste jaren zijn de hybride films waarbij verschillende filmgenres worden gemixt (cf. Shaun of the Dead, Kill Bill, Guardians of the Galaxy, ... ), maar deze excorcist / politiefilm is allesbehalve een geslaagde mix. Nochtans waren alle ingrediënten aanwezig voor een spannende thriller. Een monsterfilm is pas goed wanneer je als kijker gelooft in het monster, net zoals exorcisme werkt wanneer je als kijker begint te geloven in wat je voorgeschoteld krijgt - hoe absurd het op papier ook moge klinken. Deze Deliver Us from Evil (2014) slaat de bal volledig verkeerd. Hier is er NUL angst of spanning, en dat heeft dan weer te maken met het feit dat het verhaal nergens op slaat en je ook geen voeling hebt met de karakters. Deliver Us from Evil bestaat hoofdzakelijk uit een samenraapsels van clichés en getelefoneerde schrik-momenten. Op de koop toe worden we opgezadeld met goedkope Jesus Christ propaganda, die je gezien de context nauwelijks serieus kan nemen. Zelfs de nummers van The Doors worden er bij de haren bijgetrokken in een poging alles nog wat diepte te geven.

    Deliver Us from Evil

    5. Left Behind (2014) Vic Armstrong

    Het zou geen Top 10 Worst Movies zijn zonder een Nicolas Cage film, en hier hebben we Left Behind (2014), misschien wel de meest amateuristische end of time/disaster film aller tijden, en we hebben al heel wat rampzalige prenten gehad. De speciale effecten lijken hier wel gemaakt met Microsoft Paint en het scenario geschreven door een groepje apen met een VDAB-getuigschrift scenarioschrijven. Het is onbedoeld lachwekkend, maar laat dit een steun zijn voor alle talentloze regisseurs in de wereld. Er is ook hoop voor jullie in Hollywood voor een langspeelfilm debuut. Maar de professionele stuntman Vic Armstrong heeft toch wel eventjes met Nic Cage kunnen draaien, en de acteur heeft hier zowat zijn meest tenenkrullende rol neergezet uit zijn gehele carrière. Proficiat aan al diegene die betrokken waren in dit treinongeluk.

    Left Behind

    4. Sex Tape (2014) Jake Kasdan

    De slechtste komedie van het jaar is toch wel Sex Tape (2014). Het ontbreekt deze prent niet alleen aan geslaagde grappen, maar ook aan een basis-kennis van moderne technologieën. Het had misschien grappig geweest zo'n 5 jaar geleden, maar wie kan er nog lachen over het functioneren van i-Pads en Clouds, los van de mensen van Apple die er gratis reclame in zien? In ieder geval niet het doelpubliek die deze prent wil aanspreken. Laat staan dat deze gehele 'seks tape' onzin, gewoon al zo versleten is als 'found footage' films. Het pijnlijke is dat deze prent eigenlijk meer wil zijn dan een domme komedie, maar heeft geen flauw benul van hoe ze dit moet verwezenlijken. Het blijft dan ook steken bij onnozele slapstick humor, karikaturale figuren (een nieuw dieptepunt voor Rob Lowe) en overgehaalde karakters uit andere films en series, zoals Comedy Central-acteur Rob Corddry en The Office-actrice Ellie Kemper. En zoals bij elke van die tapes is het leuker voor diegene die het hebben gemaakt, dan voor diegene die er naar moeten kijken.

    Sex Tape

    3. Grace of Monaco (2014) Olivier Dahan

    En voor wie dacht dat ze met Diana (2013) het dieptepunt hadden bereikt van de royal biopics, komen ze met Grace of Monaco (2014) aandraven. Je zou denken dat Harvey Weinstein na Diana zijn lesje had geleerd maar de uitschuiver is bij deze prent zowaar nog groter. Het zag er allemaal zo veelbelovend uit, maar het resultaat is beschamend. Nicole Kidman zet hier tevens één van heer slechtste vertolkingen neer ooit, maar ook hier is de regisseur echt wel de grote verantwoordelijke. De Franse cineast Olivier Dahan maakt (naar eigen zeggen) geen biopics, hij maakt fictie gebaseerd op echte personages. En daar wringt het schoentje op vele vlakken want het resultaat is bespottelijk, met een regisseur die historische feiten vermengd met eigen verzinsels omdat hij denkt dat een welbepaalde scène nood heeft aan een bepaald personage of context. Het acteerwerk is rotslecht, het script is absurd, de mise-en-scenes zijn gruwelijk, de fotografie met zijn extreme close-ups is puberaal en de grondgedachte van de film is ... wait for it ... hoe nobel het is om belastingen te ontduiken. WTF?!

    Grace of Monaco

    2. 47 Ronin (2014) Carl Rinsch

    Ook Keanu Reeves kon niet uit deze lijst blijven en met Ronin 47 (2014) maakt hij meteen indruk. Maar in alle eerlijkheid is de grote verantwoordelijke van deze audio-visuele drek niemand minder dan de regisseur, Carl Rinsch. Hij is net iets teveel opgewonden door visuele effecten, dat hij zijn karakters vergat. OK, er zijn 47 samurai en nog heel wat nevenpersonages, maar als regisseur moet je keuzes maken en voldoende het vuur aanwakker bij de acteurs zodat ze dieper gaan graven in hun personages. Het resultaat is dat je eigenlijk niet echt gaat meevoelen met de karakters. Je weet trouwens niet wie hier uiteindelijk het hoofdpersonage is, Keanu Reeves of Hiroyuki Sanada. Met een script dat bestaat uit goedkope en houterige one-liners en vertolkingen is dit misschien de grootste gemiste kans op een uitstekende fantasy-samurai film. Hopelijk krijgt dit verhaal snel een nieuwe reboot, want hier was veel meer mee te doen.

    47 Ronin

    1. I, Frankenstein (2014) Stuart Beattie

    Maar de grootste stinker van 2014 is hands-off deze I, Frankenstein (2014). De roman van Mary Shelley wordt hier door het slijk gehaald en onderworpen aan een wel heel afstotelijke adaptatie. Meer nog: I, Frankenstein is zonder enige twijfel één van de zwakste monster-films die er de laatste jaren is uitgebracht. De horror zit hem niet in de karakters, de sfeer en het verhaal, maar wel in de manier waarop alles werd uitgewerkt. Het acteerwerk is beschamend, de personages ééndimensionaal, het plot is een lachertje met ongezien veel plotgaten en de CGI hopeloos gedateerd. Hoe Eckhart zijn naam aan een dergelijk project kan verbinden blijft voor mij een torenhoog mysterie. Je kan bijna spreken van een so-bad-that-it’s-good film, die altijd een hogere quotering verdient omwille van zijn herbekijkbare waarde vanwege de onbedoelde hilariteit... ware het niet dat de film zo onmenselijk saai en lusteloos is. Hoe zoiets de weg heeft gevonden naar de bioscoop is voor mij een torenhoog raadsel.

    I Frankenstein

    ***Related Posts***
    23/12/2013: Top 10 Best & Worst Movies of 2013
    17/12/2012: Top 10 Best & Worst Movies of 2012
    29/12/2011: Top 10 Best & Worst Movies of 2011
    30/08/2011: Top 10 Worst Movies of 2010
    29/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010 (Karen)
    23/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010
    06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
    26/12/2008: Top 10 Best & Worst Movies of 2008
    22/12/2007: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
    16/12/2006: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
    23/12/2005: Top 10 Best & Worst Movies of 2005

  • Ridley Scott wil 3001: The Final Odyssey uitwerken

    Pin it!

    Jullie houden het niet voor mogelijk maar producer/regisseur Ridley Scott heeft plannen om een miniserie te maken op Stanley Kubrick's 2001: A Space Odyssey (1968), die de naam "3001: The Final Odyssey" (2017- ) zou dragen naar het boek van Arthur C. Clarke. Dat stond te lezen op The Hollywood Reporter.

    3001_the_final_odyssey.jpg

    Het boek is de vierde in Clarke's Space Odyssey serie, voor het eerst gepubliceerd in 1997, en gaat verder op het verhaal dat begon in 2001: A Space Odyssey. Te beginnen met de ontdekking van Frank Poole's (Gary Lockwood) bevroren lichaam zwevend in de ruimte. 3001 verkent complexe personages met tegenstrijdige agenda's, verbluffende visuals en donkere thematische meditaties over het laatste lot van de mensheid.

    Van de vier Odyssey boeken zijn er twee verfilmd. Naast de Kubrick film was er ook nog 2010 (1984) van Peter Hyams met Roy Scheider, John Lithgow en Helen Mirren. en dan is er nog 2061: Odyssey Three rond de figuur van Heywood Floyd (William Sylvester), maar dat zou onverfilmbaar zijn. Het script voor de miniserie zal geschreven worden door Stuart Beattie (Collateral, Pirates of the Caribbean, 30 Days of Night maar ook I Frankenstein en Australia).

    Ik heb het boek jaren geleden ooit eens in mijn handen gehad, maar kan er eigenlijk niet zo heel veel meer van herinneren. Maar in de handen van iemand als Stuart zou dit in principe wel in orde moeten komen. Weet dat 2001 eigenlijk gebaseerd is op het kortverhaal The Sentinel, later is dan de sequel gekomen en vervolgboeken. Het waren noch meesterwerken of literaire hoogstandjes, maar nu is er dus de miniserie en hopelijk nemen ze de juiste beslissingen, want wat ik mij nog vaag kan herinneren was dat het toch wel veel trekjes vertoonde van Independence Day met aliens waar een soort virus werd opgeladen. Anderzijds zou ik liever hebben dat Ridley Scott al zijn energie steekt in de Prometheus sequels. De man is ondertussen 77 jaar, en ook al hoop ik dat hij nog minstens 15 jaar actief kan verder werken in de filmsector, zal hij toch keuzes moeten maken.

    ***Related Posts***
    07/05/2014: 20 geanimeerde filmposters
    22/02/2013: Geniale alternatieve filmposters - deel 2
    26/01/2010: 2001: A Space Odyssey Blu-ray recensie
    20/03/2008: Arthur C. Clarke overleden
    23/08/2005: Een leuke analyse van 2001

  • I, Frankenstein (2014) * Blu-ray review

    Pin it!

    Volgendeweek komt de DVD en Blu-ray uit van I, Frankenstein (2014). Een film die op zijn manier, naar analogie met de Underworld-films, de gotische vampierenfilm wil heruitvinden. Maar spijtig genoeg wordt er bitter weinig uitgevonden en krijgen we Aaron Eckhart wiens gezicht met haken en ogen bijeen hangt ... een beetje zoals het verhaal. Voeg daar nog de bespottelijke dialogen aan toe, fake decors, belachelijke villains en een compleet onvermogen om ook nog maar schrikwekkend te zijn, en je hebt een idee van wat I, Frankenstein is. Na het zien van de poster had ik toch al een vermoeden hoe deze prent zou uitdraaien.

    i frankenstein,stuart beattie,vampieren,yvonne strahovski,miranda otto,bill nighy,virginie le brun,aden young,30 days of night,underworld

    De roman van Mary Shelley wordt hier door het slijk gehaald en onderworpen aan een wel heel afstotelijke adaptatie. Meer nog: I, Frankenstein is zonder enige twijfel één van de zwakste monster-films die er de laatste jaren is uitgebracht. De horror zit hem niet in de karakters, de sfeer en het verhaal, maar wel in de manier waarop alles werd uitgewerkt. Het acteerwerk is tenenkrullend, de personages ééndimensionaal, het plot is een lachertje en de CGI hopeloos gedateerd. Hoe Eckhart zijn naam aan een dergelijk project kan verbinden blijft voor mij een torenhoog mysterie.

    En dat was nu net het enige wat deze cineplex onwaardige film had kunnen redden, met name de vertolking van Aaron Eckhart. Normaliter een rots in de branding voor filmprojecten die een duwtje in de rug kunnen gebruiken. Denk maar aan die half-Belgische actie-thriller Erased (2012). Zijn charisma kan elke film naar een hoger niveau tillen en meer gestalte en geloofwaardigheid schenken (cf. Thank You for Smoking, The Dark Knight, No Reservations) Hij is in zowat alle genres thuis en mag er in principe geen twijfel bestaan over diens acteerkwaliteiten. Het is opmerkelijk dat uitgerekend hij, als protagonist van de film, dit zwalpend schip mee tot zinken brengt...

    Korte inhoud:I, Frankenstein is een soort spin-off van het mythische wezen dat werd verwekt door baron en pseudo wetenschapper Viktor Frankenstein. Door een genetische afwijking wordt ‘het monster’ nooit ouder en kan hij naast extreme pijn ook zware verwondingen makkelijk de baas. In zijn bijna 200-jarige zwerftocht op zoek naar een thuis wordt hij als een hond opgejaagd door duistere wezens, die hem willen gevangen nemen. Onze protagonist belandt uiteindelijk in het duistere Metropolis, waar hij in een spervuur komt te staan van een oorlog tussen twee bovennatuurlijke clans: de 'Gargoyles' en de 'Demons'. Het wezen (Aaron Eckhart), inmiddels Adam gedoopt door de Gargoyle Queen Leonore (Miranda Otto), kiest de zijde van de uit de hemel neergedaalde Gargoyle krijgers om hen te helpen in hun strijd met de demonen en hun vervloekte leider Naberius (Bill Nighy). Deze probeert koortsachtig het geheim achter de verwekking van Adam te ontrafelen samen met de hulp van Electro-fysiologe Terra (Yvonne Strahovski) om zo een leger ondoden tot leven te wekken die de Gargoyles voor eens en voor altijd moeten uitmoorden om zo te heersen over de wereld...

    Laat je niet misleiden door de "From the producters of Underworld" tagline op de affiches van deze abominatie. Dit haalt in de verste verte het niveau niet van de op zich al matige actiethriller franchise en heeft er in wezen ook niets mee te maken. Regisseur en scenarist Stuart Beattie (30 Days of Night) bevestigt hierbij dat hij als schrijver van het puike Collateral (2004) slechts een one hit wonder kan genoemd worden, want wat hier ten tonele wordt gebracht is schokkend slecht. Zijn scenario hangt met haken en ogen aan elkaar en de film haalt zelfs het niveau niet van een doordeweekse Vitaya-prent.

     I Frankenstein animated picture I Frankenstein animated picture

    Je kan bijna spreken van een so-bad-that-it’s-good film, die altijd een hogere quotering verdient omwille van zijn herbekijkbare waarde vanwege de onbedoelde hilariteit... ware het niet dat de film zo onmenselijk saai en lusteloos is. Er zit geen fut en energie in de beeldschepping, de acteerprestaties en de mise-en-scène van de slaapwandelende acteurs is een blamage voor ieders oeuvre. Het is ergerlijk dat het ‘creatieve’ team achter dit fiasco niet kiest voor een campy B-film die zelfbewust is van zijn goedkoopheid maar doelbewust opteert voor een bittere, donkere, zeer serieus bedoelde gothic-horror fantasie. Dwaze zet, want er had met een wat meer bekwame filmploeg een leuke camp-film ingezeten.

    I, Frankenstein is tot slot niet alleen saai, afgestompt en ambitieloos maar heeft als genadeslag ongezien veel plotgaten. Onbegrijpelijke en lachwekkende fouten wiens enige verdienste is dat ze voor heel wat leedvermaak en binnenpretjes zorgt. Het mainstream publiek waarvoor de film bedoeld is zullen zich hoe dan ook ergeren, maar misschien zien de 13-jarigen hier nog wel iets in (want ja, de film heeft ondanks zijn horrorpersonage een PG-13 rating verkregen). A word of advice: U komt bedrogen uit als u overweegt deze film op het grote scherm te gaan bekijken. Deze rotzooi zou best als de pest vermeden moeten worden, maar voor diegenen die toch nieuwsgierig zijn naar de vermakelijke fun die schuilt achter de ontelbare plotgaten en het verbazingwekkende amateurisme, wacht enkele maanden tot de film voor 1 euro ligt te beschimmelen in de DVD bakken van Mediamarkt.

    I, Frankenstein is vanaf 29 mei 2014 beschikbaar op DVD en Blu-ray (3D), met making-off filmpjes, maar vooral ook met de audio-commentaar van de mensen van de speciale effecten en van de regisseur. Stuart Beattie is een talentvol scenarist, maar als regisseur is hij waardeloos en tijdens de audio-commentaar heb je de indruk dat hij tot diezelfde conclusie is gekomen. Maar wie weet, binnen 20 jaar krijgt deze prent misschien een cult-status.

    rating

    Beoordeling: 1 / 5
    Recensie door op 24 mei 2014

    ***Related Post***
    17/07/2013: Yvonne Strahovski als hedendaagse Dr. Frankenstein

     

    *** I, Frankenstein trailer #2 ***

  • Yvonne Strahovski als hedendaagse Dr. Frankenstein

    Pin it!

    Hier zijn een aantal afgelikte karakter-posters van de opkomende Australisch-Amerikaanse horrorfilm I, Frankenstein (2014), de tweede film van Stuart Beattie, die in Hollywood beter bekend is als scenarist van de Pirates of the Caribbean films, alsook van 30 Days of Night (2007), waarop dit nieuw project wel iets weg van heeft (zie deze posters).

    Korte inhoud: Er is een oorlog op komst in dit dystopisch heden, tussen de waakzame waterspuwers en boosaardige demonen, die het einde zou kunnen betekenen van de mens op aarde. Ook Victor Frankensteins intelligente creatie Adam (Aaron Eckhart) raakt betrokken in deze strijd, wanneer beide groepen het geheim van zijn onsterfelijkheid willen achterhalen.

    i frankenstein,posteri frankenstein,posteri frankenstein,posteri frankenstein,poster

    De film is gebaseerd op de gelijknamige graphic novel van Kevin Grevioux (zie hier de cover en hier kan je de comic gewoon bekijken). Vreemd genoeg draait de comic rond de figuur van Franklin Stein, en dus niet rond Adam. In de comic is hij een soort vampieren-jager – dus in essentie eigenlijk een vrij klassiek en misschien al wat versleten gegeven. De stijl van de comic is best wel knap.

    In de film zouden we in ieder geval een soort origin story krijgen met het ontstaan van het personage. Dr. Frankenstein, gespeeld door Aden Young, zien we aan de zij van zijn vrouw Elizabeth (Virginie Le Brun). Terra, de assistente van Victor zou gespeeld worden door Yvonne Strahovski, terwijl Miranda Otto de rol zal vertolken van de koningin van de waterspuwers (de Gargoyles) en Bill Nighy wordt nog maar eens getypecast als de villain, een directe afstammeling van Satan (De filmploeg van Underworld zullen hier wel mee moeten lachen).

    Ik weet niet wat jullie hiervan denken, maar ik heb zo een gevoel van een flop met monumentale proporties, die hopelijk nog wat de schade kan indekken met een stijlvolle promotiecampagne. Hoewel, alles in deze prent lijkt copy-paste van zowat 30 andere films die we al gezien hebben, incluis de titel en de posters. De regisseur zelf mag dan nog wel een talentvol scenarist zijn, één ding in de filmbizz lijkt altijd wel te kloppen – scenaristen die hun carrière willen verder zetten als regisseur maken meestal heel bedenkelijke prenten. Het wordt afwachten op die eerste trailer.

    ***Related Post***
    24/05/2014: I, Frankenstein Blu-ray review

  • Collateral (2004) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Collateral (2004) is niet zomaar een titel, maar een belangrijk begrip in de wereld van regisseur Michael Mann. Het verwijst niet alleen naar de verwantschap die er heerst tussen twee tegenovergestelde karakters, maar hint ook naar de ‘collaterale schade’ die gemaakt kan worden wanneer de twee individuen elkaars pad kruisen.

    tom cruise,jamie foxx,javier bardem,jada pinkett smith,collateral,michael mann,viper camera,james newton howard,Stuart Beattie,Mark Ruffalo,heat

    De huurmoordenaar Vincent (Tom Cruise) en de taxichauffeur Max (Jamie Foxx) lijken op het eerste gezicht niets met elkaar gemeen te hebben, maar na verloop van tijd duiken de gelijkenissen op. Twee eenzame wolven lopen ’s nachts over de straat, de een grijs en geslepen, de andere opzoek naar een leven. Beide worden ze afhankelijk van elkaar.

    De hoofdpersonages in de films van Michael Mann hebben een bepaalde missie die ze met een vastberaden zelfzekerheid trachten te volbrengen (Heat, Ali, The Insider, Thief, The Last of the Mohicans, Manhunter). Dit vakmanschap weerspiegelt ook het perfectionisme waarmee Mann zijn films regisseert, met oog voor de psychologisch-filosofische invulling, alsook voor de "Manniaanse" cinematografische en stilistische context waarin goed en kwaad tegenover elkaar worden gezet. Collateral zou je gemakkelijk kunnen omschrijven als een neo film noir, die het genre overstijgt.

    Korte inhoud: Max is taxichauffeur uit L.A. die tijdens zijn nachtshift uiteenlopende mensen ontmoet. Zijn ambitie is om iets anders te doen met zijn leven, maar is daar nog nooit eerder in geslaagd en wacht op die ene kans. Op een nacht ontmoet hij Vincent, die met een compleet andere filosofie over het leven op de achterbank plaats neemt. "Sommige mensen wachten een leven lang op die ene kans", zegt Vincent met een quote van John Lennon: "En op een dag worden ze wakker, oud en verzwakt, en beseffen ze dat die ene kans nooit is gekomen. " Hij betaalt Max $600 voor 5 haltes te maken in de stad. Bij de eerste stop dondert een bebloed lichaam vanuit een flat op de taxi. De ontmaskerde koude en onverschillige huurdoder zal de rest van de lange nacht moeten improviseren en gijzelt de chauffeur, die zijn partner zal worden in het doden van nog 4 andere kroongetuigen uit een rechtszaak met een beruchte drugtrafikant. Maar dit gegeven is niet het belangrijkste deel in de film. Het wordt zelfs ondergeschikt aan de conversaties die de twee mannen hebben over het leven, en we voelen mee voor beide personages. Een film over confrontaties, eenzaamheid, gebroken idealen en morele rechtvaardigheid.

    Alles is intrinsiek verbonden met elkaar. De film vertrekt vanuit de luchthaven en eindigt met een trein die in de nacht verdwijnt. Dit als parallel met Heat (1995) die met een trein begint en eindigt in de luchthaven. We krijgen een levensgeschiedenis van twee personages in een tijdspanne van 10u en voelen in het begin sympathie voor de huurdoder, die naarmate de film vordert bitter en gevoelloos wordt. Ons gevoel voor hem zal kantelen. Hoewel het personage van Vincent nooit de typische huurdoder is. Bij zijn laatste slachtoffer zien we hem trouwens een kleine conversatie beginnen alsof hij zich wou verrijken met het leven van zijn slachtoffer. Misschien als compensatie voor het leven die hij nooit heeft gehad, en die hij tracht te verbergen, met een grap of cynische opmerking. En dat maakt de film zo boeiend. Datgene wat verborgen ligt in de onscherptes van de lange cameralens of achter de ramen in de taxi, is niet zijn bezigheid, maar wel het leven van Vincent en wat het voor hem inhoudt.

    tom cruise,jamie foxx,javier bardem,jada pinkett smith,collateral,michael mann,viper camera,james newton howard,Stuart Beattie,Mark Ruffalo,heattom cruise,jamie foxx,javier bardem,jada pinkett smith,collateral,michael mann,viper camera,james newton howard,Stuart Beattie,Mark Ruffalo,heattom cruise,jamie foxx,javier bardem,jada pinkett smith,collateral,michael mann,viper camera,james newton howard,Stuart Beattie,Mark Ruffalo,heattom cruise,jamie foxx,javier bardem,jada pinkett smith,collateral,michael mann,viper camera,james newton howard,Stuart Beattie,Mark Ruffalo,heat

    Collateral heeft gelijkenissen met Mann's politiedrama Heat, uit 1995, een soort grand cru jaar trouwens uit de filmgeschiedenis. Het personage van Cruise is van hetzelfde kaliber als Neil (De Niro) en Vincent (Pacino) in Heat. Ook op vlak van stilisme is Cruise een spiegelbeeld van Neil, met het maatpak, witte hemd, de grijze tinten. Hoewel deze film toch verschillend is van Heat en er ook niet meteen mee vergeleken kan worden. Heat dramatiseert op verschillende niveaus met een veelomvattend plot. Deze prent heeft geen noemenswaardig plot en kan omschreven worden als een soort moderne "huit-clos", met de taxi als reddingssloep in een uitvergroot Los Angeles als universum. Een filosofische en abstracte verkenning van twee personages; een vormelijke en persoonlijke karakterstudie van een cynische huurmoordenaar en een goedhartige taxichauffeur. De actie-sequenties genieten van een meesterlijke mise-en-scène, zoals we die gewoon zijn van Mann. Vincent beweegt zich met een snelle pas, en met een paar doeltreffende bewegingen ontdoet hij zich van mogelijke tegenstand. In een discotheek vol met mensen gaat hij op zijn doel af en ontdoet hij zich van de aanwezigheid van verschillende bewapende bodyguards en de omcirkeling van FBI-agenten. Een schot wordt afgevuurd en de paniek is compleet, maar de koelbloedige Vincent improviseert en sluipt dichter bij zijn doel, door altijd een stap voor te zijn op zijn vele tegenstanders.

    Het originele scenario van scenarist Stuart Beattie (Pirates of the Caribbean, Derailed, Australia) vertrekt van een heel onrealistisch en onwaarschijnlijk uitgangspunt. Maar dit moeten we aannemen als vertrekpunt, net zoals de helende kracht van John Coffey in The Green Mile. Toch is er in de film zelden een moment waar de onwaarschijnlijkheid begint te irriteren, en dit omwille van de aangrijpende documentaire aanpak (close-up’s, handheld camera, veel korrel) die de motivaties van een personage onthult.

    Er zijn voor de rollen uiteraard een waslijst van namen bekend gemaakt, maar de cast was uitstekend. Zelf met het nog steeds jonge gezicht, speelt Cruise de pannen van het dak. Hij is consequent en overtuigend en weet ons te verrassen met zijn moorddadige instincten en zijn onverwacht slechte inborst. Jamie Foxx is een revelatie en zet een knap staaltje acteerwerk neer. Ook de bijrollen in de film zijn zorgvuldig uitgekozen met oa. Jada Pinkett Smith (Niobe uit The Matrix), Mark Ruffalo (In the Cut, Zodiac) en Javier Bardem (No Country For Old Men).

    tom cruise,jamie foxx,javier bardem,jada pinkett smith,collateral,michael mann,viper camera,james newton howard,Stuart Beattie,Mark Ruffalo,heattom cruise,jamie foxx,javier bardem,jada pinkett smith,collateral,michael mann,viper camera,james newton howard,Stuart Beattie,Mark Ruffalo,heattom cruise,jamie foxx,javier bardem,jada pinkett smith,collateral,michael mann,viper camera,james newton howard,Stuart Beattie,Mark Ruffalo,heattom cruise,jamie foxx,javier bardem,jada pinkett smith,collateral,michael mann,viper camera,james newton howard,Stuart Beattie,Mark Ruffalo,heat

    In een beginscène zien we een ontmoeting tussen Max en Annie (gespeeld door vrouwe Will Smith). Zij is een zakenvrouw, en ze spreekt en gedraagt zich ook zo. Max zegt dat hij een kortere weg kent naar de stad. Ze maken een weddenschap. Als de reis langer duurt dan voorzien, krijgt ze de rit voor niets. Het is geen typische verleidingsscène, maar een aangenaam en vertrouwelijk gesprek. Ze zegt dat ze een procureur is in een belangrijke en moeilijke rechtszaak. De sfeer is ontspannend en we voelen een interactie tussen beide. Ze stapt uit de taxi en we beseffen dat hij toch iets had kunnen ondernemen om haar terug te zien. Maar Annie begeeft zich opnieuw naar de taxi en tikt op het raam. Ze geeft Max haar kaartje. Een ontmoeting die belangrijk zal zijn voor later, maar vooral een ontmoeting die dingen vertelt over onze personages die we anders nooit hadden kunnen te weten komen in het verdere verloop van de film. We voelen meteen aan dat het accent zal gelegd worden op de kleine momenten, de subtiele reacties en dieper zal graven in de levens van uiteenlopende personages, die elk op hun beurt de relatie tussen Vincent en Max zullen beïnvloeden. Een andere regisseur had die filosofische en menselijke ruggengraat uit het verhaal geschreven en alles omgetoverd tot een bloedstollende actie-thriller met aaneensluitende actiescènes. Maar deze film heeft zeker meer om het lijf dan een ordinaire pief-pang-poing-boem-thriller.

    Toen ik de film bekeek had ik de indruk dat Mann op verschillende plaatsen had gewerkt met lichtgevoelige 16mm filmpellicule. Maar op de end-credits stond Sony Digital Video, of met andere woorden High Definition Video. Bij mijn weten de eerste "grote" Amerikaanse filmproductie die met succes experimenteert met HD: niet als effect zoals bij 28 Days Later, of om een totaal andere atmosfeer te creëren zoals in het visueel verbluffende Sky Captain and the World of Tomorrow, ook niet om financiële redenen zoals Fahrenheit 9/11 of om visuele blue-key effecten te bevorderen zoals in Star Wars: Episode 1,2 en 3, maar als volwaardige narratieve tegenhanger van het celluloid. Volgens de American Cinematographer is ongeveer 80% van de film digitaal met uitzondering van een aantal interieurscènes zoals de Koreaanse nachtclub.

    tom cruise,jamie foxx,javier bardem,jada pinkett smith,collateral,michael mann,viper camera,james newton howard,Stuart Beattie,Mark Ruffalo,heattom cruise,jamie foxx,javier bardem,jada pinkett smith,collateral,michael mann,viper camera,james newton howard,Stuart Beattie,Mark Ruffalo,heattom cruise,jamie foxx,javier bardem,jada pinkett smith,collateral,michael mann,viper camera,james newton howard,Stuart Beattie,Mark Ruffalo,heattom cruise,jamie foxx,javier bardem,jada pinkett smith,collateral,michael mann,viper camera,james newton howard,Stuart Beattie,Mark Ruffalo,heat

    Het videoformaat is uiteraard een manier om complete controle uit te voeren over het beeld en verschaffen iets meer detail bij nachtelijke exterieurs die anders onmogelijk te belichten zijn. Voor visuele controle-freaks zoals Scott, Fincher en Mann een uitstekend filminstrument. Het eindresultaat van wat gefilmd wordt kan beken worden tijdens de tournage op een groot HD-scherm. Contrasten en kleuren kunnen ter plaatse naar hartenwens aangepast worden. Bij pellicule moet men wachten na de ontwikkeling en in post-productie vertrekken vanuit datgene wat op de emulsie staat. Maar de twee voelen anders aan en de regisseur van Heat slaagt er in om op een foto-realistische manier een verhaal te vertellen met de digitale technologie.

    Michael Mann is een regisseur die een trend kan zetten en dit is nogmaals een stap verder in de richting van de digitale HD Viper Camera opname, die moeizaam probeert door te breken in de halsstarrige filmwereld. Misschien wel de meest radicale cinematografische ingreep sinds de steadycam uit Stanley Kubrick’s The Shining. Er zijn uiteraard een aantal low-budget producties geweest van weinig belang met de HD; zoals het barslechte Vidocq, de zwakke sequel Once Upon a Time in Mexico en het vervelende One Million Dollar Hotel van Wim Wenders. Collateral zal niet alleen vele filmmakers iets meer geruststellen, maar eveneens het grote publiek klaarstomen voor nog meer digitale opnames, tot spijt van wie het benijdt.

    Niet enkel kan men spreken over fotografische-realiteit, maar ook op narratief vlak is de film uitermate authentieke in zijn beschrijving van Los Angeles, die een volwaardig personage in de film wordt. Ook de representatie van de karakters is zichtbaar tot in de kleinste details uitgewerkt, de manier van spreken, hun bewegingen, de kleine trekjes die ze hebben. En uiteraard voelen de actiescènes alsof ze echt gebeurd zijn. In een bepaalde scène zien we Cruise een stoel door een venster smijten. Hij beschermt zijn ogen van het glas en springt over een bureaustoel die compleet vanonder hem wegschuift. Cruise valt hard, maar zet de achtervolging verder. Een dergelijke scène was duidelijk niet voorbereid gezien Cruise zonder veel moeite een been had kunnen breken. Het had zelfs tot de bloopers kunnen behoren, maar Mann koos om te scène te houden. Iets wat lachwekkend zou overkomen in een andere film, bouwt hier mee aan de authenticiteit en de kinetische energie en weerspiegelt het verlies van controle van het hoofdpersonage.

    Kortom, Collateral gaat over mensen en kenmerkt zich door zijn snelle ritme in afwisseling met filosofische diepgang. De camera registreert en blijft dicht bij zijn personages, waarbij vaak in kikvorsperspectief – hun angsten of hun koelbloedigheid wordt uitvergroot. De melancholische muziek van James Newton Howard zet de toon en varieert perfect met de warme en kleurrijke jazz muziek, afgewisseld met dramatische muziekstukken die komen uit de film Heat. Een geslaagde mengeling tussen een aangrijpende thriller en een diepgaande reflectie over menselijkheid. Een aanrader!

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 12 november 2011

     

    *** Collateral trailer ***