De FilmBlog

Opnieuw een lijstje waar heel wat filmgeeks op zitten te wachten. Hier is de Top 10 van de Beste Monsters volgens een aantal prominente filmbloggers, waaronder zijn Timothy en Karen. Ga dus ook maar even een kijkje nemen bij deze filmblogs en hun respectievelijke top 10.

De meningen over wat een monster is lopen uiteen, maar algemeen wordt aangenomen dat het gaat om een gevaarlijk en wanstaltig uitziend wezen. Of dit wezen nu buitenaards is of niet, maakt uiteindelijk niet veel uit. Ik heb me voornamelijk gebaseerd op vreselijk en/of wreedaardig uitziende wezens. Monsters die net buiten mijn lijstje vielen waren oa. Medusa in Clash of the Titans (1980) (dit is de enige culthit waarvan ik ongeduldig wacht op de remake), Freddy Krueger uit A Nightmare on Elm Street (1984) (schrikwekkend heb ik Krueger nooit echt gevonden, maar het blijft een heerlijk personage) en Frank the Monster uit Hellraiser (1987) (ik heb geaarzeld).

Ik ben tevens ook benieuwd welke gedrochten ik over het hoofd heb gezien. Laat het me weten in de reacties. Hier is mijn Top 10:

10. Jerry Dandrige in Fright Night (1985)
Een beetje ironie mag zeker ook wel in het horror-genre en hier vond ik het bijzonder geslaagd en zijn tijd ver vooruit. Fright Night is één van de beste horrorprenten uit de jaren 80, met een glansrol voor Roddy McDowall en een vlijmscherpe regie en scenario van Tom Holland. De vampier van dienst wordt vertolkt door Chris Sarandon die een moderne, gladde gentleman neerzet waar je best uit de buurt van blijft eenmaal zijn nagels beginnen te groeien.

9. Brundle Fly in The Fly (1986)
Tevens één van de betere horror-remakes van de hand van David Cronenberg met een excentrieke Jeff Goldblum en een aantrekkelijke Geena Davis. Een conventionele genrefilm die de waarde van karakterontwikkelingen ten volle benut. De prent is niet alleen perfect in zijn compositie, maar tevens behoorlijk wansmakelijk. Cronenberg, die een universitair diploma in literatuur en wetenschap haalde, verbergt ook in deze film zijn passie niet voor de anatomische misvormingen. Hoewel het allemaal wel biologie van de eerste graad is, komt alles heel overtuigend en ‘disgusting’ over met baanbrekend werk van de make-up artiesten Chris Walas & Stephan Dupuis.

8. Leatherface in The Texas Chain Saw Massacre (1974)
Het monster bij uitstek is deze achterlijke en wreedaardige slager die verzot is om achter meisjes te hollen met een kettingzaag. Hij draagt geen ijshockey masker zoals de killer in Friday the 13th of een Halloween masker zoals Michael Myers, maar dus wel een stuk gezicht van één van zijn slachtoffers die spijtig genoeg in zijn smaak viel. De originele film blijft de beste film, en de sequels en de remakes spelen zo maar een beetje in de zijlijn met iets teveel aandacht voor de mooie fotografie. Leatherface is een weerzinwekkend karakter die in leven werd geroepen door Tobe Hooper die geschiedenis schreef met zijn film en vele horror-cineasten zou inspireren.

7. Uruk Hai in The Lord of the Rings (2001-2003)
De mensen uit de Weta Workshop, Peter Owen, Peter King en Richard Taylor, zijn echte kunstenaars op vlak van make-up. Ze hebben er voor gezorgd dat fantasy-films als deze ook 'realistisch' konden zijn, en dan in het bijzonder de Uruk Hai. Deze Uruks waren uiteindelijk een creatie van Sauron, maar in verbeterde versie door Saruman de wereld in gestuurd. Deze mens-etende wezens, die groter van gestalte waren dan de gewone orks, waren bijzonder indrukwekkend in The Two Towers tijdens de slag bij Helm’s Deep. Eindelijk eens een fantasy-prent die zichzelf au serieus neemt!

6. Predator in Predator (1987)
Een van de betere creaties uit de SF weleld is deze van de Predator. Ook al kon je afvragen waarom een superieur wezen de moeite zou nemen om miljoenen lichtjaren af te leggen om tot onze planeet te komen, om zich daar bezig te houden met het villen van een aantal Amerikaanse soldaten in een verlaten jungle. Maar de creatie van Stan Winston mocht er best wezen. Het bewoog zich voort als een stealth soldaat, maar achter zijn masker schuilde een vreselijk monster. Het design was uiteindelijk vrij eenvoudig – gezien de moeilijkheid om bluekey te gebruiken in een jungle rekening houdend met de bewegingsvrijheid van de alien – en koos men voor een humanoid-wezen. Er waren eerst plannen om de predator een lange nek te geven met een hondsachtige kop met één oog. Blij dat ze uiteindelijk dit concept hebben laten vallen.

5. Mimic Cockroach in Mimic (1997)
De Guillermo Del Toro film vertoonde een aantal zwakheden maar de creatie van de Mimic Cockroach was best geslaagd en bijzonder schrikwekkend. Het is trouwens niet alle dagen dat je een 1m80 kakkerlak ziet wachten op de metro. Net zoals de Cronenberg films mengt deze perfect de wetenschappelijke wereld, met morbiditeit en gruwel. Wetenschappers hadden zitten knoeien met het DNA van kakkerlakken en hebben zo een wezen geschapen die het zou opnemen tegen zijn agressor. De Mimic Cockroach heeft de gedaante van een mens gekopieerd – tot zelfs de organen – om zo dichter bij zijn prooi te komen. Maar eenmaal de vleugels open zijn de overlevingskansen gering. Net zoals in Predator maakt het monster ook akelige geluidjes (te vergelijken met het geklap van lepels), en dit vergezeld van de duistere en verlaten metrogangen levert dit bangelijke momenten op.

4. Kirsten Dunst in Spider-Man (2002-2007)
Vergeet de Green Goblin of Venom, het monster in deze trilogie is Kirsten Dunst in de rol van Mary Jane Watson! Wie had gehoopt dat het personage zou sterven is er dus aan voor de moeite. En of acteren nog niet genoeg was hebben die kiekens haar ook nog laten dansen en zingen in Spider-Man 3. Maar met de nieuwe koers die de franchise wil varen bestaat de kans dat ze voor een nieuwe Mary Jane kiezen. Hallelujah! De franchise kan er alleen maar beter van worden.

3. American Werewolf in An American Werewolf in London
Binnenkort is er The Wolf Man-remake, maar de weerwolf die we niet snel zullen vergeten is de creatie van Rick Baker in de film van John Landis. De transformatie-scène was zo indrukwekkend dat Michael Jackson Rick Baker wou hebben voor zijn videoclip Thriller. En de gruwel is al zo present als de zwarte humor in de film. Eén van de betere scenes uit de film is de achtervolgings-scène in de metro van Londen. Wanneer ikzelf tijdens een nachtelijk uurtje in een gelijkaardige verlaten Parijse metrotunnel liep, moest ik toch even terugdenken aan die sequentie. De sequel van de film trok spijtig genoeg op niet veel.

2. The Blair Monster in The Thing (1982)
Gezien de release van deze prent samen viel met de release van Steven Spielberg’s kassucces E.T. werd deze film niet al te best onthaald. Maar later werd deze sf-horror op video een ware culthit. De alien in de film nam verschillende monsterachtige gedaantes aan (het Blair-monster, de spinnenkop, de hond-mutatie, …) en imiteerde zoals in Mimic de gedaanten van mensen na tot in de perfectie. Er is lang gediscusieerd over een mogelijk sequel en zelfs een prequel, maar uiteindelijk zouden enkel de plannen voor een gewone remake blijven bestaan. Een beetje spijtig gezien de oorspronkelijke film nog steeds weet te overtuigen. Ikzelf zou wel interesse hebben in een prequel over het Noorse kamp die de alien kon opgraven. Afwachten…

1. Alien in Alien (1979)
De alien van de Zwitser H.R. Giger blijft veruit de beste creatie die ik al ooit heb gezien. Het monster jaagt ons de stuipen op het lijf, zeker in deze claustrofobische setting. De verschijning is zowel afstotelijk als aantrekkelijk om naar te kijken, en dat verhoogt uiteraard de fascinatie voor het buitenaardse wezen. Giger’s kunst maakt een geslaagde combinatie tussen anatomie en architectuur, en deze symbiose zorgt voor een nieuwe, indrukwekkende wereld. Maar ook regisseur Ridley Scott wist hoe hij het monster moest presenteren. In Alien is net dat wat het meest gruwelijk is, datgene wat men niet kan zien.

***The Movie BlogTalk***
BlogTalk #1: Top 10 Beste Horror
BlogTalk #2: Top 10 Irritaties bij een Bioscoopbezoek
BlogTalk #3: De Meest Overgewaardeerde Films
BlogTalk #4: Het Beste & Slechtste uit 2005
BlogTalk #5: Top 10 Beste TV-Series
BlogTalk #6: Top 10 Favourite 80ties Movies
BlogTalk #7: Top 10 Favoriete FilmScores
BlogTalk #8: Top 10 Best Movie Kiss
BlogTalk #9: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
BlogTalk #10: Top 10 Killer Babes
BlogTalk #11: Het Beste & Slechtste uit 2007
BlogTalk #12: Top 10 Worst Movie Posters
BlogTalk #13: Top 10 Best Movie Posters
BlogTalk #15: Top 10 Best & Worst Movies of 2008

Het Amerikaanse filmblad Hollywood Reporter meldde dat vorige zondag de special fx en make-up artist Stan Winston op 62-jarige leeftijd is overleden. De man leed al lange tijd aan kanker. Winston was een van de grootste specialisten op het gebied van special effects van Hollywood. Hij was verantwoordelijk voor de robots, monsters en dinosaurussen in talloze filmhits als A.I., Batman Returns, Predator en Edward Scissorhands. Winston ontving in zijn leven tientallen prijzen, waaronder vier Oscars (een oscar voor Jurassic Park, Aliens en 2 oscars voor Terminator 2)

Winston begon zijn carrière als schilder en beeldhouwer. Hij verhuisde eind jaren 60 naar Hollywood. Aanvankelijk wilde hij graag acteur worden, maar na een korte stage op de make-upafdeling van de Walt Disney-studio's richtte hij zijn eigen bedrijf op, Stan Winston Digital/Productions/Creatures/Studio, dat zich specialiseerde in maskers en poppen. De kunstenaar nam zijn werk bijzonder ernstig. "Ik maak geen effecten, ik maak personages", was zijn motto. De horrorfilm The Thing (1982), over een buitenaards wezen dat op de Noordpool een team van wetenschappers overvalt, wordt nog steeds beschouwd als een mijlpaal op het gebied van make-upeffecten.

In de opvolgende jaren werkte Winston veelvuldig samen met grote namen als James Cameron en Steven Spielberg. Winston maakte de robot in The Terminator, de monsters in Aliens en Predator en was voor het grootste deel verantwoordelijk voor de dinosaurussen in de Jurassic Park-films. Maar bracht tevens ook zijn bijdrage aan Leviathan, Pumpkinhead, Friday the 13th Part III, Iron Man, Constantine, T3, Pearl Harbor, Lake Placid, End of Days, Big Fish,… Zijn laatste projecten waren Terminator salvation: the future begins , G.I. Joe, Shutter Island en Avator van Cameron.

Sterven op 62-jarige leeftijd is uiteraard veel te vroeg. De man was een genie die zijn kunnen met veel overgave ten dienste gaf aan grote cineasten die vaak met alle roem gingen lopen. Weinige bioscoopbezoekers kennen de naam van Stan Winston, maar iedereen heeft wel zijn werk gezien. Hopelijk zijn de opvolgers talentvol genoeg om in zijn voetstappen te treden. CGI vervangt nog steeds geen knappe make-up en speciale effecten op de set.

Wrong Turn is dan weer het prototype van de slasherfilm, waar een echte horror-fan zeker kan van genieten. Net zoals Cabin Fever gaat het hier over een aantal slachtrijpe jongeren in het bos (wanneer gaan ze nu eens leren dat bossen in Amerika niet veilig zijn!), maar in tegenstelling tot de vorige neemt deze film het genre ietsje meer à la lettre.

Veel slachtoffers die we nauwelijks kennen en een bende slechteriken waarin we nauwelijks kunnen geloven. En natuurlijk is de film voorspelbaar! Maar wat is voorspelbaar, en komt dit de film ten nadele? Dat is de vraag. En in Wrong Turn (2003) kan deze graad van voorspelbaarheid toch de film niet bederven, integendeel, hij is op sommige momenten echt zeer genietbaar. De film is niet bijzonder origineel geregisseerd door Rob Schmidt die vaak grijpt naar zijn subjectieve camera-standpunten, en moet eigenlijk alles hebben van de acteurs (Eliza Dushku, Desmond Harrington, Jeremy Sisto), die in deze film bijzonder goed hun job doen.

Korte inhoud: De jonge zakenman Chris Finn komt in een file terecht en gezien hij over een paar uur een belangrijke meeting heeft, besluit hij om de eerste de beste afslag te nemen. Helaas verdwaalt hij op een onbekende bosweg. Tot daar de verklaring van de titel. Hij komt van de regen in de drup als hij even niet oplet en frontaal op de auto van de mooie Jessie en haar vier vrienden inrijdt. De twee auto's liggen natuurlijk volledig in de prak, en het groepje besluit om te voet op zoek te gaan naar hulp. Evan en Francine, twee van Jessies vrienden, stellen voor om op hen te wachten bij de wagens. En met de revolutie van de gsm, moeten scenario-schrijvers tegenwoordig allerhande bochten nemen om het handig communicatiemiddel een halt toe te roepen. Als het de batterij niet is, zal er wel geen netwerk zijn.

Na een fikse wandeling (waarin de wandelaars voortdurend worden opgeschrikt door akelige geluiden) opzoek naar een telefoon, ontdekken ze per toeval een verlaten huis. Hadden de jongeren nu een geen gat in hun filmcultuur, dan zouden ze hoogstwaarschijnlijk The Texas Chainsaw Massacre gezien hebben, en alle onheil aan zich voorbij laten gaan. Helaas, blijkbaar is geen telefoon in het huis, en net als het viertal het huis wil verlaten, worden ze opgeschrikt door drie akelige kerels, die er op het eerste gezicht geen goede bedoelingen op nahouden. In paniek verstoppen de jongeren zich onder het bed, maar dit blijkt alles behalve een goede zet, en het viertal raakt alleen maar meer in paniek als ze zien hoe de drie mannen de verhakkelde lijken van Evan en Francine op de vloer neerkwakken. Vanaf dit moment is de film pure fun.

Wat ik nog over deze film wil vertellen, is dat er slechtere films zijn van het zelfde slasher-genre, maar dat deze niet meteen als klassieker herinnerd worden. Er is een mooie scene bij het vallen van de nacht waar onze hoofdpersonages verstoppertje spelen met de kwaadaardige gemuteerde hillbillies. Verder is er bijzonder veel aandacht gegaan naar make-up (wat altijd goed meegenomen is) en deed Stan Winston (Aliens, The Terminator, Jurassic Park en The Thing) een voortreffelijke job in het maken van de 3 beulen, die wel iets mee hebben van de orks uit Lord of the Rings. Maar mij hoor je niet klagen.