De FilmBlog

Een Amerikaanse serie waar de laatste jaren veel om te doen was, is "Boardwalk Empire" van Terence Winter (scenarist van ondermeer The Sopranos) en Martin Scorsese. En met de release van de dvd van het eerste seizoen is hier een korte bespreking, van wat één van de beste tv-series is van de laatste jaren.

Korte inhoud: Het hoofdpersonage van de serie is gedeeltelijk gebaseerd op Enoch "Nucky" Johnson (Steve Buscemi), een Republikeins politicus die in de periode van de jaren '20 - '30 in Atlantic City de touwtjes in handen had. In werkelijkheid was Johnson erg corrupt, maar hij heeft naar verluidt geen moorden op zijn geweten. Tijdens die periode werd hij ook op de hielen gezeten door de Federale politie, onder leiding van Agent Nelson Van Alden (Michael Shannon). Atlantic City was toen een trekpleister voor toeristen, en was ten gevolge van de drooglegging de bakermat van corruptie, gokken en prostitutie.

Ook al is de gehele serie gedramatiseerd, zijn de personages in de film gebaseerd op werkelijk bestaande figuren. Zo zien we ondermeer Al Capone (Stephen Graham) opduiken, naast Arnold Rothstein (Michael Stuhlbarg), Lucky Luciano (Vincent Piazza), Meyer Lansky (Anatol Yusef) of nog Johnny Torrio (Greg Antonacci). Maar de serie draait ook rond de rol van de twee broers van Nucky, James 'Jimmy' Darmody (Michael Pitt) en Elias 'Eli' Thompson (Shea Whigham).

De serie heeft ook een aantal rollen die uit de fantasie van de schrijver zijn ontsproten, zoals de rol van Chalky White, vertolkt door The Wire-acteur Michael Kenneth Williams. Maar alle rollen zijn stuk voor stuk vertolkt door talentvolle acteurs. En dat kan zeker gezegd worden van de actrices: Kelly Macdonald, Aleksa Palladino, Paz de la Huerta en Gretchen Mol.

De pilot van de serie werd in beeld gezet door Martin Scorsese, en hij heeft hiervoor een groot deel van de luxueuze kustlijn van het Atlantic City uit de jaren '20 herschapen op een waarheidsgetrouw manier. Deze enorme set werd in Brooklyn gebouwd. Scorsese stond er zelfs op dat de planken van de boardwalk even groot waren als de echte planken van de oorspronkelijke kustdijk. Uiteindelijk hebben ze een strook gebouwd van zo’n 90 meter lang. Het was dan ook niet verwonderlijk dat de pilot een slordige 18 miljoen dollar heeft gekost, maar het resultaat mag er zijn. Scorsese keek al langer uit om aan een HBO serie te werken. Hij zei hierover het volgende in een interview op Deadline:

"What's happening the past 9 to 10 years, particularly at HBO, is what we had hoped for in the mid-Sixties with films being made for television at first. We'd hoped there would be this kind of freedom and also the ability to create another world and create longform characters and story. That didn't happen in the 1970s, 1980s and in the 1990s I think. And of course ...HBO is a trailblazer in this. I've been tempted over the years to be involved with them because of the nature of long-form and their development of character and plot."

Scorsese heeft de stijl van de serie bepaald, alsook de casting ervan, en heeft geen steken laten vallen. Niemand zou ooit op het idee zijn gekomen om bijvoorbeeld Steve Buscemi te casten als de nieuwe Tony Soprano, maar dit blijkt uiteindelijk een uitstekende keuze te zijn. Vreemd genoeg zag de werkelijke Nucky er meer uit als Tony Soprano (James Gandolfini); zwaar gebouwd, groot en kaalhoofdig – niets vergeleken met de acteur Buscemi. Maar qua vertolking moet de ene acteur niet onderdoen voor de andere. Het personage van Nucky is zowel misdadig als hartverwarmend, humoristisch als koelbloedig, en Buscemi weet al die gradaties perfect te doseren. Dit moet één van de meest fascinerende tv-personages zijn uit de laatste 10 jaar.

Ik heb nog maar het eerste seizoen gezien, maar ik kijk nu al uit naar het tweede seizoen. Het cinematografisch talent van Scorsese en het dramatisch talent van Terence Winter, geeft vonken op het scherm. Boardwalk Empire is een serie die binnenkort zijn intrede zal maken in mijn Top 25 TV-Series.

Er komt binnenkort een nieuwe James Ellroy film in de zalen! Ellroy wie? Den auteur van het geniale L.A. Confidential (1997) en de verrassende The Black Dahlia (2006). In Rampart (2011) van Oren Moverman treffen we Woody Harrelson aan als corrupte flik.

Korte inhoud: LAPD agent Dave Brown (Woody Harrelson) wordt op heterdaad betrapt op corruptie en bevindt zich al snel in het oog van de storm. De dagen waarin hij zichzelf boven de wet kon stellen zijn geteld. Hij wordt openlijk aan de schandpaal genageld en wordt het slachtoffer van politiemoordenaars die op wraak zinnen. Niets is echter wat het lijkt wanneer Dave de onderwereld van L.A. induikt en zelf voor rechter zal spelen.

Het lijkt wel een soort Bad Lieutenant (1992) film, die vorig jaar ook nog eens in de aandacht kwam met Bad Lieutenant: Port of Call New Orleans (2010). Niets nieuws onder de zon, was het niet dat de regisseur van dienst wel heel speciale films maakt, met name I'm Not There (2007). Het ziet er dan ook naar uit dat het vooral een karakterfilm zal worden, waarin de plot ondergeschikt is aan de ontwikkeling van de personages.

Rampart, verwijzend naar de LAPD Rampart Divisie, is een fictiefilm. Toch hint het verhaal naar het Rampart schandaal in 1998 - 2000, waarbij de politie hun boekje te buiten gingen en zich schuldig maakten aan bank-overvallen, het neerschieten van ongewapende bende-leden,... En in deze prent treedt een karrenvracht aan bekende koppen op, gaande van Ben Foster, Steve Buscemi, Sigourney Weaver, Robin Wright, Anne Heche, Brie Larson, Ice Cube en Cynthia Nixon.

Ik vind Woody Harrelson een geweldig acteur, ook al heeft hij een uiterst wisselvallig parcours gekend met successen en fops. De man was uitstekend in Defendor (2009) en Zombieland (2010), maar kon echt niet overtuigen in The Walker (2007). Ik ben benieuwd hoe hij deze film zal aanpakken. De opzet lijkt in ieder geval interessant voor een sterke acteursprestatie.

***Related Post***
24/05/2012: Rampart filmbespreking

The Big Lebowski (1998) van Joel en Ethan Coen is een hilarisch geschifte cult-komedie over bowling, een afgehakte teen, een nihilistische bende, een tapijt, White Russian cocktails en een kerel die iedereen kent als… The Dude. Een scenario werd geschreven met Jeff Bridges, John Goodman, Steve Buscemi en Sam Elliott in gedachten.

De film verschijnt nu voor het eerst op Blu-ray in een Limited Edition DigiBook, inclusief Digital Copy en een 24 pagina’s tellend boekje in kleur. Een standaard Blu-ray release staat gepland voor 2012. En voor deze gelegenheid geeft De FilmBlog en Universal drie Limited Edition DigiBook’s weg.

Om één van deze 3 combopacks te winnen stuur je een mailtje naar filmblog[a]gmail.com met de correcte filmtitels op de 10 beeldvragen alsook een antwoord op de schiftingsvraag. Vermeld hierbij jullie naam, voornaam en officiële adres. Jullie persoonlijke adresgegevens zullen niet publiek gemaakt worden of verzonden aan derden voor commerciële doeleinden.

Opgelet! Jullie antwoorden moeten verstuurd worden ten laatste op zondag 16 oktober 2011. Jullie eerste email telt (denk dus goed na alvorens in te sturen). Antwoorden ingestuurd na de deadline, of antwoorden zonder adres of zonder antwoord op de schiftingsvraag, worden niet meer in rekening genomen. Wanneer ik ook maar het minste vermoeden heb van samenwerkende vennootschappen of andere oneerlijke praktijken (zoals copy-paste mailtjes met alternatief adres), behoud ik mij het recht voor om de inzendingen te verwijderen. Slechts één email per persoon/familie/adres. De drie deelnemers met de meeste correcte antwoorden winnen één combopack van The Big Lebowski. In geval van ex aequo zullen de drie winnaars bepaald worden aan de hand van de schiftingsvraag. Volg de correcte antwoorden eind oktober op de Facebookpagina van De FilmBlog.
Succes !

Schiftingsvraag: Hoeveel minuten heeft het me gekost om deze quiz in mekaar te steken? (tip: minder dan 6 uur)

Na het succesverhaal van ratten in Ratatouille (2007), de muizen in Stuart Little (1999) en een hamster in een plastieken bol in Bolt (2008), zijn nu de cavia's aan de beurt om de show te stelen in de nieuwste Disney 3D-prent G-Force (2009) van Hoyt Yeatman. Het redden van de wereld kan gerust over gelaten worden aan deze door de overheid getrainde geheimagenten Darwin, Blaster en Juarez. Verwacht hier geen aaibare troeteldiertjes die de hele dag in hun hok als gekken in een draaiend rad zitten te lopen.

Korte inhoud: De Amerikaanse overheid heeft besloten om dieren te trainen om in de spionage te werken. Het lot van de wereld komt in de handen terecht van twee cavia's, Darwin (Sam Rockwell) en Juarez (Penélope Cruz), wanneer zij op pad worden gestuurd om een plan te stoppen van een gestoorde miljardair. Hierbij worden ze bijgestaan door de cavia Blaster (Tracy Morgan), de hamster Bucky (Steve Buscemi), de vlieg Mooch (Dee Bradley Baker) en computerspecialist Speckles (Nicolas Cage), een mol.

Ik herinner me een artikel die ik toevallig las in de New York Times, op een verlaten moment in een hotel-lobby, over de National Rifle Association die kritiek had op de anti-vuurwapen speeches van Obama en de zogenaamde anti-vuurwapen wave in Hollywood. Wanneer ik naar deze film kijk heb ik zo het gevoel dat de mensen van NRA bitter weinig afweten van Hollywood. Hier lopen hamsters rond in vol arselaal.

De producent van dienst is niemand minder dan Jerry Bruckheimer (The Rock, Armageddon, Pearl Harbor, Pirates of the Caribbean) en zit de film wel goed qua financiering. En het idee om populaire beestjes te mixen met spionage is een slim bedachte formule. Zoals Bruckheimer het zelf verwoordt: "Het is leuk om films gebaseerd op bekende, klassieke thema's een twist te geven en te kijken wat er gebeurd. Films over geheimagenten bestaan al lang voor James Bond, zo worden ook al een tijdje films gemaakt met pratende dieren die ieder hun eigen karakter hebben. Wat nog niet eerder getoond is, is een film over geheimagenten die toevallig dieren zijn, gemaakt in een combinatie van live action, animatie en digitale 3D."

Zoals geheimagenten betaamt hebben de drie leden van de G-Force een arsenaal aan gadgets en technische snufjes. Dit lost ook meteen iets heel belangrijks op in de film: communicatie. Via de headsets kunnen de harige knuffelbeestjes praten met de mensen. Wanneer de rijke industrieel Leonard Saber (Bill Nighy) het plan heeft de wereld te verwoesten ligt het in de pootjes van de caviaatjes dit te voorkomen. Hierbij worden ze geholpen door de mol en informatiespecialist Speckles (Nicolas Cage) en de vlieg en verkenner Mooch (Dee Bradley Baker). Ook worden ze gesteund door de oprichter van G-Force en excentrieke wetenschapper Dr. Ben Kendall (Zach Galifianakis) en de dierenarts Marcie Hollandsworth (Kelli Garner). Natuurlijk gaat het allemaal niet van een leien dakje en is daar speciaal agent Kip Killian (Will Arnett) die het liefst G-Force wilt ontmantelen.

Gelukkig ondervinden ze onderweg versterking uit de dierenwinkel van de dikke en vrolijke cavia Hurley (Jon Favreau) en grappige en opgefokte hamster Buckey (Steve Buscemi). Jullie horen het al, deze film zit afgeladen met grote namen. Voor G-Force zijn de nieuwste 3D technieken gebruikt van Sony Pictures Imageworks. Dit zorgt ervoor dat de mix tussen realiteit en animatie erg vloeiend verloopt. Daarnaast belooft de film een overdosis aan actie, humor en avontuur. Allen daarheen dus? Om eerlijk te zijn, …ik zou me niet reppen. Het ziet er allemaal wel een beetje…dom uit. Bij het zien van de trailer heb je echt het gevoel dat de makers eigenlijk geen flauw idee hadden om 90 minuten te vullen met G.I.-cavia’s. De beestje zien er wel goed uit, maar de mensen die in de animatie voorkomen zijn dan weer een pak minder geslaagd. Hier zal niets terug te vinden zijn van de originaliteit en de van Pixar. This… is… Disney! Jullie zijn gewaarschuwd ;)

De film is vanaf 29 juli 2009 bij ons in de zalen.

De fans van Milla Jovovich zullen tevreden zijn om te vernemen dat Milla naast de mishandeling van Zombies in Resident Evil films nu ook in actie zal schieten als stripper. Het nieuws stond te lezen op Variety dat het ex-model binnenkort te zien is in de komedie Keep Coming Back (2010), de debuutfilm van William H. Macy.

Milla Jovovich will star as an alcoholic former stripper in "Keep Coming Back," a coming-of-age comedy that marks the directorial debut of veteran actor William H. Macy. Story sees a young man with a sheltered upbringing join an Alcoholics Anonymous group in order to seduce the woman of his dreams, an alcoholic former stripper (Jovovich). Macy and pal Steve Buscemi also star. Pic will be produced by Rachel Rothman, Tucker Tooley and Dan Keston from a screenplay by Will Aldis. It will lense in Georgia early next year. International rights are handled by Blighty's Content Film.

Het is een traditie geworden dat acteur-veteranen kiezen om hun carrière een nieuw elan te geven achter de camera, soms met succes (Clint Eastwood) soms geeft dit heel wat minder vonken (tegen beter weten in: Ben Stiller). Ik ben dus wel benieuwd wat Macy ervan zal bakken. Toch zie ik hem niet als een hippe cineast, maar misschien legt hij wel het accent op de acteursregie en kan de humor enkel maar ten goede komen.

De andere acteurs die nu al in aanmerking komen zijn Steve Buscemi, Mos Def en Salma Hayek. De tijd dat Milla (34) in bikini te zien was in Return to the Blue Lagoon (1991) is ondertussen al een paar jaartjes geleden, maar ik denk dat ze zeker nog genoeg in vorm is om te strippen. Demi Moore had precies dezelfde leeftijd toen ze uit de kleren ging voor Striptease (1996). Milla heeft trouwens ook wat minder vet en is – voor zover ik weet – puur natuur.

***Related Posts***
19/03/2007: Top 10 Acterende Modellen
14/01/2006: Milla Jovovich HQ picture gallery

Het is onbegonnen werk om een lijstje te maken van dé beste filmposters aller tijden. Er zijn oneindig veel films en dus ook oneindig veel filmposters, en elke film heeft tegenwoordig ook 7 verschillende versies met soms radicaal andere grafische benaderingen. Ik heb me dus voor het lijstje Top 10 Worst Movie Posters beperkt tot de filmposters die niet ouder zijn dan 3 of 4 jaar. Mocht het all time zijn dan had mijn lijst vol gestaan met 70’ties exemplaren (en dit voor zowel de beste als de slechtste filmposters), ik denk dan aan films als Semi-Tough (1977), The Black Gestapo (1975) of Moonraker (1979). De pret kon gewoon niet op en de creativiteit vierde tevens hoogdagen.

Ik heb me ook niet laten meeslepen door het B-circuit zoals Kinky Kong (2006) en dergelijke troep. Deze films zijn meestal gemaakt met een miezerig klein budget dat die affiches vaak home-made zijn. De posters worden ook niet meteen 'au serieus' genomen. En dat is trouwens ook het geval met bepaalde recente films die er alles aan doen om net een kitscherige toon te zetten of gewoon willen opvallen door een compleet gebrek aan smaak zoals bij Big Momma’s House 2 (2006).

Voor deze 12e BlogTalk hebben ook At The Movies en Popcorn hun top 10 samengesteld. Volgende week vinden jullie hier trouwens de Top 10 van de Beste Filmposters. Mochten jullie nog een aantal filmposters weten die ik over het hoofd zou gezien hebben, laat het dan weten in de reacties.

10. The Interview (2007)

Als ik het niet beter wist dan zou ik denken dat het hier om een Vlaamse filmposter gaat. Maar neen, Interview is de nieuwe film van acteur/regisseur Steve Buscemi, en geen verkeerde film als je de filmrecensies mag geloven. Het gaat hier trouwens over een remake van Interview (2003) van de vermoorde Hollandse cineast Theo van Gogh. Het probleem is dat deze affiche mij zeker niet warm maakt om de film te zien. Het lijkt een amateurs-collage van twee nietszeggende, met surface-blur-bewerkte, portretten waar de ogen door een prutser zijn geretoucheerd in photoshop. Ik zwijg ook nog over de foute zwarte shading om alles aan elkaar te kleven en de zwarte blur die achter de namen van de twee hoofdacteurs werd gezet. Deze film verdient beter, véél beter.

09. Over Her Dead Body (2008)

Over Her Dead (cgi) Body is niet alleen een slechte komedie maar diegene die de poster in elkaar heeft gestoken moet dringend een les anatomie volgen. Bekijk de heupen van Eva Longoria. Die lijken wel zo uitgeroken als haar nieuwe achternaam op de poster. Het heeft er trouwens alle schijn van dat Eva zelfs niet kwam opdagen voor de fotoshoot en dat ze gewoon haar gezicht hebben geplakt op dat van een model of zelfs een cgi-lichaam. Het doet me trouwens een beetje denken aan de Basic Instinct 2 poster waar Sharon Stone naar goede gewoonte met haar benen open staat. Het enige foutje is dat we duidelijk kunnen zien dat het om knip-en-plakwerk ging, want in de reflectie van de spiegel zagen we dat dit een ander hoofd was met natte haren in plaats van gedroogde blonde haren.

08. Date Movie (2006)

Date Movie is verondersteld om zo'n wacko spoof komedie te zijn, in navolging van de Scary Movies, Epic Movie en wat nog allemaal. Heel leuk, maar welke nitwit heeft het cleenex-concept bedacht en de tag "Everyone wants a happy ending"?! Waar zit de grap? Of moet je de film zien om te weten waarover het gaat? Sorry maar dat heb ik er niet voor over. Het enige wat de film en de poster misschien gemeen hebben is hun nonsense-gehalte.

07. Street Kings (2008)

Filmposters van amateurs kan je er zo uithalen. Ze ondertekenen hun werk met slechte cut-outs (vaak met wit randje of witte blur). Meestal staan de ogen compleet onjuist of zijn de handen te groot of te klein,… Bekijk trouwens ook de design-verkrachting van The Accidental Husband (2008). Maar bij deze Street Kings (2008) hebben ze zelfs de trigger-vinger van Keanu Reeves vergeten.

06. Spider-Man 2 (2004)

Sommige filmposters kunnen zich geen fouten veroorloven. Een film als Spider-Man 2 verdient het beste van wat de markt te bieden heeft op vlak van grafische vormgeving. Kan iemand mij dan uitleggen wat de hand van Kirsten Dunst doet op de schouder van Spiderman? Ofwel maakt zij deel uit van de Fantastic Four groep en kan ze haar armen uitlengen, ofwel heeft ze twee ellebogen. Hoe dan ook, deze poster klopt niet.

05. The Wicker Man (2006)

Er zijn vaak heel wat verbanden tussen slechte films en slechte filmposters. Een mooie film met sfeerscheppende, poëtische fotografie zorgt er meteen voor dat de graphic designers hun inspiratie kunnen halen uit het beeldmateriaal. Bij slechte films daarentegen moeten de designers liegen. En dit heeft niet altijd een gewenst effect. Neem nu The Wicker Man remake. De film is een samenraapsel van idiote scenes en belachelijke dialogen ("Killing me won't bring back your honey back!" – "Step away from the bike!" - "How'd it get burned? How'd it get burned? How'd it get burned? I-DON’T-K-NOW") Bekijk hier de samenvatting van de film. Maar ook de poster trekt op geen fluit. De compositie van het meisje en de onscherpe close-up van het bijen-gezicht met de ogen die wegkijken ronduit wansmakelijk te noemen. Maar dit is trouwens niet de enige Nicolas Cage poster om van te huilen. Remember National Treasure 2.

04. Charlie Wilson's War (2008)

Sommige filmposters doen zelfs de moeite niet meer om ons te behagen, zoals deze Charlie Wilson’s War. Wat is het idee achter dit concept? Lijkt wel of het een setfoto is waar de incognito Philip Seymour Hoffman met snor en zonnebril Tom Hanks en Julia Roberts kwam bespieden. "Who said they couldn’t bring down the Soviet empire" luidt de tag. WTF!?

03. Mad Money (2008)

De poster van Mad Money is grappiger dan de film. Bekijk het lichaam van Diane Keaton. Hier klopt iets niet. Lijkt wel of haar lichaam uit 6 verschillende stukken bestaat die ze achteraf aan elkaar hebben geplakt. Ze hebben Diane trouwens groeihormonen gegeven want ze lijkt zowaar even groot als Katie Holmes die feitelijk 6 cm groter is. Dat dit niet de eerste Diane Keaton-poster is die zwaar toegetakeld werd door photoshop-prutsers bewijst ook deze Because I Said So poster.

02. Snakes on a Plane (2006)

Zoek de fout in deze Snakes on a Plane poster! Dat de film niet serieus te nemen is mag wel zijn, maar ik heb de film gezien en ik ben van mening dat ze maar een heel klein beetje de kaart van de parodie hadden getrokken. Deze poster is eigenlijk een mooie samenvatting van het slangen-project. Het ziet er allemaal 'cool' uit en Snakes on a Plane wil ook daadwerkelijk als 'cool' aanzien worden, maar de makers zijn te dom om iets deftig in elkaar te steken.

01. Good Luck Chuck (2007)

Maar alle eer gaat naar de nitwits van deze Good Luck Chuck poster. De makers kwamen op het achterlijke idee om de ongelukkige Rolling Stone cover van Yoko Ono en John Lennon te stelen voor hun debiele 12-in-een-dozijn komedie. Heeft de film iets van doen met de relatie die Lennon en Ono hadden. Nope, maar het was waarschijnlijk een leuk idee na een paar glazen vodka. De foto lijkt opnieuw op plak-en-knip werk van de gezichten van Jessica Alba en Dane Cook (let op de ogen en de schaduwen) en de poster ziet er allesbehalve uitnodigend uit. Integendeel. De poster is de reden waarom ik deze film zelfs niet op dvd wil zien.

***The Movie BlogTalk***
BlogTalk #1: Top 10 Beste Horror
BlogTalk #2: Top 10 Irritaties bij een Bioscoopbezoek
BlogTalk #3: De Meest Overgewaardeerde Films
BlogTalk #4: Het Beste & Slechtste uit 2005
BlogTalk #5: Top 10 Beste TV-Series
BlogTalk #6: Top 10 Favourite 80ties Movies
BlogTalk #7: Top 10 Favoriete FilmScores
BlogTalk #8: Top 10 Best Movie Kiss
BlogTalk #9: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
BlogTalk #10: Top 10 Killer Babes
BlogTalk #11: Het Beste & Slechtste uit 2007
BlogTalk #13: Top 10 Best Movie Posters
BlogTalk #14: Top 10 Best Monster
BlogTalk #15: Top 10 Best & Worst Movies of 2008

Dat Gina Gershon ondertussen de leeftijd van 45jaar heeft bereikt en er nog steeds uitziet als een babe van 30 is toch wel opmerkelijk, en dit zonder veel ingrijpende plastische chirurgie. Ik ken vriendinnen van 25 die er nu al uitzien als versleten moeders van 50. Spijtig genoeg ziet de carrière van Gershon er niet altijd even aanstekelijk uit als haar donkere ogen en sexy gelaat. De flops en straight-to-dvd films zijn ondertussen niet meer bij te houden. In zekere zin is Gina Gershon een beetje een zwart-harige Sharon Stone; niet op haar tong gevallen, intelligent, talentvol, begeerlijk en een wisselvallige carrière. Hoewel, Gina weigerde om haar benen te kruisen voor Paul Verhoeven in Showgirls (1996) zoals Stone deed in Basic Instinct (1992).

De actrice heeft nochtans bewezen in Bound (1996) van de gebroeders Wachowski dat ze haar vrouwtje kan staan in de acteerwereld. Ze is trouwens met deze film een rolmodel geworden voor heel wat lesbo's. Nu heeft ze een kleine rol in Delirious (2006), de nieuwe independent prent van de maatschappij-kritische-wacko-regisseur Tom DiCillo (Living in Oblivion, The Real Blonde). Ook Steve Buscemi en guitarist Elvis Costello zijn van de partij.

Korte inhoud: De ietwat zielige paparazzi Les Galantine (Steve Buscemi) raakt bevriend met Toby (Michael Pitt), een dakloze zwerver die ervan droomt om acteur te worden. Wanneer Toby een affaire begint met de blonde teenage-popster K'Harma Leeds (Alison Lohman), wordt Les jaloers en besluit hij op zijn manier wraak te nemen.

Hopelijk komt Delirious bij ons uit. Tot nu toe is er nog geen release-datum, ook al mocht de prent een aantal filmfestival prijzen in ontvangst nemen (San Sebastian, Istanbul). Maar dit moeten we toch even nuanceren, want tegenwoordig kan je uw film in zowat honderden filmfestival opsturen. De kans dat je genomineerd wordt voor een festival is vrij groot, of je moet al een draak van een film afleveren. En als er een prijs uit de bus komt, maken distributeurs daar maar al te graag gebruik van als promotiemiddel. Zelfs films die zijn opgenomen in een nominatie-lijst (!) volstaat al om alle tv-zenders en kranten het hoofd op hol te brengen. Cannes, Sundance, Toronto, The Academy Awards en in mindere mate Venetië zijn de belangrijke filmfestivals wat mij betreft – de rest is mooi meegenomen voor de winnende bioscoopfilms.

In het onderstaande fragment zien jullie Gina Gershon die in eigen persoon wordt gevraagd voor een interview in een hotelkamer met regisseur DiCillo. Dit lijkt na verloop van een tijd een soort promotie te worden in de vorm van een uitgelekte seks-tape (iets wat sterren tegenwoordig graag gelekt zien op grote media-stations). Maar Gina is totaal niet op de hoogte van de plannen van de regisseur om een porno te shooten. Nope, dit heeft niets te maken met de echte film, maar was best grappig als promotiestunt. In de film speelt Gershon de rol van een castingregisseur. Hier is trouwens de échte trailer.

Dit had wel eens de beste Michael Bay film kunnen zijn. In vergelijking met Bad Boys II, Armageddon en Pearl Harbor is dit Shakespeare. The Rock vind ik dan nog altijd iets volmaakter als actie-blockbuster. De reden waarom de film niet scoort aan de box-office is mij nog steeds niet helemaal duidelijk, gezien het alle ingrediënten heeft van een zomer-blockbuster: bekende gezichten, actie, geweld, een beetje seks, romantiek, grapjes een vat vol met dynamiet en een infuus met pompende adrenalyne. Ik denk nog altijd dat de oorzaak ligt bij het ontbreken van een geslaagde promotie onder het scherpe oog van een Jerry Bruckheimer.

Het begin van de film is zalig. In een soort droomsequentie zie je de twee sterren uit de film, Ewan McGregor en Scarlett Johansson, op een schitterende boot, drijvend in het midden van een uitgestrekte oceaan onder een blakende zon en een strelende wind. Plots wordt de rust verstoord en ontwaken we in een futuristische bunker. Als toeschouwer verwacht je een nieuwe Gattaca of een herwerkte versie van George Lucas THX 1138. Voor even vergeet je dat je naar een Michael Bay film aan het zien bent, maar dan beginnen de personages in de film te spreken, en de magie wordt voor een groot stuk verbroken.

Quotering: **
Titel: The Island (2005)
Regisseur: Michael Bay
Acteurs: Ewan McGregor, Scarlett Johansson, Djimon Honusou, Sean Bean, Steve Buscemi, Michael Clarke Duncan, Ethan Phillips
Genre: SF
Duur: 138 min
Land: VS
Site: www.theisland-themovie.com
Extra: trailer
Release in België: 17 augustus 2005

Je herkent een Michael Bay film onmiddellijk aan de constant bewegende camera, de snelle montage, de slow-motions, de opgefokte muziek en de personages die vaak niets meer zijn dan zeer herkenbare karikaturen. Op visueel vlak is The Island opnieuw een verbluffend spektakel. Inhoudelijk is de uitwerking van het concept al “iets” beter dan zijn vorige films, maar Bay mist de scherpzinnigheid van een Michael Crichton en het vernuft van een Steven Spielberg. Ik zit dus met zeer gemengde gevoelens en toch heb ik plezier beleefd in de rollercoaster-ride. De soms dwaze dialogen en de idiote situaties worden bijzaak en in tegenstelling tot die andere videospelletjes-actige film Stealth ben je bereid om de personages in The Island te volgen in hun ontdekkingsreis. Het visuele en auditieve aspect zijn zeer bevredigend, maar op intellectueel en dramatisch vlak zit er meer uitdaging in een gekloond schaap gras zien eten. Als jullie de film nog niet hebben gezien zou ik hier stoppen met lezen want er kunnen hier en daar *spoilers* opduiken.

The Island speelt zich af in een nabije toekomst, meer precies 2019. In een gesloten instelling wachten de overlevenden van een ecologische ramp op hun vertrek naar het eiland, de enige plek op aarde die niet besmet is geraakt. Dit gebeurt via een loting. Alle bewoners dragen witte sportpakjes, staan op een strikt dieet en mogen zo weinig mogelijk fysisch contact met elkaar hebben. De atmosfeer wordt steriel en vlekkeloos gehouden. Een normaal mens zou snel in opstand komen tegen het repressieve en disciplinaire regime, maar de bewoners van de instelling weten niet beter.

Lincoln Six-Echo (Ewan McGregor) en Jordan Two-Delta (Scarlett Johansson) kunnen het goed met elkaar vinden. Maar Lincoln’s groeiende nieuwsgierigheid zorgt ervoor dat hij de gruwelijke realiteit te weten komt van het eiland en beslist met Jordan te ontsnappen. Wat volgt is een aaneenschakeling van dolgedraaide actiescènes. McGregor en Johansson, die hun rollen in eerste instantie enig gewicht wisten te geven, hebben elkaar in de film eigenlijk niet veel te vertellen. Ze spelen personages die het niveau hebben van een 15 jarige, en hun reacties zijn aangepast aan die leeftijd. Het lijkt er soms op dat ze af en toe naast elkaar spelen, maar dit is voornamelijk te wijten aan de soms “vlakke” regie-aanwijzingen van Bay (let hoe weinig efficiënt de scène in de trein is) en de toch wel veel té simplistische dialogen en karakteruitwerking van de scenaristen Alex Kurtzman en Roberto Orci, naar een origineel script van Caspian Tredwell-Owen. Ja, ze waren met z’n drieën om dit neer te pennen. Er zitten af en toe een paar leuke grapjes in, die de film eigenlijk voor mij weer kwaad dan goed deden.

En dat is dan weer mijn grootste probleem met The Island. De materie vraagt naar meer content en diepgang, in plaats van minutenlange achtervolgingen en stand-up comedy van Steve Buscemi. Op het moment moest ik uiteraard ook lachen met zijn geniaal voorkomen, maar achteraf kon me gans het verhaal niet veel meer schelen. De scène waarin een aantal bewoners van het instituut naar een soort futuristische gaskamer worden "gedeporteerd", wordt doorspekt met humor van de eerste graad via een karikaturaal personage (gespeeld door de kok uit Star Trek, Ethan Phillips).

En zo zijn er nog van die voorbeelden waar de dramatiek en de tragiek, van een misgelopen orgaantransplantatie tot vermoorde draagmoeders, een PG13-stempel krijgen. Bio-ethische en morele kwesties, laat staan een vleugje levensfilosie, worden hier verstomd door het kabaal van voorbijvliegende helikopters en eindeloze vuurgevechten. Ik ben verzot op Amerikaanse films, en kan met volle teugen genieten van allerhande Bay-explosies, maar ondanks de rijkdom van de premisse zat hier veel meer in en deze met adrenalyne ingespoten popcorn-film kan ik maar moeilijk verteren. Of om het te zeggen met minder beeldtaal: "duh !" De laatste 30 minuten in de film zijn gewoon krankzinnig en debiel dat je op ieder moment Anakin Skywalker verwacht die McGregor met een lightsaber zal bijstaan in hun “attack of the clones”.

Naar het schijnt zou het originele script van Caspian Tredwell-Owen veel intelligenter geweest zijn dan de bewerking die Alex en Roberto hebben aangebracht. Caspian is in ieder geval goed betaald geweest door DreamWorks om zijn opinie over de nieuwe versie liefst zo weinig mogelijk kenbaar te maken. Ik snap anders niet waarom hij zichzelf niet meer manifesteert. Ik ben in ieder geval op zoek naar dit script. Als iemand dit zou vinden op het Net mag hij/zij het mij altijd forwarden naar mij email-adres.

In de film zitten vele bekende gezichten zoals Merrick het hoofd van de instelling, gespeeld door Sean Bean en de ex-militaire huurling Laurent, gespeeld door Djimon Hounsou die op de hielen zit van de twee ontsnapte bewoners en ook een klein rolletje voor Michael Clarke Duncan. De vrij inspiratieloze en luidruchtige muziek in de film komt van Steve Jablonsky. De fotografie van Mauro Fiore maakt dan weer veel goed. De achtervolging op de autosnelweg is zeker een van de beste actie-scènes die ik onlangs heb gezien, en er zijn al heel wat snelweg-scènes de revue gepasseerd. Het spel met onscherpte en sterke lichtbronnen op de gezichten van de acteurs verhogen de dynamiek en de uitstraling van de film. Het gebruik van een zachte filter voor sommige shots op Scarlett vond ik dan weer net iets minder. Scarlett heeft een natuurlijke schoonheid die dergelijke fotografische ingrepen niet meteen nodig heeft.

Een van de betere scènes uit de film is de ontmoeting van McGregor met zijn kloon. De ene met Amerikaans, de andere met Schots accent. Gewoon hilarisch. Maar als jullie opzoek zijn naar een recente SF met meer inhoud, dan verwijs ik toch liever naar The Matrix of Minority Report. Michael Bay is een beetje zoals een Quentin Tarantino, die zijn filmbagage haalt uit andere films in plaats van uit het “echte” leven. Bay is beter in zijn actie-scenes en Quentin straalt met zijn dialogen en personage-beschrijvingen. Maar met deze premisse had een andere regisseur meer vonken gegeven. The Island was fun maar is in zijn verfilming spijtig genoeg ook blijven steken op het niveau van een 15 jarige.

***Related Posts***
25/11/2006: The Hitcher remake
11/08/2005: The Island flopt aan de box-office
29/04/2005: Scarlett Johansson
11/04/2005: The Transformers, de nieuwe film van Michael Bay
03/04/2005: The Island

Regisseur Michael Bay (Pearl Harbour, The Rock, Armageddon Bad Boys), mag door velen als een oppervlakkige Hollywoodfilmer versleten worden, hij weet telkens weer de aandacht te trekken met een uitgekiende over-the-top fotografie, opgefokte mise-en-scenes, opgejaagde montage, overvloedig gebruik van slow-motions, bombastische muziek, constant bewegende camera, duidelijke kleurpatronen in combinatie met lichteffecten, extravagante explosies, big-close-ups onder de haarlijn en juist boven de kin, een verhaal met een hoog testosteron gehalte en uiteraard gebruik van populaire gezichten (zoals bv. Steve Buscemi).

plot: Zijn nieuwste prent heet The Island, een SF-thriller met Ewan McGregor als een man die erachter komt dat hij een kloon is en enkel in leven wordt gehouden voor het gebruik van zijn lichaamsdelen.

korte samenvatting: Ergens in de 21e eeuw zien we Lincoln Six-Echo (Ewan McGregor) als een inwoner van een schijnbaar prachtige maar besloten inrichting. Net als alle andere inwoners hoopt ook Lincoln gekozen te worden om naar Het Eiland te gaan, naar verluidt de laatste onbesmette plaats op de planeet. Maar dan komt hij erachter dat zijn hele bestaan een leugen is. Hij blijkt een kloon te zijn van een mens die er alleen toe dient om reserve lichaamsdelen te kunnen leveren aan zijn originele tegenhanger. Het is een kwestie van tijd voordat zijn lichaam aan de beurt ‘voor een onderhoud’ en beroep zal doen op de 'body parts'. Samen met de mooie Jordan Two-Delta (Scarlett Johansson), ontsnapt Lincoln uit de inrichting en naar die andere voor hem onbekende wereld. Een radeloze race voor zijn leven kan beginnen…

In de film zijn ook nog rolletjes weggelegd voor Sean Bean (Golden Eye, LOTR, Ronin), Djimon Hounsou (Gladiator, Amistad) en Michael Clarke Duncan (Sin City, The Green Mile). We zien ook de scenaristen, Roberto Orci en Alex Kurtzman, van de serie Alias in de credits (zie ook deze post)

Het is een verhaal die me heel bekend in de oren klinkt. The Island zou een remake van een onbekende science-fiction film zijn uit 1979, genaamd The Clonus Horror. Ik heb de film in kwestie niet gezien, maar na het lezen van de samenvatting had ik de indruk dat het toch wel iets mee heeft van meer bekend werk, nl The Experiment van John Darnton. Maar er zal ook wel een beetje van THX 1138, The Matrix en Logan’s Run inzitten.

DreamWorks en Warner Bros hebben wel een rechtszaak aan hun been. De producers van Parts: The Clonus Horror beweren namelijk dat er teveel gelijkenissen zijn tussen hun film uit 1979 en The Island, de nieuwe film van beide filmmaatschappijen. Beide films draaien rond een geheime kolonie die bevolkt wordt door klonen die enkel geproduceerd worden om als reserve-onderdeel te dienen voor de mensheid…

De producers van Parts: The Clonus Horror beweren bovendien dat ze met hun film naar Jeffrey Katzenberg getrokken zijn maar dat hij niet geïnteresseerd was in een deal met hen. Myrl A. Schreibman en Robert S. Fiveson eisen nu een forse schadevergoeding én een deel van de inkomsten van The Island. Verder eisen ze ook dat een verdere release van de film tegengehouden wordt. Fiveson zag de trailer voor The Island voor het eerst op internet en rook meteen onraad:

“I thought, ‘That looks like a trailer to my movie,’ right down to where key moments and shots were the same.” DreamWorks blijft voet bij stuk houden dat ze geen plagiaat hebben gepleegd: “The Island was independently created and does not infringe anyone’s copyright.”

Persoonlijk denk ik dat ze weinig kans maken om het proces te winnen. Het basis-idee van 'The Island', zoals ik hierboven al had verteld, is al in verschillende werken gebruikt geweest. En auteurs, en ik kan hen begrijpen, roepen nogal snel plagiaat. Laten we de film dus niet veroordelen en zien hoe de zaken evolueren.

Ook even melden dat het voor Bay de eerste niet-Bruckheimer film is. Maar verwacht in ieder geval geen al te diepgaande cinema: “This baby is made to blow up in your face and make money in the process.”

The Island is een co-productie van DreamWorks en Warner Bros Pictures, waarbij DreamWorks de distributie in de VS voor zijn rekening neemt en WB de internationale release verzorgt. De film is te zien in onze zalen vanaf 3 augustus 2005.

***Related Posts***
18/08/2005: The Island filmbespreking
11/08/2005: Producers van The Island halen fors uit naar Ewan en Scarlett
29/04/2005: Scarlett Johansson in Indiana Jones 4

Het ziet er naar uit dat acteur/regisseur John Turturro uiteindelijk zijn 3de langspeelfilm Romance & Cigarettes heeft afgewerkt. In de hoofdrollen zien we James Gandolfini, Susan Sarandon, Steve Buscemi en Kate Winslet en gaat over een New York’s echtpaar die elkaar bedriegen. De man komt in de problemen wanneer zijn vrouw en maîtresse (een salsadanseres) elkander niet meer kunnen uitstaan. En aangezien het echtpaar moeilijk met elkaar kan communiceren barsten ze regelmatig uit in gezang. Ja, u hoort het goed. Het gaat dus over een musical.

De film had al een lange tijd geleden moeten afgewerkt zijn, maar omwille van een kleine catastrofe op de set werd alles een stuk opgeschoven. Kate Winslet was bezig met de opname van een droomsequentie waarin haar lover zijn droom visualiseerde als dappere brandweerman die haar uit de vlammen komt redden. Tussenin takes begon de vlammen echter uit te slaan op het decor en kwam het gebouw in vuur en vlam te staan. Nog een geluk dat er een paar pompiers op de set aanwezig waren om Kate van de vlammen te redden. De productie houdt wel vol dat de Titanic-actrice nooit een gevaar heeft gelopen. Brandweerwagen kwamen aangestormd en acteur Steve Buscemi, die voor zijn acteercarrière nog brandweerman is geweest, hielp de mannen een handje bij het doven van het vuur. Het duurde een uur om het vuur te doven, maar niemand werd gewond.