De FilmBlog

Mocht ik niet beter weten dan zou ik zeggen dat het erotisch drama Shame (2011) van de hand was van Adrian Lyne (Unfaithful, Lolita, Indecent Proposal), maar het is wel degelijk een film van de talentvolle zwarte Brit Steve McQueen, die ons eerder het grauwe Hunger (2008) bezorgde.

Korte inhoud: Brandon (Michael Fassbender) is een dertiger die in New York woont en moeite heeft om zijn seksleven onder controle te houden. Hij is verslaafd aan pornografie en hierdoor heeft hij moeite om echte relaties met vrouwen aan te knopen. Slechts één vrouw kan echt dicht bij hem komen: zijn eigenzinnige, jongere zus Sissy Carey Mulligan). Brandon mag dan wel in het openbaar de schijn ophouden een normaal leven te leiden, Sissy weet wel beter. Wanneer ze bij hem in zijn appartement komt wonen, loopt Brandons leven uit de hand. Broer en zus brengen immers het slechtste in elkaar naar boven.

De NC-17 rating laat vermoeden dat de seks niet al teveel verbloemd of verholen zal worden. En dit is dan weer in de lijn van de realistische filmstijl van de regisseur. Hij nam voor deze prent ook dezelfde hoofdacteur als van bij zijn debuutfilm Hunger, met name Michael Fassbender. Het scenario scheef hij met de hulp van Abi Morgan, de scenariste die ook het script schreef van The Iron Lady (2011) van Phyllida Lloyd met Meryl Streep in de rol van Margaret Thatcher.

Wanneer je de korte inhoud leest denk je meteen aan incest, maar dat is allesbehalve duidelijk. Het lijkt er meer op dat we op pad gaan met de hoofdfiguur, en met hem diverse seksuele escapades meemaken, alsook schaamtevolle scènes waarin hij op een gegeven moment gedwongen wordt tot een fellatie na een uit de hand gelopen café-ruzie. Het is dus geen erotische film à la Paul Verhoeven, maar wel een soort dissectie van een uit de hand gelopen obsessie.

Ondertussen heeft de film al heel wat prijzen gewonnen op verschillende filmfestivals, gaande van het filmfestival van Venetië tot het filmfestival van Seville, met prijzen voor de acteur en de regisseur. Maar ook de critici zijn vol lof over de film met een positieve rating van 80% op Rotten Tomatoes. Het ziet er niet uit dat het platvloerse soft porno prent zal worden, maar wel een diepgaande studie van het onvermogen van een man om betekenisvolle relatie met een vrouw te vormen. Een provocerend en intelligent portret van verslaving en de schade die het veroorzaakt. De film komt op 11 januari 2012 bij ons in de zalen. Een film om naar uit te kijken.

Voor wie zich al eens in de straten van de Noord-Ierse hoofdstad Belfast is geweest, zal wel gemerkt hebben dat de strijd tussen katholieken en protestanten zijn sporen heeft nagelaten. Al sinds het ontstaan van de staat Noord-Ierland staan de bevolkingsgroepen lijnrecht tegenover elkaar, maar in 1969 neemt de strijd een gewelddadige wending. Vooral Belfast was vaak het doelwit van terreur, maar de IRA (Irish Republican Army) sloeg ook in Engeland regelmatig toe met bloederige terroristische aanslagen.

De talrijke gewelddadige muurschilderingen herinneren aan die jarenlange strijd. Aan Falls Road bijvoorbeeld, in de katholieke wijk, is een beroemde schildering te zien van Bobby Sands, wellicht de bekendste republikeinse martelaar. Sands werd als prominent IRA-lid opgepakt door het Engelse leger. Hij ging op 1 maart 1981 in hongerstaking om te worden erkend als politiek gevangene. De Engelse regering zag hem als crimineel en terrorist. Iron Lady Margaret Thatcher gaf niet toe maar Sands gaf niet op, spijtig genoeg wel zijn lichaam… Ditalles is te zien in Hunger (2008) van debuut-regisseur Steve McQueen (neen, niet de acteur).

Korte inhoud: In de beruchte Maze gevangenis worden terroristen van de IRA gevangen gehouden. De mannen worden blootgesteld aan geestelijke en fysieke martelingen. Een van hen, politiek activist Bobby Sands (Michael Fassbender), besluit om in hongerstaking te gaan uit protest tegen de erbarmelijke omstandigheden waarin hij en zijn medegevangenen moeten leven.

Maar dit is niet de eerste verfilming van de gevangenschap van Sands en andere Noord-Ierse hongerstakers. De meest bekende is ongetwijfeld Some Mother's Son (1996), met John Lynch als Sands en Helen Mirren als diens moeder. Verder is de film H3 (2001), omdat deze geschreven werd door een van de overlevenden van de hongerstaking, Laurence McKeown. En nu is er dus Hunger. Regisseur Steve McQueen is een gelauwerde beeldend kunstenaar die onder meer de prestigieuze Turner Prize op de schoorsteenmantel heeft staan. Het relaas van Bobby Sands, dat hij als kleine jongen via de televisie volgde, heeft hem altijd gefascineerd. "I was about 11 years old, and this guy called Bobby Sands appeared on the TV screen, with a prison number on him. It was a real coming-of-age thing, an image that stuck in my psyche." Als je ouder bent geef je dingen uit je jeugd een plaats. McQueen deed dat door zijn visie op de gebeurtenissen te verfilmen.

Hunger zou een erg fysieke film geworden zijn, die niet alleen gaat over een hongerstaking, maar ook over een man die kiest waar hij voor wil leven en waar hij voor bereid is te sterven. McQueen meent dat die vraag zijn weerklank heeft in de wereld van vandaag de dag. De hoofdrol wordt gespeeld door de Duits-Ierse acteur Michael Fassbender, die tot afgrijzen van zijn omgeving van 73 naar 57 kilogram ging, ter voorbereiding op zijn rol. Het duurde vijf jaar om de film te maken, maar slechts drie en een halve week om de scènes op te nemen. "With a two-and-a-half month break for Mike to lose weight." Andere rollen zijn er voor Stuart Graham, Larry Cowan en Liam Cunningham als Father Moran, de priester die Sands ervan tracht te overtuigen zijn hongerstaking te beëindigen. Het scenario werd geschreven door McQueen en Enda Walsh, die ervoor kozen om de film in drie delen te splitsen. Het eerste, bijzonder heftige deel richt zich op de erbarmelijke omstandigheden in de Maze Prison, waar de gevangenen bruut worden afgeranseld. Het tweede deel bestaat uit een intense dialoog tussen Sands en priester Moran - het werd één lange take van zeventien minuten die doet denken aan Samuel Beckett. Een scène waarin McQueen bij uitstek zijn achtergrond als beeldend kunstenaar kan tonen. Het derde deel tenslotte draait om de hongerstaking zelf.

McQueen koos er bewust voor geen partij te kiezen. "I identify with the warden, Ray, just as much as I identify with Bobby Sands. I identify with him because it's a situation where, no matter which side you're on, you have to make choices. He was a man doing his job." Hunger is dus geen film over wie of wat goed is of niet, maar over een unieke humanitaire situatie die gevolgen heeft voor alle betrokkenen. In de crew zaten mensen die familie of vrienden waren/zijn van de hongerstakers, wat de film nog een extra dimensie geeft. McQueen was dan ook geïnteresseerd in hun verhalen, in de details die je niet terugvindt in de geschiedenisboeken. Het maakt van Hunger dan ook een intieme maar bijzonder confronterende film. Criticasters - veelal mensen die politiek bij de zaak betrokken zijn - menen dat het Noord-Ierse conflict zich niet leent voor een kunstzinnige film als Hunger. De filmpers is echter vrijwel unaniem lovend over McQueens opmerkelijke en gewaagde debuut. In Cannes, waar de film meedeed in de competitie Un Certain Regard, kreeg de regisseur zowel de Caméra d'Or als de Fipresci-prijs (erkenning van de internationale filmpers) toebedeeld. Loftuitingen die de verwachtingen voor deze film alleen maar verder opkloppen! Deze onverbloemde prent met al zijn confronterende details komt op 12 november 2008 bij ons in de zalen.

Blijkbaar zal Paul Verhoeven dan toch terugkeren na Hollywood en dan nog wel met een sequel op The Thomas Crown Affair (1999). De film zal The Topkapi Affair/The Thomas Crown Affair 2 (2008) heten omdat het ook een beetje een remake zou zijn van de misdaadfilm Topkapi (1964). Hoofdrolspeler Pierce Brosnan zal terugkeren als kunstdief Thomas Crown en de geruchten circuleren dat zijn nieuwe tegenspeelster Angelina Jolie wordt.

Het was even afwachten welk project Verhoeven zou gaan aanpakken na zijn Nederlandse oorlogsdrama Zwartboek (2006). Hij had verschillende projecten lopen, zoals The Winter Queen met Milla Jovovich, de boekverfilming The Paper Boy, of Knielen op een Bed Violen naar de roman van Jan Sieblink. Verhoeven koos waarschijnlijk voor het grootste budget. The Thomas Crown Affair werd in 1999 geregisseerd door John McTiernan (Predator, Die Hard) en was een remake van de gelijknamige film uit 1968 met Steve McQueen.

Ik vond de eerste film verre van een slechte film, maar uiterst memorabel was hij zeker niet. Ik herinner me nog de scène met de bolhoedjes van Rene Magritte en de blote borsten van de super-sexy Rene Russo. Voor de rest vond ik de originele vertolkingen van Steve McQueen en Faye Dunaway minder artificieel en veel sterker. Maar goed, het was bij uitstek een film om op DVD te kopen voor een luie zondagnamiddag. Gezien er geen vervolg was op de originele Thomas Crown zou de sequel gebasseerd kunnen zijn op een origineel scenario. MovieHole zei eerder dat het gebaseerd was op de roman Light of Day van Eric Ambler over een grote juweel-heist. Maar nu hebben ze er blijkbaar Topkapi moeten bij sleuren en ik weet niet goed hoe deze cocktail zal smaken. Het idee is om het plot te weven rond de diefstal van de Kasikci Diamant uit het Topkapki Paleis in Istanbul. Harley Peyton (Bandits) is verantwoordelijk voor het script en de film zou eind 2008 in de zalen moeten draaien...maar dat is als de stakingen geen stokken in de wielen steekt.