De FilmBlog

Een spel waar jongeren het tegen elkaar moeten opnemen tot de dood, is iets wat we al voorgeschoteld kregen in Battle Royale (2000), en nadien op minder overtuigende wijze in The Condemned (2007). En binnenkort is er The Hunger Games (2012) van Gary Ross, naar de roman van Suzanne Collins die in 2008 werd uitgebracht als trilogie (The Hunger Games, Catching Fire, Mockingjay).

Korte inhoud: In de nabije toekomst wordt Noord-Amerika geteisterd door droogte, brand en oorlog. Het wordt nu Panem genoemd, een land verdeeld in de 'Hoofdstad' en twaalf regio's. Elk jaar worden twee jonge deelnemers van elk district uitgeloot met het doel om in een competitie de andere deelnemers uit te schakelen. Het volk wordt gedwongen om deze 'wedstrijden' te kijken. Voor vermaak, maar ook ter intimidatie van de onderworpen districten. Katniss (Jennifer Lawrence) neemt vrijwillig de plaats in van haar zusje in, die geselecteerd was om deel te nemen. Peeta (Josh Hutcherson), een man zonder enige gevechtsvaardigheden, zal haar vergezellen. Samen moeten ze het opnemen tegen veel sterkere en beter getrainde deelnemers...

De Hongerspelen zijn niet alleen geïnspireerd op de vorige films, maar is tevens gebaseerd op de Griekse mythe van de Minotaurus, Theseus en Ariadne. Volgens de mythologie kreeg Athene een straf voor zijn verleden, en moesten 7 jongens en 7 meisjes naar Kreta gestuurd worden. Daar werden ze in een labyrint gebracht waar ze verslonden werden door de Minotaurus. Vandaar de “Griekse naampjes”. Meng dit met de reality spelprogramma’s, en je hebt stof voor een moderne science-fiction. Origineel kan je het niet echt noemen, maar spanning verzekerd. Panem et circenses (brood en spelen) voor iedereen, dus.

In tegenstelling tot Battle Royale wordt dit een gekuiste PG-13 versie. Zelfs het boek gaat veel verder dan wat de trailer ons laat vermoeden. Het boek accentueert de gruwel van de hongerspelen en de deelnemers lopen er eigenlijk vaak poedelnaakt rond. In deze film beperkt het naakt zich tot een shot van 2 seconden van een blote kont. Maar aan geweld zal er wel geen gebrek zijn. Amerikanen zien geen graten wanneer iemand tot bloedens toe wordt toegetakeld en afgemaakt, maar o wee als er een blote borst in beeld komt, laat staan een penis.

Daarentegen heb ik wel vertrouwen in de regisseur die toch wel een aantal behoorlijk knappe films op zijn naam heeft staan, met name Pleasantville (1998) en Seabiscuit (2003). Dit wordt zijn derde film. Ook qua casting zit het wel goed met Elizabeth Banks, Stanley Tucci, Woody Harrelson, Liam Hemsworth, Amandla Stenberg, Alexander Ludwig en Donald Sutherland. Er is zelfs een rol weggelegd voor Lenny Kravitz. De film komt bij ons uit in maart van 2012.

Nu dat de beurzen opnieuw in de rode cijfers duiken komt deze Margin Call (2011) als geroepen, een spannende en originele beurs-thriller gebaseerd op waar gebeurde feiten op de vooravond van de financiële crisis. Het is de debuutfilm van J.C. Chandor die de film ook heeft geschreven, en bij het zien van de eerste beelden lijkt hij geslaagd te zijn in zijn ambitieuze omzet. Uiteraard kreeg hij wel de hulp van een karrenvracht aan talentvolle en charismatische acteurs.

Korte inhoud: Een grote verzekeringsbank verkoopt, ondanks de grote risico's en de vele waarschuwingen, investeringspakketten aan hun cliënten. Op een late avond ontdekken twee jonge advocaten, Peter (Zachary Quinto) en Seth (Penn Badgley) dat de veiligheidsbarrière doorbroken is en dat het bedrijf haar gehele portfolio bezittingen op een grote ramp afstevent. Terwijl Wall Street van die vergiftigde investeringen probeert af te komen, realiseren ze met grote afgunst dat de markt op het punt staat in te storten. Een nachtelijke meeting wordt georganiseerd met het management, waarbij twee opties doorgenomen moeten worden. Ze kunnen het 107 jaar oude bedrijf ten onder zien gaan, of ze kunnen met de kennis die ze hebben proberen hun gevaarlijke bezittingen te verkopen over de gehele wereld. Hun cliënten zullen worden geruïneerd, maar zij kunnen blijven bestaan. Als de nacht vordert wordt het pijnlijk duidelijk dat hun beslissing een domino-effect kan veroorzaken dat consequenties heeft voor de hele wereldeconomie.

Heel wat acteer-talent in deze prent. Opnieuw een glansrol voor Kevin Spacey die hier tegenover de meedogenloze Jeremy Irons staat (en zeggen dat ze voor deze rol eerst aan Ben Kingsley hadden gedacht). Daarnaast zien we ook de mentalist Simon Baker opduiken en de Engelse Paul Bettany. Ook Stanley Tucci heeft een belangerijke rol in deze film, en de vrouwelijke hoofdrol wordt gespeeld door Demi Moore. Maar de hoofdrol lijkt toch voor Zachary Quinto te zijn, die tevens een producer-credit heeft op deze film.

Dus ja, dit wordt dus een hit? Wel, dat valt nog af te wachten. De film had niet het budget van een Wall Street 2: Money Never Sleeps (2010), maar moest het stellen met 7 miljoen dollar, en heeft dus heel wat concessies moeten doen. Zo werd (1) het aantal draaidagen gelimiteerd tot 17 ! Iets wat behoorlijk scherp is voor een langspeelfilm van 109 minuten (ligt normaal iets boven de 35 dagen). Maar er zijn nog meer twijfels, naast (2) het gebrek aan ervaring van de regisseur (3) is de film maar lauwtjes ontvangen op het Sundance festival. En wat dacht je van die sterrencast? Wel blijkbaar (4) waren alle grote acteurs slechts 2 dagen op de set en (5) speelt het gehele verhaal zich op slechts één locatie.

Het is in ieder geval een groot risico om met grote acteurs te willen starten, want de toeschouwers en recensenten verwachten dan ook kwaliteit en houden geen rekening met het feit dat dit jouw debuutfilm is. Nu ziet de trailer eruit als een grote Hollywoodprent. Maar trailers kunnen nu éénmaal de toeschouwers in de maling nemen. Margin Call komt pas in 2012 in onze zalen.

De high school tienerkomedie is niet echt een genre dat uitblinkt in originaliteit. De vaste onderwerpen zijn seks (American Pie) of romantiek (Never Been Kissed), met uitzonderingen als shoppen (Clueless), cheerleaders (Bring It On of moord (Scream). Af en toe verschijnt er gelukkig ook een tienerkomedie die de schoolmuren en zijn doelgroep weet te overstijgen, en vaak komt daar een flinke dosis sarcasme aan te pas (bv. Mean Girls of Juno). Ook Easy A (2010), een vermakelijke komedie over een studente wiens leugentje om bestwil helemaal uit de hand loopt, is meer dan de zoveelste tienerfilm.

Korte inhoud: Olive Penderghast (Emma Stone) is een modelstudente: ze haalt goede cijfers, kan goed opschieten met haar leraars en heeft goede vrienden en een paar relativerende, liefhebbende ouders. Om niet te hoeven gaan kamperen met haar beste vriendin Rhiannon (Alyson Michalka) en diens wereldvreemde ouders, verzint Olive een vriendje voor het weekend. En bij dat leugentje blijft het niet want maandagmorgen vertelt ze aan Rhiannon dat ze seks hebben gehad…

Ze worden echter afgeluisterd door de zeer religieuze Marianne (Amanda Bynes), die Olives ‘ontmaagding’ meteen in het roddelcircuit gooit. Het nieuws verspreidt zich als een lopend vuurtje op East Ojai High School en levert Olive stande pede het etiket ‘schoolslet’ op. Wanneer de homoseksuele Brandon (Dan Byrd) haar smeekt (en betaalt) om te zeggen dat ze naar bed zijn geweest, is het hek helemaal van de dam en voor ze het weet zit Olive tot over haar oren in de leugens.

De grootste aantrekkingskracht van Easy A is Emma Stone. Net als Ellen Page in Juno, draagt Stone de volledige film en met haar luchtige, ietwat sarcastische, vertolking heeft ze onmiddellijk de sympathie van de kijker. Na enkele bijrollen (o.a. Superbad en Zombieland) toont Stone in Easy A dat ze ook een hoofdrol aan kan, en dat ze een mooie carrière voor de boeg heeft. Hilarisch zijn ook Olives hippie-ouders Dill en Rosemary, die zichtbaar met heel veel plezier gespeeld worden door Stanley Tucci en Patricia Clarkson. Met hun soms overdreven enthousiasme, begrip en een pak humor zorgen zij voor een luchtig tegenwicht voor Olives experimenten en leugens.

Verder zien we Cam Gigandet als Mariannes vriendje, Malcolm McDowell als het schoolhoofd, Fred Armisen als priester, Penn Badgley als Olives jeugdvriend Todd, Thomas Haden Church als Mr. Griffith en Lisa Kudrow als schoolpsychologe en Mrs. Griffith. De regie is in handen van Will Gluck, van wie onlangs nog Friends with Benefits te zien was. Het scenario werd geschreven door debutant Bert V. Royal, die zich uitstekend heeft ingeleefd in het tienergebeuren en de jongeren ook een eigen woordenschat geeft. De dialoog "There's a higher power that will judge you for your indecency." - "Tom Cruise?" werd onlangs overigens nog genomineerd voor een MTV Movie Award.

Easy A is in feite een eerbetoon aan de tienerkomedie uit de jaren '80 en dan vooral die van John Hughes. Dat ontkennen de makers overigens niet want er wordt meermaals expliciet naar Hughes en zijn werk verwezen (Olive: "[…] I want John Cusack holding a boombox outside my window. I wanna ride off on a lawnmower with Patrick Dempsey. I want Jake from Sixteen Candles waiting outside the church for me. I want Judd Nelson thrusting his fist into the air because he knows he got me. Just once I want my life to be like an 80's movie, preferably one with a really awesome musical number for no apparent reason. But no, no, John Hughes did not direct my life.") Halverwege de film zit er bovendien ook een montage met beelden uit enkele van Hughes' films (zoals The Breakfast Club, Ferris Bueller's Day Off, Sixteen Candles).

De belangrijkste inspiratiebron van de film is echter Nathaniel Hawthornes 'The Scarlet Letter', die de klas van Olive in de film bespreekt. In het boek wordt hoofdpersonage Hester Prynne in de zeventiende eeuw gebrandmerkt voor overspel, in Easy A naait Olive een rode 'a' (van 'adultery') op haar jurk. En dan komen we bij het zedenlesje, dat natuurlijk in de film zit, maar gelukkig niet door je strot geramd wordt zoals in de meeste van dergelijke films.

Natuurlijk is Easy A ook niet perfect. Zo is het ietwat moeilijk te geloven dat Olive vrij onopgemerkt door het leven gaat op East Ojai en zelfs nog nooit gekust heeft, maar wel rondloopt met het uiterlijk van Emma Stone. Misschien hebben de high schoolboys wel schrik van Olives droge, intelligente humor? En hoewel de belangrijkste personages uitstekend zijn uitgewerkt en vertolkt, blijven andere — Bijbelfreak Marianne op kop — dan weer hangen in stereotiepe karikaturen.

Easy A is een film waar je met relatief weinig verwachtingen aan begint, maar uiteindelijk een meer dan aangename verrassing blijkt te zijn. En de charmante Olive Penderghast als hoofdpersonage is ook eens iets anders dan een film over de zoveelste queen bee die prom queen wil worden.

De blu-ray van de film staat boordevol extra’s zoals 'The Making of Easy A', 'Vocabularity of Hilarity', 'School of Pop Culture', de auditietapes van Emma Stone en bloopers. Er zijn ook twee commentaartracks met regisseur Will Gluck en Emma Stone en de mogelijkheid om tijdens het kijken pop-ups met interessante weetjes en achtergrondinformatie op je scherm te toveren.

***Related Posts***
07/11/2010: Emma Stone in Friends with Benefits
06/10/2010: Spiderman reboot kiest voor Emma Stone
12/04/2010: Strijdvaardige Emma Stone in Zombieland

Marvel lanceert deze zomer een tweede klepper van formaat: Captain America: The First Avenger (2011). Nadat Thor (2011) een succes bleek én haast alle Marvel-films tot op heden een degelijke kwaliteit konden waarborgen, stem ik me hoopvol dat Cap ook in dat rijtje gaat thuishoren. Meer zelfs: ik geloof dat deze iconische, republikeinse propaganda van weleer, wel eens tot het allerbeste uit de Marvel-stal zal behoren.

Ja, ik haal hier het woord propaganda boven, want dat was Captain America oorspronkelijk ook. Hij werd onder druk van de Amerikaanse regering door Marvel in het leven geroepen tijdens de 2e Wereldoorlog, als symbool van de Amerikaanse oorlogsmachine die Hitler's regime hielp omver te werpen. Onoverwinnelijkheid en patriottisme waren de twee sleutelelementen voor dit 'oorlogswapen'.

Dit nam niet weg dat Marvel een knappe reeks comics op poten zette die verder gingen dan enkel het promoten van de US of A in al zijn (voormalige) macht en glorie. Dankzij een ploeg talentvolle ontwikkelaars, kan Marvel tot op heden de reeks strips verder zetten. Dit gezegd zijnde kan ik enkel maar lof uitspreken over de huidige film. De adaptatie naar het grote scherm verliep tot nog toe vlekkeloos en de nieuwste trailer ziet er zeer indrukwekkend uit. De marketingcampagne en pre-productie waren in tegenstelling tot Thor en Green Lantern (2011) zonder bluts of buil verlopen. Dat is in Hollywood een graadmeter naar de te verwachten kwaliteit van het eindproduct.

Chris Evans speelt de supersoldaat van dienst. Dit afgetraind wandelend wapen lijkt als twee druppels water op zijn indrukwekkend evenbeeld uit de comic. Het was al enkele jaren duidelijk dat Evans voorbestemd was om grote rollen te dragen: hij is mijn inziens veel meer waard dan wat hij tot noch toe liet uitschijnen. De rol van Private Lorraine wordt gespeeld door Natalie Dormer.

In matige films als Fantastic Four of The Losers (2010) kwam zijn volledig potentieel niet tot zijn recht. Deze rol wordt naar alle waarschijnlijkheid zijn grote doorbraak. Mooie referentie is Chris Hemsworth in Thor, die daar bewees probleemloos een grote franchise meester te zijn. Wat de film nog interessanter maakt is de omringende cast: de altijd degelijke Tommy Lee Jones speelt de beenharde generaal van dienst, Stanley Tucci de experimentgeile wetenschapper en de zwaar onderschatte Hugo Weaving fungeert als protagonist 'The Red Skull'. Naar Marvels' traditie mag Samuel L. Jackson als heldenronselaar Nick Fury de rode draad opnemen om het opkomende Avengers ensemble verder bij elkaar te sprokkelen.

Regisseur Joe Johnston (Jurassic Park 3) lijkt in zijn opzet te gaan slagen, want met zijn geweldig ensemble acteurs, leuke premisse, boeiend bronmateriaal en het volle vertrouwen van het Marvel-huis kon de man zijn artistieke vrijheid ten volle benutten om een stevige brok actie af te leveren en tevens een epische recreatie te tonen van de woelige jaren '40.

Onderstaande trailer voorspelt veel goeds. Indrukwekkende sfeerbeelden en stevige actie gaan er hand in hand. Let vooral op de introductie van booswicht The Red Skull. Ik voorspel alvast dat deze Captain America: The First Avenger de nieuwe nummer 2 gaat worden als beste comicbook-film. The Dark Knight (2008) zal wellicht enkel van zijn troon gestoten kunnen worden door zijn eigen opvolger. Hou deze film zeker in de gaten! De film gaat bij ons op 17 augustus 2011 in première.

***Related Posts***
08/02/2011: Captain America teaser
09/06/2010: Captain America afbeeldingen

Een van de topfilms van het najaar moet The Lovely Bones (2009) worden, de langverwachte nieuwe film van Peter Jackson. Tussen de blockbusters van The Lord of the Rings-trilogie, King Kong en de Tintin (2012)-verfilmingen door, heeft Jackson gekozen voor een meer intimistisch verhaal, dat gebaseerd is op een boek van Alice Sebold.

Hoewel intimistisch. Nu al wordt The Lovely Bones getipt als een van de grote Oscarkandidaten voor volgend jaar. De release datum (11 december in de VS, 27 januari 2010 in België) lijkt in dat opzicht alvast perfect, maar ook de trailer doet het beste verhopen. Vooral de 'in-between'-wereld ziet er prachtig dromerig uit.

Korte inhoud: De 14-jarige Susie Salmon wordt in 1973 verkracht en vermoord door haar buurman George Harvey, een seriemoordenaar die het gemunt heeft op meisjes en jonge vrouwen. Susie gaat naar de hemel, waar ze haar familie en nabestaanden observeert terwijl die met hun verlies omgaan. Ze volgt er ook haar moordenaar die zich klaarmaakt voor zijn volgende misdaad. Susie probeert een balans te vinden tussen haar nood aan wraak en de wens om haar familie over haar dood te helpen.

De zoektocht naar de perfecte actrice voor de cruciale rol van Susie Salmon duurde totdat de nu 15-jarige Saoirse Ronan haar auditietapes opstuurde. Ook schrijver Alice Sebold ging akkoord met de casting van Ronan, zij zag immers altijd een onbekende actrice voor de rol van Susie. Even later sleepte Ronan echter een Oscarnominatie in de wacht voor haar rol in Atonement (2007). Mark Wahlberg en Rachel Weisz zijn vader en moeder Salmon, Susan Sarandon speelt de grootmoeder, terwijl Stanley Tucci George Harvey is.

Peter Jackson kocht in januari 2005 samen met zijn vrouw Fran Walsh en Philippa Boyens (die samen ook het scenario schreven) de filmrechten op het boek. De regisseur omschreef het scenario toen als "a wonderfully emotional and powerful story. Like all the best fantasy, it has a solid grounding in the real world." Vooral de uitbeelding van de 'in-between'-wereld werd als een grote uitdaging gezien. Uiteindelijk werd beslist om het uitzicht van deze wereld te laten afhangen van Susies emoties: "Whenever Susie feels happy, Heaven is sunny and there's birds and everything. Whenever it’s not so great, it's raining or she’s in the middle of an ocean," aldus Saoirse Ronan.

Het belooft alvast een boeiend eindejaar te worden op filmvlak, want ook het 3D-spektakel Avatar (2009) van James Cameron (Belgische release 16 december) belooft een heuse revolutie te zullen veroorzaken in filmbeleving.

Christina Aguilera mag dan wel één van de meest talentvolle zangeressen zijn uit de pop-industrie, haar come-back was niemand echt opgevallen, en al evenmin de halve come-back van Britney Spears wat dat betreft. De reden hiervoor was de rivaliserende pop-diva Lady Gaga die alle aandacht naar zich toe trok.

Aguilera’s film Burlesque (2010), die haar terugkeer in de verf had moeten zetten, komt bijgevolg een beetje ongelegen en voelt zelf wat passé aan. De film werd gemaakt door de nobele onbekende Steven Antin, en komt een beetje in het vaarwater van Chicago (2002), maar meer recent Fame (2009) en Nine (2009), die allebei een geweldige marketing-campagne hadden. Burlesque komt dus ongelegen en véél te laat.

Korte inhoud: Ali Rose (Christina Aguilera) is een zangeres met een grote stem uit een kleine stad die vlucht voor ontbering en een onzekere toekomst om haar dromen waar te maken in Los Angeles. Ze belandt in The Burlesque Lounge, een majestueus maar in verval geraakt theater waar een bezield muzikaal gezelschap onderdak heeft. Tess (Cher), eigenares van de club en tevens ook de hoofdact, geeft Ali een baantje als serveerster. De overweldigende kostuums en de gedurfde choreografie in Burlesque verrukken de jonge zangeres, die zweert ooit zelf op het podium te staan. Met de hulp van de gevatte podiummeester Sean (Stanley Tucci) en de barman Jack (Cam Gigandet), belandt Ali vanachter de bar op het podium. Met haar spectaculaire stem herstelt ze The Burlesque Lounge in haar oude glorie, tot een charismatische zakenman met een aanlokkelijk voorstel komt.

Ik heb nog maar zelden zo’n slechte trailer gezien als deze. Het heeft alles weg van een opgekuiste familieversie van Showgirls (1995), met nog slechtere dialogen en acteurs die zelfs de moeite niet meer doen om een acteurswaardige vertolking neer te zetten. Ditalles gemonteerd door een bejaarde kwiet die is blijven hangen in de 90’ties en een soundtrack die ik nog niet op een tv-film zou plaatsen. En wie is dat ding met masker en zwarte pruik die wel een paar uiterlijke kenmerken vertoont van Cher. Deze film zou nog wel eens meer kunnen zuigen dan Glitter (2001) met Mariah Carey, en deze muziekfilm was al niet om aan te zien. De enige mogelijke reden waarom deze film toch nog een beetje zou scoren aan de box-office is Aguilera topless on high heels, I am just sayin’… Maar na het zien van de trailer, denk ik dat er op elke frame flop staat geschreven.

***Related Post***
06/05/2009: Christina Aguilera in Burlesque

Sinds 11 september 2001 lijkt het terrorisme niet meer weg te denken uit ons wereldbeeld. De voortdurende vrees van zelfmoordaanslagen zorgt er tevens voor dat miljoenen dollars gespendeerd worden aan security-maatregelen. Of al dit geld dan ook goed gespendeerd wordt blijft de vraag, want hoe bestrijd je nu eenmaal een organisatie van terroristen die er niet voor terugschrikken om zichzelf te offeren voor hun zaak. Je kunt je ook de vraag stellen of het doel de middelen heiligt. Na films als (2007), Syriana (2005) en The Kingdom (2007) is er nu Body of Lies (2008) van Ridley Scott.

Korte inhoud: Ed Hoffman (Russell Crowe) is een CIA-veteraan die oorlog voert vanaf zijn laptop, op een veilige afstand van de daadwerkelijke strijd. Via een oortje instrueert hij op een bijzonder eentonige, haast gevoelloze wijze zijn mannetje in het veld, Roger Ferris (Leonardo DiCaprio). Ferris is een geraffineerde agent en de beste die de Amerikaanse Inlichtingendienst te bieden heeft. Twee topagenten, die vanwege hun eigen perspectief twee totaal verschillende inzichten hebben. Ondanks dit grote contrast moeten de twee vertrouwen hebben in elkaar: Ferris om in leven te blijven en Hofman om zijn oorlog te kunnen voeren. Dat is af en toe buitengewoon lastig, zeker wanneer ze vertrouwen moeten verlenen aan een derde partij met name de Jordaanse inlichtingendienst (Mark Strong). Hier is de trailer.

Body of Lies is gebaseerd op het gelijknamige boek van David Ignatius, een oud-journalist die de CIA en de conflicten in het Midden-Oosten tien jaar lang gevolgd heeft. "We hadden echt het gevoel dat het boek alles had voor wat betreft een geweldige plot," zegt producer Donald De Line (The Stepford Wives, The Italian Job). Ook Ridley Scott, die de proefdruk van het boek las, was overtuigd van het verhaal en nam de regie van deze productie op zich. William Monahan, die een Oscar won voor zijn aangepaste screenplay voor The Departed (2006), adapteerde het verhaal van Ignatius' spionagethriller voor het witte doek. Dit toch al imposante rijtje namen wordt pas echt gecomplementeerd door Leonardo DiCaprio en Russell Crowe, twee acteurs die hun strepen in Hollywood al dik hebben verdiend.

Het resultaat is geen buddy-movie zoals je misschien kon verwachten na het zien van de actie-gerichte en zelfs een tikkeltje komische trailer. Het is een dramatische actieprent waar de acteurs op de voorgrond treden. Het verhaal stapt af van de al te klassieke scenario-structuur en er wordt niet al te duidelijk naar de climax toegewerkt. Het middenstuk (act II) is dan eigenlijk ook een mengelmoes van gebeurtenissen, die uiteindelijk wel zal leiden tot die specifieke afloop. Dat het grote middenstuk geen duidelijke opbouw vertoond naar de climax is echter niet altijd storend, maar je voelt wel dat de spanningsboog omlaag gaat. Maar met de virtuositeit waarmee Ridley Scott de scènes regisseert volg je gedwee de acties. Het is minder het plot die van belang is, maar wel de karakters. Ridley Scott is ervan overtuigd dat als je de actoren kent, je ook de problematiek van de situatie zal begrijpen.

Maar uiteraard is Body of Lies ook wel een spannende spionagethriller, waarin natuurlijk plaats is voor de nodige actie. En dat kunnen we natuurlijk rustig overlaten aan Ridley Scott, die dit weer op zijn karakteristieke, vaak bijzonder treffende en realistische wijze in beeld brengt. Het is trouwens al de vierde keer dat Scott samenwerkt met Russell Crowe. Russell Crowe speelt in Body of Lies de rol van Ed Hoffman, de man die op monotone wijze zijn agent op locatie instrueert, vind het redden van de beschaving. Of zoals hij zelf zegt: "I'm saving civilization!" en later zelfs in iets andere bewoordingen "I Am America".. Crowe haalt met zijn geweldige vertolking van z'n personage absoluut het onderste uit de kan. Hetzelfde mag eigenlijk ook gezegd worden van de nieuwe revelatie Mark Strong (RocknRolla), die meer dan overtuigt als het hoofd van de Jordanese Inlichtingendienst Hani. Zijn fysiek doet zelfs een beetje denken aan een splitsing van Stanley Tucci en Andy Garcia. Leonardo DiCaprio is een vaste waarde en doet het wederom uitstekend als CIA-field agent Roger Ferris. En de vrouwelijke bijrol werd vertolkt door de talentvolle Iraanse Golshifteh Farahani.

Mijn grootste teleurstelling dit jaar was Quantum of Solace (2008). Ik had hoge verwachtingen voor de nieuwe Bondfilm na de voortreffelijke Casino Royale (2006), maar het was een zooitje van onduidelijke, slecht geregisseerde en slecht gemonteerde actie-sequenties en een verhaal die noch het niveau noch de ingrediënten had van een echte Bondfilm. Daar tegenover had ik geen al te hoge verwachtingen voor Body of Lies, en wil nu net dat ik dit de betere film vond.

Nochtans vertoont de prent ook een aantal zwaktes en is het geen nieuw meesterwerkje. De film wil zich positioneren als iets met een documentair-karakter en dus "echt", maar de personages zijn overdreven geromantiseerd. Leonardo speelt de eerste CIA-agent in de geschiedenis met trekjes van een echte moraalridder met een romantische ziel. WTF? Body of Lies is ook geen memorabele prent. Het verveelt voor geen seconde, maar achteraf ben je toch niet zeker of dit wel de goede aanpak was, zeker met de middelen en het acteertalent dat voorhanden was. Dit had evengoed een Oscarfilm kunnen worden, maar de film is te vrijblijvend in zijn inhoud. Hoewel Body of Lies wel een paar vragen oproept, levert het niet echt kritiek op het systeem. Alles kabbelt rustig verder en de enige die toegetakeld wordt in dit verhaal is het personage van Leonardo. Ideologisch is het van het niveau van een doorsnee spionageprent. Maar wees gerust, in vergelijking met Rendition, The Kingdom of zelfs Syriana, is deze prent zeker superieur. Enkel spijtig dat Ridley geen risico’s wou nemen en emotioneel een beetje op de vlakte blijft.

***Related Posts***
19/09/2008: Carice Van Houten uit Body of Lies geknipt
19/08/2008: Body of Lies toch geen buddy movie
14/08/2008: Oscar kandidaten voor 2009
01/07/2007: Russell Crowe en Leonardi DiCaprio in Body of Lies

Een beetje in het verlengde van films zoals Snatch (2000) en Get Shorty (1995), is hier de vrij overbodige Lucky Number Slevin (2006). Geen parodie op se7en, maar wel een soort "komische" misdaadthriller volledig in de stijl van Guy Ritchie. Maar gezien deze regisseur moeite heeft om nog films te maken na zijn moeilijke bevalling van Revolver, maakt de Schotse regisseur Paul McGuigan (Wicker Park) daar handig gebruik van.

Voor de film kon hij ook heel wat talent bijeenbrengen zoals Josh Hartnett, Bruce Willis, Morgan Freeman, Lucy Liu, Stanley Tucci en Sir Ben Kingsley. Maar het verleden heeft ons al meermaals bewezen dat dit geen garantie is op een goede film. En vooral die laatste heeft heel veel goed te maken na zijn tripje met Uwe Boll in Bloodrayne.

Korte inhoud: Slevin (Josh Hartnett) komt naar New York om zijn vriend Nick Fisher op te zoeken, maar hij treft zijn appartement leeg aan. Buurvrouw Lindsey (Lucy Liu) vertelt hem het vermoeden te hebben dat Nick in de problemen zit. Dit vermoeden wordt al snel bevestigd wanneer de handlangers van The Boss (Morgan Freeman) op de stoep staan. Zij zien Slevin aan voor Nick en brengen hem naar The Boss, omdat die nog een appeltje te schillen heeft met Nick. Slevin belandt in een web van intriges waarin New Yorks grootste maffiabazen, waaronder The Rabbi (Ben Kingsley), hem als pion gebruiken. Hij wordt in de gaten gehouden door detective Brikowski (Stanley Tucci) en achtervolgd door de huurdoder Boomcat (Bruce Willis). Al snel lijkt het voor Slevin onmogelijk om uit deze uitzichtloze situatie te ontsnappen.

Soms heb je van die films waar de makers de illusie koesteren dat ze een intelligente film in elkaar hebben gestoken met allerhande plot-twists en exentrieke personages. Ze gaan dit ook zo verkopen met een pseudo coole aanpak die eigenlijk al voor een groot stuk gedateerd is. Maar iets wat ruikt en oogt naar films zoals Oceans 11 en Pulp Fiction, betekent nog niet dat ze uiteindelijk ook zo zullen smaken. Mensen die gemakkelijk beïnvloedbaar zijn door dergelijke oppervlakkigheid zullen deze Lucky Number Slevin waarschijnlijk geweldig vinden. Ik heb in ieder geval niets gezien in deze half-grappige trailer (1) die me zou kunnen overhalen om deze pretentieuze recyclagefilm in de bioscoop te gaan zien.

Tot je dan op de officiële site van de film een compleet andere trailer (2) te zien krijgt met een eerder donkere thriller-actie ondertoon. WTF?! We zien ondertussen de film floppen in de States met nog maar 4 miljoen dollar in zijn tweede weekend release. Nu denk ik wel dat de film niet deugt, maar had de marketing de film verkocht zoals ze dit hebben gedaan op hun officiële site, dan had de box-office er stukken beter uitgezien. Maar twee trailers uitbrengen die elkaar tegenspreken is iets wat je beter niet doet (cf. Slither). De film is bij ons in de zalen vanaf 5 juli 2006.

Quotering: **½
Titel: The Terminal
Regisseur: Steven Spielberg
Acteurs: Tom Hanks, Catherine Zeta-Jones en Stanley Tucci
Genre: Komedie
Duur: 128 min
Land: VS
Site: http://www.theterminal-themovie.com
Extra: trailer
Release in België: 15 september 2004

Het romantische drama The Terminal is de 3de samenwerking tussen regisseur Steven Spielberg en acteur Tom Hanks, na Saving Private Ryan en Catch Me If You Can. Victor Navorski (Tom Hanks) is een immigrant uit het kleine Oost-Europees landje Krakozhia, die aankomt op een vliegveld van New York. In zijn thuisland is ondertussen een staatsgreep gepleegd, en nu mag hij de Verenigde Staten niet in, voor de simpele reden dat Krakozhia niet langer als staat wordt erkend. Vanwege de oorlog in zijn vaderland kan hij ook niet terugkeren. Dus wordt zijn tijdelijke verblijfplaats: de luchthaven. Maar er komt maar geen oplossing voor het probleem en Victor is gedoemd om te overleven, hoewel de luchthavendiensten hem liever zien gaan dan blijven. Victor raakt bevriend met werknemers van de terminal en wordt verliefd op stewardess Amelia (Catherine Zeta-Jones), maar hij is een doorn in het oog van Frank Dixon, die verantwoordelijk is voor het wel en wee op de terminal en dus ook voor hem.

De film is gebaseerd op de lotgevallen van de Iranese vluchteling Merhan Nasseri die in 1988 landde op het vliegveld Charles de Gaulle bij Parijs, nadat hij eerder Engeland niet inkwam omdat zijn paspoort en vluchteling-certificaat gestolen waren. De Franse autoriteiten weigerden hem het vliegveld te laten verlaten en zodoende bleef hij maar in de vertrekhal. Ook nadat Nasserie uiteindelijk toestemming kreeg om Frankrijk binnen te komen of naar zijn eigen land terug te keren, bleef hij in de terminal wonen om zijn verhaal te blijven vertellen.

Het is een typische Steven Spielberg film met heel veel romantiek, humor, creativiteit en menselijkheid. Het kon een doodgewoon drama worden over de kafkaiaanse lotgevallen van een buitenlander in een luchthaven, maar Spielberg heeft er iets heel knap van gemaakt. De humor is nooit goedkoop en de scenes zijn heel fijnzinnig in elkaar gestoken. Er is een ingenieus spel tussen droefenis en romantiek, maar nooit echt om een traan weg te pinken. Maar daar was ook niet echt een behoefte voor. De film zat vol kleine magische momenten, en wordt even poetisch als een Lasse Hallström film, maar blijft in het komische register. Het is een soort sprookje, maar die net als Victor Navorski, aan de grond blijft. Dit om maar te zeggen dat je een beetje speelruimte moet geven aan de film, net zoals je dit zou doen met een Jurassic Park of een Kill Bill.

De luchthaven is één groot decor, want draaien in een echte luchthaven bleek gewoon onmogelijk te zijn, en nog zelden leek alles zo realistisch als in deze film. De production design van Alex McDowell (Fight Club, Minority Report) is opnieuw zeer indrukwekkend. En daarin herkennen we zeker het meesterschap van een groot regisseur als Spielberg, die telkens de beste mensen zond zich weet te scharen. Dat de film geld heeft gekost is een feit, en uiteraard is er uitbundig beroep gedaan op product-placement. But who cares? Een luchthaven-terminal is nu eenmaal een oase van reclame. Je zou gek zijn om geen gebruik te maken van mogelijke privé-steun. Belgische producties, die een extra financiële impuls goed kunnen gebruiken, smeken soms naar privé-steun en krijgen die nauwelijks. Trouwens is het fenomeen niet meer weg te denken uit de hedendaagse filmproducties en video-spelletjes.

Tom Hanks blijft gewoon een schitterende acteur en is geknipt om de gewone universele man te vertolken. Hij speelt ook de ganse film met een zwaar accent, die nooit gekunsteld overkomt, laat staan bedoeld om grappig over te komen. Wat Spielberg goed beseft, is dat Hanks meteen het publiek achter zich kan scharen. Vanaf de eerste momenten van de film voelen we ons meteen betrokken met hem en voelen we sympathie. Hij is ook een van die zeldzame acteurs die een ganse film kan dragen, enkel en alleen door zijn aanwezigheid (zoals in Cast Away, waar Spielberg heel even naar verwijst met de handpalm van Hanks). Spieberg regisseert zijn acteur met een perfecte timing. Tom is tevens geen acteur met irriterende trekjes die te pas en te onpas terugkomen. Hij heeft ook de ongelofelijke capaciteit om diverse uiteenlopende personages te spelen. Vergelijk eens: The Lady Killers met Road to Perdition, of Saving Private Ryan met Forrest Gump. Het is een verademing om een dergelijk acteur bezig te zien en telkens een aangename verrassing.

Een andere zalige acteur in de film is Stanley Tucci, bekend van ondermeer Big Night. Hij speelt de boeman in de film, zonder in een karikatuur te veranderen, wat voor het genre-film altijd wel kantje boordje is. Maar voor zijn rol als verantwoordelijke van de luchthaven balanceert hij tot de perfectie tussen nieuwsgierig en autoritair, tot zelfs een tikkeltje sarcastisch. Maar hij blijft altijd wel menselijk en die kleine details maken nu eenmaal een personage van vlees en bloed. Hij wil bijvoorbeeld Victor niet arresteren, omdat hij daarmee de wet zou overtreden. En daar zou hij nooit aan denken om dit te doen voor iemand uit Krakozhia. Maar het is wel een probleem die hem serieus zal achterna zitten en bezig houden.

Ik zou nog kunnen spreken over het kleine rolletje van Catherine Zeta-Jones, of de tussenkomst van de verschillende buitenlanders in de film (in schril contrast met een luchtvaartsysteem die liever buitenlanders uit Amerika willen, terwijl die buitenlanders eigenlijk de terminal runnen), de schitterende belichting van Janusz Kaminski, of de vernuftige manier hoe Victor overleeft op de luchthaven, maar ik laat jullie liever zelf genieten. Het is niet onmiddellijk een film voor een te jong publiek (die de vibes van de film waarschijnlijk niet zullen opvangen), maar vast en zeker de moeite waard voor mensen die kunnen genieten van de kleine dingen in het leven en de knappe dialogen. Verwacht geen al te ingewikkeld plot, laat staan dat je kan spreken van een echt plot. Met deze film kan je genieten van het verhaal en de personages, een beetje als bij een film van Fellini. Kill Bill had ook geen plot, maar dit kon mij althans niet weerhouden om te genieten van de film. Ik heb soms een probleem met de romantische highlights, die soms heel even iets te gekunsteld aanvoelen, maar zeker niets om de film neer te halen. Komediefilms zijn ook vaak met een misprijzend oog bekeken, en dat is vaak niet terecht. The Terminal is allesbehalve "terminaal", en niets wordt aan het toeval overgelaten.