De FilmBlog

Eind 2008 was ere en gerucht dat Will Smith & Steven Spielberg alles in het werk zouden zetten om van de Zuid-Koreaanse Oldboy (2003) een Amerikaanse remake te maken. De film van Chan-Wook Park had indruk gemaakt, en dat mede door de sterke vertolking van Min-Sik Choi.

Korte inhoud: Zonder te weten waarom, wordt Oh Dae-su vijftien jaar lang vastgehouden in een kleine kamer. Hij heeft geen contact met de buitenwereld en is de waanzin nabij. Op een dag wordt hij wakker op het dak van een appartementsgebouw; hij is zonder enige waarschuwing weer vrijgelaten. Vastberaden gaat Dae-su op zoek naar de reden van zijn gevangenschap. Maar als hij hoort dat zijn vrouw tijdens zijn afwezigheid werd vermoord, zweert hij wraak.

Maar het ziet er naar uit dat Oldboy (2012) een nieuwe filmploeg heeft gevonden. Het is Spike Lee die de remake in beeld zal brengen, en dan nog wel met John Brolin in de hoofdrol, een acteur die niet meer is weg te branden van het witte doek.

Ik ga niet opnieuw van leer gaan tegen de zinloze remake-rage. Het is gewoon ingebakken in het Hollywood systeem, waar ook Vlaamse films wee te maken hebben (cf. Loft) . De meeste Amerikaanse remakes brengen geen meerwaarde aan het origineel en bestaan louter omdat bepaalde mensen geen zin hebben om ondertitels te lezen. Maar af en toe is de remake beter dan het origineel, maar dat zijn meer de uitzonderingen die de regel bewijzen. Wat betreft deze Oldboy, ik denk dat Spike Lee de geknipte regisseur is. Spike staat bekend voor zijn visueel interessante en vernieuwende benaderingen en zijn aanleg als verhalenverteller. Maar ook Josh Brolin weet hoe hij een briljante vertolking moet neerzetten. Ook al blijft het origineel een briljante film, deze remake hoeft niet noodzakelijk verworpen worden.

De scenarist van dienst wordt Mark Protosevich, bekend van Thor, I Am Legend en The Cell. Over de slechterik in het verhaal doen vele geruchten de ronde, maar volgens de laatste berichten zou Christian Bale in aanmerking komen voor de rol, hoewel Bale nog moet zien hoe de productie van de nieuwe Batman-film zal lopen. Wie de rol van de dochter zal spelen van het hoofdpersonage is op dit ogenblik nog niet bekend.

***Related Post***
08/11/2008: Will Smith & Steven Spielberg mikken op Oldboy remake

Spike Lee heeft zijn nieuwe filmproject te pakken, en dit met dank aan James Cameron die misschien de productie op zich zal nemen. Het project heet Nagasaki Deadline (2012) en zal een spannende actie-thriller worden. "Wow, wow, wow…wat met Inside Man 2?" –"Not happening." Er is lang over gepraat, maar hoe maak je van Inside Man (2006) een sequel? Lijkt me geen gemakkelijke klus.

Nagasaki Deadline draait rond een geplaagde FBI-agent die de jacht heeft ingezet op twee terroristen die een aanval plannen op Amerikaanse bodem. Terwijl de federale agenten de lijst met mogelijke verdachten aflopen, begint een helse reis tegen de klok.

Zei iemand Jack Bauer? Als ik niet beter wist zou ik denken dat het hier over de nieuwe “24” film ging. Toch vreemd dat Cameron het project niet zelf wou regisseren. Was het niet sterk genoeg voor zijn instant-succes handen? Toch leuk dat Spike Lee zich wil wagen aan de actie-thriller. Ben benieuwd naar die eerste trailer. Waarschijnlijk zullen we Denzel Washington in de hoofdrol zien, tenzij Spike eens een risico’tje neemt met een andere acteur. De toekomst zal het uitwijzen.

Toen ik Inside Man (2006) zag voor het eerst was ik toch wel wat teleurgesteld. Alle ingrediënten waren aanwezig voor een perfecte heistfilm. Maar de film laat toch wel hier en daar een steek vallen. De intriges blijven té lang aanslepen en het verhaal bevat gaten die zelfs door een ervaren stukadoor niet dicht te metselen vallen. Maar hoe dan ook blijft de film nazinderen en is deze Spike Lee film zeker het herbekijken waard op Blu-ray. En al zeker wanneer deze regisseur de film voorziet van commentaar (de enige en beste extra die een dvd hoort te hebben).

Inside Man heeft een indrukwekkende cast die met heel veel overtuiging hun rol spelen. De regisseur Spike Lee zet zijn handtekening op deze film en levert schitterend werk. En de sporadische humor is uiterst efficiënt en wordt slim gemixt met spanning en drama. Alles wordt groots opgebouwd en je verwacht een soort The Shawshank Redemption / The Usual Suspects / The Spanish Prisoner plottwist. Spijtig genoeg is het niet van hetzelfde niveau als voorgaande films, maar kijken we vaak met gefronste wenkbrauwen en zitten met een pak vragen van 'hoe' en vooral 'waarom'...

De film heeft een standaard heist-plot, waarbij bankovervallers mensen gijzelen in een bank en omcirkeld zijn door politiemannen, terwijl een derde partij nog andere belangen verdedigd. Dalton Russell (Clive Owen) is de leider van een 4-mans crew die een bank in New York willen overvallen. Het eerste opzet van de misdadigers is om al de gijzelaars exact te kleden zoals henzelf; met zonnebril en masker. Daarna blijkt dat hij meer geïnteresseerd is in een welbepaalde kluis, dan in het geld. En moeten hiervoor tijd winnen, maar trekken op een onbegrijpelijke manier meteen de aandacht van een flik met een paar rookbommen.

Detective Keith Frazier (Denzel Washington) en zijn partner hebben de leiding in de onderhandelingen en moeten Captain Darius (Dafoe), die niets liever wil dan de bank te bestormen, even rustig houden. De bankeigenaar, Arthur Case (Christopher Plummer), verschijnt ook op het toneel en wil kost wat kost de inhoud van de kluis beveiligen. Daarvoor huurt hij de diensten in van Madeline White (Jodie Foster) die een vrouw is met heel veel invloed.

Maar net bij het scenario rommelt het. Het verhaal speelt zich af na 2001, want er zitten een aantal 9/11 referenties in de film verscholen. Zijn wij verondersteld te geloven dat een teenager zoveel macht zou kunnen uitoefenen om een monsterdeal te sluiten met de Nazi’s, waarbij geld van de Joden tijdens de Holocaust werd "witgewassen". Neem nu nog dat Arthur Case 35 was in 1940, dan zou hij 97 moeten zijn in 2002. Christopher Plummer (76) is een geweldig acteur, maar zijn wandelstokje en zijn rimpeltjes zijn verre van geloofwaardig. En dan blijft ook zijn dramatic need heel dunnetjes. Op het einde van de film heeft hij niks, en toch betaalt hij met een gemoedelijke glimlach Madeline White voor iets waarin ze niet is in geslaagd (het discrediterende materiaal te bemachtigen of te vernietigen). Daarnaast is ook niet duidelijk waarom hij dat materiaal niet zelf had vernietigd. De enige reden zou zijn dat hij ooit zelf in het reine wou komen met zijn verleden (wat een schitterende dramatic need zou zijn voor zijn karakter). Maar neen, niks van dat, hij volhardt in de boosheid en doet er alles aan om de affaire stil te houden. Sterker nog, in de week na de overval gaat hij zelfs geen kijkje nemen in zijn kluis, al dan niet met White, om te zien of de boeven soms iets hebben achtergelaten. Want ja, politierapport beweert dat er NIETS is gestolen. Pas een week later gaat detective Frazier de ontdekking doen. Yeah right, how convenient.

Maar los van die schoonheidsfoutjes in het script is het toch een bijzondere film, en dat heeft voornamelijk te maken met de die Spike Lee touch en de geweldige fotografie. De film wordt uitgegeven door Universal en op de Blu-ray vinden jullie niet alleen de audio-commentaar van Spike Lee maar ook meer dan 20 minueten deleted scenes (voor de liefhebbers) alsook een docu over de vele samenwerkingen tussen Spike Lee en Denzel Washington.

***Related Posts***
16/12/2006: De Beste en Slechtste Films van 2006
08/12/2006: Spike Lee verfilmt L.A. Rodney King Riot
03/11/2006: Inside Man sequel
17/04/2006: Inside Man filmbespreking
28/03/2006: Inside Man korte inhoud + trailer

Vorige week heb ik een postje geschreven over de U.S. Box-Office Flops uit 2007, hier is de lijst van de films van 2008. Er waren een stuk meer films gemaakt en over het algemeen deden de bioscoopfilms het goed tot uitstekend in 2008. The Dark Knight (2008) had een enorm productiebudget van 185 miljoen dollar maar bracht zomaar eventjes 533 miljoen dollar op in de States. De film staat trouwens op de 4de plaats van de beste box-office resultaten wereldwijd met 1 miljard dollar. Enkel Pirates of the Caribbean: Dead Man’s Chest, The Lord of the Rings: The Return of the King en Titanic deden beter. Maar ook films als Iron Man en Wall-E (2008) lokten heel wat bezoekers.

Maar er waren ook heel wat films die het productiebudget niet konden terugwinnen aan de Amerikaanse box-office, zoals een Quantum of Solace (2008) bijvoorbeeld die met zijn 200 miljoen dollar budget zijn Amerikaanse toer eindigde met 168 miljoen dollar. Gelukkig was de film een enorm succes in de rest van de wereld. Toch maakt dit box-office resultaat duidelijk dat de makers misschien iets te hoog hadden ingezet op de film. Maar laten we eens kijken naar de grootste verliezers aan de Amerikaanse box-office. Hier is de Top 10 Box-Office Flops uit 2008.

10. The Spirit (2008) Frank Miller
Productioncost: $60 million - Worldwide Gross: $39,03 million

The Spirit zou je kunnen beschouwen als Frank Miller's debuutfilm, gezien hij hier geen steun kreeg van Robert Rodriguez. Maar het is een debuut om snel te vergeten. De acteursregie in deze prent is beschamend slecht met een Samuel L. Jackson die hier zelfs een nieuw laagterecord neerzet. Maar Gabriel Macht spant hier de kroon en zal binnenkort beslist de Razzie van Worst Actor in ontvangst mogen nemen. Je zou trouwens denken dat met zo veel talentvolle en aantrekkelijke femmes fatales (Eva Mendes, Jaime King, Scarlett Johansson) je niets verkeerd kan doen. Vraag mij dus niet hoe Frank Miller er toch in slaagt om de goede smaak met de voeten te betreden. De wereld van Sin City wordt hier zonder gêne gerecycleerd en het resultaat is een 2 uur lange verkrachting waar je achteraf met een bedrogen en compleet verloren gevoel naar huis strompelt. Maar als je de film gaat bekijken met vrienden zal je toch urenlang kunnen lachen met de vreselijke outfits die in deze film te zien zijn, of de onbegrijpelijke sequenties en de geforceerde stijl. Ik bekeek onlangs de promotie-campagne van The Spirit waar ze uitpakken met woorden als: Heart Pounding, Eye Popping, Mind Blowing, Wild Fun. Welke journalist wordt hier gequote!? Blijkbaar niemand! Het was gewoon het promotie-team die haar eigen film heeft opgeblazen met leugens. Gelukkig had het publiek dit bedrog al snel in de mot.

9. The Love Guru (2008) Marco Schnabel
Productioncost: $62 million - Worldwide Gross: $40,86 million

The Love Guru is de zoveelste zwakke komedie Mike Myers en in tegenstelling tot zijn andere films bleef het publiek ook weg. Wereldwijd bracht de film maar 40 miljoen dollar op en dat is een stuk onder het productiebudget. Je krijgt zelfs plaatsvervangende schaamte voor oscarwinnaar Ben Kingsley. Hoe hij in deze film verzeild is geraakt als schele goeroe blijft voor mij een groot mysterie. Deze prent heeft veel weg van een onhandige montage van deleted scenes waar de grappen helemaal niet zijn. Seksende olifanten, erectie- en schetengrollen, kots, neuskeutel, spotten met de kleine gestalte van Verne Troyer en tenenkrullend slechte woordspelingen in de stijl van intimacy, in to me I see!. The Love Guru is een scheef getrokken parodie zonder kader, visie of structuur. Van een verhaal of samenhang is nauwelijks sprake en Barbiepop Jessica Alba bewijst nog maar eens haar totaal gebrek aan acterend vermogen.

8. Punisher: War Zone (2008) Lexi Alexander
Productioncost: $35 million - Worldwide Gross: $10,10 million

Na het lezen van het scenario van Punisher: War Zone had Thomas Jane (de vorige Punishet vertolker) bedankt voor de rol, en wou er verder niets meer van horen, en dat wat voor de fans meteen al duidelijk dat aan deze sequel een reukje zat. Regisseuse Lexi Alexander is geen tweede Kathryn Bigelow en heeft geen flauw benul van hoe zee en actie-thriller in beeld moet brengen. Er was geen passie voor de comic, geen inzicht in hoe je een actie-scène moet in beeld brengen, niet genoeg lef en branie om met die R-rating een film te maken voor een volwassen publiek.

7. Speed Racer (2008) Andy & Larry Wachowski
Productioncost: $120 million - Worldwide Gross: $93,95 million

Speed Racer is een cgi-flipperkast die geen nanoseconde stilhangt en daarmee heb je zowat alles gezegd over deze prent. Visueel verbluffend maar onvoorstelbaar idioot met cheesy acteerprestaties. De vlakke personages komen nergens tot leven, de dialogen zijn knullig en uiteindelijk zit je gewoon te geeuwen van verveling tussen de flitsende actiesequenties. Dat deze film bedoeld is voor peuters is duidelijk, maar dan wel van debiele peuters die tevreden zijn met een onsamenhangende verhaaltje, heel wat felle kleuren en een verdomde aap. Fraai is het niet.

6. The Express (2008) Gary Fleder
Productioncost: $40 million - Worldwide Gross: $9,81 million

In The Express is ten onder gegaan aan de box-office door zijn onduidelijk genre. Mensen wisten niet of het een dramatische film was over raciale kwesties, een biopic over Ernie Davis of een film voor sportfanaten. Maar ook al zitten er teveel clichés in deze film en druipt de sentimentaliteit van het scherm, toch is het verre van een slechte film. Met een betere promotiecampagne had deze film zeker wel uit de rode cijfers kunnen geraken.

5. Miracle at St. Anna (2008) Spike Lee
Productioncost: $45 million - Worldwide Gross: $9,32 million

Spike Lee heeft de laatste jaren zo zijn up’s (Inside Man, 25th Hour) and down’s (zowat de rest van zijn recente films). Of Miracle at St. Anna goed of slecht is weet ik niet, maar de film doet het in ieder geval niet bijster goed in de States. Ook niet alle critici zijn laaiend enthousiast. Sommigen spreken zelfs van een tv-film volgepakt met clichés. Toch heeft Lee talent en ben uiteindelijk wel benieuwd naar deze prent. En met de lage verwachtingen wordt het misschien nog een leuke filmervaring.

4. City of Ember (2008) Gil Kenan
Productioncost: $55 million - Worldwide Gross: $17,93 million

De slechte promotie en het overschatte productiebudget van City of Ember hebben de film de das omgedaan. Maar ook regisseur Gil Kenan heeft heel wat steken laten vallen. De film heeft een buitengewone fotografie maar het verhaal is iets teveel gemaakt voor peuters die het boek hebben gelezen. Dergelijke family-films hadden de box-office moeten veroveren, maar het was een enorme teleurstelling. En tot overmaat van ramp deed de film het in het buitenland nog slechter. Wereldwijd heeft de film slechts 17,8 miljoen opgebracht en is dan ook een zware ontgoocheling voor producer Tom Hanks.

3. Delgo (2008) Marc F. Adler & Jason Maurer
Productioncost: $40 million - Worldwide Gross: $ 694'782

Een film met beperkte of onbestaande promotie-campagne is vragen voor box-office problemen. Een film die dat aan de lijve mocht ondervinden was de animatieprent Delgo (2008), uitgebracht in zomaar eventjes 2’160 bioscopen in de States. Het was een regelrechte ramp want vrijwel NIEMAND ging kijken (waarschijnlijk met uitzondering van de makers en de familie en kennissen van de makers). Is de film slecht? Ja! Dat komt er nog bij, spijtig genoeg. Saaie personages, mislukte cgi, een banaal en vervelend plot, amateurisme troef,… Ik denk zelfs dat een 8-jarige deze prent gewoon belachelijk zal vinden. Maar Delgo maakt anders wel een punt dat het niet simpel is om een goeie animatiefilm te maken. Ze hebben hiervoor wel 40 miljoen voor nodig gehad; wat misschien wel buitensporig is.

2. Outlander (2008) Howard McCain
Productioncost: $50 million - Worldwide Gross: $7 million

Outlander met James Caviezel heeft Amerika niet kunnen overtuigen. De film bracht een schamele 7 miljoen op en dat voor een mainstream prent met productiebudget van 50 miljoen. Nochtans begon alles vrij goed, maar halverwege de film viel het kaartenhuisje in mekaar. Het is een soort mislukte abortus tussen Beowulf (2007) en Predators (2010), met veel meer gore en onzin. Deze film had het zeker kunnen stellen met iets minder geweld en iets meer plot- en karakterontwikkeling.

1. In the Name of the King: A Dungeon Siege Tale (2008) Uwe Boll
Productioncost: $60 million - Worldwide Gross: $13,10 million

En de nummer 1 gaat naar de waardeloze In the Name of the King. Wat had je anders verwacht van 'The King of Bad Taste' Uwe Boll. Wees gerust, ik heb niet betaald om deze te zien, en maar goed ook. Ik had me anders op de koop toe nog slecht hebben gevoeld voor deze geldverspilling en voor de kleine financiële bijdrage aan een bedorven cinema. De film bracht wereldwijd slechts 13 miljoen dollar op en je zou je afvragen of met de financiële crisis er nog meer bedrijfsheren interesse hebben om geld te verliezen aan dit speenvaker. De tijd zal het uitwijzen.

***Related Posts***
16/08/2011: Top Flop 2010
08/08/2011: Top Flop 2009
21/04/2009: Top Flop 2008
07/04/2009: Top Flop 2007
27/12/2006: Top Flop 2006

Binnenkort kunnen we opnieuw genieten van een film van Robert Redford, en dat is ondertussen toch al 7 jaar geleden. Een confronterende film die zal aantonen welke wreedheden de Amerikaanse oorlog in Afghanistan en Irak veroorzaakt en levert kritiek op de War on Terror retoriek.

Deze nieuwe "anti-Bush film" heet Lions for Lambs (2007) naar een scenario van Matthew Michael Carnahan, die in zijn vorige scenario The Kingdom vreemd genoeg net contradictorische ideeën predikte. Carnahan komt dan ook niet met een oplossing voor de situatie in Irak en Afghanistan, maar schijnt simpelweg een licht op beide kampen in de Amerikaanse politieke discussie. Peter Berg, de regisseur van The Kingdom, vertolkt trouwens een rol in deze prent waarin we niet alleen Redford maar ook Meryl Streep en Tom Cruise aantreffen.

Dat Cruise soms wel eens met hoongelach wordt onthaald zal ik niet ontkennen, maar het zijn hoe dan ook drie talentvolle acteurs. Het is trouwens al 22 jaar geleden dat Redford en Streep opnieuw samen in een film opduiken sinds hun succesvolle romance in Out of Africa (1985).

Korte inhoud: De idealistische professor Dr. Malley (Robert Redford), inspireert twee van zijn studenten, Arian (Derek Luke) and Ernest (Michael Peña), om hun studie af te breken en zich bij de Amerikaanse troepen in Afghanistan te voegen. Als Malley dit verneemt, weet hij niet of hij zich trots of schuldig moet voelen. En terwijl deze twee soldaten op het slagveld een hevige strijd leveren, vormt senator Jasper Irving (Tom Cruise), die een belangrijk debat voert over Afghanistan, een grote bedreiging voor het lot van die twee soldaten. Hij is van plan om een onthullend interview met enorme gevolgen te geven aan tv-journaliste Janine Roth (Meryl Streep).

Tom Cruise heeft er in ieder geval een goed gevoel bij, want hij liet het Spike Lee project Selling Time (2009) aan zijn neus voorbij gaan. Deze Spike Lee joint is nu 2 jaar achteruit geschoven en er is momenteel nog geen casting bekend. Maar na het zien van de Lions for Lambs trailer denk ik toch niet dat we hier met Oscar-materiaal te maken hebben. Tom Cruise is goed als samourai, advocaat of oorlogsveteraan, maar als senator…I don’t know. Wat denken jullie?

De film zou bij ons moeten uitkomen op 7 november 2007.

De tweede oorlogsfilm dit jaar van Clint Eastwood, Letters from Iwo Jima (2006), is verkoozen tot beste film van het jaar door de Amerikaanse National Board of Review. Daarmee is de film, waarin Japans wordt gesproken, de eerste winnaar van het zogeheten prijzenseizoen, dat traditiegetrouw eindigt met de uitreiking van de Oscars in februari. Volgens Annie Schulhof, de voorzitster van een jury bestaande uit filmexperts en critici, is Letters from Iwo Jima waarschijnlijk hét meesterwerk van Eastwood en misschien zelfs één van de grootste films van deze tijd. Dat zijn zware woorden. En als ik de reviews er op nalees is er heel wat lof voor de film. Toch zijn er ook een aantal dissonanten te horen, en opnieuw wordt de authenticiteit van de vertelling op de korrel genomen.

Korte inhoud: Tijdens de Tweede Wereldoorlog in 1945 was Iwo Jima gedurende twee maanden het toneel van bloederige gevechten tussen Japanse en Amerikaanse soldaten. Generaal Tadamichi Kuribayashi (Ken Watanabe) vocht gedurende 40 dagen voor zijn Japan tegen de Amerikaanse troepen. Al snel komen de generaal en zijn troepen erachter dat ze aan een zelfmoordmissie bezig zijn.

Stephanie Zacharek van het magazine Salon.com is anders niet echt opgezet met ‘de grootste film van deze tijd’ en maakt toch een aantal serieuze bedenkingen in haar review (je moet wel effe klikken op de sponsor-clickbutton). "Eastwood is so busy humanizing Japanese soldiers that he ends up rewriting history." Ze verwijt tevens de National Board of Review een bende hobbits te zijn die denken de waarheid in pacht te hebben.

Maar goed, Clint Eastwood bewijst niettemin een groot filmmaker te zijn. En de trailer spreekt mij meer aan dan Flags of our Fathers (2006). Het getuigt van fair-play van de Amerikanen om ook eens een film te maken waar de oorlog wordt benaderd vanuit het standpunt van de Japanners. Dit opent heel wat perspectieven, vooral voor een volk die de recente wereldgeschiedenis graag zien vanuit Amerikaanse hoek. Maar Zacharek heeft hier ook wel kritiek op. Zij vindt dat Eastwood de strijdlustigheid van de Japanners wil inruilen voor het beeld van jonge soldaatjes die op hun bed foto’s kleven van geliefden en familieleden. Misschien heeft Zacharek gewoon moeite met het feit dat zij dacht dat enkel Amerikanen daartoe instaat waren. Maar zoals ik al zei in een vorige post, films zijn geen geschiedschrijving. Letters From Iwo Jima komt bij ons uit vanaf 21 januari 2007.

Update 22/05/2008: Acteur en regisseur Clint Eastwood heeft in Cannes 2008 scherpe kritiek gekregen van zijn collega-regisseur Spike Lee. Eastwood zou in de oorlogsfilms Letters from Iwo Jima en Flags of our Fathers bijna geen zwarte soldaten hebben opgevoerd, terwijl de realiteit wel even anders was. Lee is woedend en suggereert dat Eastwood dat expres heeft gedaan. "De negersoldaat bestaat niet zijn zijn films", zei hij.

Spike Lee kwam in Cannes zijn eigen oorlogsprent promoten, meldt de Telegraaf. Miracle at St. Anna (2008) gaat over een zwarte divisie die tegen de Duitsers vocht in Italië. Volgens de politiek actieve Lee, die Obama steunt, figureren in oorlogsfilms alleen maar witte helden. "Zwarte soldaten vochten tegen fascisme, maar waren zelf tweederangsburgers", zei hij.

Update 02/06/2008: Ondertussen heeft Clint Eastwood de zwarte regisseur even op zijn plaats gezet in niet mis te verstane bewoordingen: "The story is Flags of Our Fathers, the famous flag-raising picture, and they didn’t do that. If I go ahead and put an African-American actor in there, people’d go: ‘This guy’s lost his mind.’ I mean, it’s not accurate." Verwijzend naar Lee, voegde hij hieraan toe: "A guy like him should shut his face."

Na het commerciële succes van Inside Man (2006), waarvan de sequel in voorbereiding is, gaat regisseur Spike Lee misschien weer iets terug naar zijn roots met een film over de rassenrellen van Los Angeles die in 1992 plaatsvonden. Voorlopig heet het drama simpelweg LA Riots. Het scenario wordt op dit moment afgewerkt door John Ridley, die eerder het script van U-Turn (1997) schreef en momenteel samenwerkt met James Ellroy op The Night Watchman (2008) met Keanu Reeves - een project waarop regisseur Erik Van Looy een optie heeft. De opnames van L.A. RIOT zouden volgend jaar moeten beginnen.

Op 29 april 1992 ontstonden de beruchte rellen in Los Angeles nadat vier politiemannen door een, voornamelijk blanke, jury onschuldig werden bevonden aan de mishandeling van de Afro-Amerikaanse man Rodney King. De afrossing zelf was op video opgenomen en samen met de uitspraak bracht de raciale spanningen in de stad tot een kookpunt. In de eerste dagen na het oordeel ging een deel van Los Angels in vlammen op, werden vele winkels geplunderd, werden onschuldige passanten geslagen en politiemannen beschoten. Binnen een week bekoelden de spanningen. Ongeveer 55 mensen verloren het leven en 3000 gewond. De financiële schade werd geschat tussen de 800 miljoen en één miljard dollar.

Of we een evenwichtig verhaal tezien zullen krijgen valt nog af te wachten. Je kunt de mishandeling tegen Rodney King niet goed praten maar Rodney had zelfs niet echt een blanco strafblad. Hij was eerder al 9 keer gearresteerd voor allerhande zaken. Daarnaast kreeg de massa nooit de eerste 13 seconden van de tape tezien - deze werd eruit geknipt door de nieuwszenders - waar Rodney een charge uitvoerde tegen één van de agenten. Het blijft in ieder geval wel een onderwerp waar Spike Lee al jarenlang ervaring mee heeft en ik ben er zeker van dat hij ook hier een knappe film zal afleveren.

Update 28/12/2006: Regisseur Spike Lee heeft aangekondigd dat hij een biopic zal maken over de onlangs overleden zanger James Brown. Het project werd al jarenlang door Brown zelf ontwikkeld, maar kwam nooit van de grond. De recente scenarioversie van de broers Jez en John Butterworth zal door Spike Lee herschreven worden. Verwacht wordt dat de film in 2008 in productie zal gaan, waardoor de releasedatum ergens in het einde van dat jaar of in 2009 zal zijn. Voor de vertolking circuleert het gerucht dat Usher Raymond in aanmerking zou komen.

Muzieklegende Brown stierf eerste kerstdag op 73-jarige leeftijd aan de gevolgen van een longontsteking. Van gospel naar soul naar funk vervulde Brown een sleutelrol in de zwarte muziek van de jaren '50 en '60, en scoorde hij gigantische hits met onder andere Papa's Got A Brand New Bag en Get Up (I Feel Like A Sex Machine). Na een serie creatieve en persoonlijke dieptepunten werd hij in de jaren '80 door de hiphopgeneratie ontdekt, die zijn werk gretig sampleden. In 1985 had hij nog een enorme hit met Living in America uit de soundtrack van Rocky IV. Naast die film vervulde Brown tevens gastrollen vervulde in onder andere Rocky IV (1985) en Blues Brothers 2000 (1998).

***Related Posts***
19/01/2007: Kurt Cobain biopic met Ewan McGregor
11/01/2007: The Grandfather of Soul, 3D kortfilm
08/01/2007: Blondie biopic met Kirsten Dunst
25/04/2006: INXS biopic met Johnny Depp

Als Tom Cruise terugslaat, slaat hij keihard terug. En dat mocht blijken nadat hij werd uitgerangeerd door Paramount vanwege zijn Scientology/Katie Holmes uitlatingen in de pers. Samen met jarenlange productiepartner Paula Wagner heeft hij filmstudio United Artists gekocht. En dit 85 jaar geleden nadat Charlie Chaplin, Douglas Fairbanks, Mary Pickford en D.W. Griffith de studio hebben opgericht om meer zeggenschap te krijgen over hun carrière. Wagner neemt de dagelijkse honneurs waar en Cruise gaat zich richten op het produceren van films voor UA, maar behoudt het recht om ook voor andere studio’s te werken. Kijk eens aan. Hij zal misschien wel de naam van de studio moeten wijzigen naar "Single Artist".

Volgens de eerste berichten zou Wagner en Cruise ongeveer vier films per jaar willen maken die vervolgens uitgebracht worden door MGM. Het is nog niet duidelijk wanneer de eerste film uitkomt. De acteur zal mogelijk eerst in Selling Time (2007) spelen. In deze film van Spike Lee krijgt Cruise de kans om de ergste dag uit zijn leven over te mogen doen, in ruil voor zeven jaar van zijn leven. Wellicht die noodlottige dag dat hij besloot om een bank als trampoline te gebruiken?

En Spike Lee heeft trouwens ook plannen voor een vervolg op Inside Man (2006). De plot van de sequel wordt tot nu toe strikt geheim gehouden door Spike Lee en scenarist Russell Gewirtz. Ook is niet bekend of Denzel Washington, Clive Owen en Jodie Foster terug zullen keren voor een tweede misdaad, maar het zou me verwonderen dat ze dat niet doen want de film had een serieus commercieel succes geboekt en was door heel wat critici (buiten mezelf gerekend) toch wel goed bevonden.

Update 08/11/2006: De een zijn dood is de ander zijn brood. Veteraanregisseur Martin Scorsese - wiens nieuwste The Departed vandaag in première gaat - heeft een vierjarige first look-deal gesloten met studio Paramount. Deze filmmaatschappij stuurde vorige maand nog Tom Cruise de laan uit, nadat de 'cruiser' zich volgens Paramount slecht had gedragen in de media.

De zogenaamde first look deal geeft de studio de kans om Scorseses werk te co-financieren en co-distribueren gedurende een periode van vier jaar. Behalve speelfilms, heeft de filmmaker de mogelijkheid om onder meer tv-programma's te maken voor Paramount. Als eerste project gaat de regisseur een Rolling Stones documentary (2007) maken.

Een van de bazen van Paramount, Brad Grey, produceerde ook al The Departed (2006). Scorsese is verrukt over zijn deal: "Ik heb al jaren een geweldige relatie met Brad Grey en ik kijk er naar uit om met hem samen te werken bij Paramount. Dit is een studio die bol staat van de cinemahistorie en verantwoordelijk voor het maken van mijn favoriete films zoals Sunset Blvd (1950), Shane (1953) en The Heiress (1949)." De deal betekent echter niet dat Scorsese verhuist van New York naar L.A. of dat hij niet meer mag samenwerken met andere studio's.

***Related Posts***
08/12/2006: Spike Lee verfilmt L.A. Rodney King Riot
17/04/2006: Inside Man review
28/03/2006: Inside Man korte inhoud en trailer
20/03/2006: Tom Cruise censureert South Park opnieuw
21/01/2006: Tom Cruise censureert South Park

Inside Man (2006) is mijn grootste ontgoocheling sinds Kirsten Dunst gecast werd als Mary Jane Watson in Spider-Man. Alles zag er perfect uit. Wanneer een acteur als Willem Dafoe eigenlijk maar een bijrolletje heeft, dan weet je meteen dat het menens is. Er stond evenveel talent voor de camera als achter de camera en de trailer beloofde ons een intelligente Heist film. Maar wanneer je naar deze film gaat met die verwachtingen, kom je de zaal uit met het gevoel "beroofd" te zijn van een betere afwikkeling. Voor de mensen die de film nog willen zien in de bioscoop zou ik hier stoppen met lezen, want deze review bevat een aantal *spoilers*.

Laat ik misschien beginnen met te zeggen dat Inside Man geen slechte film is, verre van. De acteurs, voor zover ze iets dramatisch moeten doen, vertolken hun rol met overtuiging. De regisseur Spike Lee zet zijn handtekening op deze film en levert schitterend werk. En de sporadische humor is uiterst efficiënt en wordt slim gemixt met spanning en drama. Alles wordt groots opgebouwd en je verwacht een soort The Shawshank Redemption / The Usual Suspects / The Spanish Prisoner plottwist. Spijtig genoeg is het niet van hetzelfde niveau als voorgaande films, maar kijken we vaak met gefronste wenkbrauwen en zitten met een pak vragen van 'hoe' en vooral 'waarom'...

De film heeft een standaard heist-plot, waarbij bankovervallers mensen gijzelen in een bank en omcirkeld zijn door politiemannen, terwijl een derde partij nog andere belangen verdedigd. Dalton Russell (Clive Owen) is de leider van een 4-mans crew die een bank in New York willen overvallen. Het eerste opzet van de misdadigers is om al de gijzelaars exact te kleden zoals henzelf; met zonnebril en masker. Daarna blijkt dat hij meer geïnteresseerd is in een welbepaalde kluis, dan in het geld. En moeten hiervoor tijd winnen, maar trekken op een onbegrijpelijke manier meteen de aandacht van een flik met een paar rookbommen.

Detective Keith Frazier (Denzel Washington) en zijn partner hebben de leiding in de onderhandelingen en moeten Captain Darius (Dafoe), die niets liever wil dan de bank te bestormen, even rustig houden. De bankeigenaar, Arthur Case (Christopher Plummer), verschijnt ook op het toneel en wil kost wat kost de inhoud van de kluis beveiligen. Daarvoor huurt hij de diensten in van Madeline White (Jodie Foster) die een vrouw is met heel veel invloed.

Het probleem ligt niet bij de cast, ook niet bij de regisseur, maar wel aan de bron, namelijk het script. Ik heb de indruk dat de scenarist Russell Gewirtz teveel bezig was met het uitschrijven van een ingewikkelde heistfilm, maar zich nooit echt heeft bekommerd met de dramatic need van elk van zijn personages en zich verschuilt achter het thema ‘Everybody has a price’ (iedereen heeft zijn prijs). Maar dit is uiteraard een beetje te gemakkelijk, zeker ook voor mensen van het kaliber van Spike Lee. Inside Man wil ons doen geloven op het einde dat Detective Keith Frazier (Denzel Washington) tevreden is met een kleine erkenning voor bewezen diensten, dat Dalton Russell (Clive Owen) tevreden is met zijn diamanten en zich verder niets meer aantrekt van het verleden van de eigenaar van de bank, dat Madeline White (Jodie Foster) met al haar macht eigenlijk vrij machteloos is in de film en dan ook braafjes het zwijggeld aanvaardt en dat Arthur Case (Christopher Plummer) een belangrijk man was tijdens de tweede wereldoorlog én om …eu…nostalgische redenen, ‘het bewijs’ van zijn collaboratie, in een kluis had laten liggen in één van zijn banken.

Het verhaal speelt zich af na 2001, want er zitten een aantal 9/11 referenties in de film verscholen. Zijn wij verondersteld te geloven dat een teenager zoveel macht zou kunnen uitoefenen om een monsterdeal te sluiten met de Nazi’s, waarbij geld van de Joden tijdens de Holocaust werd "witgewassen". Neem nu nog dat Arthur Case 35 was in 1940, dan zou hij 97 moeten zijn in 2002. Christopher Plummer (76) is een geweldig acteur, maar zijn wandelstokje en zijn rimpeltjes zijn verre van geloofwaardig. En dan blijft ook zijn dramatic need heel dunnetjes. Op het einde van de film heeft hij niks, en toch betaalt hij met een gemoedelijke glimlach Madeline White voor iets waarin ze niet is in geslaagd (het discrediterende materiaal te bemachtigen of te vernietigen). Daarnaast is ook niet duidelijk waarom hij dat materiaal niet zelf had vernietigd. De enige reden zou zijn dat hij ooit zelf in het reine wou komen met zijn verleden (wat een schitterende dramatic need zou zijn voor zijn karakter). Maar neen, niks van dat, hij volhardt in de boosheid en doet er alles aan om de affaire stil te houden. Sterker nog, in de week na de overval gaat hij zelfs geen kijkje nemen in zijn kluis, al dan niet met White, om te zien of de boeven soms iets hebben achtergelaten. Want ja, politierapport beweert dat er NIETS is gestolen. Pas een week later gaat detective Frazier de ontdekking doen. Yeah right, how convenient.

De kracht van de film zit hem in de tegenstelling en overeenkomsten tussen Russell ‘de dief’ en Frazier ‘de flik’, waarbij de plannen van Russell pas op het einde van de film zullen onthuld worden. Ondertussen is er een soort kat-en-muis spel aan de gang waarbij de ene de andere wil overbluffen met zijn intelligentie. De rol van White (Jodie Foster) is geheel bijkomstig en vertraagt meer de film dan iets anders. Uiteraard speelt Foster haar rol met veel overtuiging maar zij weet ook wel dat ze eigenlijk niet meer is dan een overbodige red herring in het verhaal. Op het einde van de film zit er ook een onbegrijpelijk gesprek tussen haar en Case waarbij ze hem zegt dat ze vermoedt dat de ganse opzet niet draaide rond een paar Nazi-documenten, maar wél ...aha ! hier komt het ...een paar diamanten van Joden die zijn omgekomen in de holocaust. What's the bloody difference?? Het opzet blijft toch hetzelfde!

Denzel blijft Denzel, en de rol die hij hier vertolkt staat op zijn lijf geschreven. Hij had de rol kunnen vertolken in zijn slaap. Zijn gedrevenheid en morele ambiguïteit blijven fascinerend om naar te kijken. Hij is fundamenteel een goed persoon, maar Frazier heeft ook zijn prijs. Clive Owen heeft het minder gemakkelijk om uit te stralen met een masker, zonnebril en een gebroken Amerikaans accent.

Spike Lee zorgt met zijn cinematografische aanpak dat de film niet uidraait op een gigantische flop, maar probeert hier vooral een big budget mainstream film te maken op aanvraag in 43 draaidagen (en niet 39 dagen zoals imdb schrijft) met een onafgewerkt scenario die eigenlijk nog een aantal drafts kon gebruiken. Maar de hoogtepunten in de film zijn duidelijk van zijn hand. Zo is er een schitterende scène met een zwart jongetje die op zijn gameboy een soort ‘Grand Theft Auto’ spel aan het spelen is, en Russell met hem een dialoog aanknoopt. Er zitten ook een paar schitterende scènes in met een Albanese vrouw en een Sikh die wordt aanzien als een Arabische terrorist. Dit laatste beeldt trouwens goed de kritiek uit van Spike Lee op de neo-conservatieve regering die na 9/11 vooral oog had op een Patriot Act die het privé-bezit nog meer ging beschermen en de buitenlanders nog meer ging viseren. Dit editoriale werk van Spike Lee is de enige diepte in de film, gezien er quasi geen drama te bespeuren is in het basisverhaal. De film is ook doorspekt met low-key humor, vooral in de flash-forwards waarbij Denzel en zijn partner ierdereen ondervragen in contrasterende overbelichte Bleach Bypass beelden (met Kodak Ektachrome 100D 5285 reversal film).

De briljante cinematografie is ook een beetje onder invloed van Spike, die op de set graag werkt met verschillende cameras (in dit geval een stuk of 7 super 35mm Arricam’s met lichtgevoelige Cooke S4 Prime objectieven en Kodak Vision2 500T 5218 pellicule afgewisseld ter compensatie van de kleurtemperatuur in de bank met performante Vision2 Expression 500T 5229) en constant zoekt naar grafisch interessante hoeken en savvy camerabewegingen waaronder heel veel steadycam en kraan-beelden en ook zijn trademark waarbij hij een acteur op een dolly zet en met hem een eindje travelt – meestal op een moment waarin de acteur even het noorden kwijt is en zichzelf moet herpakken. Er zit zelfs een trans-travelling in van het bureau van Case, waarbij het ganse bureau op een dolly werd gezet en hiermee een soort surrealistisch beeld creeërde. Het is niet nieuw, maar in dit geval werkt het volledig.

Wat mij bijzonder opviel in de film was dat er een specifieke camera-beweging was bij elk van de hoofdpersonages. Clive Owen, werd meestal centraal in het frame gepositioneerd en gefilmd met nauwkeurige steadycam bewegingen die op het personage in-travellen (gevoel van totale controle) in een zacht licht. Daarentegen was Denzel gefotografeerd in chaotische omstandigheden met handheldcamera’s en bruuske steadycamshots in een fel gecontrasteerde atmosfeer met een mix van verschillende lichtbronnen (politielichten, neonlampen, spots,…).

Maar in dit bluf-poker spelletje zitten er ook een aantal onbegrijpelijke situaties (plot-holes) waar ik het als kijker altijd moeilijk mee heb. Er zit bijvoorbeeld een scène in waar de mannen een gat graven in de vloer. Dit uiteindelijk om het publiek te laten geloven dat ze misschien het ondergrondse pijpsysteem zullen gebruiken om waardevol materiaal door te sluizen. Maar niets is minder waar. Een van de boeven zegt “This is a nice little shithole”. Wel, dit moest je dus letterlijk nemen. De boeven zouden een valse wand maken met een kleine ruimte van 2 op 4 meter mét toilet. Russell zou er 1 week in kamperen tot de storm is gaan liggen. Knap scenario-ideetje, maar allesbehalve realistisch. De rioleringen openbreken zouden niet alleen een ondraaglijke geur met zich meebrengen die doorheen het bankgebouw zou doordringen maar is tevens heel veel werk voor iets wat gemakkelijk kan opgelost worden met 3 lege plastic flessen en 5 vuilniszakken. Het openbreken van de riolering is enkel maar om ons op het verkeerde pad te zetten maar is in de praktijk één van de meest idiote daden van de bankovervallers. Daarnaast stel ik me de vraag of niemand van het bankpersoneel heeft gezien dat hun bergruimte plots 2 meters in breedte is ingekort. I doubt that…

Trouwens zijn de flikken een beetje lui en niet al te slim. Er zit een scène in waarin Denzel op het matje wordt geroepen waarin de inspecteur hem zegt om de zaak te laten vallen. Why?? Er was een gijzeling in een bank. Zelfs al hebben ze niks gestolen, dit zou moeten onderzocht worden. En wat met de pers? Gaan zij dat pikken dat de politie het onderzoek zo snel staakt. No way! Het 375 pistool werd niet gevonden op de plaats van de misdaad. Ze zouden de bank ondersteboven moeten halen om dit pistool te vinden en uiteindelijk wel op de valse wand zijn uitgekomen. De flikken konden ook nagaan wie van de gijzelslachtoffers geen stadskleding hadden en zo meteen uitmaken wie de daders waren (je kan natuurlijk van de veronderstelling uitgaan dat de daders ook stadskleding in de plasticzakken hadden gestoken, maar dat hebben we niet gezien). Er zijn trouwens een 30tal getuigen die tijdens de strip-scène elkaar goed hebben gezien. Was Jack Bauer opgeroepen om de ondervraging te doen, had je meteen al getuigenissen.

Conclusie: Ik heb me bij momenten kostelijk geamuseerd met Inside Man, maar op het einde was de ontgoocheling groot en viel alles in elkaar als een kaartenhuisje. De build-up is zo groot om uiteindelijk iets heel kleins te bekomen. Er is zelfs een knipoogje naar Sidney Lumet’s Dog Day Afternoon (1975), maar deze film is in vele opzichten superieur aan Inside Man. De film beter kunnen zijn als de scenario-schrijver iets beter werk had geleverd en iets beter de morele dilemma had uitgewerkt met geloofwaardige motieven. De Inside Man in de film zou de joods rabbijnse professor kunnen zijn die waarschijnlijk achter het verleden van de bankeigenaar is gekomen (een beetje laat, maar soit).

Het verwantschap tussen Russell en de joodse man is helemaal niet duidelijk en roept ook heel wat vragen op. Russell heeft blijkbaar geen problemen om de bloed-diamanten te nemen en weg te rijden in een wagen die heel veel weg had van een VW. (ik moet de film opnieuw zien om zeker te zijn, maar dit zou toch een misplaatste ironische touch zijn in dit type van film) Alles draait ook rond een ring van een joods gezin die werd vermoord tijdens de Holocaust, maar op het einde weet men nu niet wat concreet met die ring zal gebeuren. Russel steekt ook een holocaust-diamantje in de zak van Frazier, maar het echte motief van deze daad ontgaat mij enigszins. Waarom zou Frazier de diamentenring gebruiken om de bankeigenaar aan te klagen, om dan het diamantje zelf te gebruiken? Waarom? Maar misschien tekent deze verwarring in de motieven van de personages ook de verwarring binnen het politieke bestel. In ieder geval was het einde voor mij althans iets te evident. Zoveel talent, zoveel middelen, en toch zo’n gemiste kans op een meesterwerk.

***Related Posts***
16/12/2006: De Beste en Slechtste Films van 2006
08/12/2006: Spike Lee verfilmt L.A. Rodney King Riot
03/11/2006: Inside Man sequel
28/03/2006: Inside Man korte inhoud + trailer

Spike Lee is terug. Na een reeks films die maar weinig om het lijf hadden, denk maar aan She Hate Me (2004), kwam het Amerikaanse publiek afgelopen weekend massaal op zijn heist-film Inside Man (2006) af. De film kwam op nummer 1 te staan aan de box-office met 29 miljoen dollar, gevolg door V for Vendetta (2006) die in zijn tweede week 12 miljoen dollar opbracht (totaal: 46 miljoen dollar)

Korte inhoud: Rechercheur Keith Frazier (Denzel Washington) en zijn partner worden geconfronteerd met een overval op een bank, waarbij een grootschalige gijzelingssituatie ontstaat. Frazier moet het opnemen tegen de superintelligente crimineel Dalton Russell (Clive Owen) die de perfecte bankroof heeft bedacht. De onderhandelingen verlopen moeizaam en worden verder gecompliceerd door de aanwezigheid van Madaline White (Jodie Foster) een effectenmakelaar met belangrijke connecties. Niets is wat het lijkt in dit kat-en-muisspel.

Na zijn hoofdrollen in Mo' Better Blues, Malcolm X en He Got Game, is het misdaaddrama Inside Man de vierde keer dat acteur Denzel Washington samenwerkt met regisseur Spike Lee. De meeste critici omschrijven de film als een intelligent scenario, met scherpe dialogen en een geniaal plot met knappe acteerprestaties. De film krijgt zomaar eventjes 89% op Rotten tomatoes en dat wil ook wat zeggen. De film komt bij ons uit op 12 april 2006. Klik op de afbeelding voor de trailer.

Ook nieuw in de top tien de tiener slasher Stay Alive (2006). In de film ontdekt een groep tieners een verband tussen de dood van hun vriend en een macabere online videogame. De games is gebaseerd op het waargebeurde verhaal van een 17e eeuwse vrouw, die bekend stond als The Blood Countess (waarvan binnenkort een filmadaptatie zal gemaakt worden met Famke Janssen in de hoofdrol). Wie de game speelt en in het spel sterft, overlijd ook in het echt. Hier vinden jullie de trailer Stay Alive trailer.

***Related Posts***
03/11/2006: Inside Man sequel
17/04/2006: Inside Man review