De FilmBlog

De regisseur Steven Soderbergh, bekend van ondermeer The Limey, King of the Hill, Sex Lies and Videotape, Traffic en bioscoophits als Erin Brokovich en de drie Ocean's-films, is op z’n 48e de filmbusiness een beetje zat: in een radio-interview maakte de Oscarwinnende regisseur duidelijk dat hij er na nog twee films een punt achter zet. Het probleem, aldus de regisseur zelf, is dat hij het gevoel heeft alles al te hebben gedaan en meegemaakt. "Als ik weer eens de wagen in moet om nog maar eens een filmlocatie te gaan bekijken, wil ik mezelf soms voor het hoofd schieten", wist hij The Hollywood Reporter te vertellen.

Het feit is, Soderbergh heeft gaandeweg een beetje van zijn mojo verloren en probeert kost wat kost zijn publiek terug te heroveren, en dat is al een decennia geleden met Ocean's Eleven (2001). De regisseur heeft misschien iets te vroeg zijn Oscar gekregen, met name voor Traffic (2000). De fletse experimentjes en de bioscoop-flops begonnen met Full Frontal (2002), nadien de remake flop Solaris (2002), gevolg door de draak van een sequel Ocean's Twelve (2004). Nadien deed Soderbergh nog wat weinig overtuigende experimentjes met Bubble (2005), en werd stilaan verlaten door zijn publiek.

De studio’s begonnen te beseffen dat de gelauwerde regisseur zijn touch met zijn fans had verloren en gaven hem nog maar 30 miljoen dollar om een film noir te maken met George Clooney en Cate Blanchett. Tot grote verbazing van iedereen wat dit zelfs nog teveel, want de film haalde amper 1 miljoen dollar in de States en wereldwijd zelfs nog geen 6 miljoen dollar. Soderbergh koos dan maar om voluit voor de commercie te gaan met de zwakke Ocean's Thirteen (2007). Maar de winst die hij met deze film maakte, verspilde hij in een handomdraai met die andere flop Che (2008) met Benicio Del Toro. Zelfs de erotische The Girl Experience (2009) en de komedie/drama The Informant! (2009) kon het tij niet doen keren, en hij bleef in de schaduw van mensen als bijvoorbeeld Aronofsky, Tarantino, Nolan en de Coen Brothers.

Dat hij dus nu de cinema de rug wil keren, begrijp ik volkomen. Maar desondanks heeft de cineast toch een paar indrukwekkende films gemaakt, in zijn pre-Oscar periode. Eén daarvan heeft Universal zopas uitgebracht op blu-ray, met name Out of Sight (1998). En als er al één film moet zijn waar de chemie tussen de hoofdrolspelers te voelen is, dan is het wel deze prent met George Clooney en Jennifer Lopez. Tevens één van de weinige J-Lo films die het bekijken waard is. Ook al had de romanschrijver Elmore Leonard een langbenige blondine voor ogen, was de rol van Karen Sisco op haar lijf geschreven.

Korte inhoud: De professionele bankovervaller Jack Foley (Clooney) ontsnapt uit de gevangenis en kidnapt een vrouwelijke Marshal genaamd Karen Sisco (J-Lo). Als Foley later nog één grote overval wil plegen, probeert diezelfde Marshal hem te klissen. Ze voelen zich echter sterk aangetrokken tot elkaar.

Het is een soort Pulp Fiction (1994)-lite, met leuke dialogen, verrassend camerawerk en sterk acteerwerk. Het jaar 1998 heeft anders niet veel goeds voortgebracht, maar gelukkig was er deze Out of Sight. Op de blu-ray vinden jullie tevens het niet oninteressante filmcommentaar van Steven Soderbergh en scenarist Scott Frank, een pak deleted scenes en een blik achter de schermen. Vanaf 24 maart 2011 beschikbaar in de winkel.

Het is zover, het 28ste Festival van de Fantastische Film gaat vanavond van start met de openingsfilm The Fourth Kind (2009) in het enorme depot van Tour & Taxis te Brussel. En van wat ik heb vernomen zou dit wel eens het laatste jaar kunnen zijn op deze locatie. En dat is een spijtige zaak want de organisatoren waren maar net vertrokken uit de Passage 44 aan de Botanique. Als jullie nog niet in T&T zijn geweest, doe het dan zeker dit jaar, al was het maar om deze unieke sfeer om te snuiven. Het is een gigantische zaal met een comicbook winkeltje, body tatoo shop, bar, make-up set, diverse workshop exhibities, vip-ruimtes, interview sets en uiteraard een zaal met iets meer dan 1000 zitjes (In de Passage waren er slechts 900).

Ok, ik geef toe dat de openingsfilm allesbehalve een geslaagde opener is. The Fourth Kind (hier de trailer) is een beetje van een voorspelbare thriller over ontvoerde mensen door buitenaardse wezens, met als enige hoogtepunt de verschijning van de bevallige actrice en ex-model Milla Jovovich. De prent is niet alleen inhoudelijk teleurstellend, maar ook technisch laat de film heel wat steken vallen. Prutser van dienst, regisseur Olatunde Osunsanmi, is trouwens niet aan zijn proefstuk toe want hij bewees met WithIN (2005) de ballen kent van hoe je een aangrijpend verhaal moet vertellen met beelden. Ik had nooit gedacht dat ik bij het zien van deze Fourth Kind zou smeken naar de terugkeer van Fox Mulder. De openingsfilm zou wel eens de zwakste film van het festival kunnen zijn, tezamen met Ghost Machine (2009). Bij deze zijn jullie gewaarschuwd.

Er zijn heel wat film die ik zou kunnen aanraden, zoals de intelligente horrorfilm Pontypool (2008) van de Canadees Bruce McDonald. Grant werkt bij een radiostation, dat uitzendt vanuit de kelder van de kerk in het kleine stadje Pontypool. De saaie werkdag veranderd al snel in een ware nachtmerrie als hij en zijn collega's vast komen te zitten. Ze komen erachter dat er een dodelijk virus heerst. Een platterprent met figuurlijk meer brains dan letterlijk, iets wat we normaal niet gewend zijn van het zombiefilm-genre (zie hier de trailer).

Kijk ook uit naar 1 (2009) van Pater Sparrow (hier de trailer trailer), over een boekhandelaar die ontdekt dat alle boeken in zijn winkel vervangen zijn door duizenden exemplaren van hetzelfde werk. Een geniale en vindingrijke satire over werkelijkheid en verbeelding, naar een essay van Stanislaw Lem (Solaris). De thriller Deliver Us From Evil (2009) van de Deen Ole Bornedal (The Nightwatch, The Substitute) is zeker ook wel de moeite waard. Het is een bloedstollende vendetta-film over het recht op zelfverdediging, waar het geweld door merg en been gaat. Het is een soort moderne versie van Straw Dogs (1971). Hier vinden jullie de trailer.

Ik zou ook de nieuwe Chan-wook Park (Oldboy) film aanraden, Thirst (2009), over een diepgelovige priester die deelneemt aan een uit de hand gelopen medisch experiment die hem verandert in een bloeddorstige vampier. Als je maar één film kan zien, ga dan misschien maar naar deze. Hier is de trailer. Iets luchtiger maar daarom niet minder interessant is Symbol (2009) van Hitoshi Matsumoto. Een surrealistische prent over een man die ontwaakt in een witte ruimte zonder ramen of deuren. Hier vinden jullie de trailer.

Films die op mijn 'to see' lijstje staan zijn de slasher Valhalla Rising (2009) van Nicolas Winding Refn over een eenogige krijger (Mads Mikkelsen) in de tijden van de vikings (trailer) en Slice (2009) van de Thai Kongkiat Khomsiri, een zinderende thriller over een seriemoordenaar die de ledematen van zijn slachtoffers overal in Bangkok dumpt. Een film met heel wat Brian De Palma trekjes. Ook Heartless (2009) van cultregisseur Philip Ridley trekt mijn aandacht. De film vertelt het verhaal van een introverte jongen met een hartvormige geboorteplek op zijn gezicht, die een pakt met de duivel sluit. Hier de trailer.

Tot slot zijn er een paar films die zou afraden voor gevoelige kijkers (en hiermee bedoel ik 80% van de gemiddelde bioscoopbezoekers), met name The Human Centipede (2009) van de Nederlander Tom Six over een diabolische chirurg die op het idee kwam om een menselijke versie te maken van de duizendpoot door de anus van een slachtoffer te verbinden met de mond van andere slachtoffer, en zo een rijtje te maken van 3 mensen. Als jullie Taxidermia iets te braaf vonden, dan zal deze maagomkerende prent zeker niet ontgoochelen (hier de trailer). Verder zijn er nog wat geflipte Servische films die nog moeten afrekenen met hun verleden, en dit met pornografische snuff films. De meest gewelddadige en brutale in zijn soort is A Serbian Film (2009) (bekijk de trailer best niet op het werk) en de meest creatieve is Life and Death of a Porno Gang (2009) (hier de trailer).

Het festival duurt tot 22 april en op deze link vinden jullie het volledige programma. Laat weten welke films jullie

Sommige acteurs laten hun emoties van diep in de buik komen. Een beetje in navolging van de dramaturg Stanislavski en later de Method Acting, uit de beruchte Actors Studio. Van deze techniek bestaan ondertussen verschillende varianten, maar ze berusten allemaal op de interiorisering van de emotie. Brando, De Niro, en zelfs de nieuwe generatie met Edward Norton zijn daarin grote voorbeelden. Vroeger, in de jaren van de stille film, zag je dat een heel stuk minder. Wanneer een vrouw een emotie van verdriet moest overbrengen ging ze met haar schouders staan schudden, de handen in het gezicht, om dan met betraande ogen naar de hemel te staren. Jawel, dit was overdreven theatraal, maar het werkte. Je voelde misschien niet meteen de emotie maar het was in ieder geval herkenbaar.

Maar tussen die theatraliteit en de method acting ontstond snel een 3de vorm van acteren: noem hetde "Hollywood Method". Geloofwaardig en realistisch in het acteerspel maar zonder te diep te moeten graven naar eigen emoties. Een acteur die dit als geen ander kon was zonder enige twijfel Cary Grant. Hij demonstreert voor ons een vaardigheid die onuitputtelijk genoegen schenkt. Bij hem ontdek je geen duistere frustratie of sombere haat, maar een onweerstaanbare vaardigheid om telkens verbaasd te zijn. Dit maakt integraal deel uit van zijn charme-offensief. Een andere acteur die deze techniek van de verleiding volkomen beheerst is George Clooney. Ze hebben niet alleen dezelfde initialen maar ze vertonen heel veel raakpunten met elkaars acteertechniek.

Grant en Clooney zijn daarom niet "eendimensionaal" in hun vertolking, zoals een Clint Eastwood. In tegendeel, met een minimaal gebaar kunnen ze een hele tekst plooien in een radicaal andere richting, die we als kijker niet meteen hadden verwacht. Ze gaan tijdens de voorbereiding van een scène niet in een hoekje staan om de emoties te laten gisten. Neen, ze maken naar alle waarschijnlijkheid grappen en grollen op de set. De commentaren die ik heb kunnen lezen over Clooney, gaan in ieder geval die richting uit. Hun techniek berust op de exteriorisering van de emotie met een gebaar, een lachje, het fronsen van de wenkbrauwen, een blik. En terwijl method acteurs worstelen met zichzelf, trachten een Grant of een Clooney contact te zoeken met hun publiek met een lust in het tonen van gebaren, van timing, van zelfspot.

Zet ze niet alleen in een ruimte, want deze acteurs geven pas vonken wanneer ze kunnen "dansen" met hun tegenspelers. Vermijd ook de grote close-ups want de emoties zitten bij hen niet verdoken en opgekropt zoals bij method acteurs. Meer nog, zet ze alleen in een shot, geconfronteerd met eigen emoties, en ze verdwijnen in een beschamende, domme on-expressiviteit. Dit was de les die Steven Soderbergh aan de lijve mocht ondervinden toen hij met George Clooney de remake van Solaris regisseerde. Er was niet enkel de leegte in de ruimte in en rondom het ruimtestation, maar er was nog een grotere leegte in de vertolking van Clooney. Maar we blijven hoe dan ook gecharmeerd, niet?

En Steven Soderbergh is zich ervan bewust. Volgens Coming Soon ligt er zelfs een nieuw project te wachten, The Good German. Een romantische thriller die zich afspeelt na de 2de Wereld Oorlog. Clooney zal een Amerikaanse journalist spelen die naar de geallieerden wordt gestuurd om er de meeting bij te wonen waarin ze de toekomst van Duitsland zullen bepalen. Maar eenmaal aangekomen maakt hij van de gelegenheid gebruik om een verloren liefde terug op te zoeken, gespeeld door Cate Blanchette. Maar al snel raakt hij betrokken in een moord mysterie. Het klink allemaal veelbelovend…

Bij een recente Poll deed men navraag bij de crème de la crème onder de wetenschappers, om te zien welke SF-film bij hen hoog wordt aangeschreven. Je kan het er niet mee eens zijn, het zijn maar Nucleaire Quantum Fysica Professoren, of zoiets... :-)

1) Blade Runner- evidente keuze.
2) 2001: A Space Odyssey - is eigenlijk voor een groot stuk van hun generatie. Bij de jongere moet het nu eenmaal snel gaan.
3) Gedeelde plaats: Star Wars IV: A New Hope en Star Wars V: The Empire Strikes Back - de Ewokes uit Return of the Jedi zitten er niet tussen...oooooocheeebie !!!
4) Alien - onze Ridley doet dat niet mis...
5) Solaris- de 1972 versie.
6) Gedeelde plaats: The Terminator en Terminator 2 - Schwarzie won't be back for a 4th one.
7) The Day the Earth Stood Still- van de schitterende Robert Wise die ons zowel West Side Story als The Haunting bracht.
8) The War of the Worlds - Wells zal er wel voor iets tussen zitten.
9) The Matrix - Niet de trilogie. Enkel de eerste. Alleen de eerste.
10) Close Encounters of the Third Kind- De "Fourth Kind" was iets te kinky.

Je kan uiteraard ook zelf het artikel lezen.