De FilmBlog

Ik geef toe dat ik me bij momenten laat meespelen door de buzz van het moment rond een bepaalde film. Maar achteraf bekijk je dit alles met iets meer afstand en besef je dat het uiteindelijk allemaal wel iets overroepen was. Zombieland (2009) werd bejubeld als een culthit avant la lettre, en dat was voornamelijk te danken aan zijn aanstekelijke cast, de uitzinnige karakters en de film was desondanks het zombie-genre toch gericht naar een breed publiek, Maar Zombieland is geen Shaun of the Dead , ook al hadden beide films quasi dezelfde doelstellingen.

Korte inhoud: Twee mannen genaamd Columbus (Jesse Eissenberg) en Tallahassee (Woody Harrelson) moeten zien te overleven in een wereld die overbevolkt is door zombies. Tijdens hun strijd met overleving bundelen ze krachten met Wichita (Emma Stone) en Little Rock (Abigail Breslin), die ook een manier heben gevonden om in leven te blijven. Tijdens hun strijd moeten ze zich afvragen wat erger is, van elkaar afhankelijk moeten zijn of toch maar aan de zombies overgeven.

De film had een relatief klein budget van 23 miljoen dollar maar verdrievoudigde dit bedrag alleen al met de bioscoop-opbrengsten in de States, en verwacht wordt dat ook dit dvd-exemplaar zal inslaan als een bom. Het was de tot nu toe één van de beste R-Rated films vanuit financieel oogpunt. Maar de cijfer vertellen niet alles. De film was uitgebracht in de Halloween-periode én had geen directe concurrentie van andere films. Persoonlijk vond ik de film enorm ontspannend, maar het is verre van geniaal. Deze zombie-prent heeft zijn momenten die een tweede visie van de film wel rechtvaardigen. 'Momenten' die trouwens al de wereld rond zijn gegaan via internet. En in zekere zin is de enige concurrentie waaronder de film te lijden had, niets minder dan zijn EIGEN TRAILER die de verwachtingen veel te hoog had gebracht!

Het positieve aan Zombieland is dat het genre overstegen wordt, soms met efficiënte soms met belachelijke wendingen. Het is niet alleen een zombiefilm, maar eveneens een komedie én een roadmovie. De grappen zijn ook van een zeker niveau, wat het meteen nog meer grappig maakt. Regisseur Ruben Fleischer stelde alles in het werk om het genre op een nieuwe en creatieve manier te benaderen, en is daar ook wel voor een stuk in geslaagd. Maar met zijn korte speelduur van 80 minuten voelt het aan als fastfood gory popcorn flick. Maar de cameo van Bill Murray maakt dan weel veel goed.

Dat de DVD-release ook succes zal vinden staat buiten kijf. En gelukkig voor de fans staat de schijf ook vol van beeld-en audio-materiaal, met ondermeer de audio-track van de regisseur Fleischer en sterren Harrelson en Eisenberg op de gehele duur van . Spijtig genoeg droegen ze allemaal nog een veel te stral promo-outfit, in plaats van openhartig te praten over de productie, en het reilen zen zeilen achter de schermen. Om de zoveel zinnen hoor je dan ook zeggen dat de film hoog scoort aan de box-office, en hoe goed de film wel is en hoe talentvol de crew. WE DON’T CARE! We hebben de film al in ons bezit, we gaan die geen tweede keer kopen! Audio-commentaren zijn een uitstekend instrument voor filmliefhebbers/filmmakers om iets meer te weten te komen over de business, maar de laatste jaren krijg je vaak voorgekauwde grapjes voorgeschoteld en zo goed als geen interessante inzichten in het filmproces. Promo-trailers op een dvd is ook zo’n idiote bonus, maar goed. De interessante stukjes zitten dit keer niet in de audio-commentaren, dan wel in de documentaires over de visuele effecten. Je kunt er nog iets van opsteken.

***Related Post***
20/10/2009: Zombieland vs. Shaun of the Dead

Met de bioscooprelease van Zombieland (2009) kon ik het niet nalaten om de zombie-fans te verwennen met een bespreking van de nieuwe Shaun of the Dead (2004) Blu-ray, de Britse film die als inspiratiebron diende voor de Amerikaanse versie. Hoofdrolspeler en co-scenarist Simon Pegg speelt de rol van Shaun, een grote loser die op een dag een ware held wordt.

Korte inhoud: Shaun (Simon Pegg) beleeft niet zijn beste tijd. Het personeel van de elektronicawinkel waar hij werkt neemt hem niet echt serieus als tijdelijke baas, zijn vriendin Liz (Kate Ashfield) heeft er genoeg van dat alle afspraakjes beginnen en eindigen in de 'Winchester' Arms waar ook altijd zijn beste vriend en nietsnut Ed (Nick Frost) rondhangt en zijn relatie met zijn vader – sorry, stiefvader – blijft gespannen. En dan zijn ook nog de doden tot leven gekomen die hun zombieziekte verspreiden aan iedereen waar ze hun tanden in zetten. Soms kun je gewoon beter in bed blijven.

Shaun of the Dead is in de eerste plaats een romantische komedie met sporadisch wat zombie-taferelen. En dit is toch wat van een verrassing wanneer je de film voor het eerst ziet, maar dat is nu net ook de kracht van deze prent. De combinatie van het alledaagse leven gemengd met onmogelijke gebeurtenissen zorgt daar wel voor. De gitzwarte humor is typisch Brits en als je daarvan houdt zit je goed. Van subtiel tot in your face humor, en wat zo bijzonder goed werkt is dat de acteurs allemaal heel serieus blijven en doen alsof ze in een dramatische horrorfilm spelen in plaats van een geflipte hommage aan de Argento-zombiefilms. Ook de speciale effecten steken zorgvuldig in mekaar. Mocht je denken dat dit een low budget horrorflick is, dan zou je wel eens kunnen opkijken wat regisseur Edgar Wright allemaal voor elkaar speelt met 4 miljoen dollar (iets minder dan het budget van Loft en Windkracht 10).

En jawel, los van de krankzinnigheid steekt er ook nog een portie maatschappijkritiek in over onze pop en videogames-cultuur en de dagelijkse sleur waarin we leven, die de attente kijker zeker niet zal ontgaan. Shaun of the Dead een satirische film noemen, of beweren dat de prent iets fundamenteels te zeggen heeft over de invloeden van de massamedia, zou een stap te ver zijn. Daarvoor heeft de film simpelweg te weinig ambitie. Deze “intellectuele observaties” lijken mij eerder bedoeld als extraatjes, om de prent wat interessanter te maken. Maar goed, ondertussen geven ze toch maar een zekere meerwaarde aan deze horrorprent, en wie kan daar nu tegen zijn. De beste horrorprenten komen altijd met een maatschappijkritisch ondertoontje.

Tijdens de laatste twintig minuten schakelt de film spijtig genoeg een paar versnellingen terug en houdt de komedie simpelweg te bestaan, en tuimel je in een klassieke zombiefilm. We krijgen een paar indrukwekkende en tevens bloederige scènes waarin Shaun en z'n vrienden zich een weg doorheen de levende doden hakken, een finaal bloedbad waarin zelfs in onversneden From Dusk Till Dawn-stijl, de toog van het café in brand wordt gestoken. Allemaal goed en wel, dat is best wel onderhoudend om naar te kijken, maar op dat moment is de film niet meer geestig. Maar het feit dat deze film als inspiratie diende voor heel wat andere zombie-prenten, bewijst in ieder geval dat de makers volledig in hun opzet zijn geslaagd.

Op de Blu-ray vinden jullie niet alleen filmcommentaar van Simon Pegg en Edgar Wright, maar ook van Penelope Wilton en Bill Nighy (die spijtig genoeg maar een bijrolletje heeft van geen belang). Maar jullie vinden ook filmcommentaren van zombies, alsook ontbrekende stukjes film. Kortom, een Blu-ray van Universal om aan te schaffen.

***Related Post***
20/10/2009: Het Amerikaanse antwoord op Shaun of the Dead
20/07/2006: Zombie films op een rijtje
24/12/2004: Wat je niet mocht missen in 2004

Naar het voorbeeld van Shaun of the Dead (2004) mogen we ons binnenkort verwachten aan een Amerikaanse versie van de zombie-komedie, Zombieland (2009) met Woody Harrelson. De film wordt geregisseerd door een nobele onbekende, Ruben Fleischer, en geschreven door de tv-serie schrijvers Rhett Reese en Paul Wernick. Ook acteur Bill Murray duikt in de film op onder zijn eigen naam. Ik ben benieuwd.

Korte inhoud: Twee mannen genaamd Columbus (Jesse Eissenberg) en Tallahassee (Woody Harrelson) moeten zien te overleven in een wereld die overbevolkt is door zombies. Tijdens hun strijd met overleving bundelen ze krachten met Wichita (Emma Stone) en Little Rock (Abigail Breslin), die ook een manier heben gevonden om in leven te blijven. Tijdens hun strijd moeten ze zich afvragen wat erger is, van elkaar afhankelijk moeten zijn of toch maar aan de zombies overgeven.

De film zal stukken beter zijn dan Zombie Strippers (2008) maar ik zou toch de verwachtingen niet al te hoog willen leggen. De film wordt niet geschreven door comedy-talenten zoals Edgar Wright en Simon Pegg, en duurt de gehele film maar een 87 minuten – wat meestal wijst op een gebrek aan sterke scènes. Toch opende de film met een box-office recette van een kleine 25 miljoen dollar wat meteen een schot in de roos was en tevens het beste weeekend box-office resultaat uit de carrière van Woody Harrelson. De mediacampagne van de prent, met zijn tientallen clipjes en affiches, was dan ook ongezien. De film is vanaf 2 december 2009 bij ons in de zalen.

In Nieuw-Zeeland zijn er meer schapen (40 miljoen) dan mensen (4 miljoen), dus het idee om een film te maken waar de schapen uiteindelijk in een bloederige opstand komen is een uiterst interessant gegeven voor een horrorfilm. Het verschil met andere animal-horrorfilms gaat Black Sheep (2006) dus over vredelievende wollige beestjes, in plaats van gevaarlijke wespen, piranha’s of akelige spinnen.

De horror/komedie zit geheel in de traditie van Sam Raimi’s The Evil Dead (1981) en Peter Jackson’s Braindead (1992). Is de film al even knap als deze twee voorbeelden? Spijtig genoeg niet, maar het is zeker een vermakelijke kiwi-film met een origineel uitgangspunt, niet onaardige fotografie en beestige schaapjes die er verre van belachelijk uitzien.

Korte inhoud: De Oldfield Ranch wordt gerund door de hebzuchtige schapenhoeder Angus Oldfield (Peter Feeney). Hij heeft een manier gevonden om de wolproductie op te voeren: het genetisch manipuleren van de viervoeters. Maar er kleeft een nadeel aan deze experimentele fokmethode van Dr. Rush (Tandi Wright). De schapen worden namelijk agressief en bloeddorstig. Wanneer twee activisten, Experience (Danielle Mason) en Grant (Olivier Driver), nietsvermoedend één van de dolgedraaide schapen bevrijden, voltrekt zich een ramp. Ieder schaap dat gebeten wordt door de agressieve variant, neemt die eigenschap over. En de moordlust richt zich al snel op de mens. Zijn broers Henry (Nathan Meister) en Young (Tammy Davis) proberen hier toch iets aan te doen. Met zo’n 40 miljoen schapen in Nieuw-Zeeland ziet de toekomst er somber uit. Hier is de trailer.

Regisseur Jonathan King heeft in ieder geval met zijn low-budget debuutfilm indruk gemaakt overal in de wereld. Vreemd genoeg is de film niet bekroond met veel nominaties en awards, maar dit is dan weer te danken aan de weinig overtuigende marketing en het ontbreken van deals met Amerikaanse distributeurs. Ik ken Vlaamse films die nog niet aan de knieën komen van deze prent en die overladen zijn met prijzen, maar bon, dit geheel terzijde. Hadden de producers een co-productie kunnen aangaan met een grote filmstudio, dan had Black Sheep gemakkelijk 10 keer meer opgebracht. De film heeft zijn zwaktes – voornamelijk het gebrek aan ervaring en branie van de regisseur heeft de film parten gespeeld – maar ik blijf het al bij al een verfrissende horrorprent vinden en opnieuw een knappe prestatie van de Weta Workshop onder leiding van de getalenteerde wizard Richard Taylor. We zien niet alleen hondsdolle schapen met vlijmscherpe tanden, maar eveneens mens-schapen en embryonale monstertjes. Maar ook de muziek van de Nieuw-Zeelandse Victoria Kelly is bijzonder geslaagd en verheft deze low-budget prent naar een hoger niveau.

Ik had een campy low-budget horror (+/- 4 miljoen dollar) verwacht maar zag een prent met een geweldige fotografie van Richard Bluck, die een Nieuw-Zeeland opvoert die je nog nooit eerder hebt gezien. Geen kille en ruwe besneeuwde bergtoppen zoals in Lord of the Rings of The Piano maar zonovergoten landschappen met poëtische heuvels met boompjes en grasgroene velden. Dit in contrast met dolle schapen werkte perfect. De film zit ook niet boordevol cgi. Ik denk dat ik slechts één computer-gegenereerd effect shot heb gezien, namelijk een shot waar de schapen met honderden over de heuvels komen gelopen. Het gros van de effecten zijn hand-made.

De humor is allom-tegenwoordig. Er wordt gortig gelachen met de milieu activisten met hun rustgevende chakra’s en klimaattips (even bij vermelden dat diezelfde milieu-activisten aan de bron liggen van de "milieu-ramp"). Maar er wordt ook de draak gestoken met de bio-tech wetenschappers die eruitzien als harteloze kortgeknipte weirdo’s die geilen op elke organische aberratie alsof ze de uitvinding van de eeuw hebben gevonden. Ook de seksuele relatie tussen man en schaap benaderd en er steken heel wat filmreferenties (zoals een schaap die zijn hoofd in een duur steekt net zoals Jack Nicholson in The Shinning). Spijtig is de film niet van het niveau van die andere low budget horror/komedie Shaun of the Dead (2004). Bepaalde grappen werken niet en er zijn een pak scènes die enorm klungelig overkomen. De acteurs die nobele onbekenden zijn in het vak deden het behoorlijk goed.

Hoewel de regisseur niet de bedoeling had om een serieuze film te maken, mogen we deze Black Sheep toch niet gaan vergelijken met een soort running joke met dolgedraaide schapen. Het feit dat de filmmakers er in slagen om wollige schapen als angstaanjagende wezens te portetteren is al een puike prestatie op zich. Er wordt op een geslaagde manier gespeeld met de ingrediënten van het horror-genre en het is niet allemaal gore wat de klok slaat. De dialogen konden wel iets beter, het getrokken vlees mocht iets minder op kauwgum trekken en de regie kon wat mij betreft iets meer verrassen in de tweede helft. De vraag waar ik mee blijf op het einde van de film, whots the 'Black Sheep'? Henry of Angus? Want voor zover ik kon zien waren er geen 'zwarte schapen' te bespeuren.

Voor de mensen die de DVD willen kopen raad ik de Special Two-Disc Edition aan met audio-commentaar van de hoofdacteur en regisseur, alsook heel wat specials zoals bloopers, deleted scenes, making off, behind the scenes, inteviews, and what not. De film is ook te verkrijgen op Blu-ray.

*** Related Posts***
10/01/2007: Black Sheep trailer
29/07/2006: Black Sheep pics

Iemand al gehoord van nazi-exploitation movies? Zo niet, wel dan krijgen jullie hiervan een voorsmaakje in Grindhouse (2007) met de fake trailer van Werewolf Women of the S.S. gemaakt door Rob Zombie.

Maar binnenkort krijgen we een echte nazi-exploitation-horrorflick tezien, en dan nog wel uit Duitsland, het land waar de laatste jaren nog maar weinig vernieuwende films op de markt zijn gekomen (op een paar uitzonderingen na). The Golden Nazi Vampire of Absam: Part II - The Secret of Kottlitz Castle (2007), geschreven en geregisseerd door de nog jonge Lasse Nolte, die hiermee zijn indrukwekkende debuut maakt.

Korte inhoud: Als General Donovan (Walter Stapper) het voor het zeggen had, dan zou de Militaire Geheime Dienst van Amerika met echt belangrijke zaken bezig zijn, in deze herfstmaanden van 1942. Laat die Waffen SS maar op zoek gaan naar Atlantis, of dansen rond een aantal Germaanse druïde-stenen. Wie gelooft er nu in die Wunderwaffen of die Mirakel Wapens, buiten een pathetische sul zoals William 'B.J.' Blazkowicz (Daniel Krauss)? Maar kan men zomaar alle waarschuwingen negeren, de geheime korte filmpjes met schokkende beelden of alle bewijsmateriaal? Wat is er echt gaande in het kasteel van Kottlitz? Wie heeft Smokey Savallas vermoord? Wat houdt het onderzoek Ahnenerbe der SS precies in? Wie heeft de beenderen van Count Dracula gestolen van de crypte in Wallachia? En wat is de connectie tussen fanatische SS generaals, ondergrondse labo's met nazi-wetenschappers en een put vol met gesmolten goud? Allemaal vragen waarop William 'B.J.' Blazkowicz een antwoord moet weten te vinden. Maar niemand had kunnen verwachten wat hij zou onthullen in het kasteel van Kottlitz…

Al die nazi’s met hun lange tanden die opgaan in occulte ceremonies lijkt niet echt ernstig te zijn. Maar zo zijn piraten die in skeletten veranderen ook niet, en toch komen daar heel veel bezoekers op af. Deze film windt er zelfs geen doekjes om en gaat regelrecht voor de trashy-horror-komedie zoals we dat al eens eerder mochten ervaren met Edgar Wright’s verrukkelijke Shaun of the Dead (2004). De korte inhoud en de affiche is in ieder geval al om van te schuimbekken. De prent is momenteel nog in productie maar zal binnenkort hopelijk te zien zijn in een aantal filmzalen. Er is nog geen trailer beschikbaar, wel een eerste afbeelding. Nazi-vampires, yeah, kill'em all! lol.

Gezien het succes van de remake, Dawn of the Dead (2004) van Zack Snyder, lag het in de vooruitzichten dat de zombieklassieker Night of the Living Dead (1968) een facelift zou krijgen en er zijn eveneens plannen om Day of the Dead (1985), als laatste deel uit de Living Dead trilogy van George A. Romero, te herwerken.

Tot nu toe vind ik de remake van Dawn of the Dead best een geslaagde film. De 3D versie van Night of the Living Dead (2006) van Jeff Broadstreet lijkt geforceerd, maar deze Day of the Dead (2007) remake lijkt dezelfde weg te willen bewandelen als Dawn – geen simpele remake maar eerder een soort herdefiniëring van de film naar het heden. Zo had je bijvoorbeeld zombies die rennend in plaats van schuifelend hun prooi achtervolgden. De nieuwe makers hadden ingezien dat wat toen werkte, vandaag de dag niet noodzakelijk opnieuw zal werken. Desondanks was Romero zelf niet te spreken over de remake van Dawn, maar dan ben ik zelf niet te spreken over zijn saaie, teleurstellende en oerdomme sequel op zijn Living Dead films, Land of the Dead (2005), een smaakloze cocktail van Day of the Dead en Escape from New York (1981). Dus voor de "herwerking" van Day of the Dead; 'Count me in'.

In de herwerking van Day of the Dead zal Ving Rhames (Pulp Fiction, Mission: Impossible) opnieuw de rol van politieagent Kenneth, uit Dawn of the Dead, vertolken. Verder maken Mena Suvari (American Beauty) en Nick Cannon (Monster House) hun opwachting in dit nieuw zombiespektakel. Steve Miner van Halloween H20 neemt plaats op de regiestoel. De kans is dus ook reëel dat er ietwat wordt afgeweken van de oorspronkelijke verhaallijn. Daarin zagen we een kleine groep overlevenden, een wetenschappelijk researchteam en enkele militairen, verscholen in een ondergrondse bunker, die als opslagplaats voor raketten fungeert. Met schaarse voedsel- en munitievoorraden moesten ze zich verdedigen tegen de steeds dichterbij komende zombies, terwijl ook in de groep zelf bloedige conflicten losbraken...

Maar vreemd genoeg is de zombie-film die me vandaag de dag nog het meest heeft kunnen bekoren, een parodie op de zombie-saga, namelijk Shaun of the Dead (2004), geschreven en geacteerd door Simon Pegg en geschreven en geregisseerd door Edgar Wright. Vergeef me deze zombie-fixatie, maar wat is er nu beter dan op die hete nachten naar een zombie-film te kijken?

***Related Post***
31/07/2005: Land of the Dead van Romero

Laat ik misschien deze post beginnen met alle bezoekers een Zalige Kerst toe te wensen. We naderen het einde van 2004 en de tijd is rijp voor een kort filmoverzicht van het beste uit het voorbijgaande jaar.

Vaak lees je op verschillende sites de meest uiteenlopende voorkeuren. Laten we deze diversiteit dus ondersteunen en daarvoor stelt Boy Meets Girl een persoonlijke top 10 samen van de films die bij ons zijn uitgekomen.

Het jaar 2004 zal de geschiedenis ingaan als een grand-cru jaar, met veel verrassingen, zowel bij de blockbusters, als bij de kleine onafhankelijke producties. Het is bijgevolg heel ingewikkeld om er 10 uit te pikken. Dus heb ik eerst een lijstje gemaakt van een honderdtal favorieten en daarna beginnen schrapen.

Het resultaat is wat het is, een persoonlijke voorkeur. Misschien delen jullie mijn mening, misschien absoluut niet.

Het Beste uit 2004

10. Old Boy van Park Chan-wook
Dat de vernieuwing vooral uit Azië komt was zelfs te merken aan de kleine filmproducties. Op een gewaagde en virtuoze manier ontrafelt hij de geknelde psychologie van een man in een gecontroleerde en gemanipuleerde wereld.

9. The Incredibles van Brad Bird
Misschien wel de eerste grote postmoderne animatiefilm die op een schitterende manier de retro-futuristische alledaagsheid mengt met super-hero actie met knipoogjes naar het exotische van de eerste James Bond films.

8. Shaun of the Dead van Edgar Wright
Voor mij de revelatie uit Groot-Brittannië en zal zonder enige twijfel een cult-klassieker worden. In tegenstelling tot de remake van Dawn of the Dead herwerkt op een hilarische manier de zombie film.

7. La Mala Educación van Pedro Almodóvar
Aangrijpende film van een cineast die ons op een geniale manier verleidt met poëtische kunstzinnigheid en obsessionele passie. Het is touwens de eerste film noir waar de femme fatale een man is.

6. 2046 van Wong Kar-Wai
De regisseur die na In the Mood For Love een opera regisseert van melancholie waar de liefde universeel, tijdloos en onvergetelijk worden. Een film om te gaan zien en honderd keer opnieuw te zien.

5. Hero van Zhang Yimou
Gewoon een apotheose van pure schoonheid, waar de actie en de oosterse-vechtkunst op een poëtische en filosofische manier vertaald worden voor een breed publiek.

4. Collateral van Michael Mann
Ik snap niet dat je een lijstje kan maken van de beste films in 2004 en deze elegante, abstracte en lyrische film over het hoofd kan zien, van de meester van de politie-actiethrillers. Een aangrijpend portet over eenzaamheid en gebroken dromen.

3. Eternal Sunshine of the Spotless Mind van Michel Gondry
In een periode waar alle verhalen al honderden keren zijn verteld en waar Hollywood hopeloos zit te remaken, sequelen en prequelen is hier een film die zich ontdoet van elk symbool en die ons uitnodigt om te genieten van koude liefde die tot niets zal leiden. Gemaakt door een gek (Gondry), geschreven door een gek (Kaufman) en geacteerd door de grootste gek in Hollywood (Carrey).

2. The Lord of the Rings: The Return of the King van Peter Jackson
Superlatieven ontbreken me om deze film te beschrijven, maar dit is de kroon op het werk van een monumentale trilogie. In tegenstelling tot Eternal Sunshine is deze film een apotheose van de symboliek. Een pure spektakelfilm, vol met emotie, spanning en intimiteit. Buitengewone adembenemende cinema!

1. Spider-Man 2 van Sam Raimi
Er valt niet over te discussiëren, deze film is uitmuntend. Het is trouwens de eerste blockbuster die zichzelf in vraag stelt. Een knap verhaal met een sterke dramatische structuur die zich niet laat misleiden of gijzelen door zijn adembenemende speciale effecten. Gewoon betoverend!