De FilmBlog

Met Mass Effect en vooral Mass Effect 2 heeft Bioware zichzelf de lat heel hoog gelegd voor hun sluitstuk in deze epische sci-fi trilogie. De verwachtingen voor Mass Effect 3 waren dan ook torenhoog. In eerste instantie ben ik iemand die in hart en nieren van film hou, en de cinematografie in een game is het allereerste dat mij aantrekt. Mass Effect 2 was op dat vlak een zeldzaam pareltje.

En wat een verbluffende start van een verhaal. Jouw schip ('The Normandy') werd aan flarden geschoten en je stierf in een laatste heroïsche daad! En dan dacht ik even: "Heh?!? WTF? Oh...flash forward misschien. Crap, ik sterf dus..." Maar net erachter kreeg je de reconstructie sequentie: Je dode lichaam wordt gereconstrueerd door een geheimzinnige tycoon, 'the Illusive Man' (wiens stem werd vertolkt door niemand minder dan Martin Sheen), die er het BNP van een tros sterrenstelsels voor over heeft om jouw terug tot leven te wekken. Het deed me een beetje aan Steve Austin denken, 'the six million dollar man'. Rebuilt, better, stronger, faster,...

De personages die je tegenkomt in ME2 zijn heel sterk ontwikkeld en hun verhalen raken je dan ook . The zelfmoord-missie op het einde van ME2 was de kers op de taart, een zeer mooi opgebouwde en spannende actie-sequentie, waar al je keuzes die je tijdens het spel gemaakt had tot hun ontplooiing kwamen. Dus ik verwacht niks anders en misschien zelfs nog beter van ME3! De live action trailer pakte al groots uit. Dit zou het sluitstuk moeten zijn van deze ruimte-trilogie, maar net zoals bij alle sluitstukken in de filmgeschiedenis, blijven er altijd nieuwe delen opduiken (cf. Star Wars, Final Destination, Saw, A Nightmare on Elm Street,...)

Desondanks de apocalyptische taferelen waren de eerste momenten in het spel voor mij dan ook een beetje "underwhelming". Geen mooi opgebouwde intro...de Reapers (de synthetische aliens die het universum om de zoveel eeuwen om zeep schieten) zijn al aangekomen op de aarde! Je moet namelijk weten dat er downloadable content (DLC) en een hoop cross-media bestaat (comics o.a.) die ook de verhaallijnen in het Mass Effect universum vooruit helpen. Zo is er een serieuze kloof die je als gamer van ME2 naar ME3 niet ingevuld krijgt als je deze DLC en cross-media niet volgt. Niet dat deze nodig zijn voor de plotontwikkeling van ME3, maar er zijn een aantal dingen die je toch even doen fronsen. Sheppard is plots geen kapitein meer, je krijgt een nieuw personage te zien dat niet echt een introductie krijgt, je weet eigenlijk niet echt wat er allemaal met je crew en jezelf is gebeurd na de destructie van de Collector base.

Anyhow, dat was toen, nu zijn de Reapers er en hier is je schip terug, go kick some ass! Ik moest toch even slikken bij de graphics. Mijn import van mijn ME2 karakter naar ME3 wil grafisch eigenlijk niet goed lukken. Dit is niet dezelfde kop die ik had, maar goed, dan modeleer ik maar een nieuwe kop, niet zo erg. Mijn nieuwe female Shep ziet er knap uit, hoewel ik moet wennen aan de lelijke bekken die in sommige scènes toch wel doen schrikken. Ik heb alvast niet de indruk dat hier grafisch vooruitgang is gemaakt. Later in het spel stoorden de graphs mij veel minder, misschien ook omdat er dan meer aliens in beeld komen en die zien er altijd goed uit. Alleen blijft die indruk wat hangen, dat de afwerking van de intro wat overhaast in elkaar is gestoken.

Het verhaal blijft echter spannend. Niet enkel de reapers zijn mijn tegenstander, maar nu ook Cerberus en ‘the Illusive Man’, die zijn eigen plannen heeft voor de Reapers. Speltechnisch is alles in orde, dit is nog steeds het oude, met een paar nieuwe perks zoals heavy melee attacks en in één tijd over obstakels springen. Naast de oude power level ups zijn de skill trees nieuw en bieden je wat meer flexibiliteit. Ook de stemcast ontgoochelt niet, met ondermeer bekende stemmen van Martin Sheen, Lance Henriksen, Tricia Helfer en Keith David.

Het doel van het spel is om alle rassen in het galactisch bestel achter je te scharen om zo een piepkleine kans te bekomen om de Reapers te verslaan. Je hebt hiervoor een monitor in de war-room op de Normandy die je Effective Military Strength bijhoudt, en of je deze al dan niet boven een zeker percentage krijgt zal zich weerspiegelen in één van de mogelijke eindes. Je kan die doen stijgen door missies op te lossen, allianties aan te gaan, ontdekkingen doen via exploratie én door de multiplayer te spelen (er bestaat zelfs Ipad en Iphone app “Mass Effect Infiltrator” die hierop inwerkt).

De exploratie van planeten is ook iets anders. Je moet nu geen volledige planeten meer gaan scannen zoals in ME2, maar je doet dit nu op de map van het sterrenstelsel, via radarpulsen uit je schip. Dit is echter niet zonder risico, want de Reapers kunnen deze radarpulsen ook opvangen, en kunnen het systeem dat je aan het exploreren bent binnenvallen om jacht op je te maken.

Er is al wat fankritiek gekomen op de eindes die in ME3 mogelijk zijn omdat ongeacht alle complexe keuzes die de speltrilogie toelaat, je toch uiteindelijk op dezelfde plaats uitkomt. Bioware liet echter al weten om in toekomstige DLC zijn fans tegemoet te komen.

Een mooie kers op de taart van ME3 is zijn multiplayer platform. Ik ben persoonlijk geen grote fan van shooter multiplayers, maar deze vond ik wel de moeite waard. Het is geen fragfestijn tussen spelers, maar wel een coöperatie van maximum 4 spelers tegen steeds zwaarder wordende vijandige waves (een beetje zoals de Zombie multiplayer in Call of Duty). In de elfde wave moet je team het overleven tot hun extractie op het slagveld. Je hebt ook een drietal niveaus waarin je die coöp kan aangaan (bronze-silver-gold). Het toffe is dat je hier niet als Sheppard, maar als een ander karakter kan spelen, dus ook alien rassen. Met een Krogan je vijanden een headbutt rammen kan hier dus en biedt je net iets anders dan het main game. Zeer leuke additie!

Al bij al vond ik de opbouw van ME2 sterker, net zoals de beste Star Wars film ook Star Wars: Episode V - The Empire Strikes Back (1980) is en niet Star Wars: Episode VI - Return of the Jedi (1983). Het zal voornamelijk liggen in het feit dat zowel ME2 als The Empire Strikes Back beginnen met een fantastische premisse, een heel duister plot ontwikkelen en eindigen met een climax. De afsluiter in een trilogie heeft de ondankbare taak om het gewicht van een hele trilogie te balanceren in zijn slot, en ondanks de Ewok-teddybeertjes in Return of the Jedi en de terug samenkomende eindes in ME3, denk ik dat beiden toch degelijk werk hebben geleverd. Speltechnisch is ME3 de betere. De Mass Effect trilogie blijft een sterke aanrader voor iedereen met een liefde voor sci-fi. Dit is een unieke ervaring in een uniek universum.

Het laatste Star Wars online multiplayer game, The Old Republic, ligt in de winkel, dus laat de stormloop maar beginnen. Tenminste als je nog steeds een grote fan bent van het Star Wars universum, want je moet er wel iets voor over hebben, met name geld. Net zoals World of Warcraft moet je een abonnement hebben om als Jedi of Sith rond te dolen in het universum.

Er zijn al heel wat games op de markt gekomen (Rogue Squadron, Empire At War, Knights of The Old Republic) maar dit zou dus het ultieme Star Wars game moeten zijn. In 2000 introduceerde Microsoft al samen met LucasArts en Sony het Massively Multiplayer Online Role Playing Game Star Wars Galaxies, maar het sloeg niet aan en werd snel afgevoerd. De makers hebben geleerd uit hun fouten en zouden hier iets moeten maken die misschien niet zal kunnen wedijveren met WoW, maar toch rendabel genoeg zijn om alles draaiend te houden. En gezien er al lange tijd over de komst van dit game is gepraat, zijn de verwachtingen torenhoog, en dus loert de teleurstelling om de hoek.

De tijdslijn van SWTOR is zo’n 3000 jaar vóór de komst van Darth Vader. Het is een tijd van intergalactische oorlog tussen de 'Republic', verdedigt door de Jedi Order en de 'Empire', onder leiding van de Sith. Veel is er niet anders aan de universe in vergelijking met de latere films. Alleen zijn er meer Sith, veel meer Sith. Vecht voor de overwinning van jouw zijde! Dit is jouw avontuur doorheen het Star Wars universum!

Als we alleen op de high-res filmpjes mochten afgaan die Bioware ons voorlegde, dan zou dit een Star Wars spektakel zijn die de vorige media doet verbleken. Mocht je die nog niet gezien hebben, dan zijn die alvast een aanrader. Dit is wat we van Star Wars verwachten! Maar helaas, pindakaas, daar blijft het dan ook bij: verwachtingen...

Zoals ik al eerder heb aangehaald is SWTOR een MMORPG, zoals de bekendste onder alle World of Warcraft(WoW), en bij deze ga je dan ook de vergelijking niet uit de weg. De basiselementen zijn dezelfde, je kiest je zijde, je kiest een ras en een klasse, je boetseert jouw karakter en plakt er een naam op. Je eerste stappen in de wereld verlopen tutorial gewijs. Je wordt ingewijd in het ‘combat’-systeem waarin je vertrouwd wordt met verschillende skills die je in het game zal kunnen gebruiken. Na je eerste skirmishes heb je genoeg “experience” en kan je gaan “levelen” zoals dat heet (een niveau stijgen in je klasse en beroep). Zo wordt je personage per level steeds sterker, kan het met verminderd risico meer van de wereld gaan exploreren, steeds moeilijkere gevechten aan, en natuurlijk steeds mooiere en betere uitrusting vinden, en dit alles met of zonder medespelers, naargelang je eigen keuze.

Het universum is opgebouwd uit zones. Elke zone is een voorstelling van een planeet of een plaats in het Star Wars universum die ons bekend voorkomt en waarbinnen je een reeks quests kan oplossen, en voornamelijk je klasse-quest wil vooruit helpen. Zo’n zone is een sandbox, waar je allerhande zaken kan gaan doen: combat, questing, een beroepuitoefenen (dingen bouwen die je kan gebruiken in de wereld, of verkopen aan andere spelers), exploring,...

De zones in SWTOR missen echter een beetje ziel. Daar waar een WoW mij in bepaalde zones kon betoveren met een minimalistisch muziekje en fantastisch geanimeerde landschappen, heb ik in SWTOR dat effect niet. Het panorama is niet slecht, zeker niet, maar het mist...“leven”. Animatie van de wereld is enorm belangrijk, en je let er eigenlijk nooit op tenzij die afwezig is. Toch wel opmerkelijk voor een Star Wars franchise, als je het mij vraagt. Misschien de volgende keer eens bij George zelf aankloppen. George: "Listen, I think we can fit another womprat in that dead corner of the screen there!" Ook de personages zelf die je in de avonturen tegenkomt blijken allemaal last te hebben van identieke animaties. Bummer!

De spelwereld in SWTOR voelt ook wat ingesloten. Er zijn geen vloeiende transities tussen de quest-plaatsen en de rest van de zone, maar wel laad-schermen die je volledig uit de sfeer halen. Veel van de content staat ook los van de rest van de wereld en is enkel toegankelijk voor je party of jezelf.

Grafisch lijkt er wat slijt te zitten op het spel. Hoe goed de high-res filmpjes ook zijn, ingame is een ander verhaal. Misschien een kwestie van smaak, ongetwijfeld, maar de artwork lijkt me compleet fout. Het landschap lijkt te willen gaan voor realisme, maar de personages zijn cartoonesk...Of je gaat voor het ene, of voor het andere. WoW koos cartoonesk over de gehele lijn en dat was een schot in de roos. Men had hier misschien beter gekozen voor de Star Wars Animated look over de hele lijn, zoals in The Clone Wars.

De User Interface ziet er 'ok' uit, maar heeft al bakken kritiek te verwerken gekregen omdat die customiseerbaar (aanpasbaar) moet zijn, wat nog niet het geval is. De voice-acting is dan weer geweldig. Dit was de feature waarmee dit spel gepromoot werd en er is dus geen ontkomen aan. Tot de kleinste missie, waar je iets moet verzamelen of bezoeken, krijg je een compleet verteld relaas te horen. Misschien zelfs tot vervelens toe, maar dat zal dan misschien ook iets met mijn speelfrequentie te maken hebben :)

Spelgewijs kan SWTOR tippen aan een vanilla WoW, hoewel het niets innoveert. Al wat je al jaren in WoW deed kan je nu ook in dit game komen doen. Dit is een goede WoW clone,...en dat zet de betekenis van de “Clone Wars” plots in een ander licht ;P

Overall is dit een goed spel. Het is geen WoW-killer maar SWTOR heeft potentieel en als het erin slaagt om enkele jaren te overleven, dan wordt dit een contender op de markt. Als je nieuw bent in het MMORPG genre, dan is dit ook een goede plaats om te starten. Ik denk niet dat we nog moeten wachten op aardverschuivingen in het MMORPG landschap. Iedere nieuwe MMORPG die er nu nog bijkomt is er eentje die zich met dezelfde spelerbase moet voeden, tenzij misschien je het genre heruitvindt en dat was voor SWTOR niet de bedoeling.

***Related Post***
16/11/2011: Star Wars: The Old Republic is voor binnenkort
05/06/2009: Star Wars: The Old Republic cinematic trailer

John Carter (2012), een film met een rare naam, en als je niet even zelf zoekt wie of wat John Carter is, lijkt die filmposter nogal tegenstrijdig met de naam. In ieder geval de film is van de hand van Andrew Stanton, jawel de man achter Wall-E (2008) en Finding Nemo. Nooit gedacht dat het zo verkeerd zou kunnen lopen. Deze Walt Disney-productie slaat alle ballen mis, en dat werd reeds in de pers breed uitgesmeerd. Waarom? Is de film dan zo slecht? Nee, de film is absoluut geen draak, maar van een Walt Disney productie met torenhoge budgetten verwacht je veel. De lat ligt bijzonder hoog. En deze film kon evengoed gemaakt zijn door een kleine filmstudio, toch als je het zoals altijd magere verhaaltje bekijkt.

John Carter is een verfilming van een bijna honderdjarige novel van Edgar Rice Burroughs, die in de jaren 1911 en volgende zijn fantasie de vrije loop liet. Misschien speelde de industriële revolutie een belangrijke inspiratie bron en ook de vreselijke gebeurtenissen op wereldvlak in die jaren. Zonder het boek te kennen, lijkt het erop dat de makers zich goed aan de sfeer van het boek gehouden hebben. De vliegtuigen en steden van Barsoom, lijken regelrecht uit de steampunkperiode te komen. Vooral mechanisch, u moet maar eens kijken naar de grote machinerieën die Charlie Chaplin opvoerde in zijn Modern Times (1936). Het doet ook nogal Jules Verne-achtig aan, die ook eigen mechanische sci-fi-tuigen ontwierp.

Ook de decors zijn prachtig. Star-Wars-gewijs, wordt de planeet Barsoom opgedeeld in zwart-wit. Of eerder Blauw versus Rood en dan nog een horde groene primitievelingen, de Thark. Deze wezens kunnen evengoed in Stars Wars opdraven, met hun vier armen. Maar de eerlijkheid gebied te zeggen dat de comics van John Carter veel vroeger op de markt waren dan de boeken van Star Wars. Als er dus iemand inspiratie heeft gezocht, dan zal het wel George Lucas geweest zijn.

Korte Inhoud: John Carter (Taylor Kitsch) is een deserterende kapitein in het leger van de Noordelijke federatie, We schrijven 1866, hoogtepunt van de secessieoorlog. Carter is de oorlog beu en lijkt obsessief op zoek naar een grot met goud vol mysterieuze tekens. Als bij toeval ontdekt hij die vreemde grot en wanneer hij belaagd wordt door een vreemd figuur ontwaakt hij opeens op Barsoom. De planeet Mars. Niet toevallig, blijkbaar dacht men in 1911 ook al aan Marsmannetjes. Algauw komt John Carter tot de ontdekking dat de wetten van de zwaartekracht op hem als mens weinig effect hebben en hij daardoor buitengewone krachten bezit. In de dorre woestenij wordt hij al snel gevangen door de primitievelingen van de Thark, die als outsider de Grote Oorlog tussen de twee rivaliserende steden Zodanga en Helium aanschouwen en zo veel mogelijk ontwijken. Tot ene prinses Deja (Lynn Collins) ook in handen valt van de Thark, toen ze wilde ontsnappen aan een huwelijk met de heerser van Zodanga, ene Jimmy McNulty, ik bedoel, Dominic West.

Leuk te zien dat het oerklassieke gegeven van het bezegelen van een vredespact middels een huwelijk ook in het boek terug te vinden is. Maar de Prinses zou de prinses niet zijn en John Carter, rebel without a cause, zichzelf niet als dit geen nieuwe allianties creëert met grote gevolgen voor de gevestigde wereldorde.

Het verhaal is zo oud als de pot met mosterd van Abraham en stelt in se niet zoveel voor. Heeft Walt Disney er alles aan gedaan om dit clichématig verhaal tot een hoger niveau te brengen? Nee, er is veel actie, er zijn spectaculaire beelden, spectaculair vooral op grafisch vlak dan, maar verder stelt het helaas niet veel voor. Er is hier en daar wel wat spanning. Het is vooral goedkoop entertainment. De acteurs komen niet tot hun recht, maar verknoeien de film ook niet gelukkig.

Ik vond het vooral leuk ,als je iet wat dieper nadenkt, om te zien hoe de schrijver van toen dacht. Ik zei het al, leuk te zien dat zijn tuigen en steden gebaseerd zijn op grote mechanische tuigen gecombineerd met de Romeinse keizerlijke legioenen. Onze held vliegt gelijk superman, maar in 1911 bedacht de schrijver dat hij dit kon laten gebeuren door de zwaartekracht anders te laten werken. De man zou eens moeten weten dat ze helden anno 2012 gewoon laten vliegen zonder enige verklaring.

Vermeldenswaardig is de Romeins tragische karakterkop van Ciarán Hinds als heerser van Helium en Willem Dafoe als Thark-leider. Taylor Kitsch als superhero, heeft iets meer diepgang dan de dagdagelijkse superhelden die ons tot vervelends toe van het scherm rond onze oren vliegen. Ik zou zeggen: voor de fans van het genre is dit wel eens leuk om je werkdag te eindigen.

We hebben er lang op moeten wachten maar binnenkort is het nieuwe game Star Wars: The Old Republic (2011) in de handel. De mensen van De FilmBlog werden al een aantal weken geleden uitgenodigd om het Massively Multiplayer Online Role Playing Game on-line uit te testen, en geloof ons, het is bangelijk.

Mensen die al fan waren van Star Wars: The Force Unleashed (VG 2008) of Star Wars: Knights of the Old Republic (VG 2003) zullen hier meer plezier aan beleven dan alle Star Wars fans die geconfronteerd werden met de prequels.

Star Wars: The Old Republic vindt plaatst nadat het Treaty of Coruscant werd ondertekend en er een nieuwe verdeling van de galaxy is ontstaan. Het spel introduceert de terugkeer van het Sith Empire - dat terugkeerde na hun nederlaag tijdens de Great Hyperspace War om wraak te nemen op de Galactic Republic en haar Jedi Order - dat nu de helft van galaxy beheerst na hun overwinning op de Great Galactic War.

Wat ons vooral is opgevallen is dat het verhaal, die uiteraard werd beïnvloed door George Lucas, bijzonder goed is uitgewerkt en ontdaan van alle Jar Jar Binks frivoliteiten waarvan we hier nog niet bekomen zijn. Maar ook qua actie moet het game niet onderdoen voor Call of Duty: Modern Warfare 3 (VG 2011). De light-saber gevechten zijn zowel visueel als auditief één van de grote pluspunten. Het enige minpuntje is dat de camera-controle bij de personages misschien iets vlotter had kunnen zijn. Een uitstekende cameravoering is vooral handig wanneer je wordt aangevallen door tientallen vijanden. Bij momenten is het dus wat verwarrend. Misschien hadden de developpers misschien nog wat meer tijd moeten vrijmaken om dit aan te pakken.

Anderzijds is de force-power een ander groot pluspunt. Je moet – net zoals elke goede Jedi/Sith – wel wat oefenen om die krachten op een efficiënte manier te kunnen gebruiken in een gevecht. Op het eerste zicht zou je eerder kiezen om de light saber te gebruiken in plaats van jouw speciale krachten, maar goed getrainde vechters zullen ‘the way of the force’ wel op het juiste moment kunnen gebruiken.

Het game is ontwikkeld door BioWare en LucasArts. De officiële release date is 20 december 2011 in Noord-Amerika, en in Europa 22 december 2011.

***Related Post***
05/06/2009: Star Wars: The Old Republic trailer

Als we de mensen van IESB mogen geloven zit George Lucas te broeden op een nieuwe Star Wars trilogie. Dit op zich is geen wereldschokkend nieuws, maar nu zou het meer concrete vormen aannemen. De films zouden zich in de verre toekomst moeten ontrollen, lang na het verhaal van de Skywalkers, dat nu de basis vormt van de zes Star Wars films.

Hoe betrouwbaar zijn de mensen van IESB? Wel, al hun geruchten over de Star Wars franchise bleken uiteindelijk allemaal te kloppen, met de name de PG13-rating voor Revenge of the Sith, dat er tevens een live-action televisieserie zou komen alsook een geanimeerde serie van The Clone Wars (2008). Maar volgens Lucasfilm is hier niets van aan en ontkennen ze met klem:

"This is, of course, completely false," zei de Lucasfilm spokesman Josh Kushins op Wired. "George Lucas has plenty of projects to keep him busy right now — including plenty of Star Wars projects — but there are no new Star Wars feature films planned."

Waarom ontkennen ze? Mochten ze niet ontkennen dan zal er heftig gespeculeerd worden waar Lucas naar toe moet en hoe hij de franchise moet aanpakken. En als Lucas dan toch een andere weg zou inslaan, zou hij meteen kunnen rekenen op bakken kritiek van losgeslagen Star Wars fans. Tevens mogen we ook de woorden van de woordvoerder in twijfel trekken. Het zou immers niet de eerste keer zijn dat LucasFilm iets ontkent wat op een later tijdstip toch bevestigd wordt door de feiten. Volgens de bron van IESB was het verlangen van Lucas om een nieuwe trilogie uit te werken gegroeid tijdens het productieproces van Star Wars: Episode I - The Phantom Menace (1999). Waarschijnlijk ook de grote hype die ontstond bij het nieuws van de prequels en de terugkeer van de Star Wars-helden. Maar ook de nieuwe 3D-techniek, gelanceerd met Avatar (2009), zou de filmmaker gemotiveerd hebben.

Ik ben uiteindelijk wel te vinden voor een nieuwe Star Wars trilogie, zeker met het idee om een verhaal te vertellen na deel 6. Het probleem met de prequels was dat het verhaal moest passen in een bepaald kader, om zo aan te sluiten met deel IV-V-VI. Je wist uiteindelijk wat er ging gebeuren en dat was een beetje een domper op de suspens. Door verder in de toekomst te gaan kunnen de makers een compleet nieuwe verhaallijn uitwerken. Wat voor de Harry Potter films kan, moet zeker kunnen voor Star Wars.

En mocht het er van komen hoop ik maar één ding: dat George Lucas afstand neemt van de regisseursstoel en de regie overlaat aan een andere talentvol regisseur. Hij kan zijn inbreng doen laten voelen als executive producer (uitvoerend producent), maar als regisseur heeft hij toch teveel steken laten vallen bij de prequels en waren veel van zijn beslissingen van bedenkelijke kwaliteit. Om maar één voorbeeld te geven: ik noem Jar Jar Binks. Op de vraag wanneer we de films mogelijks kunnen verwachten, al dan niet gefilmd met 3D technologie, denk ik aan 2016 voor de eerste film. Met een beetje goede wil en voldoende creatieve input zou het zelfs al iets vroeger kunnen, maar ik ga er vanuit dat Lucas wel zijn tijd zal nemen.

Mochten er trouwens nog mensen zijn die niets afweten van de franchise, verwijs ik hen naar deze hilarische omschrijving van Star Wars door een newbie.

Wat als Kevin Smith de Superman vs Batman film had gemaakt, dan zou het misschien wel trekken op het filmpje van de mannen van How It Should Have Ended. Deze filmgeeks hebben trouwens nog heel wat films geparodieerd, zoals Star Wars, Lord of the Rings, The Matrix, Braveheart, The Blair Witch, zelfs Se7en mocht er aan geloven. Enjoy!

En dit is waarom iedereen verzot is op Star Wars!! Als je de cinematic trailer van het nieuwe game Star Wars: The Old Republic bekijkt zal je spontaan zoiets hebben van: Waarom hebben ze deze film niet gemaakt in plaats van die Star Wars prequels. De trailer is verscheurend! Ik heb deze ondertussen al 5 keer in high def (mov / wmv) gezien en ik hoop echt dat iemand (lees: niet George Lucas) hier ooit een film wil van maken. Het verhaal wijkt wel af van het klassieke Star Wars verhaal, maar wie zal daar problemen mee hebben. Met de franchise is zoveel meer aan te vangen dat idiote Clone Wars animatiefilmpjes die geen kat wil zien.

Ik besef wel dat het game zelf iets minder grafisch zal zijn als de trailer, maar LucasArts kenende weet ik dat het van superieur niveau zal zijn. Denk maar aan het game Star Wars: The Force Unleashed waarbij je ook al uitzinnig knappe graphics had en waarbij de spel-mogelijkheden te gek waren.

Toen ik op de schoolbanken in aanraking kwam met de Foundation-trilogie van Isaac Asimov, werd ik spontaan een loyale discipel van het science-fiction genre. Asimov behoorde samen met Arthur C. Clarke en Robert Heinlein tot de 'Grote Drie' van de sciencefictionschrijvers in de vorige eeuw. Foundation werd oorspronkelijk gepubliceerd als een reeks van 8 kortverhalen in het sf-tijdschrift Astounding Magazine in 1942. In de jaren tachtig heeft Asimov de serie uitgebreid tot een complexe saga over de ondergang en heropstanding van een galactisch keizerrijk in de verre toekomst. Iets wat duidelijk geïnspireerd was op de ondergang van het Romeinse Rijk. Een werk dat zowat gezien kan worden als The Lord of the Rings van het science-fiction genre. Enkel spijtig dat een Duitste bratwurst als Roland Emmerich de eer krijgt om dit werk te verfilmen!

De meesten zullen Asimov nog wel kennen van de robotverhalen zoals het reeds verfilmde I, Robot (2004) van Alex Proyas of zelfs van het teleurstellende Bicentennial Man (1999) van Chris Columbus. Asimov staat aan de basis van de gedragsregels van robots. Dit waren de wetten van robotica, die zowel in de wereld van de sciencefiction als de wetenschappelijke wereld van de cybernetica beroemd zijn geworden: (1) Een robot mag een mens geen letsel toebrengen of door niet te handelen toestaan dat een mens letsel oploopt. (2) Een robot moet de bevelen uitvoeren die hem door mensen gegeven worden, behalve als die opdrachten in strijd zijn met de Eerste Wet. (3) Een robot moet zijn eigen bestaan beschermen, voor zover die bescherming niet in strijd is met de Eerste of Tweede Wet. Voor zijn fans had hij alle tijd en beantwoordde zoveel mogelijk persoonlijk de vele post die hij van hen kreeg. Hij had veel gevoel voor humor en nam vooral zichzelf niet al te serieus. Dit droeg veel bij aan zijn grote populariteit onder het publiek. Maar zijn werk was vooral een inspiratiebron voor heel wat filmproducties, met name Star Wars.

Korte inhoud: De verhaal speelt zich af in de hoofdstad van het galactische rijk, dat biljoenen inwoners telt en zich over duizenden planeten uitspreid in de gebieden van de melkweg, en in een periode waar niemand eraan twijfelt dat het keizerrijk eeuwigdurend zou blijven bestaan. Niemand, buiten één man: Hari Seldon. Hij voorspelde immers de ondergang van het keizerrijk door middel van de psychohistorie. Met die theorie kon hij de toekomst op één of andere manier in kaart brengen en zelfs bijsturen indien nodig. Hij voorspelde dus, aan de hand van talloze wiskundige formules, dat het keizerrijk gedurende een periode van 1000 jaar ten val zou komen en de melkweg daarna een periode van 30000 jaar barbarisme zou kennen. Door middel van zijn kennis omtrent de psychohistorie kon hij die periode van barbaarsheid echter verkorten tot 1000 jaar. Om dat te bekomen moest hij de voorbereidingen treffen voor een tweede galactische keizerrijk dat zo snel mogelijk zou groeien uit de barbaarse volkeren. Hij stichtte daarvoor twee kleine kolonies, de Foundations, die de kennis - noodzakelijk voor die heropstanding van het keizerijk - bewaarden.

Roland Emmerich (10’000 BC, Independence Day, Godzilla) is een talentvolle beeldenmaker, maar als regisseur is hij een popcornfilmer die veel geld smijt naar cgi en groots opgezette taferelen die perfect passen in een trailer. Maar hij is een waardeloze verhalenverteller en een regelrechte ramp als scenario-schrijver die op de koop toe niet zou weten hoe hij een scenario van een vermaarde scenarist naar zijn hand moet zetten. Je herkent meteen een Emmerich film door zijn megalomane opzet, vet productiebudget, het gebrek aan karakteropbouw, de veelheid aan onbenullige personages, de destructie van monumenten, het ontbreken van een verstandig plot die meestal wordt gecompenseerd door nog meer actie, een compleet gebrek aan realiteitsgevoel, melige acteursprestaties en een stortvloed aan one-liners. Roland Emmerich is gewoon de Duitste versie van Michael Bay. Ze hadden misschien beter een aapje aangesteld om het werk van Asimov in beeld te zetten. Op z’n minst kon je nog verrast worden door de aanpak. Maar met Emmerich weet je al waar dit naar toe gaat en ik heb er een heel slecht gevoel bij.

Ik ben verzot op de oude Star Wars trilogie (IV, V, VI) en ik kan er uren over zitten leuteren want er is zoveel over te vertellen. Als er één film is waar je met een beetje hineininterpretierung uitvoerige filosofische discussies kan voeren is het toch wel Star Wars. Mijn vriendin had de serie nog niet gezien en had er eigenlijk ook geen beetje zin in. Uiteindelijk heeft ze na mijn langdurig en halsstarrig gezaag toch te bezwijken voor een visie van de science-fiction reeks. Mocht ik haar vragen de film samen te vatten dan zou ze waarschijnlijk iets gelijkaardigs uit haar botten slaan. :) Geniet van de samenvatting van Star Wars voor iemand voor wie de Star Wars franchise een vreemd beest is. Let ook op de geestige animatie en de tekstballonnetjes.

***Related Posts***
02/12/2008: Star Wars vs Star Trek
20/06/2007: Robot Chicken goes Star Wars

Het einde van het jaar nadert en we zullen om de oren worden geslagen met allerhande eindejaarslijstjes. De filmliefhebbers kijken dan ook uit naar de Top 10 lijstjes van de Beste en de Slechtste Films uit 2008. Het zorgt ieder jaar in ieder geval voor heftige discussies, gezien deze lijstjes voornamelijk gebaseerd zijn op 'smaak'.

Wat mij betreft was 2008 een teleurstellend jaar met weinig uitschieters. De Arthouse en independent films als Hunger (2008), Gomorra (2008) of Entre Les Murs (2008) staan er niet tussen, voor de simpele reden dat ik deze in de komende dagen/weken zal zien en we deze deadline al een tijdje hadden vastgelegd met het BlogTalk team. Films die vorig jaar net tussen de mazen van het net vielen, en op brutale wijze door mezelf over het hoofd werden gezien, waren: No Country For Old Men (2007) en There Will Be Blood (2007). Twee uitstekende films uit 2007 die pas in 2008 bij ons zijn uitgekomen. Maar gezien ik deze prenten al had vermeld in mijn voorwoord in de lijst van 2007, ga ik deze niet opnemen in deze lijst. Kwestie om misschien ook eens een licht te werpen op andere waardige kandidaten.

Slachtoffers die in de States al uit zijn maar nog niet bij ons (en dus niet in deze lijst voorkomen), zijn The Curious Case of Benjamin Button (2008) van David Fincher, Revolutionary Road (2008) van Sam Mendes, Milk (2008) van Gus Van Sant en Doubt (2008) van John Patrick Shanley. Het lijken mij in ieder geval 4 typische oscarfilms.

Deze BlogTalk wordt ook samengesteld door Mike, Timothy, Tagoean, Richard en Karen. Ga dus ook maar even een kijkje nemen op de blogs van deze die hard filmgeeks. Hier is mijn Top 10, reacties zijn welkom in de commentaren:

10. Iron Man (2008) Jon Favreau
The Dark Knight en Iron Man zijn twee comic-adaptaties die af en toe wel eens een loopje nemen met de wetten van de fysica, maar hoe dan ook trachten ze een min of meer realistische prent te maken. Het verschil tussen de twee is dat Iron Man geen serieus drama voor ogen had, maar eerder een ontspannende prent wou maken met de nodige dosis ironie en sarcasme. En daar is de film volkomen in geslaagd. Ook in deze comic steelt een acteur de show, en in dit geval is dat Robert Downey Jr., die het op het eerste gezicht vlakke karakter van Iron Man omvormt in een uiterst aantrekkelijk personage. Ook regisseur Jon Favreau deed een puike prestatie met zijn eerste actiefilm. De tweede beste comic-adaptatie van het jaar en mogen nog vele sequels volgens.

9. Definitely, Maybe (2008) Adam Brooks
OK, dit is quilty pleasure, maar ik heb hier werkelijk van genoten. Eindelijk nog eens een geslaagde romantische komedie. Definitely, Maybe is grappig en heeft een hart op de juiste plaats. De film is eigenlijk bestemd voor vrouwen, maar als man kan je er zeker ook wel van genieten, gezien het verhaal uiteindelijk verteld wordt vanuit het standpunt van Ryan Reynolds. De film vertoond wel een aantal zwaktes, maar het schittert hoe dan ook met een intelligent script en charmeert ons met uitstekende vertolkingen.

8. In Bruges (2008) Martin McDonagh
Laten we hier ook eens chauvinistisch doen, ook al is het een zuivere Britse film. Qua verhaal valt In Bruges al bij al nog mee, maar dit is een karakterfilm, en waarschijnlijk wel één van de beste karakterfilms die ik de laatste maanden heb gezien. De dialogen zijn zalig en het acteerwerk is verbluffend. Brendan Gleeson is fantastisch en Fiennes is wederom verbluffend. Er zitten heel wat interessante plotwendingen in en het einde is best wel een verrassend stukje cinema. Met een stortvloed aan dialogen worden verschillende relaties op virtuose manier ontbloot en uitgewerkt. We worden meegesleurd met vijanden die vrienden worden en vrienden die zich tot gezworen vijanden bekeren, en dit alles gekruid met intrige en humor.

7. Burn After Reading (2008) Ethan CoenJoel Coen
Burn After Reading begint met een Google Earth-achtige inzoom van ver boven de aarde tot diep in het hoofdkwartier van de CIA in Langley. En meteen is de toon gezet voor wat komen zal. Met een low-angle camerabeweging volgen we een paar glimmende schoenen onder een zwarte broek door de lange gangen. Niemand zal immers kunnen ontkennen dat Ethan Coen en Joel Coen achter de camera zitten en ook het scenario hebben geschreven van dit nihilistisch screwball festival met vertolkingen waar je nog lang mee zal moeten lachen. Hun Country For Old Men heeft net de Top 10 niet gehaald in 2007 (wegens release-delays) maar deze heb ik zeker niet over het hoofd willen zien.

6. Cloverfield (2008) Matt Reeves
Toen ik de promo-campagne en de teaser zag van Cloverfield van producer J.J. Abrams en regisseur Matt Reeves, had ik het gevoel een mislukte nakomeling te zien van Godzilla en The Blair Witch. Tot mijn grote verbazing kreeg ik een zenuwslopende en originele thriller te zien. Het bezeten camera-geschud en het popcorn-plot moet je er echter wel bijnemen, maar het is plezier verzekerd van begin tot eind. Cloverfield is zo één van die films die je ‘nog eens’ zou willen zien voor de eerste keer om die rush nogmaals te voelen, want bij een tweede visie (laat staan een sequel) zal het nooit meer hetzelfde zijn.

5. Wall•E (2008) Andrew Stanton
Misschien niet zo sterk als The Incredibles (2004) van Brad Bird, maar deze Wall•E kan - ondanks de iets zwakkere tweede helft - een beter verhaal vertellen zonder één woord te zeggen dan heel wat films volgepropt met dialogen. Het is een ode aan de stille film en een zoveelste bewijs van de genialiteit van de mensen van Pixar. We komen terecht in een post-apocalyptische wereld, een immense grauwe stortplaats, waar de mensen zijn vertrokken en de enig overlevende machine op aarde een ijverige opruimrobot Wall•E is. De gecreëerde wereld leunt dicht tegen het fotorealisme en is bij vlagen van een onwerkelijke schoonheid. Het contrast tussen de stortplaats en het spierwitte en reflecterende ruimteschip is al zo treffend als het desolate landschap en de energieke, plichtsgetrouwe robotje. Omdat we door de ogen van robots de menselijke verwoesting bekijken, is dit deel meteen het meest confronterend. Waar Finding Nemo de ecologische tragedie in de verf zette, drukt Wall•E je met de neus in de verf. Ontegensprekelijk een artistieke voltreffer.

4. The Wrestler (2008) Darren Aronofsky
The Wrestler werd opgenomen op super 16mm film in een recordtijd van 35 dagen met het strikte minimum aan middelen (7 miljoen dollar) en het resultaat is op z’n minst opmerkelijk te noemen. Het is tevens ook een film die een ander facet van Mickey Rourke laat zien. In The Wrestler is ook een rol weggelegd voor de bedwelmend mooie Marisa Tomei en de sensuele Evan Rachel Wood die elk bijzonder veel indruk maken. Het is een typisch Amerikaanse prent over de wereld van de roem, maar ook nog één die je niet onberoerd zal laten. Het is dus zeker niet alleen een film voor pro-wrestling fans. Misschien zelfs dé beste worstelaren film ooit, en hier worden de slagen niet ingehouden..

3. Slumdog Millionaire (2008) Danny Boyle & Loveleen Tandan
Slumdog Millionaire is één van de grootste verrassingen uit 2008. Het vertelt het verhaal van Jamal Malik, een jong weeskind dat besluit deel te nemen aan de Hindi versie van het programma 'Who Wants to be a Millionaire'. Het hele land kijkt toe terwijl Jamal nog maar één vraag verwijderd is van de hoofdprijs. Tijdens de pauze van het programma gebeurt er echter iets waar Jamal niet op had gerekend; hij wordt gearresteerd, omdat de politie zeker weet dat hij de boel aan het oplichten is. Ze kunnen het niet geloven dat een straatjongen zoals hij zoveel kennis heeft. Als fan van regisseur Danny Boyle heb ik deze low-budget prent gaan zien op het festival van Londen zo’n 3 maanden geleden en nu nog blijft de film (en vooral zijn emotionele conclusie) nazinderen, met briljante vertolkingen van een cast vol nobele niet-westerse onbekenden en een efficiënte melodramatische, suspensvolle regie. Warner Bros geloofde niet in het project, maar de slimmere Fox Searchlight pikte het op met het indrukwekkende resultaat als gevolg. Deze film is op dit moment nog totaal onbekend, maar hierover zal nog wel gepraat worden begin 2009 tijdens een prestigieuze awardshow.

2. Boy A (2008) John Crowley
Diegene die het filmfestival van Gent hebben bezocht hadden de mogelijkheid om deze Boy A te bewonderen. De officiële release van deze film is bij ons gepland op 11 maart 2009, maar het is zeker een film die jullie moeten meepikken. Een jonge man komt vrij uit de gevangenis nadat hij een straf heeft uitgezeten voor de moord op een meisje tijdens zijn kinderjaren. De aanklager meende dat hij het pure kwaad belichaamde. Jack hoopt op een nieuw leven en krijgt een baantje bij een transportbedrijf. Zijn begeleider Terry, een warme vaderfiguur, is trots op hem. Alles verloopt naar wens: Jack maakt vrienden en wint het hart van een niet onaardige secretaresse. Tot zijn dekmantel in gevaar komt, juist omdat hij een heldendaad verricht. Een Britse film die prangende vragen stelt over hoe je met schuld moet leven, zonder ooit maar te vervallen in platvloers exploitatie, met een indrukwekkende vertolking van Andrew Garfield en een voortreffelijke regie van John Crowley. Het is het soort film waarna je niet gezwind uit je stoel kan wippen.

1. The Dark Knight (2008) Christopher Nolan
De film die dit jaar bij mij het meeste indruk heeft gemaakt is The Dark Knight. De film is een bijna meesterwerkje, maar vertoonde toch iets teveel overbodige zwaktes. Ik denk dan maar aan de soms lachwekkende geforceerde stem van Christian Bale, de grote verdwijntruuk van Batman, de soms lullige mise-en-scène van de vechtsequenties of nog het scenario die het zo nodig vond om alles met de paplepel te willen uitleggen. Een rewrite van het script door iemand anders dan de regisseur zelf en zijn broer, had misschien wel geen overbodige luxe geweest. Desondanks is The Dark Knight superieur aan ALLE andere film die in 2008 zijn uitgekomen. Heath Ledger zet hier een kippenvel-inducerende vertolking neer, de muziek van Hans Zimmer en James Newton Howard is duister, experimenteel en bijzonder efficiënt, maar ook de visuele wereld die Nolan hier schildert met behulp van zijn talentvolle DoP Wally Pfister is verbluffend. Nolan slaagt er trouwens in om het comic-genre op het niveau te brengen van een intelligent drama en legt de lat nu wel erg hoog voor de komende comic-adaptaties.

10. Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull (2008) Steven Spielberg
Ik had deze film hoger willen zetten in de lijst maar gezien de concurrentie dit jaar voor 'slechtste film' zo hevig was, moet deze George Lucas prent het doen met de 10de plaats. Maar wees gerust dat het een vuile, vieze en vettige 10de plaats is! Indy 4 is een praatbarak met tussenin wat versleten stuntwerk en opgekalefaterd met cgi diarree. Het is nog net geen schande te noemen - daarvoor ziet Harrison Ford er eigenlijk nog behoorlijk goed uit – maar het is ver beneden het peil van de vorige Indy films. Het is niet alleen een wegwerpproduct die je snel vergeet, maar wat mij nog meer stoorde is de oeverloze 'saaiheid'! Hoe kan een Indiana Jones film ‘saai’ zijn?! Deze sequel was in ieder geval niet geregisseerd door die Steven Spielberg van Jaws, ET, Munich en Shindler's List maar wel door die Steven Spielberg die flagrant over de schreef van het fatsoen strompelde met films als War of the Worlds en The Lost World. Die zou gewoon moeten stoppen met films maken, want het is niet meer om aan te zien. De film genoot van een unieke set-up, maar de pay-off’s waren om van te huilen. Ze hebben 19 jaar tijd gehad om hieraan te werken; het is bij deze een ode aan de verspilling van tijd, geld en energie.

9. Saw V (2007) David Hackl
Ik denk dat de makers zowat alle hoofdpersonages van de Saw franchise hebben vermoord, en toch blijven ze sequels uit hun duim zuigen. Het is pathetiek van de meest verwerpelijke soort met heel wat onbedoeld hilarische momenten. Saw V blijft in ieder geval verkopen, maar elk jaar een beetje minder. En als er geen geld meer binnen komt zullen ze er spoedig wel mee stoppen (ze hebben volgens mij nog net genoeg voor één sequel). Probeer niet te zoeken naar een verhaal in deze 5de Saw prent want het is al even nuttig als een interview in de Playboy. Ik heb hoe dan ook een idee voor een nieuwe perverse foltering in Saw VI, laat het slachtoffer kiezen tussen het bekijken van Saw V en Disaster Movie.

8. The Women (2008) Diane English
The Women is niet beter of slechter dan die XX-chromosoom films The Hottie and the Nottie of Over Her Dead Body, maar deze film wordt bezet door een leger "talentvolle actrices" (in tegenstelling tot typetjes als Paris Hilton of Eva Longoria) die hier elk hun meest platvloerse kant etaleren. Eva Mendes zien we rondhuppelen in jartelles, Meg Ryan plagieert haar vertolking van When Harry Met Sally en Annette Bening speelt op automatische piloot. Het melige mode-marathon Sex and the City is een meesterwerk vergeleken met deze troep. Regisseuse Diane English heeft ervoor gezorgd dat het origineel uit 1939 een hippere film is. Proficiat!

7. Fool's Gold (2008) Andy Tennant
Fool's Gold had nochtans een geslaagde romantische komedie kunnen zijn, maar toen kwam Andy Tennant en hij verneukte zowat elke scène. De regisseur schreef niet alleen aan het script. Hij werd bijgestaan door het duo Daniel Zelman en John Caflin die al eerder hadden bewezen met Anacondas: The Hunt for the Blood Orchid dat hun enige verdienste was dat ze een scenario 'zonder schrijffouten' konden opmaken. Het resultaat is niet schokkerend, stout of gewaagd, het is gewoon dom en bezwijkt onder een stortvloed van clichés. En toen Tennant begon te twijfelen aan zijn prestatie, schakelde hij op het einde van zijn film in een andere versnelling, maar reed vast in platte gewelddadigheid. Je moet al echt verzot zijn op het lichaam van Matthew McConaughey om hier nog van te kunnen genieten.

6. The Mummy: Tomb of the Dragon Emperor (2007) Rob Cohen
The Mummy 3 gaat lachwekkend genoeg niet over mummies, maar is wel al zo dood als een mummie en heeft vrijwel hetzelfde verhaal als de vorige films met dat verschil dat het zich nu allemaal afspeelt in China. Rob Cohen (xXx, Stealth) is een barslechte regisseur die er niet in slaagt, ondanks al die middelen die voorhanden waren (145 miljoen dollar), om maar één memorabele actie-scène in beeld te brengen. Maar dat het script van Smallville scenaristen Alfred Gough en Miles Millar zo’n productiebudget kreeg is onbegrijpelijk. Het is trouwens beschamend hoe deze twee mannen het publiek aanzien als een kudde schapen die tevreden zijn met slapstick en infantiliteiten. Razzies, here they come!

5. You Don't Mess with the Love Guru (2008) Dennis Dugan & Marco Schnabel
You Don't Mess with the Zohan en The Love Guru zijn aan elkaar gewaagd en verdienen beide een plaatsje op de 8ste plaats van deze Top 10. Ik heb niets tegen wacko komedies maar dan moet er tenminste een beetje humor in zitten voor mensen die de puberteit voorbij zijn. En dan nog, er zit meer intelligentie in de dikke teen van een puber dan in deze twee films samen. Adam Sandler en Mike Myers zijn ervan overtuigd dat ze gewoon hun typetje moeten spelen om het publiek aan het lachen te brengen. Spijtig genoeg voor hen is die tijd al lang voorbij. Het materiaal van deze twee films is misschien net genoeg voor een 20 minuten lange stand-up comedy act.

4. The Spirit (2007) Frank Miller
Nog maar pas gezien en ik vond het meteen nodig om Righteous Kill van zijn 10e plaats te wippen om zo ruimte te maken voor The Spirit. De film komt eind februari bij ons in de zalen en bij deze zijn jullie gewaarschuwd voor het treinongeluk die een waarschijnlijk strontbezopen Frank Miller hier in beeld heeft gezet. Je zou het kunnen beschouwen als zijn debuutfilm, gezien hij hier geen steun kreeg van Robert Rodriguez, maar het is een debuut om snel te vergeten (ook al zal dit na het zien van deze rotzooi spijtig genoeg niet mogelijk zijn). De acteursregie in deze prent is beschamend slecht met een Samuel L. Jackson die hier zelfs een nieuw laagterecord neerzet (laten we voor hem hopen dat ie er genoeg geld voor heeft gekregen). Maar Gabriel Macht spant hier de kroon en zal binnenkort beslist de Razzie van Worst Actor in ontvangst mogen nemen. De slimme manager van Macht heeft in ieder geval de acteur nog kunnen verkopen, met The Spirit als verkoops-argument, aan vier nietsvermoedende producties. Wacht tot de filmmakers en het publiek deze amateur te zien krijgen. Na deze film heb ik trouwens immens veel respect gekregen voor de acteurs van 'Thuis' en 'Familie'. Ik snap niet waarom de 3 executive producers hier niet hebben ingegrepen met de aanstelling van een acteurs-coach. Dit is gewoon krankzinnig! Je zou trouwens denken dat met zo veel talentvolle en aantrekkelijke femmes fatales (Eva Mendes, Jaime King, Scarlett Johansson) je niets verkeerd kan doen. Vraag mij dus niet hoe Frank Miller er toch in slaagt om de goede smaak met de voeten te betreden. De wereld van Sin City wordt hier zonder gêne gerecycleerd en het resultaat is een 2 uur lange verkrachting waar je achteraf met een bedrogen en compleet verloren gevoel naar huis strompelt. Maar als je de film gaat bekijken met vrienden zal je toch urenlang kunnen lachen met de vreselijke outfits die in deze film te zien zijn, of de onbegrijpelijke sequenties en de geforceerde stijl. Ik bekeek onlangs de promotie-campagne van The Spirit waar ze uitpakken met woorden als: Heart Pounding, Eye Popping, Mind Blowing, Wild Fun. Welke journalist wordt hier gequote!? Blijkbaar niemand! Het was gewoon het promotie-team die haar eigen film heeft opgeblazen met leugens. Foei, foei!

3. One Missed Call (2008) Eric Valette
De horror-remakes zijn tegenwoordig niet meer om aan te zien. One Missed Call, Shutter, Prom Night zijn stuk voor stuk miskleunen, maar One Missed Call leek wel in elkaar gestoken door een stelletje bavianen. Ik vraag me soms af wat erger is: dat ze in Azië dergelijke troep blijven maken of dat Hollywood die troep blijft reproduceren met een nog meer verderfelijk resultaat tot gevolg. One Missed Opportunity to NOT make a remake. Ben ik blij dat ze nauwelijks hun productiebudget hebben teruggewonnen bij hun bioscoop release in de States. Je zou denken dat het doelpubliek voor deze troep er ook genoeg van heeft. Halleluja!

2. Meet The Spartans in a Disaster Movie (2008) Aaron Seltzer & Jason Friedberg
Zowel Meet the Spartans als Disaster Movie zijn zo slecht dat ik zelfs geen woorden aan deze stompzinnigheid vuil wil maken. Laten we samen hopen dat Jason Friedberg en Aaron Seltzer het nieuwe jaar niet zullen halen. Please, please, please!

1. Star Wars: The Clone Wars (2008) Dave Filoni
Ik ben begonnen met een George Lucas film, ik zal er ook mee eindigen, en dan nog wel met een visueel niet-onaardige maar totaal verderfelijke snoozefest als The Clone Wars. Wie dacht dat met Star Wars: Episode II - Attack of the Clones het absolute dieptepunt was bereikt voor de Star Wars franchise, moet nog bekomen van deze aberratie. De Star Wars mythologie wordt hier met de voeten betreed door een onbenullig regisseur die waarschijnlijk nog nooit van een Star Wars film heeft gehoord. Het resultaat is een irritant spektakel van lawaaierige cliché actie-sequenties en puberale dialogen en synthetiseert ALLES wat verkeerd is gelopen met Star Wars sinds The Phantom Menace met uitzondering van Jar Jar Binks. Als de tv-serie dezelfde kwaliteit heeft als dit afkooksel zal het een kort leven beschoren zijn, dat zeg ik nu al. Zelfs het eerste beste Star Wars game heeft een beter plot. De zoon van Jabba The Hut is ontvoerd (zonder zever) en The Republic stelt alles in het werk om de verloren zoon terug te vinden. WTF!? Wie willen ze hiermee bereiken?! En of dat allemaal nog niet genoeg was wordt Anakin Skywalker (Matt Lanter) vergezeld door de vreselijk ergerlijke teen-sidekick Ahsoka Tano (Ashley Eckstein) die Anakin aanspreek met 'Sky Guy' of R2-D2 met 'D-Twooey'. Ik had bij momenten zin om met een Darth Vader wurggreep dat irritant mormel het zwijgen op te leggen. Lucas heeft na hevig protest Jar Jar Binks uit de film gehaald, maar bij wijze van ironie een al even tergend equivalent ge-excrementeerd op de Star Wars saga. Dank u wel Lucas, je hebt in 2008 je best gedaan, ga nu maar snel genieten van je miljoenen dollars en stop met 'uw eigen fans' nog langer te kwellen.

***Related Posts***
29/12/2011: Top 10 Best & Worst Movies of 2011
30/08/2011: Top 10 Worst Movies of 2010
29/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010 (Karen)
23/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010
06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
26/12/2008: Top 10 Best & Worst Movies of 2008
22/12/2007: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
16/12/2006: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
23/12/2005: Top 10 Best & Worst Movies of 2005