De FilmBlog

Wat gebeurt er als je de The Bourne Identity (2002) en Nikita (1990) bij elkaar gooit en overhandigt aan een talentvol regisseur? Zowat het beste scenario om de verwachtingen van kijkers zo op te drijven dat ze nog moeilijk in te lossen zijn, en ze uiteindelijk van een kale reis terugkomen. En dat is Haywire (2011) van Steven Soderbergh in een notendop.

Korte inhoud: Mallory Kane (Gina Carano) is een ex-marine soldaat die werkt voor een private organisatie die topsoldaten levert aan bedrijven of overheden om missies uit te voeren om oftewel mensen te laten verdwijnen of te redden. Tijdens een reddingsmissie in Barcelona wordt Mallory verklikt en komt ze terecht in een circuit vol verraad en samenzwering. Mallory is er dan ook op gebrand om zich te wreken.

De MMA specialiste Gina Carano speelt haar eerste grote rol, na haar figurantenrol in Blood and Bone (2009), en doet dit met vele ups en downs. Op sommige momenten oogt ze onzeker en is het alsof ze liefst haar mond wil houden. Maar deze mediterraanse diva is uit het Penelope Cruz versus Angelina Jolie hout gesneden en weet dan ook alle aandacht naar haar toe te trekken in de vele close-ups.

De regisseur van de Ocean’s trilogie Steven Soderbergh heeft met Haywire een thriller gemaakt die in geen enkel opzicht, behalve op het technische vlak, ten volle kan overtuigen. Het verhaal bevat te veel clichés en is bij momenten te voorspelbaar, maar door origineel om te springen met de omgeving weet Soderbergh de film boeiend te houden. Naast de onervaren Gina Carano staan er een resem aan klassenbakken te pronken op de affiche. Met name Antonio Banderas, Michael Douglas, Michael Fassbender, Bill Paxton, Ewan McGregor en Channing Tatum, maken de cast compleet, en zorgen ervoor dat je verwachtingen wederom de hoogte in schieten.

Maar ook zij weten een zwak verhaal niet naar een behoorlijk niveau te tillen. Het scenario van Lem Dobbs is een mix van zowat elke succesvolle thriller van de afgelopen tien jaar. De slotscène doet aan de Ocean’s trilogie denken en de scènes in de straten van Dublin haalt herinneringen op aan de Bourne serie. Het lijkt tevens alsof Soderbergh heimwee had naar de tijd van The Limey (1999), en deze "don't mess with the wrong person" premisse wou herleven. Ik kan hem hier nog wel ergens volgen.

Haywire was een project met heel wat potentieel, maar er is tijdens de creatie heel wat misgelopen. En dat was voornamelijk te wijten aan het manke script, nauwelijks voldoende voor 90 minuten film, die zelfs een talentvolle regisseur zoals Soderbergh nog moeilijk kan omtoveren in een topprent. De bedoelingen om te werken met iemand uit het MMA-circuit met weinig acteer-ervaring was een risico, waar de regisseur grotendeels mee weg is gekomen, maar op het einde van de rit blijf je toch een beetje op je honger zitten. Maar het leuke aan Soderbergh is dat hij blijft experimenteren, en nu en dan heb je te maken met een voltreffer. Spijtig genoeg behoort Haywire hier niet toe.

***Related Post***
21/01/2012: MMA vechter Gina Carano in Haywire

Regisseur Steven Soderbergh is iemand die de commerciële mainstream (Out of Sight) afwisselt met arthouse cinema (The Girlfriend Experience), en dit met wisselend succes.

Binnenkort mogen we het alternatieve Haywire (2011) verwachten met een waslijst aan bekende koppen; waaronder Gina Carano, Ewan McGregor en Michael Douglas. Ook aan de meer mainstream Magic Mike (2012) met de knappe Olivia Munn wordt gewerkt. Maar ondertussen is de science-fiction thriller Contagion (2011) op blu-ray uitgekomen.

Korte inhoud: In deze film volgen we de razendsnelle verspreiding van een dodelijk virus Een kleine, kortstondige aanraking, en een dodelijk virus wordt doorgegeven. Op een vliegveld neemt een reizigster iets uit een schaal met snacks voordat ze haar creditcard aan een ober geeft. Een zakelijke meeting begint met een rondje handen schudden. Een man hoest in een drukke bus. Beth Emhoff (Gwyneth Paltrow) is weer terug in Minneapolis, na een zakenreis naar Hong Kong. Ze voelt zich niet lekker, maar denkt dat het door de jetlag komt. Twee dagen later overlijdt ze op de afdeling spoedeisende hulp. De artsen vertellen haar ontroostbare echtgenoot (Matt Damon) dat ze voor een raadsel staan. Niet lang daarna vertonen meer mensen dezelfde symptomen: eerst hoesten en koorts, gevolgd door een toeval en een hersenbloeding en uiteindelijk de dood. Terwijl deze pandemie groeit, is de hele medische wereld in rep en roer om een geneesmiddel te vinden en om de paniek onder de mensen te bedwingen. Aan de andere kant zien we de mensen die voor hun overleving vechten en voor hun geliefden zorgen.

Iedereen wil met Soderbergh werken, en dus krijgen we opnieuw een waslijst aan bekende acteurs, gaande van Matt Damon, Kate Winslet, Marion Cotillard, Jude Law tot Gwyneth Paltrow en Laurence Fishburne. Weten al die acteurs dan niet dat Soderbergh eigenlijk iedereen voor de gek hield toen hei zei dat hij de filmwereld de rug wou toekeren? Zo zijn er tal van acteurs die hem al zijn voor geweest met dergelijke beweringen.

Contagion is een opgeblazen mozaïekfilm, een beetje in dezelfde lijn als zijn Traffic (2000). Het blijft een delicate oefening, want met verschillende verhaallijnen die door elkaar lopen word je sowieso geconfronteerd met interessante en minder interessante personages. En met een film van 106 minuten kan je ook niet al teveel gaan uitwijden of karakters beter gaan benaderen. Maar Soderbergh is verzot van uitdagingen, maar deze cocktail vind ik niet meteen een voltreffer. Deze schijnbare remake van Outbreak (1995) komt wat slordig over met verhaallijnen die nauwelijks worden uitgewerkt en vreemde karakters waar je geen vat op krijgt.

Het probleem met deze prent zijn echter niet het acteerwerk van de sterrencast. Stuk voor stuk zetten ze een geloofwaardige vertolking neer, op basis van het materiaal die ze aangereikt kregen van de scenarist. Scot Z. Burns. Op het einde van de rit heb je toch geen voeling met hun personages. Je bent niet emotioneel betrokken en bekijkt alle gebeurtenissen alsof het een documentaire is over een gevaarlijke bacterie. Het is geen goed drama, noch een geslaagde thriller of horrorfilm. Ik heb de indruk dat Contagion een veel beter project had geweest in de vorm van een middellange kortfilm in plaats van een langspeelfilm. Er is gewoon niet voldoende materiaal om ons 2 uur lang te boeien.

Maar ook de boodschap van de film vind ik wat vlakjes, alsof de Amerikaanse regering de enige verdediging is tegen een mogelijke virus-aanval, en noodzakelijk voor de overleving van het menselijke ras. Maar dit is uiteraard niet de eerste keer dat dergelijke propaganda in een blockbuster sluipt. Maar het verwondert me wel komende van een regisseur als Soderbergh.

*** Contagion trailer ***

Acteur Brad Pitt heeft nog maar eens naast de Oscar voor Beste Acteur gegrepen. Nochtans speelde Pitt een niet onaardige rol in de onbegrijpelijke The Tree of Life (2011) van Terrence Malick, en ook die andere Oscar-genomineerde film Moneyball (2011) van Bennett Miller, een low-key verfilming van een waar gebeurd verhaal van een eigenzinnige baseball coach.

Korte inhoud: De 'Oakland Athletics' is een Baseballteam uit Californië. Wanneer Billy Beane (Brad Pitt) manager wordt van die club met geldproblemen, gebruikt hij een wel heel onorthodoxe manier om resultaten te halen. Hij gebruikt, samen met zijn assistent Peter Brand (Jonah Hill), namelijk een compleet door computer gegenereerde analyse om zijn spelers te vinden en zo een team vast te stellen voor de World Series. De film is gebaseerd op het boek Moneyball: The Art of Winning an Unfair Game van Michael Lewis.

Dit is de tweede langspeelfilm van de regisseur die eerder indruk maakte met zijn debuut Capote (2005), een film waarin Philip Seymour Hoffman met de Oscar voor beste acteur ging lopen. Brad Pitt heeft al twee Oscar-nominaties verkregen (Twelve Monkeys, The Curious Case of Benjamin Button), en iedereen verwacht dat hij toch binnenkort wel eens in de prijzen zal vallen, net zoals zijn collega George Clooney.

Maar het is niet alleen de talentvolle regisseur of de formidabele cast (Brad Pitt, Philip Seymour Hoffman, Robin Wright) die van deze prent een sterke film maken, maar zeker ook door de aanwezigheid van top-scenarist en Oscar-winnaar Steven Zaillian (American Gangster, All the King’s Men, Schindler’s List) die nog eens samenwerkt met scenarist en Oscar-winnaar Aaron Sorkin (The Social Network, Malice, A Few Good Men). Het camerawerk wordt tevens verzorgd door Wally Pfister (Inception, The Dark Knight (Rises), The Prestige, Batman Begins) die momenteel wordt aanzien als de meest invloedrijke Director of Photography van het moment. In voetbaltermen is zoiets vergelijkbaar met een aanvallende ploeg bestaande uit Lionel Messi op links, Wayne Rooney centraal en Cristiano Ronaldo op rechts. De kans op een goal is bijzonder groot.

Normaal gezien had Steven Soderbergh deze film moeten regisseren, maar Columbia Pictures was niet gelukkig met het voorgestelde scenario op basis van interviews met echte spelers. Volgens studio co-verantwoordelijke Amy Pascal (ooit gezien als de meest invloedrijke vrouw in Hollywood) dreef het script van Soderbergh te ver weg van de typische "sportfilm". De studio stond voor een moeilijke keuze om (1) het project door te geven aan Warner of Paramount, (2) wachten tot Pascal en Soderbergh tot een consensus komen of (3) Soderbergh ontslaan en hopen dat Brad Pitt zal blijven. Het laatste is dus een feit geworden.

De mensen die niets van baseball afweten, of noch van de geschiedenis ervan, zullen hier waarschijnlijk heel wat minder van genieten dan de gemiddelde fan. Zelfs diegene die een sportfilm verwachten zullen hier zwaar teleurgesteld zijn, gezien alles zich vrijwel afspeelt in de coulissen. Dit is tevens verre van de crowd pleaser zoals Jerry Maguire (1996) dat was. Moneyball is een low key biopic met weinig dramatische momenten en waar de actie ook tot een minimum is herleid. En toch blijf je de film volgen, enerzijds omdat we een waar gebeurd verhaal zien, maar anderzijds omdat de vertelstijl en de personages ons blijven intrigeren. Het is die ingetogenheid die fascineert, en alle barrières tussen de toeschouwer en protagonisten verdwijnen. We zien echte passie aan het werk in een technologisch en op cijfers gebouwde wereld.

De film werd onlangs uitgebracht op DVD en blu-ray, met heel wat extraatjes, met ondermeer een aantal supplementaire scènes, alsook een blik op de echte Billy Beane.

Regisseur Steven Soderbergh heeft een zwak voor sterke vrouwen (cf. Erin Brockovich, Out of Sight), en ook in deze Haywire (2011) is dat niet anders. Mallory Kane (Gina Carano) is niet zomaar een mooie vrouw, ze is een gevaarlijke geheim agente én martial art specialiste, en dat komt al van bij het begin van de trailer aan bod tijdens een “onderonsje” tussen Carano en haar tegenspeler Channing Tatum.

Korte inhoud: De mooie freelance geheim agente Mallory Kane wordt door verschillende globale organisaties gevraagd om klussen uit te voeren die regeringen niet zelf kunnen en mogen goedkeuren. Na een gijzelaar bevrijdt te hebben in Barcelona, wordt Mallory snel op een missie gestuurd in Dublin. Als die missie fout gaat ontdekt ze dat ze bedrogen is en moet ze al haar vaardigheden, trucs en mogelijkheden aanwenden om een internationale klopjacht te ontlopen, en terug te keren naar Amerika.

De plot van deze spionage thriller blinkt niet meteen uit in originaliteit. We hebben opnieuw te maken met een 'agent going rogue'- verhaaltje, een soort Jason Bourne concept maar dan met een vrouw zonder het geheugenverlies. Heeft tevens iets weg van Salt (2010). Dit is tevens de eerste hoofdrol van Gina Carano, die twee jaar geleden nog een klein rolletje had in die andere vechtfilm Blood and Bone (2009). Soderbergh heeft trouwens geen schrik om iemand een hoofdrol te geven met weinig acteer-ervaring. Zo gebruikte hij ook de pornoster Sasha Grey voor The Girlfriend Experience, en dat werd met veel lof onthaald.

In het echte leven heeft deze 29-jarige Gina Carano tevens een indrukwekkende status opgebouwd in de MMA (Mixed Martial Arts) en zou ze gespecialiseerd zijn in Muay Thai (een soort kickboxen maar dan met kniestoten en elleboogwerk). Je zou het niet meteen zeggen met haar knap snoetje, maar de dame is met haar 65 kilo en 1m73 één brok geweld. Zo kan je haar via deze link aan het werk zien. Steven Soderbergh heeft haar dan ook aangetroffen in de ring (of in de kooi, want het was een cage-fight) en was meteen in de wolken van haar kunsten. Met haar laatste kamp in augustus van 2009 verloor ze haar titel tegen de gevaarlijke Cristiane Santos, die nog steeds op #1 staat. Hopelijk blijft Gina acteren, want het zou zonde zijn mocht haar gezicht/figuur (pic 1, 2, 3, 4, 5 en 6) compleet in mekaar getimmerd worden.

De carrière van Soderbergh ken evenveel up's als down's, en ik denk dat deze misschien een beetje tussen de twee zal bengelen. Het is niet de doorsnee actie-vechtfilm zoals er elk jaar honderden worden uitgebracht, maar van wat je kunt afleiden uit de trailer lijkt het script van scenarist Lem Dobbs te zijn samengevat op twee A4 blaadjes. Anderzijds zit het vol van bekende gezichten; zo is er Antonio Banderas, Michael Douglas, Bill Paxton, Mathieu Kassovitz en Ewan McGregor, naast acteurs als Michael Fassbender en Michael Angarano. Als Gina Carano een acteer-coach nodig heeft, dan is ze in ieder geval in goed gezelschap.

In tegenstelling tot de ballen kritiek die de tweede Jason Bourne film over zich heen kreeg, wordt Haywire geprezen voor zijn camerawerk, die grotendeels verzorgd werd door Soderbergh. Ook de mise-en-scene van de vechtscènes lijken zeer efficiënt in elkaar te steken. En of dat al niet genoeg was heeft ook Gina Carano veel lof ontvangen voor haar vertolking. Zoals we van de regisseur gewend zijn zal deze actieprent er heel afgelikt en visueel verfijnd uitzien, met welbepaalde kleurcodes (zoals in Traffic). Bestemd voor een publiek die zich wil ontspannen en niet al te diep hoeft na te denken over het verhaal. De film zou ergens in 2012 bij ons in de zalen moeten draaien.

***Related Post***
21/05/2012: Haywire filmbespreking

Onweerstaanbare Hollywood-actrices zijn niet enkel diegene met een prachtig lijf of beeldschoon uiterlijk, maar zeker ook zij die grappig kunnen zijn en tevens niet op hun tong gevallen. En dat kan je wel zeggen van Olivia Munn. Ze heeft misschien nog niet zo heel veel acteerwerk gekregen waarin ze kon stralen, maar daar zal hopelijk binnenkort wel verandering in komen.

Deze Daily Show host zal zich kunnen bewijzen met de komedie Freeloaders (2011) en hopelijk iedereen kunnen overtuigen met Magic Mike (2012) van Steven Soderbergh. De mensen van MovieWeb schreven het volgende:

The actress will portray Amber, the love interest of Channing Tatum's title character. The story centers on Alex Pettyfer’s character, a male stripper who is mentored on and off the stage by Magic Mike. The project is loosely based on Channing Tatum's days as a 19-year-old male stripper in Tampa. Olivia Munn is only the second female to join the cast, alongside Riley Keough, who plays Alex Pettyfer's girlfriend.

Matt Bomer and True Blood actor Joe Manganiello also play male strippers, while Matthew McConaughey portrays the strip club owner and Gabriel Iglesias plays the club DJ.

Een komedie vol met gespierde mannelijke strippers, zo te zien heeft Olivia Munn de rol van haar leven te pakken. En dan nog wel in een Soderbergh film, een regisseur die in staat is om toch indrukwekkende cinema te maken (tenminste als hij niet al teveel bezig is met experimentele troep). Ook Matthew McConaughey en Demi Moore zijn van de partij. Het wordt een sexy film, dat staat nu al vast.

Wat de meisjes/dames zich nu kunnen afvragen is of de gespierde acteurs volledig uit de kleren zullen gaan in hun rol als stripper. Hier hebben jullie al een voorsmaakje: Joe Manganiello pic - Channing Tatum pic - Alex Pettyfe pic - Matt Bomer pic. Tegenwoordig is zoiets geen taboe meer in tv-series (cf. Rome, Game of Thrones,...) Mij maakt het zelf niet veel uit, tenzij we het zouden hebben over Olivia Munn (pic 1, pic 2, pic 3, pic 4 en pic 5).

Hilary Swank, die eerder 10 kilo mocht vermageren voor haar Oscarrol in Million Dollar Baby (2004), zal zich niet moeten volproppen met taartjes en snoepgoed. Eerder kreeg ze de opdracht 15 kilo bij te komen voor de verfilming van French Women Don't Get Fat naar het boek van Mireille Guiliano. De collega’s van Caves of Yahoo hadden het volgende geschreven:

"She'll gain 20 to 30 pounds", we're told by a source close to the production. "It’s no sweat. She's played a man before. She can handle anything."

While French Women is nonfiction, an early premise says Swank will play the manager of a champagne company dealing with French beauties who consume bread, wine and pastries yet never gain an ounce. And naturally, self discovery happens along the way.

Het gebeurt wel vaker dat acteurs hun dieet mogen aanpassen voor een filmrol. Een tijdje geleden zagen we nog Matthias Schoenaerts in Rundskop (2010). En ook Matt Damon moest wat vaker fastfood schrokken voor zijn nieuwe film The Informant (2009) van Steven Soderbergh.

Toch denk ik niet dat 15 kg meer voor Swank eigenlijk wel zal opvallen. De vrouw is nu al graatmager dus iets meer vet kan ze zeker wel gebruiken. Ze zou er wel eens veel beter kunnen uitzien dan het beeld die we nu van haar hebben. Dat Franse vrouwen niet dikker worden moet ik bekennen dat ik zelf geen voorbeelden heb die het tegendeel moeten bewijzen. De meeste Franse vrouwen die ik ken hebben quasi "ideale maten".

Heeft dat te maken met de Franse eetcultuur en Franse cuisine valt nog te bezien. In ieder geval zijn de meeste Amerikaanse vrouwen te dik en daar kan wel een duidelijke link worden gelegd met de fastfood keuken. Het lijkt me in ieder geval een boeiend concept en hopelijk pikken ze het idee opnieuw op en komt er uiteindelijk nog wel een verfilming. Swank hoeft ondertussen niet bij te komen.

Vorig jaar was Swank nog te zien in Amelia (2009) van Mira Nair, het verhaal van de legendarische Amerikaanse piloot Amelia Earhart, die in 1937 op mysterieuze wijze verdween boven de Pacifische Oceaan tijdens een poging om rond de wereld te vliegen. Swank heeft nadien getekend voor Conviction (2010) van acteur/regisseur Tony Goldwyn (de acteur uit Ghost). Hilary speelt een werkende moeder die haar leven op z'n kop zet door aan een rechtenstudie te beginnen. Dit om haar broer te vertegenwoordigen, die valselijk beschuldigd wordt van moord, maar door het systeem geen mogelijkheden meer heeft in beroep te gaan.

Daarnaast was ze ook nog te zien in de zwakke thriller The Resident (2010) de debuutfilm van Antti Jokinen, waar ze een nieuw huurhuis betrekt in Brooklyn. Al snel voelt ze echter dat ze wel érg in de gaten wordt gehouden door haar huisbaas, Max (Jeffrey Dean Morgan). Wanneer duidelijk wordt dat Max een griezelige obsessie voor Juliet heeft, begint een gevaarlijk kat- en muisspel. Hilary zal binnenkort ook te zien zijn in New Year’s Eve (2011) van Garry Marshall (Valentine's Day). En kwestie om de lijn van Hilary Swank nog maar eens te bewonderen is hier een high quality fotoreeks van de actrice.

*** Hilary Swank HQ picture gallery ***

De regisseur Steven Soderbergh, bekend van ondermeer The Limey, King of the Hill, Sex Lies and Videotape, Traffic en bioscoophits als Erin Brokovich en de drie Ocean's-films, is op z’n 48e de filmbusiness een beetje zat: in een radio-interview maakte de Oscarwinnende regisseur duidelijk dat hij er na nog twee films een punt achter zet. Het probleem, aldus de regisseur zelf, is dat hij het gevoel heeft alles al te hebben gedaan en meegemaakt. "Als ik weer eens de wagen in moet om nog maar eens een filmlocatie te gaan bekijken, wil ik mezelf soms voor het hoofd schieten", wist hij The Hollywood Reporter te vertellen.

Het feit is, Soderbergh heeft gaandeweg een beetje van zijn mojo verloren en probeert kost wat kost zijn publiek terug te heroveren, en dat is al een decennia geleden met Ocean's Eleven (2001). De regisseur heeft misschien iets te vroeg zijn Oscar gekregen, met name voor Traffic (2000). De fletse experimentjes en de bioscoop-flops begonnen met Full Frontal (2002), nadien de remake flop Solaris (2002), gevolg door de draak van een sequel Ocean's Twelve (2004). Nadien deed Soderbergh nog wat weinig overtuigende experimentjes met Bubble (2005), en werd stilaan verlaten door zijn publiek.

De studio’s begonnen te beseffen dat de gelauwerde regisseur zijn touch met zijn fans had verloren en gaven hem nog maar 30 miljoen dollar om een film noir te maken met George Clooney en Cate Blanchett. Tot grote verbazing van iedereen wat dit zelfs nog teveel, want de film haalde amper 1 miljoen dollar in de States en wereldwijd zelfs nog geen 6 miljoen dollar. Soderbergh koos dan maar om voluit voor de commercie te gaan met de zwakke Ocean's Thirteen (2007). Maar de winst die hij met deze film maakte, verspilde hij in een handomdraai met die andere flop Che (2008) met Benicio Del Toro. Zelfs de erotische The Girl Experience (2009) en de komedie/drama The Informant! (2009) kon het tij niet doen keren, en hij bleef in de schaduw van mensen als bijvoorbeeld Aronofsky, Tarantino, Nolan en de Coen Brothers.

Dat hij dus nu de cinema de rug wil keren, begrijp ik volkomen. Maar desondanks heeft de cineast toch een paar indrukwekkende films gemaakt, in zijn pre-Oscar periode. Eén daarvan heeft Universal zopas uitgebracht op blu-ray, met name Out of Sight (1998). En als er al één film moet zijn waar de chemie tussen de hoofdrolspelers te voelen is, dan is het wel deze prent met George Clooney en Jennifer Lopez. Tevens één van de weinige J-Lo films die het bekijken waard is. Ook al had de romanschrijver Elmore Leonard een langbenige blondine voor ogen, was de rol van Karen Sisco op haar lijf geschreven.

Korte inhoud: De professionele bankovervaller Jack Foley (Clooney) ontsnapt uit de gevangenis en kidnapt een vrouwelijke Marshal genaamd Karen Sisco (J-Lo). Als Foley later nog één grote overval wil plegen, probeert diezelfde Marshal hem te klissen. Ze voelen zich echter sterk aangetrokken tot elkaar.

Het is een soort Pulp Fiction (1994)-lite, met leuke dialogen, verrassend camerawerk en sterk acteerwerk. Het jaar 1998 heeft anders niet veel goeds voortgebracht, maar gelukkig was er deze Out of Sight. Op de blu-ray vinden jullie tevens het niet oninteressante filmcommentaar van Steven Soderbergh en scenarist Scott Frank, een pak deleted scenes en een blik achter de schermen. Vanaf 24 maart 2011 beschikbaar in de winkel.

Cleopatra is hot, zover is duidelijk. Een kleine twee jaar geleden kwam Steven Soderbergh nog naar buiten met het idee om een Cleopatra-musical te maken, genaamd Cleo (2011), met Catherine Zeta-Jones als de Egyptische koningin en Ray Winston als Julius Caesar. Maar net zoals met de Marilyn Monroe biopic, zijn er gelijkaardige filmprojecten die op hetzelfde moment de kop opsteken.

Producent Scott Rudin (No Country For Old Men) had in 2006 de rechten gekocht van een recente biografie over Cleopatra van Stacy Schiff en wil snel een film van de grond krijgen. De mensen bij The Wrap schreven het volgende:

Oscar winner Angelina Jolie is attached to star in the Cleopatra (2011) movie that Oscar-winning producer Scott Rudin has been developing since 2006, according to USA Today. At a lunch this week in Manhattan to promote Pulitzer Prize-winning biographer Stacy Schiff's new book, "Cleopatra: A Life," Little, Brown publisher Michael Pietsch said Rudin envisions Jolie starring as the Queen of the Nile.

Rudin's office then confirmed that the project "is being developed for and with Jolie," who Schiff describes as having "the perfect look" to play the character.

Met Angelina Jolie als Cleopatra zou je kunnen verwachten dat de meest evidente keuze voor Cleopatra’s lover, Brad Pitt zou zijn als de Romeinse generaal Marcus Antonius. Maar gezien het er misschien een beetje te dik op ligt zal de toekomstige regisseur misschien wel zoeken naar een alternatief, kwestie om de voorspelbaarheid niet in de hand te werken. Ik moet bekennen, ik heb Cleopatra (1963) met Elizabeth Taylor in flarden en stukken gezien op tv, een beetje tussen de soep en de patatten.

Ik lag er nooit echt wakker van, tot ik de serie "Rome" zag. Ik denk dus echt wel dat er meer te doen is met het personage dan louter romantisch geleuter. Ik kijk er zelfs meer naar uit dan die Soderbergh musical. Ik val niet alleen in slaap bij musicals, maar ik denk tevens dat Zeta-Jones niet de beste actrice is voor de rol. Het zou me trouwens verbazen mocht dit project ooit het daglicht zien. De hit-and-miss reputatie van Soderbergh zal ook het vertrouwen in het project niet vergroten. Aan de vooravond van de productie van Moneyball (2011) werd Soderbergh trouwens ontslaan als regisseur omdat de studio vond dat het script niet goed genoeg was, en vervangen door een regisseur met zo goed als geen relevante ervaring. Pittig detail, de producer van Moneyball is eveneens Scott Rudin.

***Related Post***
26/10/2008: Catherine Zeta-Jones als Cleopatra

Het is even wennen, maar het is een opluchting om Matt Damon nog eens in een rol te zien waarin hij niet op het punt staat iemand onschadelijk te maken zoals in de opkomende Green Zone (2010) of iemand te verleiden met zijn onweerstaanbare looks zoals in de Ocean's Eleven films of zelfs de nieuwe Invictus (2010). In The Informant! (2009) van Steven Soderbergh speelt Damon een wel heel bizarre rol en ik heb meer van zijn acteerprestatie genoten dan van de film.

Korte inhoud: Mark Whitacre (Matt Damon) werkte zich in de jaren '90 op bij Acher Daniels Midland (ADM). Hij had een belangrijke functie binnen het bedrijf maar besloot toch om naar FBI-agent Brian Shepard (Scott Bakula) te stappen om hem de waarheid te vertellen. Hij gaf toe dat enkele belangrijke bazen van ADM (waaronder Whitacre zelf) samen met andere bedrijven afspraken hadden gemaakt om de prijs van de voedersupplement lysine te doen stijgen. Om de FBI te kunnen helpen, werd hij een informant. Hij verzamelde video- en geluidsfragmenten om de witteboordencriminaliteit aan het licht te brengen. Whitacre kreeg, in de periode dat hij voor de FBI werkte, last van een bipolaire stoornis. Hij stond op de rand van een zenuwinzinking en kon de druk niet aan. Uiteindelijk dacht de media dat hij $9 miljoen had gestolen van ADM en de andere bedrijven tijdens de periode dat hij voor de FBI werkte.

Voor de rol kwam Damon maar liefst 15 kilo bij en droeg een wel heel belachelijke snor, een nerdy bril en een onmogelijk haarkapsel. Het is niet de eerste keer dat Soderbergh het imago van Matt Damon wil …mutileren. In Ocean's Thirteen (2007) had hij de acteur een neus in de vorm van een banaan gegeven. Maar in The Informant! werkt het bijzonder wel, gezien het personage niet is wie hij lijkt te zijn. Damon is dan ook uitmuntend als een demonisch slimme kerel die heel wat mensen te slim af is.

Het is een eigenaardige, satirische komedie met een vrolijke ondertoon, en dit in tegenstelling tot het ernstige thema van de film. Het is een verhaal over bedrijfsmalversaties en corruptie maar ook over individuele hebzucht, en in het licht van de recente beurscrisis ook enorm actueel. Net zoals The Insider (1999) gaat dit over een waar gebeurd verhaal over een Amerikaanse whistle-blower die de vuile was van een bedrijf op de straatstenen wil gooien. Terwijl de film van Michael Mann een heel serieuze en gewichtige, dramatische toon aanhield is deze prent van Soderbergh “licht verteerbaar”. Maar daar waar een film als Catch Me If You Can (2002) (eveneens een waar gebeurd verhaal van een jongeman die uiteindelijk bij de FBI zou gaan werken) een mooie balans vindt tussen drama en humor, weet Soderbergh hier precies niet goed waar hij naar toe wil.

Soderbergh neemt een ernstig nieuwsitem en transformeert het in iets fascinerend en tevens buitensporig. En dat lukt tot op een zeker niveau. De regisseur kenmerkt zich door zijn dwingende filmstijl, maar in deze prent heb je af en toe het gevoel dat de stijl niet in functie is van de vertelling. Het lijkt wel of Soderbergh dit 90’ties verhaaltje kost wat kost in een 70’ties jasje wou duwen, maar het wringt aan alle kanten. Mocht de gebroeders Coen de film hebben geregisseerd dan hadden we nog meer kunnen genieten van het onderliggende en hartverscheurende, komische drama van een dubbelzinnig personage. Mark Whitacre was een complex figuur, een ziekelijke leugenaar en onverbeterlijke sjoemelaar … alles behalve een 'held'.

Maar het is uiteindelijk een film waar je van kan genieten. Je weet immers nooit wat je kan verwachten van deze regisseur en dat is op zich een groot pluspunt. Komt daar nog bij dat Matt Damon één van de beste acteurs is in Hollywood van het moment, en dit nog maar een keertje duidelijk maakt in een A-typische rol. Waar hij geen Oscar-nominatie kreeg is me niet helemaal duidelijk.

Op de Blu-ray vinden jullie nog wat extra beeldmateriaal maar meer belangrijk het audio-commentaar van Steven Soderbergh en scenarist Scott Z. Burns (The Bourne Ultimatum). De film wordt uitgegeven door Warner Bros.

***Related Post***
02/07/2009: The Informant! trailer

Een acteur die ons blijft verbazen, in positieve zin wel te verstaan, is Matt Damon. De acteur kan zowel humor, drama als harde actie aan en is nog één van die weinige acteurs die echt wel bankable te noemen is. Binnenkort zullen we hem zien in de nieuwe Steven Soderbergh film The Informant (2009).

Korte inhoud: De Amerikaanse regering besluit om een groot agrarisch bedrijf te vervolgen, wanneer de vice-directeur Mark Whitacre (Matt Damon) besluit om te getuigen over de louche zaakjes binnen ADM. Wanneer de FBI de zaak probeert rond te krijgen, raken ze steeds meer gefrustreerd door de levendige fantasie van Whitacre.

Als de film half zo leuk blijkt te zijn als de trailer belooft dit echt wel de moeite te worden. De films van Soderbergh kenmerken zich meestal door hun razendsnel tempo, slimme humor en boeiende karakters. Maar uiteraard gaat alle aandacht opnieuw uit naar Matt Damon die hier weer een totaal nieuw personage neerzet, in schril contrast met zijn Jason Bourne personage. Op 30 september 2009 kunnen we de prent in onze zalen verwachten.